Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και την δίνεις (την ψήφο)

 Τις τελευταίες ημέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση για την ψήφο του απόδημου ελληνισμού. Ο συνδυασμός γκάφας από πλευράς εκπροσώπου της αντιπολίτευσης και άμεσης απόπειρας εκμετάλλευσης από την κυβέρνηση επανέφεραν στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο θυμάμαι να γίνεται συζήτηση τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον. Ανάμεσα στα βασικά ζητήματα συζήτησης είναι κατά πόσο δικαιούται να ψηφίζει κάποιος που έχει φύγει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό σε σχέση με κάποιον, κυρίως μετανάστη, που ζει πολλά χρόνια εδώ και δεν έχει ακόμη δικαίωμα ψήφου. Ανάμεσα στα πυροτεχνήματα μας διαφεύγει, θεωρώ, ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, αυτό των ετεροδημοτών.

Ειλικρινά δε γνωρίζω αν ισχύει αλλού αυτό το σύστημα, δηλαδή αλλού να μένει κανείς, να έχει την οικονομική και προσωπική του δραστηριότητα και αλλού να ψηφίζει. Ούτε θέλω να μπω στην διαδικασία να το ψάξω, δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Από την άλλη έχουμε πολύ κόσμο που μένει πολλά χρόνια σε ένα μέρος και είτε ψηφίζει αλλού είτε καθόλου. Εξ' όσων γνωρίζω υπάρχουν παραδείγματα χωρών όπως η Μεγάλη Βρετανία όπου τουλάχιστον για τις τοπικές εκλογές ψηφίζουν όλοι οι κάτοικοι, δηλαδή όσοι μένουν σε μια περιοχή. Πώς μπορεί να αποδειχτεί αυτό; Με αποδεικτικό κατοικίας, οικονομικής δραστηριότητας, με τον δηλωμένο οικογενειακό γιατρό - τρόποι υπάρχουν, αρκεί να θέλει κανείς να ασχοληθεί.

Ομολογώ ότι για χρόνια ήμουν από τους ευνοημένους της κατάστασης. Για 3 παραπάνω χιλιόμετρα δικαιούμουν 2 ημέρες εκλογικής άδειας. Και επειδή στη χώρα που ζούμε οι εκλογές είναι σχετικά συχνές (εθνικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, νομαρχιακές α' και β' γύρος). Ήταν μια καλή ευκαιρία, λοιπόν, να επισκεφτώ τους γονείς, φίλους και οικεία μέρη, με πρόσχημα πάντα το δικαίωμα και καθήκον της ψήφου. Και αν υποθέσουμε ότι στις εθνικές ή τις ευρωεκλογές η επίδραση είναι μικρότερη λόγω κοινού "κομματικού κουβά", τι γίνεται με τις τοπικές εκλογές; Αυτές που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά μας;

Σχετικά πρόσφατα - προ lockdown - ήμουν σε συζήτηση με φίλους περί της κατάστασης στην Αθήνα σε σχέση με τα σκουπίδια, τη βελτίωση ή μη της εικόνας της πόλης, τον μεγάλο περίπατο, τα οικονομικά κτλ. Πλην εμού, οι υπόλοιποι ενώ ζουν εδώ, ψηφίζουν στα χωριά τους - από τα οποία έχουν φύγει από όταν ήταν 18 χρονών και κατέβηκαν στην Αθήνα για σπουδές, δουλειές κτλ. Όπως είπα, κατανοώ πλήρως την ανάγκη να επισκεφτεί κανείς τα μέρη του, θεωρώ όμως πιο σωστό να ψηφίζει εκεί που τρώει και πίνει κανείς, όπως λέει το τραγούδι. Και ότι ίσως η συζήτηση θα έπρεπε να είναι διαφορετική από το να ανησυχούμε εάν θα αλλοιώσει το αποτέλεσμα ο κάθε "Πορτοκάλος" που θα έρθει από το εξωτερικό.



Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Χορεύοντας στα 90s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

Μερικές ημέρες πριν μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση (Βινύλιο) στάθηκε αφορμή για πολλούς από τη γενιά μας να αναπολήσουμε μια δεκαετία κατά την οποία μεγαλώσαμε μουσικά και χορευτικά. Ειδικά για όσους από εμάς γεννηθήκαμε "στριμωγμένοι" μεταξύ της Generation X και των Millenials, έχοντας χαρακτηριστικά και των 2 - μάλιστα έχει οριστεί και ως ειδική υποκατηγορία οι Xennials - ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεβιδωθούμε έστω και στο σπίτι. Φήμες λένε ότι την επόμενη ημέρα αυξήθηκαν οι πόνοι στη μέση και στα πόδια - κακίες των νεότερων γενιών νομίζω. 

 Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα, η εκπομπή ήταν καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την πρώιμη νιότη. Αρκετά από αυτά τα τραγούδια προσωπικά τα άκουσα από το δημοτικό και με ταξίδεψαν έως τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Με αυτά χορέψαμε, τραγουδήσαμε αποτυπώσαμε συναισθήματα, περιγράψαμε έντονες καταστάσεις, αφηγηθήκαμε πρώτους έρωτες και κάναμε τη μετάβαση προς την ενηλικίωση - ενώ παράλληλα αφήσαμε πίσω μας το κιτς της δεκαετίας του '80 και εντρυφήσαμε στα του rave των '90. Επιστέγασμα της πορείας, φυσικά, είναι η έλευση του Napster όπου τα τραγούδια αυτά ήταν σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που κατεβάσαμε.

Παρόλο που είμαστε γενιά που ζήσαμε και χωρίς διαδίκτυο, κινητά και smartphones, έχοντας πλέον υιοθετήσει από τους πρώτους τα νέα μέσα μπορούμε και να τα αποτυπώσουμε διαφορετικά. Παλιότερα γράφαμε ή αντιγράφαμε τα τραγούδια στις κασέτες, αργότερα αγοράζαμε δίσκους ή/ και CDs, έπειτα πρωτοκατεβάσαμε από Napster, Morpheus, Kazaa και άλλα. Πλέον όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε σε πλατφόρμες τύπου Spotify που μας επιτρέπουν να αναπολούμε όποτε θέλουμε και μπορούμε.

Η παρακάτω λίστα μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη, περιέχει σίγουρα όμως αρκετά από τα πιο εμβληματικά χορευτικά κομμάτια της 10ετίας που ξεκινάει από το 1990 και καταλήγει στο τέλος του 1999 - εποχή δραχμής ακόμη, βεβαίως βεβαίως. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε και εσείς.




Κυριακή, 28 Μαρτίου 2021

Ένας ΑγησίΛαγος να τον πιες στο ποτήρι

Ένα από τα καλά των αλγόριθμων στο διαδίκτυο και στις διάφορες εφαρμογές είναι ότι συχνά σου προτείνουν πράγματα, εικόνες, δραστηριότητες και πάσης φύσεως προϊόντα. Μπορεί κάποιες φορές να είναι ενοχλητικό, άλλες αδιάφορο, ορισμένες όμως έχει ενδιαφέρον. Παρακολουθώντας τα μουσικά παραμύθια που έχω ανεβάσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, μας έβγαλε στα προτεινόμενα τον Αγησίλαγο του Δημήτρη Μπασλάμ.

Πρόκειται για έναν λαγό διαφορετικό από τους άλλους, ο οποίος αγαπάει το φαγητό και τη μαγειρική, ενώ εξαιτίας της αγάπης του αυτής μπλέκει σε περιπέτειες. Είτε αναζητώντας μούστο εκτός εποχής, είτε τρώγωντας λαχανικά που επηρεάζουν το χρώμα του, ο καλοφαγάς λαγός βιώνει τις περιπέτειές του με τρόπο διασκεδαστικό.

Παρόλο που τα παραμύθια δεν τα έχουμε προμηθευτεί ακόμη, οι μουσικές προσαρμογές είναι πολύ καλές. Στην αφήγηση συμμετέχουν ηθοποιοί όπως ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ενώ μουσικές παρεμβάσεις κάνει - ανάμεσα σε άλλους - και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος έχει συμμετάσχει και σε άλλες παιδικά τραγούδια (της σειράς του Τεμπέλη Δράκου). Μάλιστα, μία από τις περιπέτειες του Αγησίλαγου με χορηγία γνωστού κτήματος έγινε και παιδική ταινία μικρού μήκους! Μπορείτε να την δείτε στο παρακάτω βίντεο το οποίο δίνει μια ωραία οπτική της διαδικασίας που γίνεται το κρασί.



Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Φρικαντέλα ή κάλαντα;

 Με τον κίνδυνο να επαναλαμβανόμαστε, τίποτε από αυτά που συμβαίνουν το 2020 δεν μπορεί κανείς να τα πει συνηθισμένα. Ήδη κάναμε Πάσχα, Χριστούγεννα μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και συνήθειες, ενώ κοντοζυγώνει η Πρωτοχρονιά. Έχουμε στερηθεί πολλά, μικρότερα και μεγαλύτερα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα κάλαντα. Μια αγαπημένη παιδική συνήθεια την οποία συνήθως ξεχνάμε μεγαλώνοντας, καθώς οι άβολες ώρες κατά τις οποίες εκτελούνται (ορισμένες φορές κυριολεκτικά) δε μας αφήνουν να χαρούν μερικά παραπάνω λεπτά πολύτιμου ύπνου.

Τώρα θα μου πει κανείς πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά και γιατί αξίζουν να μπουν σε ανάρτηση του ιστολογίου. Η απάντηση είναι απλή όπως και ο συνειρμός που έρχονται μέσα από το παιδικό παραμύθι του αγαπημένου "παραμυθατζή" Ευγένιου Τριβιζά με τίτλο Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα. Μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού κάνουμε ταξίδι στα κάλαντα διάφορων περιοχών της χώρας ώστε να βρει ο καθένας μας τη γενιά του και να αναγαλλιάσει η καρδιά του.

Όσο το παραμύθι προχωράει τόσο ταυτιζόμαστε με την κακιά μάγισσα που σταδιακά - spoiler alert - μεταμορφώνεται σε καλή, ακούγοντας τα κάλαντα μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τόσο καλή που πίνει μέχρι και καλάο. Και εκεί μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά η Φρικαντέλα είναι ο καθένας μας που έχει αφήσει κάπου καταχωνιασμένη την παιδική του αθωότητα; Μήπως τελικά χρειάζεται να ακούμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες για να γυρνάμε και εμείς το χρόνο πίσω; Και μήπως τελικά είναι καλό πού και πού να γινόμαστε ξανά παιδιά;


 

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

Το rave party της Αγέλαστης Πολιτείας (Κατσιμίχα)

 Τι μπορεί να γίνει όταν τα πάνω έρθουν κάτω; Εάν κάποια στιγμή λιώσουν τα χιόνια και ανθίσουν τα δέντρα χειμωνιάτικα; Αν οι καλικάντζαροι ανέβουν στη γη δημιουργώντας έκρυθμες καταστάσεις; Και εάν άνθρωποι αγέλαστοι, στριφνοί και σοβαροφανείς γίνουν γελαστοί, πολύ γελαστοί και κάψουν το πελεκούδι;

Αυτά και άλλα πολλά πραγματεύεται το μουσικό παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα με τίτλο Αγέλαστη Πολιτεία. Ένα παραμύθι που παίρνει στοιχεία από τις δοξασίες των καλικάντζαρων από όλη τη χώρα, ταξιδεύοντάς μας έως και τον αρχαίο θεό Πάνα και μας σερβίρεται με έναν τρόπο διαφορετικό - τόσο διαφορετικό όσο και το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του παραμυθιού με μια μελωδία που καρφώνεται στο μυαλό και τη σιγοτραγουδάμε μικροί και μεγάλοι. 

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

Τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα.

Και ύστερα τη βάζουμε να βράζει,

Δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά.

Και για να μην το ξεχάσω: όλα τα παραπάνω διαδραματίζονται παραμονές Χριστουγέννων στην κοιλάδα της Αγέλαστης Πολιτείας, όπου στήνεται το υπαίθριο rave party με ακούσιους και εκούσιους καλεσμένους. Α! Εννοείται ότι παίζει σε επανάληψη περίπου από Οκτώβριο έως και τέλη Ιανουαρίου σχεδόν σε καθημερινή βάση.



Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

Βυθούγεννα ή πώς μπορεί κανείς να είναι προφητικός

Ένα από τα πλεονεκτήματα της πατρότητας είναι ότι μπορεί κανείς άνετα να έρθει ξανά σε επαφή με την παιδική του πλευρά - αν και κακές φήμες λένε ότι τα αγόρια ποτέ δεν την αφήνουμε ξεκάθαρα πίσω. Παρά τα κακεντρεχή σχόλια, λοιπόν, ως πατεράδες θυμόμαστε παιδικές μας αναμνήσεις ή δημιουργούμε νέες. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για παιχνίδια (αργότερα και ηλεκτρονικά), είτε για μουσική και παραμύθια. Οι παραστάσεις και ο κινηματογράφος είναι προς το παρόν απαγορευμένες απολαύσεις, παρά τη βοήθεια της τεχνολογίας, το κενό όμως αναπληρώνουν άλλα μέσα.

Το σημαντικό είναι ότι πέραν των αναμνήσεων υπάρχουν νεότερες, αξιόλογες προσπάθειες που αξίζουν την προσοχή και - γιατί όχι - την υποστήριξή μας. Ακούγοντας τα κλασικά παραμύθια μας στο YouTube και αναζητώντας εναλλακτικές "σκοντάψαμε" προ ολίγων ημερών στα επίκαιρα Βυθούγεννα του Γιώργου Λεμπέση. Διευκρινίζω ότι η ανάρτηση δεν είναι με κανένα τρόπο χορηγούμενη - είναι κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να μοιραστούμε.

Πρόκειται για μία αλληγορική ιστορία η οποία όμως ήρθε έντονα στην επικαιρότητα. Στη βασική της ιδέα πραγματεύεται την απαγόρευση Χριστουγέννων και την αναζήτηση εναλλακτικών μέσα από πράξεις καλοσύνης και αλληλεγγύης (τι μας θυμίζει άραγε). Εκτός αυτών, η μουσική είναι πολύ καλή έως και κολλητική με γνωστούς συντελεστές. Το παραμύθι είχε ανέβει και ως παράσταση κάποιο καιρό πριν και πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε μέσω live streaming. Τέλως να σημειώσω ότι το video book είναι ανεβασμένο στο διαδίκτυο ενώ από τα βιβλιοπωλεία μπορεί κανείς να προμηθευτεί και τα αντίστοιχα βιβλία της σειράς Ψαρόσουπα.



Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020

Σκόρπιες σκέψεις για τα Χριστούγεννα του 2020

 Η φετινή χρονιά ξεχωρίζει σε όλα τα επίπεδα. Κάτι πρωτόγνωρο, που όλος ο πλανήτης το βιώνει με πολλά κοινά στοιχεία. Κάτι που μας επηρεάζει σε πολλά επίπεδα. Κυριαρχεί το θέμα της υγείας, ακολουθεί η οικονομία, η ψυχική υγεία και αρκετά ακόμα. Μετά το Πάσχα που το ζήσαμε διαφορετικά και τα Χριστούγεννα του 2020 ξεχωρίζουν, όχι με τον καλύτερο τρόπο.

Πολλά πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα, όπως ένα ταξίδι, μια βόλτα, οι αγκαλιές με τους αγαπημένους μας φέτος δεν είναι εφικτά. Ζούμε με τις αναμνήσεις και τη νέα πραγματικότητα. Ευτυχώς η τεχνολογία βοηθάει και μας φέρνει πιο κοντά, είτε πρόκειται για τις εφαρμογές επικοινωνίας με εικόνα και ήχο, είτε με απευθείας μεταδόσεις έργων, παραστάσεων, συναυλιών, εικονικής πραγματικότητας. Έως ότου επιστρέψουμε σε κάτι παρεμφερές με αυτό που είχαμε συνηθίσει, ας προσαρμοστούμε σ' αυτή τη νέα κανονικότητα που μας επιτρέπει η τεχνολογία.

Ας απολαύσουμε αυτές τις γιορτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δεδομένων των συνθηκών. Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με υγεία πάνω απ'όλα!

ΥΓ Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το Μύλο των Ξωτικών, άλλη μία αγαπημένη συνήθεια αρκετών η οποία φέτος αναβλήθηκε.

ΥΓ1 Ψάχνοντας στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πολλές παραστάσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες είτε δωρεάν είτε με μικρό αντίτιμο.   Δοκιμάστε το.