Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Χορεύοντας στα 90s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

Μερικές ημέρες πριν μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση (Βινύλιο) στάθηκε αφορμή για πολλούς από τη γενιά μας να αναπολήσουμε μια δεκαετία κατά την οποία μεγαλώσαμε μουσικά και χορευτικά. Ειδικά για όσους από εμάς γεννηθήκαμε "στριμωγμένοι" μεταξύ της Generation X και των Millenials, έχοντας χαρακτηριστικά και των 2 - μάλιστα έχει οριστεί και ως ειδική υποκατηγορία οι Xennials - ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεβιδωθούμε έστω και στο σπίτι. Φήμες λένε ότι την επόμενη ημέρα αυξήθηκαν οι πόνοι στη μέση και στα πόδια - κακίες των νεότερων γενιών νομίζω. 

 Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα, η εκπομπή ήταν καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την πρώιμη νιότη. Αρκετά από αυτά τα τραγούδια προσωπικά τα άκουσα από το δημοτικό και με ταξίδεψαν έως τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Με αυτά χορέψαμε, τραγουδήσαμε αποτυπώσαμε συναισθήματα, περιγράψαμε έντονες καταστάσεις, αφηγηθήκαμε πρώτους έρωτες και κάναμε τη μετάβαση προς την ενηλικίωση - ενώ παράλληλα αφήσαμε πίσω μας το κιτς της δεκαετίας του '80 και εντρυφήσαμε στα του rave των '90. Επιστέγασμα της πορείας, φυσικά, είναι η έλευση του Napster όπου τα τραγούδια αυτά ήταν σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που κατεβάσαμε.

Παρόλο που είμαστε γενιά που ζήσαμε και χωρίς διαδίκτυο, κινητά και smartphones, έχοντας πλέον υιοθετήσει από τους πρώτους τα νέα μέσα μπορούμε και να τα αποτυπώσουμε διαφορετικά. Παλιότερα γράφαμε ή αντιγράφαμε τα τραγούδια στις κασέτες, αργότερα αγοράζαμε δίσκους ή/ και CDs, έπειτα πρωτοκατεβάσαμε από Napster, Morpheus, Kazaa και άλλα. Πλέον όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε σε πλατφόρμες τύπου Spotify που μας επιτρέπουν να αναπολούμε όποτε θέλουμε και μπορούμε.

Η παρακάτω λίστα μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη, περιέχει σίγουρα όμως αρκετά από τα πιο εμβληματικά χορευτικά κομμάτια της 10ετίας που ξεκινάει από το 1990 και καταλήγει στο τέλος του 1999 - εποχή δραχμής ακόμη, βεβαίως βεβαίως. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε και εσείς.




Κυριακή, 28 Μαρτίου 2021

Ένας ΑγησίΛαγος να τον πιες στο ποτήρι

Ένα από τα καλά των αλγόριθμων στο διαδίκτυο και στις διάφορες εφαρμογές είναι ότι συχνά σου προτείνουν πράγματα, εικόνες, δραστηριότητες και πάσης φύσεως προϊόντα. Μπορεί κάποιες φορές να είναι ενοχλητικό, άλλες αδιάφορο, ορισμένες όμως έχει ενδιαφέρον. Παρακολουθώντας τα μουσικά παραμύθια που έχω ανεβάσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, μας έβγαλε στα προτεινόμενα τον Αγησίλαγο του Δημήτρη Μπασλάμ.

Πρόκειται για έναν λαγό διαφορετικό από τους άλλους, ο οποίος αγαπάει το φαγητό και τη μαγειρική, ενώ εξαιτίας της αγάπης του αυτής μπλέκει σε περιπέτειες. Είτε αναζητώντας μούστο εκτός εποχής, είτε τρώγωντας λαχανικά που επηρεάζουν το χρώμα του, ο καλοφαγάς λαγός βιώνει τις περιπέτειές του με τρόπο διασκεδαστικό.

Παρόλο που τα παραμύθια δεν τα έχουμε προμηθευτεί ακόμη, οι μουσικές προσαρμογές είναι πολύ καλές. Στην αφήγηση συμμετέχουν ηθοποιοί όπως ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ενώ μουσικές παρεμβάσεις κάνει - ανάμεσα σε άλλους - και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος έχει συμμετάσχει και σε άλλες παιδικά τραγούδια (της σειράς του Τεμπέλη Δράκου). Μάλιστα, μία από τις περιπέτειες του Αγησίλαγου με χορηγία γνωστού κτήματος έγινε και παιδική ταινία μικρού μήκους! Μπορείτε να την δείτε στο παρακάτω βίντεο το οποίο δίνει μια ωραία οπτική της διαδικασίας που γίνεται το κρασί.



Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Φρικαντέλα ή κάλαντα;

 Με τον κίνδυνο να επαναλαμβανόμαστε, τίποτε από αυτά που συμβαίνουν το 2020 δεν μπορεί κανείς να τα πει συνηθισμένα. Ήδη κάναμε Πάσχα, Χριστούγεννα μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και συνήθειες, ενώ κοντοζυγώνει η Πρωτοχρονιά. Έχουμε στερηθεί πολλά, μικρότερα και μεγαλύτερα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα κάλαντα. Μια αγαπημένη παιδική συνήθεια την οποία συνήθως ξεχνάμε μεγαλώνοντας, καθώς οι άβολες ώρες κατά τις οποίες εκτελούνται (ορισμένες φορές κυριολεκτικά) δε μας αφήνουν να χαρούν μερικά παραπάνω λεπτά πολύτιμου ύπνου.

Τώρα θα μου πει κανείς πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά και γιατί αξίζουν να μπουν σε ανάρτηση του ιστολογίου. Η απάντηση είναι απλή όπως και ο συνειρμός που έρχονται μέσα από το παιδικό παραμύθι του αγαπημένου "παραμυθατζή" Ευγένιου Τριβιζά με τίτλο Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα. Μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού κάνουμε ταξίδι στα κάλαντα διάφορων περιοχών της χώρας ώστε να βρει ο καθένας μας τη γενιά του και να αναγαλλιάσει η καρδιά του.

Όσο το παραμύθι προχωράει τόσο ταυτιζόμαστε με την κακιά μάγισσα που σταδιακά - spoiler alert - μεταμορφώνεται σε καλή, ακούγοντας τα κάλαντα μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τόσο καλή που πίνει μέχρι και καλάο. Και εκεί μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά η Φρικαντέλα είναι ο καθένας μας που έχει αφήσει κάπου καταχωνιασμένη την παιδική του αθωότητα; Μήπως τελικά χρειάζεται να ακούμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες για να γυρνάμε και εμείς το χρόνο πίσω; Και μήπως τελικά είναι καλό πού και πού να γινόμαστε ξανά παιδιά;


 

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

Το rave party της Αγέλαστης Πολιτείας (Κατσιμίχα)

 Τι μπορεί να γίνει όταν τα πάνω έρθουν κάτω; Εάν κάποια στιγμή λιώσουν τα χιόνια και ανθίσουν τα δέντρα χειμωνιάτικα; Αν οι καλικάντζαροι ανέβουν στη γη δημιουργώντας έκρυθμες καταστάσεις; Και εάν άνθρωποι αγέλαστοι, στριφνοί και σοβαροφανείς γίνουν γελαστοί, πολύ γελαστοί και κάψουν το πελεκούδι;

Αυτά και άλλα πολλά πραγματεύεται το μουσικό παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα με τίτλο Αγέλαστη Πολιτεία. Ένα παραμύθι που παίρνει στοιχεία από τις δοξασίες των καλικάντζαρων από όλη τη χώρα, ταξιδεύοντάς μας έως και τον αρχαίο θεό Πάνα και μας σερβίρεται με έναν τρόπο διαφορετικό - τόσο διαφορετικό όσο και το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του παραμυθιού με μια μελωδία που καρφώνεται στο μυαλό και τη σιγοτραγουδάμε μικροί και μεγάλοι. 

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

Τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα.

Και ύστερα τη βάζουμε να βράζει,

Δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά.

Και για να μην το ξεχάσω: όλα τα παραπάνω διαδραματίζονται παραμονές Χριστουγέννων στην κοιλάδα της Αγέλαστης Πολιτείας, όπου στήνεται το υπαίθριο rave party με ακούσιους και εκούσιους καλεσμένους. Α! Εννοείται ότι παίζει σε επανάληψη περίπου από Οκτώβριο έως και τέλη Ιανουαρίου σχεδόν σε καθημερινή βάση.



Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

Βυθούγεννα ή πώς μπορεί κανείς να είναι προφητικός

Ένα από τα πλεονεκτήματα της πατρότητας είναι ότι μπορεί κανείς άνετα να έρθει ξανά σε επαφή με την παιδική του πλευρά - αν και κακές φήμες λένε ότι τα αγόρια ποτέ δεν την αφήνουμε ξεκάθαρα πίσω. Παρά τα κακεντρεχή σχόλια, λοιπόν, ως πατεράδες θυμόμαστε παιδικές μας αναμνήσεις ή δημιουργούμε νέες. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για παιχνίδια (αργότερα και ηλεκτρονικά), είτε για μουσική και παραμύθια. Οι παραστάσεις και ο κινηματογράφος είναι προς το παρόν απαγορευμένες απολαύσεις, παρά τη βοήθεια της τεχνολογίας, το κενό όμως αναπληρώνουν άλλα μέσα.

Το σημαντικό είναι ότι πέραν των αναμνήσεων υπάρχουν νεότερες, αξιόλογες προσπάθειες που αξίζουν την προσοχή και - γιατί όχι - την υποστήριξή μας. Ακούγοντας τα κλασικά παραμύθια μας στο YouTube και αναζητώντας εναλλακτικές "σκοντάψαμε" προ ολίγων ημερών στα επίκαιρα Βυθούγεννα του Γιώργου Λεμπέση. Διευκρινίζω ότι η ανάρτηση δεν είναι με κανένα τρόπο χορηγούμενη - είναι κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να μοιραστούμε.

Πρόκειται για μία αλληγορική ιστορία η οποία όμως ήρθε έντονα στην επικαιρότητα. Στη βασική της ιδέα πραγματεύεται την απαγόρευση Χριστουγέννων και την αναζήτηση εναλλακτικών μέσα από πράξεις καλοσύνης και αλληλεγγύης (τι μας θυμίζει άραγε). Εκτός αυτών, η μουσική είναι πολύ καλή έως και κολλητική με γνωστούς συντελεστές. Το παραμύθι είχε ανέβει και ως παράσταση κάποιο καιρό πριν και πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε μέσω live streaming. Τέλως να σημειώσω ότι το video book είναι ανεβασμένο στο διαδίκτυο ενώ από τα βιβλιοπωλεία μπορεί κανείς να προμηθευτεί και τα αντίστοιχα βιβλία της σειράς Ψαρόσουπα.



Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020

Σκόρπιες σκέψεις για τα Χριστούγεννα του 2020

 Η φετινή χρονιά ξεχωρίζει σε όλα τα επίπεδα. Κάτι πρωτόγνωρο, που όλος ο πλανήτης το βιώνει με πολλά κοινά στοιχεία. Κάτι που μας επηρεάζει σε πολλά επίπεδα. Κυριαρχεί το θέμα της υγείας, ακολουθεί η οικονομία, η ψυχική υγεία και αρκετά ακόμα. Μετά το Πάσχα που το ζήσαμε διαφορετικά και τα Χριστούγεννα του 2020 ξεχωρίζουν, όχι με τον καλύτερο τρόπο.

Πολλά πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα, όπως ένα ταξίδι, μια βόλτα, οι αγκαλιές με τους αγαπημένους μας φέτος δεν είναι εφικτά. Ζούμε με τις αναμνήσεις και τη νέα πραγματικότητα. Ευτυχώς η τεχνολογία βοηθάει και μας φέρνει πιο κοντά, είτε πρόκειται για τις εφαρμογές επικοινωνίας με εικόνα και ήχο, είτε με απευθείας μεταδόσεις έργων, παραστάσεων, συναυλιών, εικονικής πραγματικότητας. Έως ότου επιστρέψουμε σε κάτι παρεμφερές με αυτό που είχαμε συνηθίσει, ας προσαρμοστούμε σ' αυτή τη νέα κανονικότητα που μας επιτρέπει η τεχνολογία.

Ας απολαύσουμε αυτές τις γιορτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δεδομένων των συνθηκών. Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με υγεία πάνω απ'όλα!

ΥΓ Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το Μύλο των Ξωτικών, άλλη μία αγαπημένη συνήθεια αρκετών η οποία φέτος αναβλήθηκε.

ΥΓ1 Ψάχνοντας στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πολλές παραστάσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες είτε δωρεάν είτε με μικρό αντίτιμο.   Δοκιμάστε το.


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2020

Όσα παίρνει ο άνεμος (ή και το κύμα)

 Παρά τον τίτλο η ανάρτηση αυτή δεν είναι σινεφίλ. Θα μπορούσες να την πεις κινηματογραφική γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα καλό είναι να συμβαίνουν μόνο στο σινεμά και όχι στην πραγματικότητα. Αφορμή στάθηκε η είδηση των ημερών για ένα παιδάκι που παρασύρθηκε με το φουσκωτό του μονόκερο στη θάλασσα μεταξύ Ρίου και Αντίρριου - μια περιπέτεια με αίσιο τέλος ευτυχώς καθώς διερχόμενο φέρι με κατάλληλους χειρισμούς του καπετάνιου έσωσε την κατάσταση. Αιφνής πολύς κόσμος έσπευσε να καταδικάσει τους άτυχους γονείς με έντονες εκφράσεις περί αμέλειας και όχι μόνο. Πόσο απλά όμως είναι τα πράγματα; Δύο ιστορίες στις οποίες ήμουν μάρτυρας δείχνουν ότι η "κακιά στιγμή" μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε.

Σκηνικό πρώτο: είκοσι και πλέον χρόνια πριν παραθερίζαμε στο Φανάρι Κομοτηνής. Για όσους δε γνωρίζουν είναι από τους πιο γνωστούς παραθαλάσσιους προορισμούς της ευρύτερης περιοχής. Είχαμε επισκεφτεί την περιοχή για πρώτη φορά, πράγμα που σημαίνει ότι δε γνωρίζαμε καλά τα νερά και τις συνθήκες. Μία μέρα που κολυμπούσαμε παρέα με τα ξαδέρφια μας παρέσυρε το κύμα ένα φουσκωτό στρώμα που είχαμε και παίζαμε. Ο ξάδερφός μου, έφηβος τότε και καλός κολυμβητής, έσπευσε να το προλάβει. Οι ριπές του ανέμου διαρκώς το έφερναν και πιο μακριά. Το θέαμα ήταν ελαφρώς σαδιστικό. Κάθε φορά που το πλησίαζε μία νέα ριπή το έστελνε πιο πέρα. Εμείς παρακολουθούσαμε απέξω και του φωνάζαμε να γυρίσει, καθώς χωρίς να το αντιληφθεί είχε αρχίσει να απομακρύνεται επικίνδυνα. Ο πατέρας μου και ο πατέρας του βούτηξαν στη θάλασσα για να τον πλησιάσουν, διαισθανόμενοι τον κίνδυνο. Ευτυχώς κάποια στιγμή κατάλαβε ότι είναι μάταιος ο αγώνας και σταμάτησε σχετικά εγκαίρως. Όταν τον έβγαλαν με βοήθεια από μέσα έτρεμε από την κούραση και την ένταση. Και όλα αυτά για ένα φουσκωτό στρώμα που τελικά διεκδίκησε και πήρε η θάλασσα στα ανοιχτά.

Σκηνικό δεύτερο: δέκα περίπου χρόνια πριν παραθερίζαμε στα παράλια νομού Λάρισας. Για όσους δε γνωρίζουν πρόκειται για μία ενιαία παραλία περίπου 13 χιλιομέτρων όπου "βλέπει" ανοιχτά στο Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ τα νερά τα γνωρίζαμε, είναι βαθιά, καθαρά και αλλάζουν από το πρωί ως το απόγευμα. Υπάρχουν μέρες που η θάλασσα δύσκολα πλησιάζεται, άλλες όμως που είναι τόσο ήρεμη και καθαρή που θυμίζει πισίνα. Το σκηνικό διαδραματίστηκε σε ένα απόγευμα που δεν είχε καθόλου αέρα και η θάλασσα ήταν ακυμάτιστη. Παιδιά, έφηβοι, μεγαλύτεροι απολάμβαναν την ηρεμία και την δροσιά. Ξαφνικά, ένα κατέβασμα ανέμου ήρθε από το πουθενά με κατεύθυνση από την στεριά προς τη θάλασσα. Χωρίς καμία προειδοποίηση, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα παρέσυρε ομπρέλες, πετσέτες, παιχνίδια και φυσικά φουσκωτά. Στο κομμάτι της παραλίας που ήμασταν διακρίναμε 3 φουσκωτά στρώματα και 1 βάρκα να παρασύρονται στα ανοιχτά. Τα 2 στρώματα και η βάρκα παρασύρθηκαν χωρίς κάποιον μέσα. Το τρίτο στρώμα όμως είχε πάνω του έναν νεαρό, περίπου στα 15-16, ο οποίος είτε από φόβο για τον ίδιο είτε επειδή δεν ήθελε να του ξεφύγει το παιχνίδι, γαντζώθηκε πάνω και προσπάθησε να το κατευθύνει. Μάταιη η προσπάθεια, το στρώμα συνέχισε να παρασύρεται ώσπου σχεδόν χάθηκε από τα μάτια μας. Οι γονείς του νεαρού επιχείρησαν να προσεγγίσουν, η ταχύτητα όμως ήταν μεγάλη. Ευτυχώς ειδοποιήθηκε το λιμενικό, το οποίο έφτασε άμεσα και περισυνέλεξε το παιδί χωρίς κάποιο πρόβλημα.

Το βασικό που μένει είναι ότι η λεγόμενη "κακιά στιγμή" έρχεται απροειδοποίητα, ανεξαρτήτως προφυλάξεων. Το να σπεύσουμε να καταδικάσουμε τους γονείς όμως, οι οποίοι πραγματικά βίωσαν μία πολύ άσχημη εμπειρία, είναι άδικο - αν μη τι άλλο. Ότι σε εμάς δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο πολλές φορές είναι θέμα τύχης, άσχετα από όποιες προφυλάξεις μπορεί να παίρνουμε. Στο κάτω-κάτω γι αυτό και λέγεται "απρόβλεπτος παράγοντας". Ευτυχώς και στις 3 περιπτώσεις όλα κύλησαν ομαλά, με ή χωρίς την παρέμβαση αυτού που οι αρχαίοι ημών ονόμαζαν "Από μηχανής θεός".