Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2021

Ακολουθώντας τα hashtags στο νησί της Σκοπέλου

Έχοντας γυρίσει πρόσφατα από ταξίδι στο νησί της Σκοπέλου και παρατηρώντας πώς λειτουργούσαν εκεί οι τοπικές τουριστικές, ορισμένες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό τις οποίες και μοιράζομαι με τη μορφή προτάσεων. Έχεις τοπική/ μικρή επιχείρηση σε τουριστικό μέρος; Θέλεις να προσεγγίσεις πελάτες γιατί πολλά πράγματα στα νησιά γίνονται είτε τυχαία από τους επισκέπτες είτε από στόμα σε στόμα; Ποιες οι επιλογές σου; Ακολουθούν μερικές απλές συμβουλές. 
  • Ξεκινάς φτιάχνοντας την παρουσία σου στα social media. Καλή Facebook σελίδα, οπωσδήποτε Instagram γιατί έχει δυναμική ειδικά το καλοκαίρι. Χρειάζονται προφανώς διαρκή ανατροφοδότηση και όχι όποτε θυμάστε. Για αυτό και θέλει ειδικό, άτομο που ασχολείται με αυτά. 
  • Τι άλλο απλό αλλά απ' ο,τι φαίνεται δεν έχει γίνει ακόμη συνειδητό; Ακολουθούμε τα hashtags που αφορούν το μέρος μας. Πχ αυτές τις ημέρες είμαι Σκόπελο. Ανεβάζω φωτογραφίες. Μία μόνο επιχείρηση έκανε interaction. Ίσως στρατηγική, ίσως τυχαία. Όμως έτσι μου κίνησε την περιέργεια, τους έψαξα, μου φάνηκαν ενδιαφέροντες. Είχε τύχει κάπου να τους δω τυχαία στον δρόμο, οπότε τους έδωσα ευκαιρία. 
  • Ως εδώ όλα καλά για την προσέλκυση; Απλά πράγματα, δεν είναι πυρηνική φυσική. Τον επισκέπτη δεν μπορείς να τον φέρεις εσύ ως επιχείρηση. Όταν όμως βρίσκεται στα πόδια σου, οφείλεις να τον κυνηγήσεις διακριτικά όσο γίνεται. Στο κάτω κάτω μια σεζόν έχεις να βγάλεις, ειδικά αυτά τα χρόνια με τους ιούς και τα προβλήματα. 
  • Δε θέλει φοβερές γνώσεις. Λίγο μυαλό θέλει. Και όταν δεν υπάρχει ο χρόνος να σκεφτεί κανείς καθαρά (αν και λόγω νεκρών διαστημάτων ίσως θα έπρεπε να υπάρχει οργάνωση), μπορείς να το αναθέσεις σε κάποιον ειδικό. Συν Αθηνά... 
Συχνά όταν ακούμε έννοιες όπως στρατηγική φανταζόμαστε κάτι δύσκολο, άπιαστο, μακρινό. Δεν είναι αλλά και είναι ταυτόχρονα. Και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί που μπορούν να βοηθήσουν, αν εσύ δεν έχεις το χρόνο. Απλώς απευθύνσου στους ειδικούς για κατευθυντήριες.

Αυτά τα ολίγα. Μην ξεχνάς ότι αν δεν τα κάνεις εσύ, κάποιος άλλος θα τα κάνει. Και επειδή οι ευκαιρίες περνάνε και δύσκολα έρχονται ξανά, πάει ο επισκέπτης, χάθηκε όπως και η σεζόν.

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2021

Συζητώντας για το μοντέλο ανάπτυξης του τουρισμού στη χώρα

*Σκέψεις περί τουριστικού μοντέλου μετά την είδηση για την απαγόρευση εισόδου σε μη εμβολιασμένους στη Μάλτα 

Το τουριστικό μοντέλο της Ελλάδας είναι διαχρονικά ένα μεγάλο θέμα συζήτησης. Διαρκώς συζητάμε για την επέκταση της χρονικής διάρκειας, για την αναζήτηση άλλου μοντέλου, για το κατά κεφαλήν (ή ανά διανυκτέρευση) εισόδημα που αφήνουν οι επισκέπτες στη χώρα. Υπάρχουν ειδικοί ή/ και άνθρωποι γύρω από τον τουρισμό που διαρκώς αναφέρονται στο ζήτημα, κρούοντας το καμπανάκι του κινδύνου του μοντέλου μαζικότητας που τρέχουμε ως τώρα. 

Το μοντέλο της μαζικότητας πάσχει σε διάφορα σημεία. Καταρχάς, στηρίζεται πολύ στο κομμάτι του κόστους, πρακτικά δηλαδή στηρίζεται σε μοντέλα διακοπών τύπου all inclusive σε χαμηλές τιμές. Οπότε και είναι πιο επιρρεπές σε οικονομικές κρίσεις, ενώ έχει έντονο ανταγωνισμό από γειτονικές χώρες που κατ' εξοχήν είναι φθηνοί προορισμοί (ανάμεσα σε άλλα και εξαιτίας των νομισμάτων τους). 

Τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες να δοθεί υπεραξία στον επισκέπτη μέσω προσφερόμενων εμπειριών. Ξεπήδησαν, ίσως όχι τόσο οργανωμένα αλλά σίγουρα με διάθεση, startups και έγιναν πρωτοβουλίες σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Άνθρωποι του τουρισμού άρχισαν να επιμορφώνονται (πχ τα online μαθήματα του Πανεπιστημίου Πειραιώς που συμμετείχα και εγώ) και να ζητούν υποστήριξη από συμβούλους σχετικούς με το αντικείμενο. 

Έπειτα ήρθε η ευφορία του 2019 και η πανδημία το 2020, αφήνοντας ανάμικτα συναισθήματα μερικής αισιοδοξίας έως και απόγνωσης για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι συζητήσεις για αλλαγή μοντέλου πήγαν πίσω μπροστά στη λαίλαπα του κορονοϊού που οδηγεί ξανά πίσω στη μαζικότητα. Πού καιρός για σκέψεις αλλαγής μοντέλου, θα έλεγε κανείς. 

 Όμως, αν το σκεφτούμε κόντρα στην ψυχολογία, τώρα είναι η εποχή επαναπροσδιορισμού του μοντέλου τουρισμού για τη χώρα. Η Μάλτα με την απόφαση να δέχεται μόνο τους πλήρως εμβολιασμένους δίνει ένα μικρό δείγμα του τι πραγματικά θέλει - άσχετα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με αυτή την απόφαση. Προσπαθεί να κάνει στροφή στο αναβαθμισμένο κοινό, το οποίο είναι περισσότερο εκλεκτικό αλλά και αφήνει μεγαλύτερη υπεραξία. 

 Συνοψίζοντας τα παραπάνω, η αλλαγή νοοτροπίας θέλει επιμονή και υπομονή. Είναι κατανοητό ότι πολλοί σκέφτονται πώς θα βγάλουν τα σπασμένα της προηγούμενης και της τρέχουσας χρονιάς. Όμως η αλλαγή αυτή είναι όμως μάλλον μονόδρομος αν θέλουμε το επίπεδο εμπειρίας που προσφέρουμε ως χώρα να είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. 
#blogtravels #ttot #tourism

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2021

Ο ορισμός του Έκανα πατάτα

Η ενασχόληση με τη φύση, στο βαθμό που μας επιτρέπει η ζωή στην πόλη είναι κάτι που ήθελα από παλιά να εμφυσήσω στα παιδιά. Η καραντίνα επιτάχυνε τις διαδικασίες καθώς έπρεπε να γεμίσει εποικοδομητικά ο χρόνος. Βοήθησε, επίσης, ένα βιβλίο που είχα από μικρός για την καλλιέργεια πατάτας, το οποίο διαβάζαμε συχνά καθώς εντυπωσίαζε και τα 2 παιδιά.
 
Παρόλο που στο σπίτι δεν έχουμε κήπο, από την αρχή που έμενα μόνος είχα γλάστρες με φυτά. Σε ορισμένες από αυτές έκανα πειράματα με καρπούς. Παλιότερα είχα καυτερές πιπεριές, ντοματακια, καρότα μικρά αλλά και πατάτες.
 
Πλέον, είπαμε να καθιερώσουμε με τα παιδιά ασκήσεις κηπουρικής. Η παλιά πατάτα που πέταξε φύτρες, φυτεύτηκε και μας έδωσε αυτές τις πατατουλες. Τα φασόλια που κάναμε ως πείραμα στο βαμβάκι μεταφυτεύτηκαν σε γλάστρα και μας έδωσαν ένα νέο φασόλι. Το κρεμμύδι που εσωτερικά πέταξε φύλλα και κόβονται - τρώγονται φρέσκα ομοίως είναι μια καλή προσθήκη.
 
Οι στιγμές που περιποιούμαστε μαζί τις γλάστρες μας είναι το κάτι άλλο, πόσο μάλλον η χαρά της δημιουργίας που μετουσιώνεται και σε κάτι απτό τόσο για το #kitsopaido όσο και το #kitsopaidyo. Όπως αυτές οι μικρές πατάτες που θα φαγωθούν σε επόμενο γεύμα. Μέχρι την επόμενη σπορά και μέχρι να αποκτήσουμε δικό μας κήπο.
 
Παλιότερες σχετικές αναρτήσεις:
 

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021

Χορεύοντας στα 00s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

 Για τους ανθρώπους της γενιάς μου η δεκαετία του '90 έχει μείνει ως ανάμνηση μετάβασης. Ορισμένοι από εμάς ξεκινήσαμε τα ακούσματά μας ως μαθητές δημοτικού, περάσαμε στο γυμνάσιο και το λύκειο με τους πρώτους έρωτες και τα πρώτα πάρτι, ενώ προλάβαμε μέρος της δεκαετίας και ως ενήλικοι - φοιτητές ή/ και εργαζόμενοι. Μας έχει μείνει λοιπόν ως κάτι περισσότερο αγνό αλλά και ονειροπόλο.

Η επόμενη δεκαετία ξεκίνησε κάπως περίεργα. Το άγχος του millenium bug, η αλλαγή αιώνα και χιλιετηρίδας μαζί σηματοδότησαν μια πιο ώριμη εποχή. Μετά των 20 και 30 χώρεσαν αρκετά. Τα ώριμα φοιτητικά χρόνια, τα πρώτα ταξίδια στο εξωτερικό (είτε μέσω Erasmus είτε άλλων προγραμμάτων), η ελπίδα αλλά και η αναζήτηση του μέλλοντος σημάδεψαν τη δεκαετία αυτή και μουσικά. Καθώς ακόμη χορεύαμε στα clubs, τα πρώτα κινητά είχαν κάνει απλώς την εμφάνισή τους με βασικές λειτουργίες (λέγε με τηλέφωνο - sms - άντε και φιδάκι) και το διαδίκτυο επεκτεινόταν με λίγο πιο γρήγορες ταχύτητες, η πρόσβαση στη μουσική ήταν πιο εύκολη. 

Την δεκαετία αυτή όσον αφορά στα μεγάλα clubs κυριάρχησαν house ακούσματα και άλλα γνωστά χορευτικά κομμάτια που ακόμη και σήμερα συγκινούν. Τα μεγάλα clubs ακόμη μάζευαν κόσμο που είχε διάθεση για χορό, κάτι που πλέον έχει κάπως εκλείψει. Αρκετά από τα κομμάτια αυτά τα ζήσαμε κάποιο ξημέρωμα σε υπαίθριο club ή ακόμη καλύτερα αγναντεύοντας τον ήλιο να ξεπροβάλει μέσα από τη θάλασσα σε παραθαλάσσιο θέρετρο ή νησί του Αιγαίου. Άλλωστε τι καλύτερο από το να βάζεις ξαφνικά τα γυαλιά ηλίου για να προσαρμόσεις τα μάτια σου στο ξαφνικό φως;

Ακολουθεί λίστα με κομμάτια της δεκαετίας 2000-2009 από το spotify. Αν δείτε κάποιο που λείπει, επικοινωνήστε να το προσθέσω!


ΥΓ Το μόνο που δε θα μου λείψει από εκείνη την εποχή είναι η βαριά τσιγαρίλα που πότιζε ρουθούνια και ρούχα στα κλειστά καταγώγια της εποχής.

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2021

Επανακαταλαμβάνοντας τον δημόσιο χώρο

 Εδώ και λίγες ημέρες, από τότε που επετράπησαν οι διαδημοτικές μετακινήσεις το Σαββατοκύριακο αξιοποιήσαμε οικογενειακώς τις ευκαιρίες και κάναμε εκδρομές σε μέρη κοντινά που είχαμε καιρό να επισκεφτούμε. Κατά την διάρκεια των εκδρομών αυτών ορισμένες σκέψεις ξεπήδησαν για άλλη μια φορά, ειδικά τώρα που υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος. Σκέψεις συνδυαστικές με αναμνήσεις αλλά και προτάσεις - προτροπές για το μέλλον.

Πολλές από τις αναμνήσεις μου από τις δεκαετίες του '80 και του '90 ήταν οι εκδρομές που κάναμε οικογενειακώς τα Σαββατοκύριακα. Επειδή η εβδομάδα ήταν πιεσμένη για όλους, σχεδόν δε χάναμε ευκαιρία. Παρόλο που οι δρόμοι τότε δεν ευνοούσαν τις μετακινήσεις σε ορισμένα μέρη καθώς δεν υπήρχαν ούτε το "ποτάμι" (Κηφισός) ούτε η Αττική Οδός, ενώ παράλληλα τα αυτοκίνητα δεν είχαν όλες τις ανέσεις (με κυριότερο το κλιματιστικό), εντούτοις ήταν κάτι που απολαμβάναμε.

Τατόι, Πάρνηθα, Άλσος Συγγρού, λιγότερο συχνά Σούνιο, Πόρτο Ράφτη, Σχινιάς ήταν ανάμεσα στις επιλογές. Τα εφόδια ήταν η καλή διάθεση, μια μπάλα και μερικά παιχνίδια άμμου (κουβαδάκια, φτυαράκια κτλ), ενίοτε ποδήλατο. Ήμασταν οργανωμένοι, καθώς τα καλοκαίρια κάναμε κάμπινγκ, οπότε τα θερμός με νερό ή/ και καφέ για τους μεγάλους, τα τάπερ με τοστ, κεφτεδάκια, πίτα, αυγά και κάποια λιχουδιά τύπου κέικ ή μπισκότα συνόδευαν την αναπόφευκτη λιγούρα - μαζί φυσικά με φρέσκα φρούτα. Τι άλλο χρειάζεται άραγε κανείς για να είναι ευτυχισμένος, ειδικά στην παιδική ηλικία;

Αυτό το διάστημα, λοιπόν, θυμηθήκαμε ότι οι δημόσιοι χώροι είναι εκεί και μας περιμένουν. Δεν είναι απαραίτητο να καθίσουμε σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ για να επισκεφθούμε ένα μέρος. Μερικές γρήγορες προμήθειες, ένα τραπεζομάντηλο ή κουβέρτα για να στρώσουμε, λίγη καλή διάθεση και φαντασία για τα παιχνίδια τα οποία μπορούμε να παίξουμε. Να χτίσουμε κάστρα στην άμμο με το #kitsopaido, πύργους από κουκουνάρια και πλεξούδες με πευκοβελόνες, πάντα με σεβασμό στο οικοσύστημα που μας φιλοξενεί. Ακόμη και η απλή επαφή με τη φύση μας αναζωογονεί. Βασική προϋπόθεση να θυμηθούμε φεύγοντας να πάρουμε μαζί μας τα πάντα: αναμνήσεις, στιγμές, φωτογραφίες, εμπειρίες, κάθε λογής απορρίμματα. Τι λέτε, πάμε ξανά;



Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και την δίνεις (την ψήφο)

 Τις τελευταίες ημέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση για την ψήφο του απόδημου ελληνισμού. Ο συνδυασμός γκάφας από πλευράς εκπροσώπου της αντιπολίτευσης και άμεσης απόπειρας εκμετάλλευσης από την κυβέρνηση επανέφεραν στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο θυμάμαι να γίνεται συζήτηση τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον. Ανάμεσα στα βασικά ζητήματα συζήτησης είναι κατά πόσο δικαιούται να ψηφίζει κάποιος που έχει φύγει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό σε σχέση με κάποιον, κυρίως μετανάστη, που ζει πολλά χρόνια εδώ και δεν έχει ακόμη δικαίωμα ψήφου. Ανάμεσα στα πυροτεχνήματα μας διαφεύγει, θεωρώ, ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, αυτό των ετεροδημοτών.

Ειλικρινά δε γνωρίζω αν ισχύει αλλού αυτό το σύστημα, δηλαδή αλλού να μένει κανείς, να έχει την οικονομική και προσωπική του δραστηριότητα και αλλού να ψηφίζει. Ούτε θέλω να μπω στην διαδικασία να το ψάξω, δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Από την άλλη έχουμε πολύ κόσμο που μένει πολλά χρόνια σε ένα μέρος και είτε ψηφίζει αλλού είτε καθόλου. Εξ' όσων γνωρίζω υπάρχουν παραδείγματα χωρών όπως η Μεγάλη Βρετανία όπου τουλάχιστον για τις τοπικές εκλογές ψηφίζουν όλοι οι κάτοικοι, δηλαδή όσοι μένουν σε μια περιοχή. Πώς μπορεί να αποδειχτεί αυτό; Με αποδεικτικό κατοικίας, οικονομικής δραστηριότητας, με τον δηλωμένο οικογενειακό γιατρό - τρόποι υπάρχουν, αρκεί να θέλει κανείς να ασχοληθεί.

Ομολογώ ότι για χρόνια ήμουν από τους ευνοημένους της κατάστασης. Για 3 παραπάνω χιλιόμετρα δικαιούμουν 2 ημέρες εκλογικής άδειας. Και επειδή στη χώρα που ζούμε οι εκλογές είναι σχετικά συχνές (εθνικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, νομαρχιακές α' και β' γύρος). Ήταν μια καλή ευκαιρία, λοιπόν, να επισκεφτώ τους γονείς, φίλους και οικεία μέρη, με πρόσχημα πάντα το δικαίωμα και καθήκον της ψήφου. Και αν υποθέσουμε ότι στις εθνικές ή τις ευρωεκλογές η επίδραση είναι μικρότερη λόγω κοινού "κομματικού κουβά", τι γίνεται με τις τοπικές εκλογές; Αυτές που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά μας;

Σχετικά πρόσφατα - προ lockdown - ήμουν σε συζήτηση με φίλους περί της κατάστασης στην Αθήνα σε σχέση με τα σκουπίδια, τη βελτίωση ή μη της εικόνας της πόλης, τον μεγάλο περίπατο, τα οικονομικά κτλ. Πλην εμού, οι υπόλοιποι ενώ ζουν εδώ, ψηφίζουν στα χωριά τους - από τα οποία έχουν φύγει από όταν ήταν 18 χρονών και κατέβηκαν στην Αθήνα για σπουδές, δουλειές κτλ. Όπως είπα, κατανοώ πλήρως την ανάγκη να επισκεφτεί κανείς τα μέρη του, θεωρώ όμως πιο σωστό να ψηφίζει εκεί που τρώει και πίνει κανείς, όπως λέει το τραγούδι. Και ότι ίσως η συζήτηση θα έπρεπε να είναι διαφορετική από το να ανησυχούμε εάν θα αλλοιώσει το αποτέλεσμα ο κάθε "Πορτοκάλος" που θα έρθει από το εξωτερικό.



Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Χορεύοντας στα 90s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

Μερικές ημέρες πριν μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση (Βινύλιο) στάθηκε αφορμή για πολλούς από τη γενιά μας να αναπολήσουμε μια δεκαετία κατά την οποία μεγαλώσαμε μουσικά και χορευτικά. Ειδικά για όσους από εμάς γεννηθήκαμε "στριμωγμένοι" μεταξύ της Generation X και των Millenials, έχοντας χαρακτηριστικά και των 2 - μάλιστα έχει οριστεί και ως ειδική υποκατηγορία οι Xennials - ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεβιδωθούμε έστω και στο σπίτι. Φήμες λένε ότι την επόμενη ημέρα αυξήθηκαν οι πόνοι στη μέση και στα πόδια - κακίες των νεότερων γενιών νομίζω. 

 Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα, η εκπομπή ήταν καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την πρώιμη νιότη. Αρκετά από αυτά τα τραγούδια προσωπικά τα άκουσα από το δημοτικό και με ταξίδεψαν έως τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Με αυτά χορέψαμε, τραγουδήσαμε αποτυπώσαμε συναισθήματα, περιγράψαμε έντονες καταστάσεις, αφηγηθήκαμε πρώτους έρωτες και κάναμε τη μετάβαση προς την ενηλικίωση - ενώ παράλληλα αφήσαμε πίσω μας το κιτς της δεκαετίας του '80 και εντρυφήσαμε στα του rave των '90. Επιστέγασμα της πορείας, φυσικά, είναι η έλευση του Napster όπου τα τραγούδια αυτά ήταν σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που κατεβάσαμε.

Παρόλο που είμαστε γενιά που ζήσαμε και χωρίς διαδίκτυο, κινητά και smartphones, έχοντας πλέον υιοθετήσει από τους πρώτους τα νέα μέσα μπορούμε και να τα αποτυπώσουμε διαφορετικά. Παλιότερα γράφαμε ή αντιγράφαμε τα τραγούδια στις κασέτες, αργότερα αγοράζαμε δίσκους ή/ και CDs, έπειτα πρωτοκατεβάσαμε από Napster, Morpheus, Kazaa και άλλα. Πλέον όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε σε πλατφόρμες τύπου Spotify που μας επιτρέπουν να αναπολούμε όποτε θέλουμε και μπορούμε.

Η παρακάτω λίστα μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη, περιέχει σίγουρα όμως αρκετά από τα πιο εμβληματικά χορευτικά κομμάτια της 10ετίας που ξεκινάει από το 1990 και καταλήγει στο τέλος του 1999 - εποχή δραχμής ακόμη, βεβαίως βεβαίως. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε και εσείς.