Η μάχη Κουραμπιέ και Μελομακάρονου σε παραμύθι

 Τα δίπολα στη ζωή είναι αιώνια. Μέρα και νύχτα, άσπρο και μαύρο, θάλασσα και βουνό, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Ανάμεσα σε αυτά ένα ξεχωρίζει με εορταστική διάθεση: κουραμπιές και μελομακάρονο. Φανατικοί και των 2 εορταστικών γλυκισμάτων κάθε χρόνο δίνουν ρεσιτάλ επιχειρημάτων για την υπεροχή του ενός ή του άλλου. Υπάρχει πάντα και ο μέσος δρόμος να απολαμβάνει κανείς και τα 2, αλλά μία προτίμηση πάντα υπάρχει.

Από αυτό μάλλον εμπνεύστηκε ο συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος και μας έδωσε ένα ωραίο παραμύθι με τίτλο "Φον Κουραμπιές εναντίον κόμη Μελομακαρόνη. Στη μάχη των 2 γλυκών νικητής στο τέλος είναι ο (spoiler alert). Πάντως #kitsopaido και #kitsopaidyo απολαμβάνουν κάθε γιορτές τη μάχη όπως αυτή περιγράφεται στην παρακάτω αφήγηση.

Η συνέχεια στα ηχεία σας. Διευκρινίζεται ότι η ανάρτηση δεν είναι χορηγούμενη με κάποιον τρόπο, απλώς μας αρέσει η ιστορία.

Διασκεδάζοντας με τον Καραγκιόζη

Με αφορμή τη χθεσινή παράσταση Καραγκιόζη που διοργανώσαμε στο σχολείο την οποία απόλαυσαν μικροί και μεγάλοι, σκεφτόμουν την αντοχή στο χρόνο που έχουν ορισμένα πράγματα. 

Το θέατρο Σκιών, για παράδειγμα, είναι από τα αρχαιότερα είδη θεατρικού θεάματος. Ξεκίνησε από τα βάθη της Ανατολής και έφτασε στη γειτονιά μας κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, από όπου και πηγάζει τις βασικές φιγούρες και ιστορίες - εμπλουτισμένες πάντα με ελληνικό στοιχείο. 

Παρά την επικράτηση άλλων μέσων άμεσης και μαζικής ψυχαγωγίας, παραμένει για τις μικρές κυρίως ηλικίες μια σχετικά οικονομική πηγή χαράς και άφθονου γέλιου, ενώ δίνει τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το συχνό διάλογο που γίνεται μεταξύ του καραγκιοζοπαίχτη και των θεατών. 

Ακόμη και οι μεγαλύτεροι, παρακολουθώντας μια παράσταση Καραγκιόζη μπορούμε να αφεθουμε και να γίνουμε πάλι παιδιά για μία ώρα. Αν ψάξουμε λίγο, μια παράσταση Καραγκιόζη σίγουρα θα παίζεται κάπου κοντά μας.

Χο χο χο χαρίζοντας χριστουγεννιάτικη χαρά!

 Οι φετινές γιορτές έχουν έως τώρα αρκετές συγκινήσεις. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι τα σχολεία είναι ανοιχτά οπότε μπορούν και γίνονται εκδηλώσεις - αυτές οι εκδηλώσεις οι οποίες είχαν χαθεί κατά την διάρκεια των προηγούμενων χρόνων. Διαπιστώνουμε, τελικά, ότι είναι πολύ χρήσιμες και όμορφες για παιδιά και γονείς, καθώς η χριστουγεννιάτικη χαρά που μας χαρίζουν είναι αξεπέραστη!

Χθες απόγευμα είχαμε στο νηπιαγωγείο από το #kitsopaidyo τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Πρώτη φορά για κάποια προνήπια αλλά και νήπια, καθώς τα προηγούμενα χρόνια είτε δε πραγματοποιούνταν καθόλου είτε κεκλεισμένων θυρών. Οι πρόβες έγιναν με μεγάλη δυσκολία, καθώς αρκετά παιδιά έχαναν πρόβες λόγω των φετινών ιώσεων. Υπήρχαν παιδιά και δη προνήπια που έκαναν μόλις 1-2 πρόβες. Παραλάβαμε τις στολές 2-3 ημέρες πριν για σουλούπωμα και ήμασταν έτοιμοι - ή έτσι νομίζαμε. Εκ μέρους του Συλλόγου Γονεών και Κηδεμόνων, όπου συμμετέχω, είχαμε κανονίσει να μοιραστούν δώρα σε όλα τα παιδιά στο τέλος καθώς και δώρα στις δασκάλες. Ένας πατέρας με εμπειρία είχε αναλάβει να υποδυθεί τον Άγιο Βασίλη, ενώ μητέρα η οποία είναι επαγγελματίας ανιματέρ θα έκανε το ζέσταμα.

Το βράδυ πριν τη γιορτή 2 αλλαγές μαζεμένες. Η υπεύθυνη του Συλλόγου που ήταν να φέρει τα δώρα αρρώστησε και δε θα μπορούσε. Ο κλήρος έτυχε σε μένα, ο μόνος άντρας στο ΔΣ του Συλλόγου, να τα πάρω και να τα φέρω. Ως εδώ καλά. Λίγο μετά έρχεται μήνυμα ότι ο πατέρας που θα έκανε τον Άγιο Βασίλη ήταν άρρωστος και αυτός. Οπότε σε ποιον πέφτει πάλι ο κλήρος;

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από νωρίς. Γονείς, αδερφάκια, παππούδες και φυσικά τα ίδια τα παιδιά που συμμετείχαν στην παράσταση ήταν στις θέσεις τους για τις τελευταίες πινελιές στην ενδυμασία. Μέσα ζέστη, έξω αρκετή ψύχρα καθότι ξαστεριά. Η παράσταση καταπληκτική, δεδομένων των συνθηκών, η προσπάθεια παιδιών και των νηπιαγωγών αξιέπαινη, έως και συγκινητική! Πλησιάζει το τέλος, όπου εμφανίζεται το ξωτικό. Αφού θερμαίνει το κοινό με τραγούδια, παιχνίδια, έρχεται η ώρα για την είσοδο του Άγιου Βασίλη που κουβαλούσε 2 σάκους - έναν με παιχνίδια και έναν με γλυκά για όλα τα παιδιά.

Η αίσθηση του να μπαίνεις σε μία αίθουσα όπου σε κοιτάνε όλοι και σε υποδέχονται με χειροκροτήματα είναι απερίγραπτη. Καθώς πλησίαζα τη σκηνή, κοιτούσα 60+ ζευγάρια μάτια να με κοιτάνε με γλυκιά προσμονή και τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους - μιλάμε για παιδάκια 4-5 χρονών, ίσως σε μία από τις πιο γλυκιές και αθώες στιγμές της ζωής τους. Πήρα τη θέση μου στη σκηνή και ερχόνταν ένα-ένα να τους δίνω τα δώρα και τα γλυκά. Μικρά χεράκια να με κοιτάνε στα μάτια και να λένε "Έχει και για μένα, Άγιε Βασίλη, δώρο;". Είναι από τις στιγμές που δεν αλλάζω με τίποτε στον κόσμο.

Αντί υστερόγραφου, η στιγμή που ήρθε χαμογελαστό το #kitsopaidyo και μου ψιθύρισε συνομωτικά στο αυτί "Ξέρω ότι δεν είσαι ο Άγιος Βασίλης, είσαι ο μπαμπάς μου". Χτίζουμε αναμνήσεις, χτίζουμε χαρά. Καλές γιορτές να έχουμε!

Βιβλία Χριστουγέννων κάτω από το δέντρο

 Τα Χριστούγεννα είναι μια καλή αφορμή για μια δόση μαγείας. Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά μαζί με την αγάπη και τη στοργή είναι οι μικρές εκπλήξεις που μπορούν να τα κάνουν χαρούμενα. Αυτό που έχει αξία είναι η προσπάθεια και η διαδικασία και όχι πάντα το κόστος. Τα παιδιά χαίρονται συνήθως με μικρά πράγματα που στους μεγαλύτερους μπορεί να μας φαίνονται πεζά. Για παράδειγμα η χαρά του να ξετυλίγεις μια συσκευασία είναι διαχρονική. Δεν είναι τυχαίο ότι το λεγόμενο unboxing έχει γίνει της μόδας γενικότερα.

Επιστροφή στο θέμα που έχει να κάνει με Χριστούγεννα και παιδιά, συνδυαστικά με το unboxing και τα βιβλία. Εδώ και 3-4 χρόνια, λίγο μετά το στόλισμα του δέντρου, κατεβάζουμε και ορισμένα βιβλία που έχουν να κάνουν με τις γιορτές. Ορισμένα από τα αυτά τα φυλάμε ειδικά για τις γιορτές. Μένουν στο ντουλάπι για 11 μήνες, τον τελευταίο όμως μήνα του χρόνου κυριαρχούν. Τα βιβλία αυτά μπορούν να είναι ξενόγλωσσα, κόμικς, μουσικά βιβλία ή βιβλία ιστοριών για μεγαλύτερους. Δεν έχει σημασία, αξία έχει η χρήση τους. Ορισμένα παραδείγματα στη φωτογραφία που ακολουθεί.

Αφού επιλέξουμε τα βιβλία, το επόμενο σημαντικό βήμα είναι το περιτύλιγμα. Κατά προτίμηση κάτι εορταστικό, χωρίς όμως να είναι απαραίτητο. Είναι το βασικότερο βήμα, μαζί με την καλή διάθεση. Τυλίγουμε τα βιβλία ώστε να έχει νόημα το ξετύλιγμα και η χαρά!

Τα τοποθετούμε κάτω από το δέντρο. Προσοχή: τα βιβλία πρέπει να μας φτάσουν μέχρι τα Χριστούγεννα οπότε κάνουμε μια απλή αριθμητική για το πόσα έχουμε και πόσες μέρες μας απομένουν. Τελευταίο και σημαντικότερο βήμα η καλή διάθεση και η συμμετοχή μικρών και μεγάλων! Όσο τα παιδιά είναι μικρότερα ήθελαν να τους διαβάζουμε εμείς, τώρα που μεγάλωσαν κάποιες φορές τα διαβάζουν μαζί και κάποιες άλλες ζητάνε τη βοήθειά μας. Μαγεία, χαρά, αγάπη με μερικές απλές κινήσεις!

Σημείωση: τα βιβλία μπορεί να είναι παλιότερα, νεότερα, ακόμη και τελείως βρεφικά με κουμπάκια που βγάζουν ήχους. Φυσικά αν υπάρχει κάποιο νέο το προσθέτουμε. Η μαγεία και η αξία δεν είναι τόσο στο νέο και στο παλιό όσο στην διαδικασία. Η προσμονή, το άνοιγμα, το ξεφύλλισμα, η στιγμή. Μόνο επαναλαμβανόμενο κόστος το χαρτί περιτυλίγματος, ας μας το επιτρέψει όμως η οικολογική μας συνείδηση!

Χορεύοντας στα 00s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

 Για τους ανθρώπους της γενιάς μου η δεκαετία του '90 έχει μείνει ως ανάμνηση μετάβασης. Ορισμένοι από εμάς ξεκινήσαμε τα ακούσματά μας ως μαθητές δημοτικού, περάσαμε στο γυμνάσιο και το λύκειο με τους πρώτους έρωτες και τα πρώτα πάρτι, ενώ προλάβαμε μέρος της δεκαετίας και ως ενήλικοι - φοιτητές ή/ και εργαζόμενοι. Μας έχει μείνει λοιπόν ως κάτι περισσότερο αγνό αλλά και ονειροπόλο.

Η επόμενη δεκαετία ξεκίνησε κάπως περίεργα. Το άγχος του millenium bug, η αλλαγή αιώνα και χιλιετηρίδας μαζί σηματοδότησαν μια πιο ώριμη εποχή. Μετά των 20 και 30 χώρεσαν αρκετά. Τα ώριμα φοιτητικά χρόνια, τα πρώτα ταξίδια στο εξωτερικό (είτε μέσω Erasmus είτε άλλων προγραμμάτων), η ελπίδα αλλά και η αναζήτηση του μέλλοντος σημάδεψαν τη δεκαετία αυτή και μουσικά. Καθώς ακόμη χορεύαμε στα clubs, τα πρώτα κινητά είχαν κάνει απλώς την εμφάνισή τους με βασικές λειτουργίες (λέγε με τηλέφωνο - sms - άντε και φιδάκι) και το διαδίκτυο επεκτεινόταν με λίγο πιο γρήγορες ταχύτητες, η πρόσβαση στη μουσική ήταν πιο εύκολη. 

Την δεκαετία αυτή όσον αφορά στα μεγάλα clubs κυριάρχησαν house ακούσματα και άλλα γνωστά χορευτικά κομμάτια που ακόμη και σήμερα συγκινούν. Τα μεγάλα clubs ακόμη μάζευαν κόσμο που είχε διάθεση για χορό, κάτι που πλέον έχει κάπως εκλείψει. Αρκετά από τα κομμάτια αυτά τα ζήσαμε κάποιο ξημέρωμα σε υπαίθριο club ή ακόμη καλύτερα αγναντεύοντας τον ήλιο να ξεπροβάλει μέσα από τη θάλασσα σε παραθαλάσσιο θέρετρο ή νησί του Αιγαίου. Άλλωστε τι καλύτερο από το να βάζεις ξαφνικά τα γυαλιά ηλίου για να προσαρμόσεις τα μάτια σου στο ξαφνικό φως;

Ακολουθεί λίστα με κομμάτια της δεκαετίας 2000-2009 από το spotify. Αν δείτε κάποιο που λείπει, επικοινωνήστε να το προσθέσω!

ΥΓ Το μόνο που δε θα μου λείψει από εκείνη την εποχή είναι η βαριά τσιγαρίλα που πότιζε ρουθούνια και ρούχα στα κλειστά καταγώγια της εποχής.

Χορεύοντας στα 90s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

Μερικές ημέρες πριν μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση (Βινύλιο) στάθηκε αφορμή για πολλούς από τη γενιά μας να αναπολήσουμε μια δεκαετία κατά την οποία μεγαλώσαμε μουσικά και χορευτικά. Ειδικά για όσους από εμάς γεννηθήκαμε "στριμωγμένοι" μεταξύ της Generation X και των Millenials, έχοντας χαρακτηριστικά και των 2 - μάλιστα έχει οριστεί και ως ειδική υποκατηγορία οι Xennials - ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεβιδωθούμε έστω και στο σπίτι. Φήμες λένε ότι την επόμενη ημέρα αυξήθηκαν οι πόνοι στη μέση και στα πόδια - κακίες των νεότερων γενιών νομίζω. 

 Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα, η εκπομπή ήταν καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την πρώιμη νιότη. Αρκετά από αυτά τα τραγούδια προσωπικά τα άκουσα από το δημοτικό και με ταξίδεψαν έως τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Με αυτά χορέψαμε, τραγουδήσαμε αποτυπώσαμε συναισθήματα, περιγράψαμε έντονες καταστάσεις, αφηγηθήκαμε πρώτους έρωτες και κάναμε τη μετάβαση προς την ενηλικίωση - ενώ παράλληλα αφήσαμε πίσω μας το κιτς της δεκαετίας του '80 και εντρυφήσαμε στα του rave των '90. Επιστέγασμα της πορείας, φυσικά, είναι η έλευση του Napster όπου τα τραγούδια αυτά ήταν σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που κατεβάσαμε.

Παρόλο που είμαστε γενιά που ζήσαμε και χωρίς διαδίκτυο, κινητά και smartphones, έχοντας πλέον υιοθετήσει από τους πρώτους τα νέα μέσα μπορούμε και να τα αποτυπώσουμε διαφορετικά. Παλιότερα γράφαμε ή αντιγράφαμε τα τραγούδια στις κασέτες, αργότερα αγοράζαμε δίσκους ή/ και CDs, έπειτα πρωτοκατεβάσαμε από Napster, Morpheus, Kazaa και άλλα. Πλέον όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε σε πλατφόρμες τύπου Spotify που μας επιτρέπουν να αναπολούμε όποτε θέλουμε και μπορούμε.

Η παρακάτω λίστα μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη, περιέχει σίγουρα όμως αρκετά από τα πιο εμβληματικά χορευτικά κομμάτια της 10ετίας που ξεκινάει από το 1990 και καταλήγει στο τέλος του 1999 - εποχή δραχμής ακόμη, βεβαίως βεβαίως. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε και εσείς.

My dance 90s - Spotify list

Ένας ΑγησίΛαγος να τον πιες στο ποτήρι

Ένα από τα καλά των αλγόριθμων στο διαδίκτυο και στις διάφορες εφαρμογές είναι ότι συχνά σου προτείνουν πράγματα, εικόνες, δραστηριότητες και πάσης φύσεως προϊόντα. Μπορεί κάποιες φορές να είναι ενοχλητικό, άλλες αδιάφορο, ορισμένες όμως έχει ενδιαφέρον. Παρακολουθώντας τα μουσικά παραμύθια που έχω ανεβάσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, μας έβγαλε στα προτεινόμενα τον Αγησίλαγο του Δημήτρη Μπασλάμ.

Πρόκειται για έναν λαγό διαφορετικό από τους άλλους, ο οποίος αγαπάει το φαγητό και τη μαγειρική, ενώ εξαιτίας της αγάπης του αυτής μπλέκει σε περιπέτειες. Είτε αναζητώντας μούστο εκτός εποχής, είτε τρώγωντας λαχανικά που επηρεάζουν το χρώμα του, ο καλοφαγάς λαγός βιώνει τις περιπέτειές του με τρόπο διασκεδαστικό.

Παρόλο που τα παραμύθια δεν τα έχουμε προμηθευτεί ακόμη, οι μουσικές προσαρμογές είναι πολύ καλές. Στην αφήγηση συμμετέχουν ηθοποιοί όπως ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ενώ μουσικές παρεμβάσεις κάνει - ανάμεσα σε άλλους - και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος έχει συμμετάσχει και σε άλλες παιδικά τραγούδια (της σειράς του Τεμπέλη Δράκου). Μάλιστα, μία από τις περιπέτειες του Αγησίλαγου με χορηγία γνωστού κτήματος έγινε και παιδική ταινία μικρού μήκους! Μπορείτε να την δείτε στο παρακάτω βίντεο το οποίο δίνει μια ωραία οπτική της διαδικασίας που γίνεται το κρασί.

Φρικαντέλα ή κάλαντα;

 Με τον κίνδυνο να επαναλαμβανόμαστε, τίποτε από αυτά που συμβαίνουν το 2020 δεν μπορεί κανείς να τα πει συνηθισμένα. Ήδη κάναμε Πάσχα, Χριστούγεννα μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και συνήθειες, ενώ κοντοζυγώνει η Πρωτοχρονιά. Έχουμε στερηθεί πολλά, μικρότερα και μεγαλύτερα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα κάλαντα. Μια αγαπημένη παιδική συνήθεια την οποία συνήθως ξεχνάμε μεγαλώνοντας, καθώς οι άβολες ώρες κατά τις οποίες εκτελούνται (ορισμένες φορές κυριολεκτικά) δε μας αφήνουν να χαρούν μερικά παραπάνω λεπτά πολύτιμου ύπνου.

Τώρα θα μου πει κανείς πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά και γιατί αξίζουν να μπουν σε ανάρτηση του ιστολογίου. Η απάντηση είναι απλή όπως και ο συνειρμός που έρχονται μέσα από το παιδικό παραμύθι του αγαπημένου "παραμυθατζή" Ευγένιου Τριβιζά με τίτλο Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα. Μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού κάνουμε ταξίδι στα κάλαντα διάφορων περιοχών της χώρας ώστε να βρει ο καθένας μας τη γενιά του και να αναγαλλιάσει η καρδιά του.

Όσο το παραμύθι προχωράει τόσο ταυτιζόμαστε με την κακιά μάγισσα που σταδιακά - spoiler alert - μεταμορφώνεται σε καλή, ακούγοντας τα κάλαντα μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τόσο καλή που πίνει μέχρι και καλάο. Και εκεί μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά η Φρικαντέλα είναι ο καθένας μας που έχει αφήσει κάπου καταχωνιασμένη την παιδική του αθωότητα; Μήπως τελικά χρειάζεται να ακούμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες για να γυρνάμε και εμείς το χρόνο πίσω; Και μήπως τελικά είναι καλό πού και πού να γινόμαστε ξανά παιδιά;

 

Το rave party της Αγέλαστης Πολιτείας (Κατσιμίχα)

 Τι μπορεί να γίνει όταν τα πάνω έρθουν κάτω; Εάν κάποια στιγμή λιώσουν τα χιόνια και ανθίσουν τα δέντρα χειμωνιάτικα; Αν οι καλικάντζαροι ανέβουν στη γη δημιουργώντας έκρυθμες καταστάσεις; Και εάν άνθρωποι αγέλαστοι, στριφνοί και σοβαροφανείς γίνουν γελαστοί, πολύ γελαστοί και κάψουν το πελεκούδι;

Αυτά και άλλα πολλά πραγματεύεται το μουσικό παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα με τίτλο Αγέλαστη Πολιτεία. Ένα παραμύθι που παίρνει στοιχεία από τις δοξασίες των καλικάντζαρων από όλη τη χώρα, ταξιδεύοντάς μας έως και τον αρχαίο θεό Πάνα και μας σερβίρεται με έναν τρόπο διαφορετικό - τόσο διαφορετικό όσο και το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του παραμυθιού με μια μελωδία που καρφώνεται στο μυαλό και τη σιγοτραγουδάμε μικροί και μεγάλοι. 

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

Τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα.

Και ύστερα τη βάζουμε να βράζει,

Δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά.

Και για να μην το ξεχάσω: όλα τα παραπάνω διαδραματίζονται παραμονές Χριστουγέννων στην κοιλάδα της Αγέλαστης Πολιτείας, όπου στήνεται το υπαίθριο rave party με ακούσιους και εκούσιους καλεσμένους. Α! Εννοείται ότι παίζει σε επανάληψη περίπου από Οκτώβριο έως και τέλη Ιανουαρίου σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Βυθούγεννα ή πώς μπορεί κανείς να είναι προφητικός

Ένα από τα πλεονεκτήματα της πατρότητας είναι ότι μπορεί κανείς άνετα να έρθει ξανά σε επαφή με την παιδική του πλευρά - αν και κακές φήμες λένε ότι τα αγόρια ποτέ δεν την αφήνουμε ξεκάθαρα πίσω. Παρά τα κακεντρεχή σχόλια, λοιπόν, ως πατεράδες θυμόμαστε παιδικές μας αναμνήσεις ή δημιουργούμε νέες. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για παιχνίδια (αργότερα και ηλεκτρονικά), είτε για μουσική και παραμύθια. Οι παραστάσεις και ο κινηματογράφος είναι προς το παρόν απαγορευμένες απολαύσεις, παρά τη βοήθεια της τεχνολογίας, το κενό όμως αναπληρώνουν άλλα μέσα.

Το σημαντικό είναι ότι πέραν των αναμνήσεων υπάρχουν νεότερες, αξιόλογες προσπάθειες που αξίζουν την προσοχή και - γιατί όχι - την υποστήριξή μας. Ακούγοντας τα κλασικά παραμύθια μας στο YouTube και αναζητώντας εναλλακτικές "σκοντάψαμε" προ ολίγων ημερών στα επίκαιρα Βυθούγεννα του Γιώργου Λεμπέση. Διευκρινίζω ότι η ανάρτηση δεν είναι με κανένα τρόπο χορηγούμενη - είναι κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να μοιραστούμε.

Πρόκειται για μία αλληγορική ιστορία η οποία όμως ήρθε έντονα στην επικαιρότητα. Στη βασική της ιδέα πραγματεύεται την απαγόρευση Χριστουγέννων και την αναζήτηση εναλλακτικών μέσα από πράξεις καλοσύνης και αλληλεγγύης (τι μας θυμίζει άραγε). Εκτός αυτών, η μουσική είναι πολύ καλή έως και κολλητική με γνωστούς συντελεστές. Το παραμύθι είχε ανέβει και ως παράσταση κάποιο καιρό πριν και πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε μέσω live streaming. Τέλως να σημειώσω ότι το video book είναι ανεβασμένο στο διαδίκτυο ενώ από τα βιβλιοπωλεία μπορεί κανείς να προμηθευτεί και τα αντίστοιχα βιβλία της σειράς Ψαρόσουπα.

Κουλτούρα να φύγουμε

Η κατάσταση που βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο έχει πολλαπλές συνέπειες σε διαφορετικά επίπεδα της καθημερινότητας και όχι μόνο. Προέχει φυσικά η υγεία - επιβίωση, κατόπιν έρχεται η διαβίωση, η οικονομία και ούτω καθεξής. Θύμα της όλης κατάστασης είναι φυσικά και ο πολιτισμός όπως αυτός και εάν εκφράζεται - κυρίως βέβαια μέσω της τέχνης. Αυτή τη στιγμή θέατρα, μουσεία, κινηματογράφοι, γκαλερί και όλα τα άλλα πολιτιστικά σημεία αναφοράς είναι κλειστά - εξαιρούνται τα διαδικτυακά μέσα, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε ειδικά το διαδίκτυο διαφοροποιεί την κατάσταση σε σχέση με παρόμοια σκηνικά του παρελθόντος.

Για πρώτη φορά ίσως στην νεότερη ιστορία βλέπουμε υπερπροσφορά θεαμάτων που παρέχονται δωρεάν. Είναι μία ενδιαφέρουσα τροπή ειδικά σε θεάματα που αυτό το διάστημα δεν επιτρέπουν στους συμμετέχοντες να κερδίσουν τα προς το ζην. Έτσι, βλέπουμε να διατίθενται δωρεάν περιηγήσεις στα μουσεία μέσω 3D τεχνολογίας, θέατρα να ανεβάζουν παραστάσεις που είχαν στο αρχείο τους, μπαλέτα και όπερες, ακόμη και πιο σύγχρονα έργα να δίνουν μία διέξοδο στην - με τον ένα τρόπο ή τον άλλο - σχετικά υποβαθμισμένη ελεύθερη τηλεόραση. Βέβαια, όλο αυτό σίγουρα γίνεται ώστε να κρατήσει τον κόσμο σε επαφή με τα θεάματα προσδοκώντας στο να προσελκύσει κοινό όταν πραγματοποιηθεί η επιστροφή στην κανονικότητα.

Ανάμεσα στα θεάματα που προσφέρονται και προσφέρθηκαν διαδικτυακά προς όλους ξεχωρίζει, κατ' εμέ, η συναυλία του Ανδρέα Μποτσέλι την Κυριακή του Πάσχα των Καθολικών. Ζωντανά από το άδειο Duomo, έμβλημα της πόλης του Μιλάνο, ο διάσημος τενόρος μετέφερε ένα οικουμενικό μήνυμα το οποίο παρακολούθησαν πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζωντανά, ενώ αρκετοί συνεχίζουν να παρακολουθούν τη συναυλία και μετά.

Σημαντικό είναι ότι βλέπουμε αντίστοιχες προσπάθειες και από ελληνικά μέσα. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένες από αυτές. Από την αρχή της καραντίνας στο κανάλι του στο YouTube γνωστός τραγουδιστής  παρέα με τον γιο του ερμήνευαν, φέρνοντας ένα διαφορετικό μήνυμα. Συγγραφείς παιδικών βιβλίων (όπως ο αγαπημένος μας Παπαθεοδούλου) διαβάζει τα παραμύθια του. Η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Εθνικό Θέατρο και όχι μόνο ανεβάζουν δημοφιλείς παραστάσεις τους στο διαδίκτυο για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν. Μέσα υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει η διάθεση ώστε αντίστοιχα να τα αγκαλιάσει το κοινό. Και φαίνεται ότι το κατάλληλο μήνυμα βρίσκει και το αντίστοιχο ακροατήριο.

Η ατάκα Κουλτούρα να φύγουμε είναι του αείμνηστου Χάρι Κλυνν από την δεκαετία του '80 που σατίριζε προσπάθειες της τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη να μυήσει τους συμπατριώτες μας στις χάρες του πολιτισμού. Σάτιρα αρκετή επίκαιρη και στη σημερινή εποχή.

Ο Πλούτος κι ο Άγγελος Εξάγγελος

Συνεχίζοντας την παράδοση αρκετών χρόνων, κάναμε και φέτος το προσκύνημα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου παρακολουθώντας παράσταση. Αυτή τη φορά ήταν ο Πλούτος του Αριστοφάνη, δωσμένος από τον Διονύση Σαββόπουλο ο οποίος έκανε σχεδόν τα πάντα: μετάφρασε, σκηνοθέτησε, διασκεύασε τη μουσική και πρωταγωνίστησε, παίζοντας τον Άγγελο Εξάγγελο. Για το προσκύνημα, την μετάβαση και τα γενικότερα πρέπει και μη στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου μπορεί κανείς να ανατρέξει σε παλιότερες αναρτήσεις, του 2010 και του 2011.

Ο Σαββόπουλος και οι λοιποί συμμετέχοντες στην παράσταση κατάφεραν να δώσουν κάτι το διαφορετικό. Από τη μία είχαμε το λιτό σκηνικό που ταίριαζε στο γενικότερα μήνυμα του έργου και τα κοστούμια που θύμιζαν σαλτιμπάγκους και νιόνιους, από την άλλη τους ηθοποιούς και τραγουδιστές που συμμετείχαν στο Χορό, οι οποίοι είχαν και μουσικά όργανα τα οποία έπαιζαν υποστηρικτικό ρόλο στα δρώμενα. Ο Νίκος Κουρής και ο Χρήστος Λούλης ήταν εξαιρετικοί στο ρόλο του αφέντη Χρεμύλου και του δούλου Καρίωνα, αντίστοιχα. Η Αμαλία Μουτούση τραγική όσο χρειαζόταν στο ρόλο της Πενίας, που δεν εμφανιζόταν ρακένδυτη, όπως συνηθίζεται. Ο Μάκης Παπαδημητρίου ενσάρκωνε επάξια τον Πλούτο που έπαιζε στα χαμένα, καθότι τυφλός. Οι πρωταγωνιστές ήταν εξίσου καλοί και στο τραγούδι όπου χρειάστηκε.

Οι παρεμβάσεις του Σαββόπουλου ήταν καίριες. Αρχικά πραγματοποίησε μία "παράβαση" όπου με το ρόλο του Άγγελου Εξάγγελου προειδοποιούσε αλλά και έκανε κριτική στις πολιτικές του εύκολου πλουτισμού που πραγματεύεται το έργο, συγκρίνοντας με τα δεινά της Ελλάδας και την οικονομική χρεοκοπία. Από τον καυστικό λόγο δεν ξέφυγαν οι σύγχρονοι πολιτικοί, η δίκη του Άκη, οι μαϊμού-αναπηρικές συντάξεις, η γενικότερη οικονομική κατάσταση και οι νοοτροπίες που δεν αλλάζουν, ενώ αυτοσαρκάστηκε στο κομμάτι της πολυπραγμοσύνης, καθώς σ'αυτή την παράσταση είχε τετραπλό ρόλο. Ενέταξε στην παράσταση τραγούδια του - κάτι που γι άλλους φαίνεται ως ενδιαφέρουσα προσθήκη στη διασκευή, ενώ γι άλλους μπορεί να φανεί Ύβρις. Το ευτυχές είναι ότι το  κοινό στο σχεδόν γεμάτο θέατρο σεβάστηκε (πρώτη φορά χτύπησαν τόσα λίγα κινητά κατά την διάρκεια της παράστασης), ενώ στο κλείσιμο το ρυθμικό χειροκρότημα συνόδευε το τραγούδι.

Χωρίς να θέλω να αδικήσω κάποια από τις άλλες ενδιαφέρουσες παραστάσεις της φετινής καλοκαιρινής περιόδου, η συγκεκριμένη παράσταση είναι σίγουρα στις προτεινόμενες. Στο τέλος αφήνει ένα αισιόδοξο μήνυμα που μας αρμόζει και το επιθυμούμε.

ΥΓ Ανάρτηση για την Επίδαυρο και την ευρύτερη περιοχή μπορείτε να βρείτε στο blogtravels.gr

ΥΓ1 Πλέον όταν αγοράζει κανείς online από το Φεστιβάλ Αθηνών, μπορεί να εκτυπώσει το εισιτήριό του, γλυτώνοντας χρόνο και χρήμα.
ΥΓ2 Νεότερη ανάρτηση για την Αρχαία Επίδαυρο και το λιμάνι της.

Αρχαιολογικός χώρος Ακρωτηρίου Θήρας

Την προηγούμενη βδομάδα, όπως φαίνεται και από τη σχετική ανάρτηση, είχα πάει για 4 ημέρες στη Θήρα. Παράλληλα με τα μπάνια και τις βόλτες μας, επισκεφθήκαμε και έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου Θήρας. Χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους για αρκετούς λόγους. 

Καταρχάς, μας δίνει μια πολύ καλή αίσθηση του πώς ήταν η ζωή στην προϊστορική και στην κυκλαδική Ελλάδα - από το σχολείο θυμόμαστε ότι ο κυκλαδικός πολιτισμός ήταν ένας από τους σημαντικότερους πρόδρομους πολιτισμούς της αρχαίας Ελλάδας. Έπειτα, ο συγκεκριμένος οικισμός έχει διατηρηθεί σε πολύ καλό επίπεδο επειδή σχετίζεται με ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που έγιναν κατά την αρχαιότητα: την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας που είχε ως αποτέλεσμα τη βύθιση του μισού και παραπάνω νησιού, τη δημιουργία τσουνάμι και τη βασική αιτία για την καταστροφή του μινωικού πολιτισμού. Μεταξύ Θήρας και Κρήτης παρεμβάλλεται μόνο θάλασσα, οπότε είναι λογικό τα κύματα να έφτασαν εκεί με ορμή. Η θεωρία αυτή, βέβαια, δεν έχει αποδειχτεί πλήρως, εντούτοις είναι κυρίαρχη, ενώ το γεγονός έχει γίνει γνωστό ως μινωική έκρηξη. Σύμφωνα με κάποιους μύθους η Θήρα (Σαντορίνη) είναι ένα από τα μέρη που έχει ταυτιστεί με την Ατλαντίδα.

Ο περιβάλλων χώρος του προϊστορικού οικισμού.

Ο προϊστορικός οικισμός του Ακρωτηρίου Θήρας χαρακτηρίζεται ως ελληνική Πομπηία. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι στη Θήρα δε βρέθηκαν ανθρώπινα θύματα, πιθανότατα γιατί οι κάτοικοι πρόλαβαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Σώζονται κτίσματα έως και τριώροφα, ενώ η δόμηση είναι αρκετά πυκνή. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν και όμορφες τοιχογραφίες, αντίστοιχες αυτών των παλατιών της Κνωσού. Πριν μερικά χρόνια η οροφή του αρχαιολογικού χώρου είχε καταρρεύσει, σκοτώνοντας έναν τουρίστα. Ο χώρος άνοιξε ξανά πρόσφατα, πλήρως ανακαινισμένος ως προς την σκέπαση. Εντός του χώρου οι θερμοκρασίες είναι ανεκτές, ενώ η σκίαση είναι πολύ καλή - απαραίτητη για τις καυτές καλοκαιρινές μέρες.

Κάτοψη του οικισμού. Επειδή ακόμη δεν έχουν τυπωθεί σχετικοί βοηθητικοί χάρτες, τράβηξα φωτογραφία τον χάρτη στην είσοδο ώστε να ξέρουμε τι βλέπουμε. Παρά τα νούμερα, η καλύτερη προσέγγιση γίνεται δεξιόστροφα.

Το σκέπαστρο και μέρος του χώρου. Κρατά δροσερό το χώρο, ενώ παρά τα πολλά χώματα δεν υπάρχει η αίσθηση της σκόνης.

Στη μέση πλατεία και τα πολυεπίπεδα αναστηλωμένα κτίσματα.

Η πυκνή δόμηση που ανέφερα και πιο πάνω.

Επειδή τα υλικά στήριξης, κυρίως το ξύλο, δεν έχουν διατηρηθεί σε καλή κατάσταση, στην αναστήλωση ακολούθησαν τα αρχικά σχέδια με νεότερα υλικά.

Ακόμη και για κάποιον που δεν είναι ειδικός, όπως εγώ, η αίσθηση που αφήνει ο χώρος είναι όμορφη. Προσωπικά με έκανε να θέλω να διαβάσω κάποια πράγματα παραπάνω για εκείνη την εποχή, πέρα από τα λίγα που είχαμε μάθει παλιότερα στο σχολείο. Στο κάτω-κάτω είναι από τα λίγα πράγματα που έχουμε και νιώθουμε υπερήφανοι ως Έλληνες. Θαύμαζα αρκετούς τουρίστες, ειδικά από την Άπω Ανατολή, που ήρθαν από τόσο μακριά και επισκέπτονταν και τον συγκεκριμένο χώρο. Αυτό δείχνει την παγκόσμια απήχηση που έχει ο ελληνικός πολιτισμός. Εμείς τα έχουμε μέσα στα πόδια μας, δεν είναι κρίμα να μην τα επισκεπτόμαστε;

Περισσότερες φωτογραφίες στο σχετικό slideshow. Πατήστε απλώς το play!

ΥΓ Η είσοδος είναι 5 ευρώ, 3 το μειωμένο. Πιστεύω αξίζει κανείς να κάνει μία στάση πριν πάει στην περίφημη Κόκκινη Παραλία που βρίσκεται εκεί κοντά. Θα αποζημιωθεί.

ΥΓ1 Ο χώρος γύρω-γύρω έχει ράμπες και είναι προσβάσιμος και από άτομα με ειδικές ανάγκες. Επίσης ενδείκνυται και για παιδιά.

ΥΓ2 Μέσα στα Φηρά υπάρχει το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας με αρκετά ευρήματα από το Ακρωτήρι, για όποιον θέλει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Σάββατο στο Φάληρο με ραδιόφωνο

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ο καιρός θύμισε άνοιξη. Ήλιος παντού, άλλο που δε θέλαμε οι περισσότεροι να ξεχυθούμε για βόλτες. Το συγκεκριμένο Σάββατο το πρωί είχε για μένα κάτι το διαφορετικό: πρόσκληση να συμμετάσχω ως καλεσμένος σε ραδιοφωνική εκπομπή. Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Γιατζόγλου, γνωστός στο twitter ως 500rakias κάλεσε εμένα και άλλα δύο άτομα να μιλήσουμε χωρίς φόβο και πάθος στην εκπομπή του με τίτλο "Τίποτε δεν πάει χαμένο" στον Σκάι 100,3. Για το twitter και την ενασχόληση με αυτό είχα αναφερθεί σε παλιότερη ανάρτηση. 

Η θεματολογία; Περίπου ό,τι γράφει ο καθένας μας. Οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν ο Georgako με το ιστολόγιο valeladi.gr και η S_FunkyBitch με το ομώνυμο ιστολόγιο. Παρά το όποιο τρακ μπορεί να έχει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, η συζήτηση πήγε αρκετά καλά. Η εμπειρία πολύ καλή, ρίξαμε γέλιο, ενώ ο δημοσιογράφος-οικοδεσπότης μας έκανε να αισθανθούμε άνετα (κλισέ και αληθινό μαζί). Η συζήτηση κινήθηκε μεταξύ οικολογίας, υιοθεσίας και προσφοράς, ταξιδιών, Αγκιστρίου και ποδηλατάδας. Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι και μέσα από το ίντερνετ μπορούν να πέσουν ωραίες ιδέες, να γνωρίσει κανείς κόσμο και - γιατί όχι - να κάνει καλές παρέες. Άλλωστε δεν ευθύνεται το μέσο για τα καλά και τα άσχημα, αλλά η χρήση του.

Άσχετο με το υπόλοιπο, αλλά αφού η μέρα ήταν αρκετά καλή και ήδη είχα πάρει μια τζούρα από θάλασσα, εντέλει σκέφτηκα να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα στην Πειραϊκή συνοδεία θαλασσινών και ούζου. Η καλοκαιρία έρχεται, παρά τις παρενθέσεις κρύου και βροχής.

Όποιος θέλει να ακούσει την εκπομπή που παίχτηκε το Σάββατο 3/3/2012 11-12 το πρωί, μπορεί να την βρει στο αρχείο του σταθμού κλικάροντας το σχετικό link.

ΥΓ Ευχαριστώ και πάλι τον Δημήτρη Γιατζόγλου για την πρόσκληση. Ανυπομονώ για τους επόμενους καλεσμένους που είμαι σίγουρος ότι κάτι ενδιαφέρον θα έχουν να πουν.

ΥΓ1 Στο twitter ο λογαριασμός μου είναι - κλασικά - kitsosmitsos.

Σαν όνειρο θερινής νυκτός

Ο Αύγουστος καλά κρατεί. Όπως και ο Σεπτέμβρης, πολύ συχνά και ο Οκτώβρης. Το θέμα είναι ότι όταν τελειώνουν οι συνεχόμενες διακοπές και μένουν τα σαββατοκύριακα ως μικρές οάσεις ξεγνοιασιάς, το καλοκαίρι βαίνει προς τη λήξη του. Αυτό το καλοκαίρι, από τα πιο περίεργα των τελευταίων χρόνων σε παγκόσμιο επίπεδο, είχε αρκετό από Μένουμε Ελλάδα.

Προσκυνήσαμε στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μια ιστορία ζοφερή και συνάμα διαχρονική, καθώς τα διλήμματα υπάρχουν ακόμη.

Επισκεφτήκαμε την πρώτη προσωρινή και την πρώτη μόνιμη πρωτεύουσα της νεοσύστατης Ελλάδας - ο Έλληνας πάντα κάπου θέλει να είναι πρώτος.

Ανεβήκαμε σε βουνά, ανηφόρες και κατηφοριές είτε με τα πόδια είτε με ποδήλατα όπου η θέα αποζημίωνε για την κούραση. Απαραίτητο συμπλήρωμα η δροσιστική βουτιά μετά.

Ερωτευτήκαμε στο Απέραντο Γαλάζιο, βουτήξαμε στα κρυστάλλινα παγωμένα νερά του.

Ολόλευκα σπίτια, στενάκια και εκκλησάκια ξεπρόβαλαν παντού, αναδεικνύοντας τον ήλιο του Αιγαίου που είναι διαφορετικός από τους άλλους. Ιδιαίτερο χρώμα δίνουν οι γνώριμες μπουκαμβίλιες των αιγαιοπελαγίτικων νησιών.

Χαζέψαμε φεγγάρια να ξεπροβάλλουν πίσω από βουνά και ηλιοβασιλέματα σε στιγμές απόλυτης χαλάρωσης.

Φάγαμε και ήπιαμε αρκετά - το καλοκαίρι όλα επιτρέπονται, ακόμη και ρακή ψημένη για πρωινό.

Όλα αυτά να τα ζούμε ξανά μέσα από τις εικόνες και τις αναμνήσεις. Ως το τελευταίο ηλιοβασίλεμα, μέχρι το επόμενο. Σαν όνειρο θερινής νυκτός...

Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και παραστάσεις

Τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει ετήσιο πολιτιστικό προσκύνημα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Επιλέγουμε μία παράσταση το χρόνο και επισκεπτόμαστε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαίας Ελλάδας που εξακολουθεί να δίνει τα πολιτιστικά του φώτα μέχρι και σήμερα. Ο συνδυασμός παράστασης με σαββατοκύριακο και μπάνιο - συνήθως στο Τολό - είναι από τις όμορφες στιγμές κάθε καλοκαιριού.

Φετινή επιλογή ήταν η Μήδεια. Τα εισιτήρια ξεκινάνε από 15 ή 20 ευρώ και ανεβαίνουν ανάλογα με τη θέση. Το θέατρο είναι χωρισμένο σε 2 επίπεδα: στο άνω επίπεδο όπου είναι η χαμηλότερη τιμή και καθένας κάθεται όπου βρίσκει και στο κάτω επίπεδο όπου είναι χωρισμένο σε διαζώματα. Υπάρχουν τα άνω διαζώματα όπου κανείς έχει κλείσει διάζωμα αλλά όχι θέση και τα κάτω όπου κανείς κλείνει και θέση. Μάλιστα στα κάτω προσφέρεται και μαξιλαράκι γιατί το μάρμαρο είναι κάπως άβολο. Αρκετοί προνοητικοί φέρνουν μαζί τους μαξιλαράκια ή ακόμη και μικρά καθισματάκια.

Έπειτα από διαδρομή 2 περίπου ωρών από Αθήνα ή 40 λεπτών από Τολό ή Ναύπλιο, περνώντας το Λυγουριό, φτάνει κανείς στο πάρκινγκ του Ασκληπιείου της Επιδαύρου.

Παρκαδόροι του δήμου και του φεστιβάλ κατευθύνουν τον κόσμο, χιλιάδες αυτοκίνητα γεμίζουν σταδιακά τον χώρο. Εμείς φτάσαμε νωρίς.

Η καντίνα λίγο πριν την είσοδο. Καλό είναι να προμηθευτεί κανείς νερό λόγω ζέστης. Αναψυκτικά, καφέδες κτλ δεν επιτρέπονται εντός του θεάτρου.

Το μέρος είναι μέσα στα πεύκα. Από μόνο του προσδίδει γνώριμη καλοκαιρινή ελληνική εικόνα.

Η πρόσβαση επιτρέπεται μετά τις 8. Αρκετός κόσμος πάει νωρίτερα για να προλάβει θέσεις, οι του άνω διαζώματος κυρίως.

Ενημερωτικός χάρτης για την αρχαία πόλη, το Ασκληπιείο και το θέατρο.

Η ανάβαση προς τον χώρο.

Η πρώτη εικόνα του αρχαίου θεάτρου ανεβαίνοντας, μέσα από τα πεύκα.

Η πρόσβαση στο χώρο του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου.

Λίγο πριν αρχίσει να γεμίζει. Η πλώρη της Αργούς είναι κομμάτι της παράστασης.

Το άνω επίπεδο. Σχοινιά περιφράσσουν το χώρο ενώ άνθρωποι του φεστιβάλ κατευθύνουν τον κόσμο.

Το κάτω διάζωμα του κάτω επιπέδου. Διακρίνονται τα μαξιλαράκια των αριθμημένων θέσεων. Τα εισιτήρια για τις παραστάσεις συνήθως εξαντλούνται, θετικό στοιχείο. Ο κυκλικός στίβος κάτω-κάτω είναι ο κυρίως χώρος της παράστασης.

Ο ήλιος πέφτει και τα φώτα ανάβουν. Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Όσες παραστάσεις στην Επίδαυρο έχω παρακολουθήσει, ποτέ δεν έχουν αρχίσει στην ώρα τους - στις 9 δηλαδή. Είτε λόγω καθυστερημένης προσέλευσης του κόσμου είτε λόγω "αναμονής" των λεγόμενων επώνυμων προσκεκλημένων, πάντα υπάρχει μια καθυστέρηση της τάξης των 15'-20' λεπτών. Αυτή τη φορά δεν είχε πολλούς επώνυμους, φαντάζομαι ότι θα βρίσκονται όλοι το τριήμερο που μας έρχεται για τον Ριχάρδο με Κέβιν Σπέισι και σκηνοθεσία Μέντες. Προσωπικά προτιμώ στον συγκεκριμένο χώρο να βλέπω αρχαίες παραστάσεις.

Ο κόσμος ήρθε, η παράσταση αρχίζει.

Η ησυχία που κάνει ο κόσμος, η μαγεία του χώρου, ακόμη και οι ήχοι από τα τζιτζίκια και τους γρύλους είναι κάτι που εμένα μου δίνει άλλη αίσθηση. Όταν σβήνουν τα φώτα και καθώς έρχεται ο Χορός, μου αρέσει να ρίχνω μια κλεφτή ματιά στ'αστέρια. Ο ίδιος ουρανός, ο ίδιος χώρος, η ίδια αίσθηση. Τελικά αρκετά μένουν ίδια, ορισμένα αλλάζουν. Ούτως ή άλλως, καλοκαίρι και αρχαίο θέατρο πάνε παρέα.

ΥΓ Παρόλο που φωτογραφίες ειδικά με φλας απαγορεύονται γιατί αποσπούν την προσοχή, αρκετοί δεν το τηρούν. Όπως επίσης και τα κινητά. Έλλειψη παιδείας, το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει.

ΥΓ1 Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Παραστάσεις και συναυλίες γίνονται και στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου.

ΥΓ2 Αντίστοιχη ανάρτηση του 2009 και του 2010.
ΥΓ3 Δείτε σχετική ανάρτηση για το Μεγάλο και για το Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου στο blogtravels.gr

Αθήνα της όπερας (Κουρέας της Σεβίλης, Εθνική Λυρική Σκηνή)

Όπως έχουμε πει επανειλημμένα, ένα από τα καλά της Αθήνας είναι η πληθώρα επιλογών ως προς την διασκέδαση και όχι μόνο. Σχεδόν κάθε μέρα γίνονται πολλές εκδηλώσεις σε όλη την πόλη για όλα τα βαλάντια. Πέραν των θεάτρων, πειραματικών σκηνών κτλ η πόλη διαθέτει χώρους για πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και την Λυρική Σκηνή που ανακάμπτει έπειτα από παρολίγον πτώση. Ειδικά η Εθνική Λυρική Σκηνή (Greek National Opera αγγλιστί) έχει αναβαθμίσει τις δραστηριότητές της, παρόλο που ακόμη δεν έχει βρει μόνιμη σύγχρονη στέγη. Πρόσφατα πάντως απέκτησε και λογαριασμό στο twitter.com/nationalopera.

Προσέχοντας αφίσες στο μετρό, μου κίνησε το ενδιαφέρον εκείνη του Κουρέα της Σεβίλης (Il barbiere di Siviglia). Πρόκειται για γνωστό έργο του Ιταλού συνθέτη Gioachino Rossini. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε σιγοτραγουδήσει την Άρια του Φίγκαρο αλλά και το κυρίως κομμάτι. Για του λόγου του αληθές ακούστε τα αποσπάσματα που βρίσκονται στο τέλος. Για να επανέλθω, έριξα μια ματιά στις ημερομηνίες, συνεννοηθήκαμε με φίλους και καταλήξαμε να κλείσουμε για την παράσταση στις 16/2, ημέρα Τετάρτη.

Είχα πολλά χρόνια να πάω στη Λυρική και ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα. Η παράσταση ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Είχε την ζωντάνια που επιβάλλεται σ'αυτή την χαρούμενη παράσταση, τα σκηνικά και η σκηνοθεσία στάθηκαν στο ύψος τους. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι (κόμης Αλμαβίβα, Ροζίνα, δον Μπάρτολο, Φίγκαρο και δον Μπαζίλιο) έδεναν πολύ καλά και με το παίξιμο και με τη φωνή τους. Πολύ καλή και η ορχήστρα με τον μαέστρο να δίνει ρεσιτάλ. Μου άρεσε επίσης και το γεγονός ότι η ματιά στο έργο ήταν σύγχρονη, τόσο με τα ρούχα όσο και με λοιπές μικρές πινελιές, χωρίς να αλλοιώνει κάτι.

Πέρα από την πολύ καλή παράσταση, θυμήθηκα γιατί είχα πολλά χρόνια να πάω στην Λυρική στο θέατρο Ολύμπια. Τα καθίσματα είναι αρκετά άβολα, ενώ η ακουστική του - αρκετά παλιού - χώρου θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Ο κόσμος που παρακολούθησε την παράσταση ήταν μιας κάποιας ηλικίας. Από την μία έχει την αξία του αυτό, να βλέπεις δηλαδή ανθρώπους να φοράνε τα καλά τους για την έξοδο, από την άλλη με προβλημάτισε. Έχει μήπως σχέση με την τιμή του εισιτηρίου, δηλαδή οι νεότεροι δεν μπορούν να πάνε λόγω υψηλού κόστους; Ή επειδή ο κόσμος που πάει είναι μεγαλύτερης ηλικίας, οι τιμές διαμορφώνονται αντίστοιχα υψηλά; Πάντως στα πλαίσια του ανοίγματος σε νεανικά κοινά η Λυρική έχει προσφορές της τελευταίας στιγμής για νέους - 20' πριν την παράσταση με 15 ευρώ εφόσον έχουν περισσέψει εισιτήρια. Ελπιδοφόρο άνοιγμα, μαζί με τις παιδικές παραστάσεις που διοργανώνονται κατά καιρούς.

Συνοψίζοντας, η παράσταση ήταν αρκετά καλή. Όσοι θέλετε, προλαβαίνετε ακόμη - θα δοθούν άλλες 6 παραστάσεις και έπεται συνέχεια με άλλα θεάματα. Η Εθνική Λυρική Σκηνή κάνει προσπάθειες. Ήδη έχουν ανακοινωθεί 5 παραστάσεις για το καλοκαίρι στο Ηρώδειο (δείτε εδώ). Προσωπικά, θα την τιμήσω ξανά.

Τι καλύτερο για κλείσιμο για ορισμένα αποσπάσματα από τον Κουρέα της Σεβίλης;

Κατά σειρά η άρια του Φίγκαρο, η έναρξη της παράστασης και μια μοναδική εκτέλεση από την Μαρία Κάλας στον ρόλο της Ροζίνα (link καθότι δεν επιτρέπεται η ενσωμάτωση). Τέλος, μία λίγο ανορθόδοξη εκτέλεση από Τομ και Τζέρι.

Μαρία Κάλας - Rosina (κλικ στον τίτλο να ανοίξει)

Καλοκαίρι και αρχαίο θέατρο πάνε παρέα

Το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με πολλά θετικά πράγματα. Διακοπές, θάλασσα, βουνό, χωριό, νησί, πλοίο, ταξίδι, παραλία, βιβλία, καρπούζι και λοιπά καλοκαιρινά φρούτα, τζιτζίκια, ξάπλες, άδειες πόλεις, παρέες και πολλά πολλά άλλα. Είναι επίσης εποχή συναυλιών, παραστάσεων και γενικότερα δραστηριοτήτων εκτός σπιτιού. Οι ευκαιρίες για όλους ανεξαρτήτως βαλαντίου είναι πολλές.

Από τις αγαπημένες μου καλοκαιρινές συνήθειες είναι η παρακολούθηση παραστάσεων και μάλιστα κυρίως αρχαίου δράματος και κωμωδίας. Παρόλο που οι παραστάσεις που έχουν διασωθεί αυτούσιες δεν είναι πάρα πολλές, η ματιά του κάθε σκηνοθέτη και η απόδοση του κάθε θίασου διαφέρουν, επιτρέποντας την επανάληψη χωρίς να είναι κουραστική.

Δεσπόζουσα θέση σε αυτή την αγαπημένη συνήθεια αποτελεί φυσικά η παρακολούθηση παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σε απόσταση δύο ωρών από την Αθήνα, με τιμές που ξεκινούν από 15 ευρώ το άτομο μπορεί κανείς να μεταφερθεί στους αρχαίους χρόνους και να γίνει συμμέτοχος σε αρχαίες συνομωσίες, δράματα, κριτικές πολιτικών προσώπων και καταστάσεων, να γελάσει ή να συγκλονιστεί - ανάλογα βέβαια και με το έργο και την απόδοση των καλλιτεχνών. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω τουλάχιστον μία φορά κάθε καλοκαίρι. Και πιστεύω ότι είναι όμορφο για τον καθένα μας να παρακολουθήσει μία παράσταση στην Επίδαυρο κάποια στιγμή.

Ο χώρος στον οποίο βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου είναι σίγουρα μοναδικός. Μέσα στα πεύκα, αυτό το μοναδικό θέατρο όντως μεταφέρει τον θεατή κάπου αλλού. Ειδικά όταν σβήνουν τα φώτα και απλώνεται η ησυχία λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, το μόνο που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια του καλοκαιριού και τα βήματα του Χορού που πλησιάζει. Η σχεδόν παντελής έλλειψη φώτων επιτρέπει να βλέπει κανείς τον ολάστερο ουρανό, το κομμάτι του τουλάχιστον που βρίσκεται πάνω από αυτή τη χώρα.  Δώστε στον εαυτό σας χρόνο να περιεργαστεί και να αφομοιώσει την αίσθηση. Και η παράσταση αρχίζει...

ΥΓ Για όσους επιλέξουν τις μη αριθμημένες θέσεις, ας προνοήσουν να έχουν μαζί τους μαξιλαράκια. Το κορμί σας θα σας ευγνωμονεί αργότερα. Απαραίτητο συμπλήρωμα και το νερό. Ευχάριστα εκπλήσσει το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου σέβεται το μνημείο και τους ηθοποιούς. Δείτε σχετική ανάρτηση στο blogtravels.gr

ΥΓ1 Πληροφορίες για τις παραστάσεις στην αντίστοιχη σελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ενθαρρυντικό στοιχείο επίσης ότι ανά την επικράτεια διοργανώνονται αντίστοιχα και άλλα φεστιβάλ με καλοκαιρινές παραστάσεις.

ΥΓ2 Για όσους θέλουν να πάνε οδικώς, να υπολογίσουν περίπου 2 ώρες. Επίσης διοργανώνονται εκδρομές με λεωφορεία τόσο από τον Κηφισό όσο και από πρακτορεία. Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν και μικρές κρουαζιέρες που ξεκινούν το απόγευμα από Πειραιά. Στην επιστροφή μάλιστα σερβίρεται και δείπνο. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά ακούγεται ενδιαφέρον.

ΥΓ3 Για όσους πάλι θέλουν να το συνδυάσουν μπορούν να μείνουν για διανυκτέρευση στο Ναύπλιο ή στο Τολό. Η απόσταση για το θέατρο είναι περίπου μισή ώρα - τρία τέταρτα λόγω κίνησης. Οπότε συνδυάζει κανείς πολιτιστική απόδραση, μπάνιο, ξεκούραση με σχετικά χαμηλό κόστος.

Εκδηλώσεις των ημερών στην Αθήνα

Καθώς καλοκαιριάζει και οι θερμοκρασίες υπερβαίνουν ήδη τους 30 βαθμούς Κελσίου, αρκετός κόσμος έχει ήδη αρχίσει τα πρώτα μπάνια. Άλλοι πάλι συνεχίζουν τις βόλτες στην πόλη προς κάθε κατεύθυνση. Για τους πρώτους να ευχηθούμε καλές βουτιές. Για τους δεύτερους υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές, ειδικά αυτό το Σαββατοκύριακο.

Πρώτη εκδήλωση που ακούγεται ενδιαφέρουσα είναι η συμμετοχή της Αθήνας στην Ημέρα και Νύχτα Μουσείων. Ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που έχει ξεκινήσει από την Γαλλία με φετινό θέμα "Τα Μουσεία για την κοινωνική αρμονία". Φέτος αναμένεται να συμμετέχουν πάνω από 3000 μουσεία σε όλη την Ευρώπη. Αναλυτικά τα μουσεία που συμμετέχουν και το πρόγραμμα εδώ. Δύο μου έχουν κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον: το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης που θα είναι ανοιχτό το Σάββατο μέχρι τις 12 το βράδυ με διάφορες εκδηλώσεις (Νεοφύτου Δούκα 4, Κολωνάκι) και το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ομοίως ανοιχτό μέχρι τις 12 το βράδυ του Σαββάτου (3ης Σεπτεμβρίου 146). Η είσοδος είναι δωρεάν.

Επόμενη πρόταση είναι η Art Athina. Διοργανώνεται από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αιθουσών Τέχνης από το 1993. Φέτος συμμετέχουν 58 γκαλερί από 11 χώρες. Ο χώρος της εκδήλωσης είναι το κλειστό γήπεδο TaeKwonDo των Ολυμπιακών Ακινήτων στο Φαληρικό Δέλτα. Περισσότερα μπορεί κανείς να βρει στην ιστοσελίδα της Art Athina.

Με τις εκδηλώσεις αυτές συν τα μπάνια για όσους τα προτιμήσουν, γεμίζει το Σαββατοκύριακο. Και μετά επιστροφή στην καθημερινότητα; Επιλογές συνεχίζουν να υπάρχουν. Όπως μας ενημερώνει έγκαιρα η φίλτατη roadartist, από 17 Μαϊου έως και 30 Μαϊου πραγματοποιείται η φετινή ανοιξιάτικη Γιορτή Βιβλίου στο Ζάππειο, για πρώτη φορά έπειτα από 3 δεκαετίες.. Όσοι πιστοί βιβλιοφάγοι και μη, σπεύσατε. Ο καιρός άλλωστε ευνοεί τις βόλτες...

ΥΓ Όσοι συμμετέχουν στις εκδηλώσεις, αν μπορούν ας μοιραστούν τις εμπειρίες τους μαζί με τους υπόλοιπους. Για να μαθαίνουμε τα όμορφα και μη που γίνονται στην πόλη. Καλό Σαββατοκύριακο!

Πανηγύρι Πρωτομαγιάς στην Νέα Φιλαδέλφεια

Πρωτομαγιά αύριο και αρκετός κόσμος θα κατεβεί στους δρόμους. Άλλοι για πορείες, άλλοι για βόλτες και εκδρομές. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ο δήμος Νέας Φιλαδέλφειας μαζί με την Νέα Χαλκηδόνα (ούτως ή άλλως σε λίγο καιρό ελέω Καλλικράτη θα είναι ένας δήμος) διοργανώνουν πανηγύρι στην λεωφόρο Δεκελείας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από σήμερα Παρασκευή μέχρι και Κυριακή 2 Μαϊου η λεωφόρος Δεκελείας είναι κλειστή σε όλο το μήκος της - από την αρχή της Αχαρνών μέχρι το τέρμα της, πέρα από το άλσος Νέας Φιλαδέλφειας.

Το πρωτομαγιάτικο πανηγύρι είναι ευκαιρία για όσους μείνουμε στο κλεινόν άστυ για μία όμορφη βόλτα. Όμορφη γιατί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, ενώ η ζωντάνια στους δρόμους σίγουρα αποζημιώνει. Ευκαιρία και για οικογένειες να κάνουν την βόλτα τους, καθώς η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη - ο σταθμός του ηλεκτρικού Άνω Πατήσια είναι σε απόσταση 5 λεπτών περίπου με τα πόδια. Το πανηγύρι πέρα από τους γνωστούς πλανόδιους έχει θεατρικά και εικαστικά δρώμενα στο άλσος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά και συναυλίες. Για παράδειγμα πέρσι, αν θυμάμαι καλά, ήταν οι Locomondo. Για κοπιάστε...

Πηγαίνοντας από τον ηλεκτρικό προς το πανηγύρι, λίγο πριν αρχίσει η πολυκοσμία

Η γέφυρα του Ποδονίφτη στα όρια Αθήνας - Νέας Χαλκηδόνας

Λουλούδια φυσικά καθότι Πρωτομαγιά. Σε κοινή θέα και η αφίσα του ΠΑΜΕ για την πορεία της Πρωτομαγιάς.

Η εξέδρα για την συναυλία

Και άλλα λουλούδια - είναι η εποχή τους. Στο φόντο πίσω και ο περίφημος χαλβάς Φαρσάλων.

Ανηφορίζοντας την Δεκελείας

Ψησταριά που βρίσκεται επί της οδού Δεκελείας έχει βγάλει τα κάρβουνα από νωρίς και ψήνει από κοντοσούβλια μέχρι και αρνιά. Αυτό θα πει οργάνωση!

Λίγο πριν το άλσος Νέας Φιλαδέλφειας ο δρόμος στενεύει αφού έχουν μπει πωλητές και στη μέση του δρόμου

Μια στάση εδώ για φρέσκους λουκουμάδες με μέλι και κανέλα.

Στο ύψος του άλσους βρίσκονται και οι πρώτες οπαδικές σημαίες και μπλούζες, με αυτές της ΑΕΚ να κυριαρχούν λόγω εντοπιότητας

Και παιχνίδια για μικρούς

Φτάνοντας στο τέλος του πανηγυριού, φαίνεται στο βάθος η ψηλή πολυκατοικία της 4ης φωτογραφίας - μεγάλη απόσταση

Πέρα από τους πλανόδιους, παπάς τριγυρνά και ραντίζει τον κόσμο έναντι μικρού αντίτιμου.

Στο πανηγύρι θα βρει κανείς από εργαλεία σπιτιού, κουζινικά, είδη προικός, φανέλες, κάλτσες, σώβρακα, παιχνίδια μέχρι CD αοιδών που μόνο στα πανηγύρια βρίσκονται, χειροτεχνίες και κοσμήματα, λουλούδια, παγωτά, λουκουμάδες, σουβλάκια και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Με άδεια χέρια δύσκολα φεύγει κανείς. 

Πιστός στις παραδόσεις πήρα για το σπίτι έναν βασιλικό πλατύφυλλο και χαλβά Φαρσάλων με αμύγδαλο.

Τι λέτε λοιπόν, θα κατεβείτε μια βόλτα; Για όσους δεν φύγουμε αυτό το Σαββατοκύριακο, το πανηγύρι της Πρωτομαγιάς στη Νέα Φιλαδέλφεια μας περιμένει...

ΥΓ Περίεργο ΣΚ μας έρχεται αν και με πολύ καλό καιρό. Το Σάββατο έχουμε τις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς με ό,τι αυτή συμβολίζει για όλους μας και την Κυριακή περιμένουμε τα νέα ζόρικα μέτρα...