Το βάδην στη ζωή μας

 Έχουν περάσει 18 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Νέος τότε, μόλις είχα απολυθεί από τον στρατό και έψαχνα εργασία. Παράλληλα, είχα κάνει τα χαρτιά μου για εθελοντής στους Αγώνες, μια ευκαιρία να ζήσω από κοντά τη μεγάλη γιορτή. Βλέπετε, ως νέος χωρίς χρήματα ήταν ένας από τους βασικούς τρόπους να πάρω λίγο από την οσμή και το δέος που προκαλεί αυτή η παγκόσμια εκδήλωση.

Θυμάμαι αρκετά πράγματα από τότε. Ένα από τα πιο έντονα ήταν το πρωί της 23ης Αυγούστου 2004. Είχα πιάσει νωρίς βάρδια, ήμουν στον προαύλιο χώρο του ΟΑΚΑ, άλλοτε στην είσοδο και άλλοτε μέσα για να βοηθάμε τον κόσμο να κατευθύνεται εκεί που ήθελε και έπρεπε. Εκείνο το πρωινό, λοιπόν, ήμουν καθισμένος σε μια ψηλή καρέκλα ανάμεσα στον κόσμο με μια ντουντούκα στο χέρι δίνοντας κατευθύνσεις. "Αριστερά για τον στίβο του ΟΑΚΑ, δεξιά για το κατάστημα με τα αναμνηστικά, πίσω για το κολυμβητήριο και την ποδηλασία" σε ελληνικά, αγγλικά και ενίοτε όποια άλλη γλώσσα ήξερε ο καθένας.

Κάποια στιγμή ακούσαμε από το στάδιο ιαχές από τον κόσμο. Δε γνωρίζαμε για ποιο λόγο και γυρίσαμε να κοιτάξουμε τις οθόνες που ήταν στα καταστήματα εκτός σταδίου. Είδαμε μια νεαρή κοπέλα να μπαίνει πρώτη στο στάδιο σε ένα αγώνισμα που σε γενικές γραμμές μας ήταν άγνωστο. Η νεαρή κοπέλα ήταν η Αθανασία Τσουμελέκα και το αγώνισμα ήταν το βάδην, συγκεκριμένα τα 20 χιλιόμετρα. Αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε, ξεχνώντας για λίγο το ρόλο του οδηγού. Η χαρά για ένα μετάλλιο μας έφτιαξε τη διάθεση, η οποία ήταν ήδη στα ύψη καθώς η συμμετοχή και μόνο σε αυτή τη μεγάλη γιορτή ήταν κάτι το συγκλονιστικό.

Πολλά χρόνια μετά είχα τη χαρά να την συναντήσω σε άσχετο με τον αθλητισμό χώρο. Αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν όντως η Αθανασία Τσουμελέκα, την πλησίασα και της είπα ένα Ευχαριστώ για τη συγκίνηση που μας πρόσφερε και μου φάνηκε σαν να ντράπηκε λίγο που της το έλεγα τόσα χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα. Επειδή, όσο την γνώρισα, φαίνεται απλός και ευγενικός άνθρωπος, θεωρώ ότι το εκτίμησε. Όπως και να έχει, την ευχαριστούμε για τις όμορφες αναμνήσεις και συγκινήσεις!

ΥΓ 18 χρόνια μετά το βάδην επανήλθε στο προσκήνιο με τη διπλή, τεράστια επιτυχία της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, γράφοντας ιστορία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

ΥΓ1 Βίντεο από τα τελευταία χιλιόμετρα και τις δηλώσεις της Αθανασίας Τσουμελέκα μετά το χρυσό.

Οι αδερφοί Αντετοκούνμπο στην Ακρόπολη

Κυκλοφόρησε το βίντεο με την επίσκεψη των αδερφών Αντετοκούνμπο (Γιάννης - Θανάσης - Κώστας) στην Ακρόπολη το καλοκαίρι, όπου έφεραν μαζί τους το τρόπαιο Larry O' Brien - NBA. Αν τους είχα σε εκτίμηση πριν, τώρα ανέβηκαν αρκετά σκαλιά παραπάνω. 

 Τι να πρωτοπιάσει κανείς; Το γεγονός ότι από μόνοι τους σκέφτηκαν να ανέβουν στην Ακρόπολη με το τρόπαιο γιατί το ένιωθαν πραγματικά ότι το ταξίδι τους ξεκίνησε από εδώ; Ότι αισθάνονται τη χώρα πατρίδα τους και δε σταματάνε να το λένε παντού; Ότι είναι απλοί άνθρωποι, άμεσοι παρά τη δημοσιότητα που δικαίως έχουν λάβει (και κυρίως ο Γιάννης); 

Ότι συμπεριφέρονται με ευγένεια στους γύρω τους (έχει ζέστη εκεί πάνω, έχετε νερό μαζί σας); Πόσο όμορφα συμπεριφέρονται στη μητέρα τους; Ότι διαφημίζουν τη χώρα γιατί πραγματικά το πιστεύουν; Επισκέφτηκαν το χώρο όσο είχε κι άλλο κόσμο, πλήρωσαν κανονικά το εισιτήριό τους, έβγαλαν φωτογραφίες, ανέβασαν το βίντεο χωρίς άμεση εμπλοκή της επίσημης πολιτείας (τουλάχιστον φανερή). 

Υπάρχει άραγε καλύτερη διαφήμιση για τη χώρα αυτή τη στιγμή; Σε 2ο χρόνο, θεωρώ, καλό θα ήταν το αρμόδιο υπουργείο να τους καλέσει και επίσημα με ξεναγό κτλ (αλλά όχι πολλούς παρατρεχάμενους) για να το απολαύσουν ξανά - χωρίς απαραίτητα τα τρόπαια. 

 Είναι πολλά αυτά που μπορώ να πω. Το βασικότερο όλων ότι τους ευχαριστούμε για αυτά που κάνουν για τη χώρα. Τα παιδιά μου θέλω να έχουν τέτοια πρότυπα στη ζωή τους και αυτό είναι το καλύτερο ίσως που μπορώ να σκεφτώ. 

 #kitsopaido #kitsopaidyo #antetokounmpo

Ακολουθεί πολιτική μη διαφήμιση

Φτάσαμε αισίως μία εβδομάδα πριν από την τρίτη εκλογική αναμέτρηση της χρονιάς, δεύτερη για βουλευτικές εκλογές. Οι εκλογές γίνονται με λίστα, γεγονός που σημαίνει ότι θα μάθουμε τα αποτελέσματα σχετικά νωρίτερα, ενώ οι όποιοι άτυχοι ενδέχεται να κληθούν για τρίτη συνεχόμενη φορά ως μέλη εφορευτικής επιτροπής θα ξεμπερδέψουν μία ώρα αρχύτερα. Το ερώτημα πόσο χρήσιμες είναι οι τόσο συχνές εκλογικές αναμετρήσεις είναι σίγουρα καίριο αλλά αναπάντητο.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σκληρή μάχη των πρώτων δύο μονομάχων - ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ - αλλά και μάχες για την τρίτη θέση, καθώς και για τα κόμματα που είναι στο κατώφλι της εισόδου στη Βουλή. Το θέμα είναι ποιος πιστεύει τις δημοσκοπήσεις οι οποίες έχουν αποτύχει τα τελευταία χρόνια διαδοχικά να προβλέψουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής, την είσοδο των ΑΝΕΛ και με αποκορύφωμα την τεράστια διαφορά του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα - να θυμηθούμε ότι το έδιναν μέχρι τελευταία στιγμή ντέρμπι. Όλες αυτές οι αποτυχίες, καθώς και οι δικαιολογίες που ψελλίζονται από τις εταιρίες (ο κόσμος τρολάρει, κάποιοι ντρέπονται κτλ) προβληματίζουν για τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται - αν υπάρχει κομψός τρόπος να ειπωθεί αυτό.

Οι προεκλογικές διαφημίσεις των κομμάτων έχουν απ' όλα. Αυτοσαρκασμό, φόβο, πλασάρισμα ξαναζεσταμένης ελπίδας, εκκλήσεις για επιστροφή στο μαντρί, αστοχίες και άλλα. Τουλάχιστον υπάρχει μία σχετική φαντασία στις επιλογές των διαφημιστών και διαφημιζόμενων, έχοντας ξεφύγει από τα κλασικά στημένα του παρελθόντος. Ένα βήμα προς τον πολιτικό πολιτισμό, άραγε; Οψόμεθα.

Το μόνο θετικό από την όλη ιστορία είναι ότι η πραγματική οικονομία - ή ό,τι έχει απομείνει από το κουφάρι της - δείχνει να λειτουργεί, όσο της το επιτρέπουν οι συνθήκες. Ο κόσμος μάλλον βαρέθηκε, ασχολείται μεν αλλά κάνει και την δουλειά του παράλληλα. Οι μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις με πανηγυρικό χαρακτήρα αποτελούν για τα καλά παρελθόν, όπως και ο φανατισμός ο οποίος έχει εκλείψει, ειδικά μετά την μεταστροφή στην πραγματικότητα μερίδας του κόσμου. Αυτό που παραμένει είναι ότι την επομένη των εκλογών, όπου ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε κυβέρνηση με διευρυμένη συνεργασία, ο δρόμος συνεχίζει να είναι δύσκολος. Η επόμενη κυβέρνηση έχει ζόρικο έργο, ενώ ο καθένας μας θα κληθεί να πληρώσει τα απλήρωτα. Έως τότε, ελπίζουμε την ερχόμενη Κυριακή να έχουμε διπλό λόγο να στηθούμε μπροστά στις οθόνες - ο έτερος λόγος είναι ο τελικός του Ευρωμπάσκετ 2015, με την επιθυμητή συμμετοχή της Εθνικής Ελλάδος. Ας ξεκινήσει η "εθνική ανάταση" έστω από εκεί, κάθε αλλαγή στην ψυχολογία ευπρόσδεκτη.

Αγκίστρι: ημερήσια εκδρομή με ποδήλατο

Περνώντας μέρος των διακοπών στην Αίγινα αποφασίσαμε οι τολμηρότεροι της παρέας να πάμε ημερήσια εκδρομή στο Αγκίστρι - αφορμή στάθηκε προηγούμενη ανάρτηση για δορυφόρους και αποδράσεις. Το μικρό αυτό νησί του Αργοσαρωνικού βρίσκεται σε απόσταση 15' από Αίγινα και λίγο παραπάνω από μία ώρα από τον Πειραιά - είτε απευθείας είτε πάλι μέσω Αίγινας. Το εισιτήριο από Αίγινα είναι 5 ευρώ με το Agkistri Express και 5,5 με ιπτάμενο δελφίνι - τα δρομολόγια τα βρίσκει κανείς στο λιμάνι της Αίγινας. Διαλέγει κανείς τις ώρες που τον βολεύουν και ξεκινά. Η αρχική ιδέα ήταν να πάρουμε ποδήλατα από Αίγινα, τελικά αποφασίσαμε να νοικιάσουμε εκεί, αφού το κόστος είναι 5 ευρώ τη μέρα.

Agkistri

Ο χάρτης της διαδρομής αναλυτικά. Για να το δείτε καλύτερα, κλείστε το πρόσθετο παράθυρο με τα στατιστικά. Η συνολική διαδρομή που διανύσαμε ήταν 12,1 χλμ με ανηφόρες μέτριας εντάσεως ειδικά στο κομμάτι πριν την Δραγονέρα. Ξεκινήσαμε από Σκάλα, περάσαμε το Μεγαλοχώρι και κάναμε την βουτιά μας στη Δραγονέρα. Στην επιστροφή περάσαμε ξανά από Σκάλα και καταλήξαμε στην παραλία Χαλικιάδα, όπου περπατήσαμε τα τελευταία μέτρα σε μονοπάτι μέσα από το δάσος, ενώ στο τέλος χρειάζεται μικρή αναρρίχηση για να κατεβεί κανείς στη Χαλικιάδα.

Το λιμάνι της Σκάλας και το μεταφορικό μας μέσο.

Στο βάθος το Μεγαλοχώρι ή Μύλος. Ο δρόμος ανάμεσα σε Σκάλα και Μεγαλοχώρι είναι περίπου 2 χλμ με ελαφριά ανοδική κλίση.

Το υποζύγιο μιας άμαξας ακριβώς απέναντι από ιππικό όμιλο της περιοχής. Το όριο ταχύτητας είναι στα 0 χιλιόμετρα την ώρα. Μάλλον το ξεπεράσαμε. Η διαδρομή από το Μεγαλοχώρι μέχρι την παραλία Δραγονέρα είναι περίπου 2,2 χλμ με αρκετές ανηφόρες και κατηφόρες. Μάλιστα η μεγαλύτερη είναι λίγο πριν την παραλία, σημείο όπου και αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα ποδήλατα στα χέρια.

Η κάθοδος προς την παραλία είναι απότομη για τα ποδήλατα. Σ'όλη τη διαδρομή υπάρχουν ενδιαφέροντα μηνύματα αγάπης, προστασίας του περιβάλλοντος και γενικότερα.

Παρκάραμε τα ποδήλατα εκεί που τελειώνει ο τσιμεντένιος δρόμος και ορμήξαμε στη θάλασσα.

Στην παραλία υπήρχε αρκετός κόσμος που έκανε ελεύθερο κάμπινγκ.

Η παραλία είναι βραχώδης. Έχει ωραία χρώματα ενώ το πεύκο φτάνει μέχρι κάτω, όπως και σχεδόν σε όλο το νησί. Ήμασταν όμως άτυχοι γιατί μόλις είχε περάσει καράβι που είχε φέρει βρωμιά στην παραλία.

Στην παραλία έχει ξαπλώστρες που τιμολογούνται 8 ευρώ, εξαιτίας μιας κόντρας του διαχειριστή με την κοινότητα Αγκιστρίου. Δεν τις προτιμήσαμε. Μετά τη βουτιά ήπιαμε έναν καφέ σε φυσιολογικές τιμές στο beach bar που βρίσκεται στην παραλία.

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας, ρίξαμε μια τελευταία ματιά στην παραλία και αρχίσαμε να σπρώχνουμε τα ποδήλατα στη μεγάλη και απότομη ανηφόρα. Σίγουρος τρόπος για να στεγνώσει κανείς μετά τη βουτιά.

Διανύσαμε τα 4,6 περίπου χλμ μέχρι την Σκάλα και άλλα 2 μέχρι την επόμενη παραλία-στόχο, την Χαλικιάδα στο μισό περίπου χρόνο απ'όσο κάναμε για να έρθουμε, καθώς σ'αυτό το κομμάτι της διαδρομής η κατηφόρα ήταν με το μέρος μας.

Μερικές δεκάδες μέτρα πριν την Χαλικιάδα ο δρόμος σταματά. Η πορεία συνεχίζεται μέσα από το δάσος σε μονοπάτι που περνά πάνω από γκρεμό με ωραία θέα προς Αίγινα και Μονή.

Η θέα προς την παραλία της Χαλικιάδας αξίζει και αποζημιώνει για την ζέστη και τον κόπο. Τα χρώματα της θάλασσας είναι απίστευτα.

Στην παραλία υπάρχουν αρκετές σκηνές και γυμνιστές. Σ'αυτή την παραλία εικάζεται ότι είχε βρει προσωρινό καταφύγιο ο Κουφοντίνας πριν παραδοθεί.

Η παραλία είναι με βότσαλο. Ο συγκεκριμένος βράχος είναι ιδανικό σημείο να καθίσει κανείς και να αγναντέψει το νησάκι της Μονής και την Αίγινα. Τα νερά πεντακάθαρα.

Η παραλία γενικότερα δεν έχει μέρος να σταθεί κανείς, εκτός αν έχει σκηνή ή ομπρέλα. Επειδή δεν κουβαλούσαμε μαζί μας πολλά, μετά το κολύμπι αρχίσαμε την επιστροφή. Μια τελευταία ματιά στην παραλία μας αποζημίωσε. Η φωτογραφία είναι επεξεργασμένη από picplz.

Επιστρέψαμε στην Σκάλα για να παραδώσουμε τα ποδήλατα. Στη διαδρομή υπάρχουν δρομάκια που θυμίζουν έντονα κυκλαδονήσι.

Θέα προς την παραλία της Σκάλας, το λιμάνι και την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων με το μπλε τρούλο που ξεχωρίζει.

Καθίσαμε για κάτι δροσερό σε καφέ όπου τα τραπεζάκια σκιάζονται από τους σχίνους. Μπροστά από την εκκλησία ξεκινά το λεωφορείο που εξυπηρετεί το νησί.

Η παραλία στην Σκάλα είναι αμμώδης και καθαρή, παρά τον αρκετό κόσμο που μαζεύει. Τα περισσότερα ενοικιαζόμενα δωμάτια βρίσκονται εδώ. Το νησί αναπτύχθηκε στην ουσία τα τελευταία χρόνια, θυμάμαι χαρακτηριστικά το 2002 που είχα πρωτοπάει ότι τουλάχιστον τα μισά δεν υπήρχαν.

Παλιότερα, το λιμάνι που εξυπηρετούσε το νησάκι του Αγκιστρίου ήταν στην Σκάλα. Πλέον τα ιπτάμενα δελφίνια προσεγγίζουν το λιμάνι του Μύλου (άλλη ονομασία του Μεγαλοχωρίου). Για να στεγνώσουμε, είπαμε να περπατήσουμε παραλιακά αυτά τα δύο χιλιόμετρα που χωρίζουν την Σκάλα και το Μεγαλοχώρι. Στο λιμάνι πέρα από τις βάρκες μας περίμενε και κάτι άλλο, πιο κλασικό...

Μ'αυτά και μ'αυτά η ημερήσια εκδρομή στο Αγκίστρι έλαβε τέλος. 12 χιλιόμετρα διαδρομής με ποδήλατο, 2 ώρες και 20 λεπτά με τις στάσεις, αρκετές καμένες θερμίδες, 3 διαφορετικές παραλίες, αρκετό πράσινο καθώς το νησί είναι κατάφυτο, τιρκουάζ νερά συνθέτουν το σκηνικό. Επόμενος στόχος για ημερήσια εκδρομή τα Μέθανα.

ΥΓ Αγκίστρι, ο μικρός παράδεισος του Σαρωνικού από το blogtravels.gr

Λονδίνο: Wembley τελικός Champions League 2011

Πέντε μήνες περίπου πριν συζητούσαμε με Λονδρέζο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενο σχετικά με τον επικείμενο τελικό του Champions League που θα γινόταν στο Wembley το Σάββατο 28 Μαϊου 2011. Μεταξύ σοβαρού και αστείου είπαμε ότι θα πάμε στο γήπεδο. Έκλεισα τα αεροπορικά και περιμέναμε να ανοίξει η UEFA τις κληρωτίδες. Κάναμε και οι δύο αίτηση για διπλά εισιτήρια. Ενάμιση μήνα περίπου πριν ήρθε το χαρμόσυνο μήνυμα: είχα κληρωθεί για 2 εισιτήρια των 150 λιρών το ένα. Η χαρά προφανής.

Το Σάββατο, ο κόσμος που περπατούσε στο κέντρο του Λονδίνου ήταν περισσότερο χρωματιστός απ'ό,τι συνήθως. Οι Καταλανοί αρκετοί περισσότεροι στους δρόμους, καθώς οι περισσότεροι οπαδοί της Manchester United ως γνήσιοι Βρετανοί είχαν εκδράμεις στις pubs. Καταστήματα είχανε στολιστεί και προετοιμαστεί ανάλογα, ενώ οι φίλαθλοι των δύο ομάδων πίνανε μπύρες δίπλα-δίπλα.

Ισπανική παέγια στην Covent Garden δίπλα σε πανό που δε θα άφηνε τους Ισπανούς να περάσουν.

Αποφασίσαμε να πάμε νωρίς στο γήπεδο, καθώς όπως ορθώς προβλέψαμε ο κόσμος ήταν αρκετός. Στον σταθμό Wembley Park κατέβαιναν ορδές φιλάθλων. Η αστυνομία παρούσα παντού.

Οι πρώτες εικόνες περπατώντας από τον σταθμό προς το γήπεδο.

Από λάθος νομίζαμε ότι τα εισιτήρια ήταν στο πέταλο. Τελικά ήταν κεντρικά και πάνω-πάνω! Αριστερά οι οπαδοί της Μάντσεστερ, δεξιά της Μπαρτσελόνα και στο κέντρο οι ας πούμε ουδέτεροι.

Το σεντόνι του τελικού και το σόου πριν την έναρξη.

Τα σήματα των δύο ομάδων.

Τα σύμβολα και στις εξέδρες, κατά την είσοδο των παιχτών.

Τον Jimmy Jump περιμέναμε, Άγγλος μας προέκυψε.

Το ματς κύλησε όπως το είδε ο κόσμος από την τηλεόραση. Το πρώτο δεκάλεπτο πίεσε η Μάντσεστερ, μετά η Μπαρτσελόνα που έκανε το ένα μηδέν, ήρθε η ισοφάριση και τέλειωσε το ημίχρονο. Στο δεύτερο υπήρχε μόνο η ομάδα της Καταλωνίας. Οι Ισπανοί φίλαθλοι πάντως θυμίζουν Έλληνες: σε κάθε φάουλ ζητούσαν κίτρινη κάρτα, φάουλ με το παραμικρό, μέχρι και πέναλτι ανακάλυψαν. Κάποιοι μάλιστα άνοιξαν κουβέντα με Έλληνα οπαδό του ΠΑΟΚ που καθόταν δίπλα μας. Δίκαιοι πάντως οι πανηγυρισμοί τους στο τέλος. Είχανε περισσότερο παλμό, ενώ έκαναν και πλάκα στους υπεύθυνους του γηπέδου που κυνηγούσαν το μεγάλο πανό στο μισό γήπεδο!

Τα πανηγύρια των δίκαιων νικητών.

Η εμπειρία πραγματικά μοναδική, άξιζε και η κούραση αλλά και το ποσό που διαθέσαμε. Στο κάτω-κάτω δεν τα ζει κανείς πολλές φορές όλα αυτά! Το ύφος του Bobby Moore τα λέει όλα γιατί το ποδόσφαιρο θεωρείται ο βασιλιάς των σπορ.

Στα επόμενα με ελληνική ομάδα, είναι σίγουρα διαφορετικό το συναίσθημα! Βρε λες;

ΥΓ Σκηνικά από ελληνικό γήπεδο θύμισε η είσοδος. Βάζοντας το εισιτήριο για να μπω στο γήπεδο στο ηλεκτρονικό σύστημα και ενώ ακριβώς πίσω βρισκόταν ο NdΝ που πηγαίναμε μαζί, χώθηκε μικρόσωμος Ισπανός που μπήκε μέσα τζάμπα! Μεγάλο θράσος που μάλλον του βγήκε. Επιπλέον, μέσα στο γήπεδο εντοπίσαμε κι άλλους τζαμπατζήδες που δεν είχαν που να καθίσουν και γυρνούσαν από δω και κει. Δε συμβαίνει τελικά μόνο εδώ.

ΥΓ1 Το αλκοόλ απαγορευόταν γύρω από τις εγκαταστάσεις, ούτε καν στους χώρους γύρω. Η πλάκα είναι ότι βασικός χορηγός του Champions League είναι γνωστή μπύρα.

ΥΓ2 Στο γήπεδο ήταν κρεμασμένες αρκετές ελληνικές σημαίες, ενώ δίπλα μας καθόντουσαν άλλοι δυο τύποι από Ελλάδα. Ο ένας μάλιστα που είναι οπαδός του ΠΑΟΚ, μάθαινε στους Ισπανούς για την ομάδα του! ΠΑΟΚ είστε και δεν το ξέρετε, φώναζε.

ΥΓ3 Τα περισσότερα συνθήματα των Καταλανών ήταν για την Ρεάλ και τον Μουρίνιο. Κυρίαρχο το ¿Por qué? κατά του Mourinho, το Boti boti boti, madridista qui no boti (σε ελεύθερη μετάφραση λέει ότι οι μαδριλένοι δεν πηδάνε), το El Barca marca marca (είτε προελαύνει είτε πετυχαίνει γκολ, διττή σημασία) και το Madrid cabrón saluda al campeón που είχε φωνάξει και ο Ετό μερικά χρόνια πριν (ψάξτε τη μετάφραση, να μην σας τα δίνω όλα στο πιάτο). Οι οπαδοί της Manchester United έμειναν με τη χαρά της καζούρας που κάνανε μέσα στο γήπεδο της Λίβερπουλ για τα 19 πρωταθλήματα έναντι των 18. Πάντως φασαρίες μεταξύ των οπαδών των δύο φιναλίστ δεν είδα να γίνονται πουθενά.