Κάνε στην άκρη να περάσω...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έζησα γι άλλη μια φορά την μοναδική εμπειρία της οδήγησης σε έναν από τους καλύτερους δρόμους της Ευρώπης. Αναφέρομαι φυσικά στην Κορίνθου-Πατρών, ευτυχώς όχι σε όλο της το μήκος. Ήταν που ήταν ο δρόμος άθλιος, τα μισοτελειωμένα-παρατημένα έργα χειροτερεύουν την κατάσταση (τα διόδια είναι άλλη μεγάλη συζήτηση). Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον ελληνάρα οδηγό κάνουν το μείγμα εκρηκτικό. Ο δρόμος αυτός, για όσους έχουν την τύχη να μην γνωρίζουν, αποτελείται από μία λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση με διπλή διαχωριστική στη μέση στο μεγαλύτερο μέρος του. Το οδόστρωμα σε κακή κατάσταση, ενώ ταμπέλες υπάρχουν διαρκώς που προειδοποιούν για θανατηφόρα ατυχήματα. Δίπλα στη μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση υπάρχει μονή διαχωριστική γραμμή για την λωρίδα έκτακτης ανάγκης, αλλιώς ΛΕΑ. Εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι.

Οι περισσότεροι ελληναράδες οδηγοί θεωρούν τη ΛΕΑ ως δρόμο κυκλοφορίας. Οπότε είτε την χρησιμοποιούν για προσπεράσεις από δεξιά είτε πάλι έχουν την απαίτηση με φώτα, κορναρίσματα και κολλώντας πίσω από τους οδηγούς που κινούνται κανονικά στην μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας να "κάνουν στην άκρη". Βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, γκαρίζουν και θεωρούν ότι όποιος κινείται εντός των ορίων είναι αργός και οφείλουν να τον προσπεράσουν, χωρίς να προβληματίζονται από μικρότητες όπως διπλή διαχωριστική ή ότι απλούστατα δεν υπάρχει χώρος. Γι αυτή την κατηγορία οδηγών τα σχόλια είναι περιττά και το πρόβλημα εμφανές.

Από την άλλη έχουμε την άλλη κατηγορία ελληναράδων οδηγών που δεν κάνουν μεν προσπεράσεις αλλά οδηγούν "στην άκρη" ώστε να "αφήνουν τους άλλους" να προσπερνούν, μη γνωρίζοντας συνήθως ότι οι ίδιοι παρανομούν και με αυτήν τους την πράξη και γίνονται υπαίτιοι ατυχήματος. Η λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος, για έκτακτες ανάγκες. Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά και οχήματα που βρίσκονται σε κίνδυνο. Η συγκεκριμένη κατηγορία ελληναράδων οδηγών δε, θεωρούν ότι δεν ευθύνονται, ότι κάνουν το "σωστό", παραβλέποντας ότι κινούνται παράνομα στη ΛΕΑ, αλλοιώνοντας την κανονική κυκλοφορία. Επιπλέον η ΛΕΑ σε αρκετές περιπτώσεις συρρικνώνεται, οπότε οι παρανομούντες οδηγοί αναγκάζονται να κάνουν μανούβρες ξαναμπαίνοντας στην κανονική κυκλοφορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο δρόμος είναι σχεδιασμένος για ένα κινούμενο όχημα ανά κατεύθυνση, οτιδήποτε παραπάνω είναι επικίνδυνο.

Η σχέση αρκετών οδηγών των ελληνικών δρόμων με τον ΚΟΚ είναι κάτι μεταξύ αγώνων Φόρμουλα1 και τη; θεωρία; του σύμπαντος: τον ξεχειλώνουμε όσο μας βολεύει ώστε να βγούμε πρώτοι. Το θέμα είναι ότι το έπαθλο είναι η θλιβερή πρωτιά στα θανατηφόρα ατυχήματα. Εύχομαι στους επίδοξους καβαλάρηδες της ΛΕΑ όταν - δυσάρεστο αλλά πιθανό  - την χρειαστεί κάποιος δικός τους άνθρωπος, εκείνη τη μέρα να μην έχει μπλοκαριστεί από κάποιον "έξυπνο και γρήγορο" σαν κι αυτούς.

ΥΓ Όσο κι αν φαίνεται ψιλά γράμματα, η τήρηση του ΚΟΚ είναι το Α και το Ω της οδικής ασφάλειας. Δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική. Όσο χάλια και αν είναι το οδικό δίκτυο (που είναι), οι άνθρωποι που κινούμαστε πάνω σ'αυτό κάνουμε τη διαφορά.

ΥΓ1 Στο ιστολόγιο του Andriotakis θα βρείτε αρκετά χρήσιμα στοιχεία για το κομμάτι της Οδικής Ασφάλειας. Αξίζουν τέτοιες προσπάθειες. Προσωπικά θεωρώ τους θανάτους από αυτοκινητιστικά ως "τζάμπα και βερεσέ" καθώς αφορούν κυρίως νεότερους ανθρώπους, που είναι δυο φορές κρίμα.

ΥΓ2 Αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρεί κανείς καθημερινά όταν κινείται στον Κηφισό. Η παραβίαση της ΛΕΑ είναι "παιχνίδι και μαγκιά" για "γρήγορους" οδηγούς. Πολλές φορές έχουν δει εγκλωβισμένα ασθενοφόρα. Και δεν είναι θέμα αστυνόμευσης ούτε επιβολής, είναι θέμα τουλάχιστον σεβασμού και πολιτισμού.
ΥΓ3 Η κίνηση αποκλειστικά στην αριστερή λωρίδα είναι άλλο μεγάλο πρόβλημα, αλλά δεν έχει σχέση με το φαινόμενο που περιγράφεται στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Τι 30 τι 40 τι 50...

...που έλεγε και μια παλιά ελληνική ταινία. Πέρυσι ήταν η paraskevidekatriaphobia, πρόπερσι η άρνηση της μάνας, φέτος τι;

Φέτος κυριαρχεί η αισιοδοξία και η θετική σκέψη που τόσο μας λείπει αυτές τις μέρες. Και δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε...

Γιατί μέχρι χθες ήμουν ο μεγαλύτερος από τους εικοσάρηδες. Από αύριο είμαι ο μικρότερος από τους τριαντάρηδες! Έτσι απλά.

ΥΓ Και για όσους δεν κατάλαβαν, έχω γενέθλια σήμερα. 'Ολη μέρα! Ιδού και η πρώτη μου φωτογραφία!

Περί Μέσων Μαζικής Μεταφοράς το ανάγνωσμα

Την Παρασκευή που μας πέρασε αναγκαστικά κυκλοφόρησα κέντρο για δουλειές. Μέρα γενικής απεργίας και η κίνηση ήταν τρομερή ή μάλλον η ακινησία. Νεύρα, κορναρίσματα και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μέσα στο πρόγραμμα. Για στάθμευση ούτε λόγος, οπότε κινήθηκα προς τα πάρκινγκ της ευρύτερης περιοχής του Χίλτον. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ήταν όλα γεμάτα. Χρειάστηκε να κάνω 6 απόπειρες για να ευδοκιμήσει η προσπάθειά μου σε ένα πάρκινγκ απλώς γιατί εκείνη την στιγμή έβγαινε κάποιος. Περιχαρής, συνέχισα με τα πόδια τις δουλειές μου. Ανάμεσα στα διάφορα που σκέφτηκα ήταν ότι πρώτη φορά είδα όλα αυτά τα πάρκινγκ γεμάτα. Αυτό γιατί απεργούσαν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο κόσμος αναγκάστηκε να πάρει αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα τον γενικότερο χαμό. Και κάπου εκεί διαπίστωσα ότι τελικά πάρα πολύς κόσμος επιλέγει τα ΜΜΜ για να πάει στη δουλειά του. Θετικό στοιχείο αυτό, αν μη τι άλλο...

Από τα θετικά ας πάμε στα κουλά. Τις προάλλες στον ηλεκτρικό μπήκε κλασικά κάποιος να ζητιανέψει. Νεαρός, γύρω στα 23, αρτιμελής, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα. Απλώς ζητιάνευε, με τρόπο μάλιστα επιτακτικό. Γύρισε όλο το βαγόνι, προφανώς όμως δεν του έδωσε κανένας ελεημοσύνη. Οπότε ανοίγοντας η πόρτα μονολογεί φωναχτά, κουνώντας το κεφάλι: "ΠΑΣΟΚ μου θέλατε". Οι περισσότεροι αντιδράσαμε με χαμόγελο, άλλο αν η σιωπή που ακολούθησε είχε να πει πολλά...

ΥΓ Ο Μάρτης τελικά επιβεβαιώνει τα προγνωστικά που τον θέλουν γδάρτη και κακό παλουκοκάφτη. Υπομονή, το Πάσχα είναι (τριάντα τοις εκατό) πιο κοντά.

Δεκεμβριανό κυριακάτικο πρωινό

Η Κυριακή είναι ανέκαθεν μέρα για χουζούρι. Θες το ξενύχτι της προηγούμενης ημέρας, θες ότι το Σάββατο συνήθως κάνουμε δουλειές στο σπίτι, ό,τι και αν θες την Κυριακή συνήθως υπάρχει λίγος παραπάνω χρόνος για χαλάρωση. Μια συνηθισμένη Κυριακή του Δεκέμβρη ανοίγεις τα μάτια. Παλεύεις λίγο με το πάπλωμα, κάπου κερδίζεις και κάπου χάνεις και τελικά μετά από υπερπροσπάθεια σηκώνεσαι. Κοιτάς έξω απ'το μπαλκόνι και βλέπεις τον ήλιο.

Ανοίγεις και την μπαλκονόπορτα να δεις καλύτερα. Το κρύο σίγουρα έρχεται σε αντιδιαστολή με τον ήλιο. Ο περίφημος "ήλιος με δόντια". Γυρνάς τη ματιά σου προς την άλλη κατεύθυνση, προς την Πάρνηθα. Και αντικρύζεις τα πρώτα χιόνια στο βουνό. Γι αυτό και τόσο παγωμένος ο αέρας.

Ο αέρας στο δωμάτιο ανανεώνεται με τον κρύο αέρα. Πέρα από το κρύο όμως, έρχεται και μια μυρωδιά καμμένου ξύλου από τα τζάκια της γειτονιάς. Τόσο έντονη μυρωδιά που σχεδόν την γεύεσαι. Τα περισσότερα ξύλα μάλλον προέρχονται από τον Σπίθα, που ειδικά αυτές τις μέρες κάνει χρυσές δουλειές.

Λίγο πριν ξαναμπείς στην ζεστασιά του σπιτιού, κοιτάς και πάλι την Πάρνηθα από άλλο πρίσμα, μέσα από τα μάτια της μπουκαμβίλιας που έχει ανθίσει ξανά. Μετά την φθινοπωρινή άνοιξη στο μπαλκόνι, τώρα και η δεκεμβριανή.

Ο καιρός λογικά θα χαλάσει τις επόμενες ημέρες. Στο κάτω-κάτω έχουμε μπει στον χειμώνα. Το θέμα είναι ότι τέτοια ηλιόλουστα πρωινά μας φτιάχνουν πάντα την διάθεση. Καλό χειμώνα να έχουμε!

Paraskevidekatriaphobia λίγο πριν τα τριάντα...

Καταρχάς ομολογώ ότι δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτή η λέξη. Τι πάει να πει paraskevidekatriaphobia; Ας είναι καλά η wikipedia. Και όμως αν το διαβάσει κανείς φωναχτά, το παζλ αρχίζει σιγά-σιγά και συμπληρώνεται. Παρασκεύη + δεκατρείς + φοβία. Απλά και ελληνικά!

Τι το ιδιαίτερο έχει η συγκεκριμένη ημέρα όμως; Πολλά θα διαβάσετε για γκαντεμιά, γρουσουζιά και λοιπά και λοιπά και λοιπά, άλλα θα ακούσετε, κάποια μπορεί και να τα πιστέψετε. Οι πιο τολμηροί θα δούνε και καμιά ταινία της ομώνυμης σειράς. Είναι όμως για όλο τον κόσμο έτσι;

Για μερικούς ανθρώπους τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί για κάποιους αυτή η μέρα είναι η τυχερή τους. Πιο τυχερή δε γίνεται. Γιατί απλούστατα είναι η μέρα που πρωτοείδαμε το φως. Και ας ήμασταν και λίγο παραπάνω μαυριδεροί απ'το συνηθισμένο...

Οπότε για τελευταία φορά με τον αριθμό 2 μπροστά, χρόνια πολλά και καλή paraskevidekatriaphobia. Ας ξορκίσουμε τη μέρα εορτάζοντες...

Διόδιο μιας και αργεί το τριώδιο

Οι εκλογές γενικότερα αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Καλή η Αθήνα, αλλά η ευκαιρία για ένα 4ημερο στη Λάρισα και στο χωριό είναι ό,τι πρέπει. Ευκαιρία για συναντήσεις με γονείς, παλιούς φίλους, συγγενείς, επίσκεψη στο χωριό και απόλαυση των φαγητών της γιαγιάς. Η μετακίνηση έγινε οδικώς - όπως αναγράφει και η υπεύθυνη δήλωση που καταθέτει κανείς για να πάρει την άδεια. Έτσι, πετύχαμε τις νέες αυξήσεις και τα νέα διόδια στην εθνική οδό στο κομμάτι από Αθήνα μέχρι Λάρισα. Τρελή φαεινή ιδέα να αυξηθούν τα διόδια λίγο πριν τις εκλογές. Επίσης, απίστευτη ιδέα ήταν και συνεχίζει να είναι να προπληρώνουμε έργα που θα γίνουν. Αλλά και η σύλληψη να πληρώνουμε διόδια από την πλευρά του Αιγαίου για την εταιρία που κάνει τα έργα στην πλευρά του Ιονίου είναι εξίσου μεγαλειώδης. Όσο για τις χρεώσεις, ασχολίαστο. Είμαι σίγουρος ότι έχουν όλα την μαγική εξήγησή τους...

Το πιο κουλό όμως απ'όλα είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που γίνεται με τους πομποδέκτες. Αναφέρομαι στα μικρά μηχανηματάκια που τα γεμίζει κανείς με χρήματα και περνά από τις ειδικές λωρίδες. Αυτό γίνεται κυρίως για οικονομία και ευκολία. Οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουμε τον πομποδέκτη e-pass της Αττικής Οδού. Στις εθνικές οδούς, όπου αυτό ήταν διαθέσιμο, είχαμε παλιότερα μόνο το TEO-pass. Χρήσιμο και αυτό, ειδικά σε μεγάλα μποτιλιαρίσματα σου κέρδιζε χρόνο και μια μικρή έκπτωση της τάξης του 5%. Λίγο καιρό πριν η εταιρία που ανέλαβε το κομμάτι της Πελοποννήσου ανέπτυξε δικό της σύστημα, το Olympia pass. Εδώ να σημειώσω ότι παράλληλα με το Olympia pass μπορεί κανείς προς το παρόν να περάσει και με το e-pass. Τέλος, η εταιρία που διαχειρίζεται το κομμάτι μεταξύ Λαμίας και Λάρισας καθιέρωσε και αυτή με τη σειρά της άλλο σύστημα, το e-way. Οσονούπω έρχεται η Ιονία Οδός και η Εγνατία. Για να δούμε και αυτές τι θα κάνουν.

Αντίστοιχα συστήματα διέλευσης ισχύουν σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Εξ'όσων γνωρίζω όμως, στις περισσότερες εφαρμόζεται ενιαίο σύστημα πομποδέκτη. Έτσι ο χρήστης του δρόμου δε χρειάζεται να έχει πολλαπλούς πομποδέκτες και κάθε φορά στα διόδια να αλλάζει, ούτε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου να είναι γεμάτο με βάσεις για τους δέκτες. Και σημειωτέον ότι μιλάμε για χώρες με πραγματικά πολλά χιλιόμετρα οδικού άξονα. Στην χώρα μας βέβαια όπου τα χιλιόμετρα αναλογικά είναι πολύ λιγότερα, έχουμε ήδη 4 διαφορετικά συστήματα! Αυτό δηλαδή που ξεκινά να γίνεται βοήθεια και εξυπηρέτηση, καταλήγει να γίνεται πονοκέφαλος. Για άλλη μια φορά, βέβαια, γίνεται κατανοητό ότι για ένα απλό πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει μια κεντρική συμφωνία και διαχείριση...

Προσωπικά έχω e-pass που περνά στην Αττική Οδό και σε ορισμένα διόδια προς Πελοπόννησο μεριά και teo-pass που περνάει στα τρία πρώτα διόδια μέχρι Λαμία, σε ένα έξω από Θεσ/νικη και στο Άκτιο. Ήδη το ότι έχω δύο μου φαίνεται υπερβολή. Ειλικρινά αδυνατώ να τοποθετήσω επιπλέον. Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, καλές διαδρομές!

ΥΓ Άσχετο, αλλά όσο ισχύει πάντως η εκλογική άδεια, στο χωριό θα ψηφίζω. Ευκαιρία για επιστροφές στα πάτρια. Χώρια που είναι πάνω από 400 χλμ άρα δύο οι μέρες που αντιστοιχούν.

Σπέτσες: Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Το ΠΣΚ που μόλις πέρασε με βρήκε στο ορμητήριο των Τρελοτουριστών, τις Σπέτσες για...εκπαιδευτικούς σκοπούς. Νησί του Αργοσαρωνικού, αρχοντικό, με πολλούς καπεταναίους, που όλοι το θυμόμαστε από τα έργα με την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Τρεις ώρες περίπου από Αθήνα, είκοσι λεπτά από Κόστα (Πόρτο Χέλι) αν θέλει κανείς να πάει οδικώς. Ένα νησί που κρατάει ακόμη χαρακτήρα όπου οι μετακινήσεις γίνονται με θαλάσσια ταξί, άμαξες, ποδήλατα και λεωφορεία που θυμίζουν λίγο την Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και τον Αλήτη.

Παρασκευή μεσημέρι φτάσαμε και φύγαμε κατευθείαν για Βρέλλο. Από τις πιο κοντινές παραλίες με λεωφορείο (1,5 ευρώ εισιτήριο) που διαθέτει ξαπλώστρες και beach bar. Γενικά οι παραλίες του νησιού είναι μικρές σχετικά με βότσαλο. Ήπιαμε τις μπύρες μας στην παραλία και γυρίσαμε στον Άγιο Μάμα για φαγητό. Το βράδυ έφτασε και το μεγαλύτερο κομμάτι του γκρουπ και ξεχυθήκαμε μπαρότσαρκα στο Παλιό Λιμάνι. Μεγαλύτερη στάση και πιο κεφάτη στο Μουράγιο. Ξεκινώντας σχετικά χαλαρά, καταλήξαμε να χορεύουμε και να χοροπηδάμε 4 ώρες με τέτοια μανία που οι γύρω μας κοιτούσαν απορημένοι! Και λογιών-λογιών ηλικίες, από 25 ως και 45. Άμα το'χει ο άνθρωπος, το'χει, πάει και τελείωσε. Και δεν ήταν το αλκοόλ η κινητοποιός δύναμη. Πώς να συμβαίνει άραγε να περνάς τόσο αυθόρμητα όμορφα με ανθρώπους που γνωρίζεις τόσο λίγο;

Η επόμενη μέρα ή μάλλον μεσημέρι μας βρήκε με το καραβάκι για Αγίους Αναργύρους. Πρακτικά κάναμε τον γύρο του νησιού. Τα θαλάσσια ταξί απλησίαστα - για την συγκεκριμένη παραλία είναι 63 ευρώ η διαδρομή και μέχρι 8 άτομα, ενώ το καραβάκι 9 ευρώ με επιστροφή. Μόνο μειονέκτημα ότι γυρνάει σχετικά νωρίς, 6 η ώρα το τελευταίο δρομολόγιο. Η παραλία συμπαθητική και σχετικά ήρεμη. Όλα τα λεφτά όμως η ξενάγηση στο νησί του γέρου πλοιάρχου. Μάθαμε για όλες τις βίλες του νησιού, για τις ξέρες, τα βράχια, την ιστορία και όχι μόνο. Συναντήσαμε μέρη που βλέπουμε συχνά σε ταινίες (όπως η σπηλιά που πήγε η Καρέζη με τον Μπάρκουλη στο Τζένη-Τζένη) ή το μέρος όπου "ξαπόστασε" η ωραία Ελένη με τον Πάρη όταν φύγανε από Σπάρτη.

Η δεύτερη βραδιά ξεκίνησε πιο χαλαρά. Εκείνο που έκανε εντύπωση ήταν ότι μας σταματούσαν από τα άλλα εκπαιδευτικά γκρουπ και μας ρωτούσαν για την χθεσινή βραδιά. Από εγκωμιαστικά σχόλια περί χορευτικών ικανοτήτων και Πες μας τι πίνεις και δε μας δίνεις μέχρι κακεντρέχιες τύπου Δε βγαίνετε στην Αθήνα καθόλου... Τι έκανες παιδί μου στις Σπέτσες, θα ρωτά η έρμη μάνα. Εντύπωση μάνα, είναι η σωστή απάντηση! Αρχικά ποτό στο Stavento (ψιλομπόμπα), έπειτα για ελαφρύ λίκνισμα στο BBack (όλα αυτά στο Παλιό Λιμάνι) και τέλος οι ηρωικοί της παρέας στο ΕΜΠΑΤΗ. Το καλοκαίρι το γνωστό αθηναϊκό μαγαζί μετακομίζει στις Σπέτσες. Οποία σύμπτωση ότι είχε έναρξη τις μέρες που ήμασταν εμείς κάτω! Φυσικά η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και απολαύσαμε τα άσματα του Σπυράκου (Ο έρωτας με έρωτα περνάει) και της αχΣαμπρίνας (Boom Boom) μέχρι πρωίας! Ο ήλιος είχε ήδη ανατείλει όταν επιστρέψαμε κοιτώντας με μισόκλειστα μάτια τα αποτελέσματα του λουλουδοπόλεμου στα παντελόνια μας, έχει να πέσει πολλή χλωρίνη στο άσπρο παντελόνι. Από τα αγαπημένα του καλοκαιριού η πρωινή επιστροφή από ξενύχτι.

3 ώρες μετά πήγαμε για την τελευταία βουτιά στο Καϊκι - 5 λεπτά από το κέντρο, από τις πλέον οργανωμένες παραλίες. Λιώσιμο στην ξαπλώστρα με αποτέλεσμα κοκκίνισμα, μερικές βουτιές χαλάρωσης και ετοιμασία για επιστροφή στην Αθήνα με τη συνοδεία των απαραίτητων αμυγδαλωτών. Ευτυχώς στην Αθήνα μας περίμενε η δροσιά της απογευματινής βροχής.

Γενικό συμπέρασμα του 3ημέρου; Δε χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να περάσεις καλά, ούτε καν να προσπαθήσεις για να τις δημιουργήσεις. Καλή διάθεση μόνο και τα υπόλοιπα έρχονται. Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα, λοιπόν...


ΥΓ Φωτογραφίες θα αργήσουν καθότι είναι μοιρασμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα της Αθήνας.

ΥΓ1 Οι έντονες εντυπώσεις μου από το νησί έχουν προϊστορία. Όταν ήμουν 3 χρονών είχαμε πάει οικογενειακώς στις Σπέτσες. Εκεί που καθόμουν αμέριμνος και έτρωγα ένα μήλο, μια μέλισσα κάθησε πάνω στο φρούτο μου. Φυσικά την δάγκωσα, με τσίμπησε στη γλώσσα η οποία πρήστηκε και είχαμε τρεχάματα. Τέλος καλό βέβαια αλλά, υποσυνείδητα μάλλον, είχα να πάω στο νησί από τότε! Μας συνδέει προφανώς κάτι διαφορετικό και μ'αυτό το νησί.

Δροσερά καλοκαιρινά

Ενόψει διακοπών, το πήγαινε-έλα είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Άλλοι φεύγουν για διακοπές, άλλοι έρχονται, άλλοι απλώς περιμένουν. Μέσα σ'αυτό το κλίμα δύο κουλά για να'χουμε να πορευόμαστε.

Κουλό νο1: Κατεβαίνανε δύο γνωστοί με ΚΤΕΛ από Λάρισα με κατεύθυνση προς Πειραιά. Κάποια στιγμή περάσανε, όπως συμβαίνει συνήθως, από τις Θερμοπύλες. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος.

-Ρε συ, θύμησέ μου πώς τον λένε αυτόν στο άγαλμα.

-Πλάκα κάνεις έτσι ότι δε θυμάσαι...

-Άστο, το'χω. Θυμήθηκα, ο Περικλής είναι.

-Λεωνίδας βρε άσχετο!

-Α γεια σου! Και δε θυμόμουνα το επίθετο...
Όλο το λεωφορείο έσκασε στα γέλια, εννοείται.

Κουλό νο2: Ετοιμαζόμασταν να πάμε το Σάββατο που μας πέρασε στην Επίδαυρο στις Νεφέλες του Αριστοφάνη από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είχαμε το τρελό μπουρίνι που πλημμύρισε τα πάντα. Πάνω που περιμέναμε να δούμε αν θα βγει ανακοίνωση για την παράσταση, χτυπάει το τηλέφωνο της συνοδού μου και ακολουθεί ο χαρισματικός διάλογος.

-Έλα βρε, τι γίνεται. Έμαθα βρέχει και δε θα πάτε τελικά στην παράσταση.

-Έτσι φαίνεται. Τρελή γκαντεμιά, μια φορά είπα να πάω και γω Επίδαυρο.

-Ε καλά τι σκας βρε; Δεν είναι κλειστό το θέατρο από πάνω;

-...

-Κοτσάνα είπα ε; Άστο, κάνε ό,τι δεν άκουσες...

Η παράσταση παρεμπιπτόντως έγινε κανονικά. Ο ουρανός ήταν ξάστερος, η παράσταση δε αρκετά καλή. Μία φορά τουλάχιστον το χρόνο το προσκύνημα στην Επίδαυρο έχει την αξία του. Η τοποθεσία είναι μαγευτική, το θέατρο μοναδικό όπως και η εμπειρία του να βλέπεις παράσταση στον ίδιο χώρο που βλέπανε οι πρόγονοί μας 2 χιλιάδες και χρόνια πριν με τη συνοδεία των τζιτζικιών. Όποιος δεν το έχει ζήσει, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

ΥΓ Άσχετο: Τελικά στην Πλάκα άμα ψάξει κανείς υπάρχουν μαγαζιά που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα τουριστικά. Και καλό φαγητό, άψογη εξυπηρέτηση και φυσιολογικά τσιμπημένες τιμές.

Πάσχα στο Londinium: άνθρωποι, φύση, ζώα (2/2)

Παρόλο που το Λονδίνο είναι μια μεγαλούπολη, εν τούτοις "περιβάλλεται" από αρκετή φύση. Πολλά και μεγάλα πάρκα (Hyde Park, Regent's Park, Holland Park, Green Park και άλλα) είναι κάποια από αυτά που βρίσκονται μέσα στην πόλη. Με τον παραμικρό ήλιο οι κάτοικοι της πόλης ξεχύνονται σε αυτά. Τα περισσότερα έχουν λίμνες, αξιοθέατα όπως παλάτια κτλ, δρόμους για τρέξιμο, για ποδήλατο και πάσης φύσεως δραστηριότητες - κάτι που πραγματικά απουσιάζει από την Αθήνα.

Ο επισκέπτης της πόλης σίγουρα αξίζει να επισκεφτεί ορισμένα από αυτά και γιατί όχι να απολαύσει ένα μεσημεριανό σάντουιτς περπατώντας. Ειδικά στο Hyde Park τις Κυριακές μπορεί κανείς να δει αρκετά. Πολύς κόσμος κατεβαίνει για πικνικ (αλήθεια πόσο καιρό έχω να κάνω πικνικ εντός πόλης; από πριν την πυρκαγιά της Πάρνηθας νομίζω) με καλάθια γεμάτα φαγητό, κρασί και κοινώς ξαμολιέται! Μέχρι και ξαπλώστρες έχουνε βάλει για να απολαμβάνουν λίγο ήλιο παραπάνω, με το αζημίωτο βέβαια. Στο Hyde Park τις Κυριακές βέβαια μαζεύονται και ρήτορες όπου πάνω σε ένα σκαμνάκι λένε τα δικά τους (κυρίως για συντέλειες του κόσμου κτλ), αλλά έχει χάζι κανείς να τους βλέπει.

Εμείς πάλι προτιμήσαμε να πάρουμε το καραβάκι και να πάμε στο Greenwich όπου και εκεί ο κόσμος είχε ξεχυθεί στο πάρκο. Εκτός από πικνικ, παίζανε από κυνηγητό μέχρι κρίκετ, γκολφ και ράγκμπι. Πραγματικά εντυπωσιακό!

Στο αστεροσκοπείο απ'όπου περνάει και ο μεσημβρινός του Greenwich (όπως έχει γράψει παλιότερα η Σοφία προφέρεται Γκρένιτς και όχι Γκρίνουιτς) είχε αρκετό κόσμο και τρελή ουρά για φωτογραφία με την γραμμή στο πάτωμα. Προτιμήσαμε να τραβήξουμε αυτήν την πατριωτική και να απολαύσουμε ένα hot dog στο κιόσκι παραδίπλα...

Σήμα κατατεθέν των αγγλικών πάρκων είναι νομίζω τα σκιουράκια. Αυτά κι αν έχει χάζι να τα βλέπεις. Άσε που επειδή τα ταϊζει αρκετός κόσμος, είναι εξοικειωμένα και δε φοβούνται πολύ. Πλησιάζουν σε απόσταση βολής!

Καμιά φορά βέβαια τα ζώα της πόλης το παρακάνουν - προσοχή στην λεπτομέρεια στην κορώνα. Ούτε την Αυτού Μεγαλειότητα δε σέβονται... Τς τς τς! Τι να πει κανείς...

Η φωτογραφία είναι από τους κήπους του Kensington (αριστερή πλευρά του Hyde Park)

Βέβαια το καβάλημα φαίνεται ότι είναι στη φύση των ζώων της πόλης, εξού και η φωτογραφία του κυρίου από την Portobello Market.

Το κρύο στην Αγγλία συνήθως επιβάλλει κανείς να φοράει το κασκόλ ή το φουλάρι του. Πάντως χρήση σαν την συγκεκριμένη ομολογώ ότι πρώτη φορά βλέπω. Λες να φταίει η οικονομική κρίση και γι αυτό; (Ναι, κασκόλ είναι αυτό που είναι δεμένο γύρω από το λαιμό του σκύλου)

Άλλα ζώα βέβαια είναι πιο ευγενή και φαίνεται αυτό. Παρόλο που επιτελούν ένα όχι και τόσο θεάρεστο έργο - αυτό της αστυνόμευσης - το αγγλικό του φλέγμα παραμένει ατάραχο. Εδώ μπλοκαρισμένα από την κίνηση περιμένουν υπομονετικά το φανάρι...

Βέβαια έχουν και την τιμητική τους, οπότε έτσι δικαιολογούνται οι καλοί τρόποι. Ιδού και η απόδειξη μέσα από την ρύθμιση της κυκλοφορίας. Μην έχουμε και κανένα ατύχημα.

Πέρα από την πλάκα, η έφιππη αστυνομία ειδικά σε περιπτώσεις όπως γήπεδα και γενικότερες συγκεντρώσεις έχει ένα κύρος περισσότερο. Το είδα και στην Ισπανία και στην Αγγλία. Αλλιώς υπολογίζει ο άλλος έναν έφιππο και αλλιώς κάποιον πεζό. Ο φόβος φυλάει τα έρημα; Ίσως... Βέβαια μην ξεχνάμε ότι αυτό τον καιρό η λονδρέζικη αστυνομία κατηγορείται για ελληνοποίηση (αντιμετώπιση του πλήθους ως εχθρού, πιθανή δολοφονία διαδηλωτή από γκλοπ κτλ κτλ).

Εκτός από τα πάρκα το Λονδίνο έχει και τον Τάμεση. River Thames, όπως είναι στα αγγλικά, μέχρι λίγα χρόνια πριν ήταν ένα νεκρό ποτάμι λόγω αποβλήτων και υψηλής τοξικότητας. Εφαρμόζοντας πρόγραμμα καθαρισμού των νερών, καταφέρανε μέσα σε λιγότερο από δεκαετία να καθαρίσουν σχετικά το ποτάμι σε σημείο που επανεμφανίστηκαν μέχρι και ψάρια! Σε ορισμένα σημεία φαίνεται και κομμάτι παραλίας που είναι ευκαιρία για ορισμένους να αναδείξουν τα ταλέντα τους...Ο εν λόγω κύριος είχε και ένα κουβαδάκι παραδίπλα όπου έριχνε ο κόσμος χρήματα. Όλα αυτά τα βλέπει κανείς περπατώντας στην South Bank, βεβαίως-βεβαίως.

Φύση όμως ή μάλλον τα κατάλοιπα αυτής ανακαλύπτει κανείς και εντός των μουσείων. Όσα εκατομμύρια χρόνια και αν περάσουν, ζώα σαν και αυτά προκαλούν σίγουρα δέος. Από τα κυριότερα αξιοθέατα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας είναι η αίθουσα με τους δεινόσαυρους.

Στο Βρετανικό Μουσείο βέβαια υπάρχει κατασκεύασμα που αποτελεί αντικείμενο διαμάχης και έμπνευσης για το Χόλυγουντ. Είναι το γυάλινο κρανίο που μέχρι πρόσφατα νόμιζαν οι επιστήμονες ότι ήταν έργο των Αζτέκων (ή και των εξωγήινων, σύμφωνα με το Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ), αλλά πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μάλλον είναι έργο ευρωπαίων του προηγούμενου αιώνα. Άλλος ένα μύθος καταρρίφθηκε.

Μετά από τόσο περπάτημα, ασφαλώς και ανοίγει η όρεξη. Αν δεν βρείτε κάποιο fish 'n' chips στο δρόμο σας και βαρεθήκατε το κλασικό κρέας, μπορείτε να κάνετε μια βόλτα από την Chinatown. Είναι ακριβώς πάνω από την Leicester Square και κάτω από την ευρύτερη περιοχή του Soho. Έχει αρκετά κινέζικα εστιατόρια μαζεμένα όπου μπορείτε σχεδόν σε όλα να φάτε καταπληκτική πάπια Πεκίνου σερβιρισμένη με παραδοσιακό τρόπο με πιτάκια, φρέσκο κρεμμύδι, αγγούρι και σάλτσα δαμάσκηνου. Αν σας αρέσει το κινέζικο, είναι σίγουρα καλή ευκαιρία!

Και επειδή και εμείς έχουμε πράσινο στο κέντρο της πόλης και σαφώς περισσότερο ήλιο, ώρα για ουζάκια στο Θησείο! Μέχρι το επόμενο ταξίδι...

Η αλλοι-ίτιδα και ορισμένα παρελκόμενα

Χειμώνα έχουμε, όχι ιδιαίτερα βαρύ για να λέμε και την αλήθεια. Μαζί με τον χειμώνα κάνουν την εμφάνισή του γνωστές ιώσεις και λοιμώξεις της εποχής όπως γαστρεντερίτιδα που έχει ρημάξει αρκετό κόσμο, φαρυγγίτιδα αλλά και απλούστερα και συνηθισμένα όπως συνάχι, πονόλαιμος κτλ. Καταρχάς, περαστικά στον κόσμο που υποφέρει, πέρασε ή περνάει αυτές τις φάσεις.

Μια άλλη ασθένεια όμως καλά κρατεί και δεν γνωρίζει από εποχικότητες. Είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα αλλοι-ίτιδα. Παθολογική κατάσταση, αγιάτρευτη σε πολύ μεγάλο βαθμό με άπειρες προεκτάσεις. Είναι η αίσθηση και η σιγουριά ότι για όλα φταίνει οι άλλοι και ότι όλα τα στραβά τα κάνουν οι άλλοι. Ακόμη και όταν το κάνουμε εμείς, η απάντηση είναι απλή... Αφού έτσι κάνουν και οι άλλοι, εγώ μόνο φταίω; Άμα το καλοσκεφτούμε κιόλας, το χρησιμοποιούμε παντού. Ακόμη και στο μέρος όπου-μέχρι-και-ο-βασιλιάς-πηγαίνει-μόνος (μάντεψε πού) όταν μας χτυπήσουν η απάντηση βγαίνει αυτόματα... Άλλος!

Λες και δεν έχουμε υπόσταση. Λες και τα πράγματα δεν τα κάνουμε εμείς. Πάντα οι άλλοι... Λες αυτό να εξηγεί τη μανία με το Lost; Όπου οι Άλλοι είναι οι κακοί και αυτοί ευθύνονται για όλα; Χμμμ... Από παιδιά όταν μας πιάνουν να έχουμε φάει το γλυκό (άλλος το έκανε, όχι εγώ) μέχρι μεγαλύτεροι πάντα μας φταίνει οι άλλοι. Εμείς ποτέ. Το πολύ-πολύ να μας έχουν παρασύρει αυτοί οι μυστηριώδεις άλλοι. Σε συνδυασμό βέβαια με τον ωχαδερφισμό κάνουν δίδυμο τρελό, αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα.

Έχουμε σκεφτεί όμως ότι όταν στρέφουμε το δάχτυλο για να δείξουμε τους άλλους, ένα δάχτυλο μόνο τους δείχνει. Πλην του αντίχειρα, τα υπόλοιπα δείχνουν εμάς. Μήπως, λέω μήπως, αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτούμε λίγο παραπάνω; Μήπως τελικά ανήκουμε και μεις στους άλλους;

ΥΓ Και ας θυμίζει λίγο το παιδικό

-Με ποιον είσαι εσύ ρε; Με μας ή με τους άλλους;

-Με σας φυσικά.

-Εμείς όμως είμαστε με τους άλλους...

ΥΓ2 Ο υπολογιστής μου είναι ακόμη στην εντατική, γι αυτό και η απουσία μου γενικότερα. Θα περάσω μόλις αποκατασταθεί η ζημιά ή πάρω καινούριο μηχάνημα. Η γκαντέμω βρέθηκε πάντως...

Lost vs MOST... και ο James Bond σ'αυτό το post

Ματα-ξαναξεκίνησε η φρενίτιδα αρκετών από εμάς. Αναφέρομαι στον 5ο κύκλο του Lost που επανήλθε με χορταστικό διπλό επεισόδιο. Και όλοι σπεύσαμε να το κατεβάσουμε (για τους άλλους λέω, όχι για μένα αγαπητοί κύριοι των πνευματικών δικαιωμάτων) κάνοντας τους servers να πάρουν φωτιά. Μα καλά, πότε προλάβανε σε λιγότερο από μισή μέρα να ανέβουνε τα επεισόδια σε τόσες πολλές σελίδες; Χαμός γίνεται! Κανονική νόσος του Lost.

Βέβαια η "μόδα" των σειρών έχει ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια και δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μάλλον το Ίντερνετ έβαλε το χεράκι του, αφού προσφέρει τη δυνατότητα να βρίσκουμε εύκολα και γρήγορα τις αγαπημένες μας σειρές, γιατί αν περιμέναμε από τα επίσημα μέσα, ζήτω που καήκαμε. Σημειολογικά και μόνο, ενώ την Πέμπτη στις ΗΠΑ παιζόταν ο 5ος κύκλος, εδώ το αντίστοιχο κανάλι έπαιζε τον 2ο. Ω ποια καθυστέρηση... Αν και για να μην αδικούμε κανέναν, υπάρχουν περιπτώσεις σειρών που σχεδόν συμβαδίζαμε.

Τα βρήκα λοιπόν και γω τα επεισόδια - όχι εγώ, ένας γνωστός μου και καλά, για να'μαστε και καλυμμένοι - και είπα να τα δω χθες. Αλλά δύο εμπόδια ανέκυψαν αιφνής. Το πρώτο ήταν η προβολή της πρώτης ταινίας James Bond με Daniel Craig. Το είχα ξαναδεί στον κινηματογράφο το Casino Royale αλλά μια επανάληψη για ταινία James Bond δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος. Ναι, είμαι οπαδός της σειράς ταινιών.

Ο δεύτερος και πιο πιεστικός λόγος ήταν τηλεφώνημα που έσκασε από συνάδελφο που έχουμε αναλάβει μαζί μια παρουσίαση. Η εν λόγω κυρία ήταν ολίγον πιεστική, χρησιμοποιώντας όλο το εύρος της διαπεραστικής φωνής της, μη αφήνοντάς μου πολλές εναλλακτικές. Βλέπετε, εκείνη την ώρα ο James είχε ήδη σκοτώσει τρεις-τέσσερις και το έργο προχωρούσε κανονικότατα και εγώ ως άντρας δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε δύο πράγματα ταυτόχρονα, συμφώνησα χωρίς δισταγμό.

-Εκτός από SWOT, PEST και λοιπά πρέπει να κάνεις και MOST, λέει η διακριτική τσιριχτή φωνούλα από την άλλη άκρη.
-MOST; Και εγώ πότε θα δω Lost;
-Τι είναι αυτό το Lost παιδί μου, μου απαντάει. MOST σου λέω, Mission Objectives Strategy Tactics (κόλπα του marketing). Μέχρι Σάββατο να είναι έτοιμα.
-...

Κάπου εκεί τελείωσε η διακριτική κουβέντα και γύρισα στις κωλοτούμπες του James. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι είχα συμφωνήσει σε κάτι που δεν έπρεπε, αλλά η ταινία είχε φτάσει στο τουρνουά πόκερ οπότε δεν άφηνε περιθώρια για περισσότερη σκέψη. Τελικά αφέθηκα Lost στη MOST αλλά θα πάρω το αίμα μου πίσω. Μέχρι το Σάββατο...

ΑΠΔΈΗΤ: Δεν ξέρω ποια το γκαντέμιασε, αλλά το Σάββατο το πρωί ο υπολογιστής "κράσαρε" παρασέρνοντας στον βυθό τόσο το Lost όσο και την MOST. Η υπεύθυνη ανα-κατά-ζητείται! Προσφέρεται αμοιβή...

Εάλω, εάλω

Και εκεί που ήμουν ήρεμος Τετάρτη μεσημέρι και οργάνωνα το Σαββατοκύριακό μου, σκάει το τηλεφώνημα από τον προϊστάμενο.

- Έλα ρε, τι κάνεις;

-Καλά. Πώς και το ξαφνικό;

-Έχεις κανονίσει τίποτε σημαντικό το σαββατοκύριακο;

-Περίεργη ερώτηση. Για πες τι θες.

-Να, αφού δεν έχεις κανονίσει κάτι, φεύγεις Πέμπτη με Κυριακή για Κωνσταντινούπολη επαγγελματικό συνέδριο.

-Έχω επιλογή;

-...τουτ τουτ τουτ...

Λες να φταίει ότι λίγο καιρό τώρα ήμουν ήσυχο και αμετακίνητο παιδί; Δεν ξέρω, αλλά μάλλον κάτι δεν ήθελε να με αφήσει στην ησυχία μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά τις προηγούμενες μέρες είχε χιόνια και πλημμύρες στην Πόλη. Είδα βέβαια πρόβλεψη καιρού και ήταν μια χαρά.

Η πλάκα είναι ότι το συγκεκριμένο συνέδριο το μελετούσαμε με έναν πελάτη Δευτέρα βράδυ. Αυτός ήταν να πάει και μου είχε πει μήπως πήγαινα και γω να βρισκόμασταν. Τελικά θα βρεθούμε απ'ό,τι φαίνεται. Για να δούμε τι θα δούμε. Να θυμηθώ να πάρω φωτογραφική, έτσι;

Αν και Κωνσταντινούπολη είχα ξαναπάει το καλοκαίρι του 2004 για να δω τον πρώτο αγώνα Φόρμουλα Ένα, είναι από τις πόλεις που θέλω να πάω και να ξαναπάω. Απ'ό,τι φαίνεται όλα τα σημάδια ταιριάζουν. Λίγη τύχη στον καιρό και λίγη προσοχή στο τι θα φάμε και τι θα πιούμε χρειάζεται και όλα καλά θα μας πάνε!

Η πλάκα είναι ότι ήθελα να ηρεμήσω γιατί τις τελευταίες μέρες τρέχανε πολλά πράγματα ταυτόχρονα εντός και εκτός δουλειάς. Και επειδή ου γαρ έρχεται μόνον, γυρνάω Κυριακή βράδυ και Δευτέρα πρωί πετάω για Σάμο για διήμερη δουλειά! Χαμός δηλαδή. Για να δούμε πόσο θ'αντέξει το ταλαίπωρο κορμί... Απλώς ενημερώνω ότι αυτά τα συνέδρια δεν συνεπάγονται και καλοπέραση - το αντίθετο μάλιστα. Το λιγότερο συνήθως είναι 18 ώρες στο πόδι καθημερινά. Αλλά όπως λέει και μια καλή φίλη, το θέμα δεν είναι η κούραση αλλά η ανανέωση που έρχεται από την αλλαγή παραστάσεων. Εάλω λοιπόν και ό,τι βγει!

ΥΓ Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω ιδιαίτερα για την ανταπόκριση στο θέμα του ερωτηματολογίου. Η βοήθειά σας ιδιαίτερη χρήσιμη, το λέω να το ξέρετε. Όσοι δεν το έχετε συμπληρώσει μπορείτε και μέχρι Πέμπτη βράδυ. Ίσως σας ξαναχρειαστώ στο μέλλον.

ΥΓ1 Το "κακό" θα τριτώσει την άλλη βδομάδα, αλλά αυτά άμα τη επιστροφή από Σαμόα.

ΥΓ2 Αν είναι κανένας μπλόγκερ στη Σάμο και επιθυμεί συνάντηση, ας μου στείλει email. Είμαι ελεύθερος για Δευτέρα απόγευμα-βράδυ.

Πέμπτη και 13 - χρόνια πολλά ντε!

Ήτανε Πέμπτη και 13 όπως και σήμερα. Ο μήνας ο ίδιος, η χρονολογία και ο αιώνας αλλάζανε λίγο. Σε μαιευτήριο της Αθήνας ξεπρόβαλλε ένα μαυριδερό πλασματάκι - τόσο μαυριδερό που στην αρχή η ίδια του η μάνα έβαλε τα κλάματα λέγοντας Πάρτε το από εδώ, δεν είναι δικό μου... (τ'ακούτε κυρία ψυχολόγα, από τότε ξεκίνησαν τα βάσανά μου).

Συν τρία μεγαλύτερος από την κρίσιμη ηλικία των 25 όπου και επισήμως αρχίζει το σώμα να γερνάει, σίγουρα πιο ώριμος, λιγότερο μαυριδερός, με περισσότερη τρίχα παντού εκτός εκεί που είθισται, με τα πρώτα σημάδια εγκαθίδρυσης της μπυροκοιλιάς, ατενίζει αισιόδοξα το μέλλον όπου και αυτό αν κοιτάει.

Μερικές άλλες χιλιάδες έχουμε γεννηθεί παγκοσμίως την ίδια ημέρα. Χρόνια πολλά σε όλες τις συνεορτάζουσες και τους συνεορτάζοντες, λοιπόν!

ΥΓ Για κέρασμα περάστε από εδώ που έχει σε σοκολατένιο!

Ιστορίες πασχαλιάτικες σε ροζ φόντο

Πάει και αυτό το Πάσχα-το. Να’ταν κι άλλο, που λένε! Γυρίσαμε όλοι – ή σχεδόν όλοι, άλλοι πάλι ξαναφεύγουν για 4ημερο λόγω Πρωτομαγιάς. Άλλοι πάλι ετοιμάζουν πανό για την αυριανή πορεία, γενικώς κανένας δεν κάθεται στα αυγά του.

Όλοι φάγαμε αρκετά, όποιος δεν έφαγε, κακό του κεφαλιού του. Είπαμε εξετάσεις για χοληστερίνη-τριγλυκερίδια από βδομάδα και καλού-κακού μέχρι να τελειώσουν οι προμήθειες του αρνιού δεν ανεβαίνουμε στη ζυγαριά. Αύριο, καθότι Πρωτομαγιά, ας κουνηθούμε λιγάκι κυνηγώντας το Μάη, ας περιπλανηθούμε στη φύση, να πλέξουμε στεφάνι και τα σχετικά.

Φέτος για πρώτη χρονιά επιλέξαμε με την παρέα να κινηθούμε εκτός Ελλάδος για Πάσχα. Περισσότερες λεπτομέρειες και φωτορεπορτάζ λίαν συντόμως – και ας φωνάζει το λαχανάκι και το σκουλήκι. Προορισμός κατεξοχήν χειμωνιάτικος, αλλά πολύ όμορφος εξίσου την άνοιξη, λόγω κήπων και λουλουδιών. Είχαμε κλείσει εγκαίρως με αεροπορική εταιρία της Κ.Ευρώπης (αλήθεια, στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να στηθεί η βάση για κάτι αντίστοιχο – μιλάω για επίπεδο low cost airline;).

Έχοντας αναλάβει την ξενάγηση της παρέας, πέρασα μερικές ώρες στο Ίντερνετ ψάχνοντας για διαδρομές, λεπτομέρειες, καιρό κτλ. Από τα αγαπημένα μου σε ένα ταξίδι είναι αυτή η οργάνωση. Μία μέρα πριν φύγουμε, δέχομαι απειλητικό τηλεφώνημα από φίλη από πατρίδα που επρόκειτο να ταξιδέψουμε μαζί. Ακολουθεί ο διάλογος:
-Δε μου λες ρεμάλι, μου λέει, πού θα κάνουμε Ανάσταση;
-Εεε;;, απαντώ όλο ευφράδεια λόγου
-Δεν ξέρω τι θα κάνεις, μου σφυρίζει, αλλά θα βρεις ορθόδοξη εκκλησία εκεί που πάμε να κάνουμε Ανάσταση σαν άνθρωποι. Και εγώ θα σου φέρω ό,τι θες…
-Μάλιστα, απαντώ ο καημένος και η αναζήτηση αρχίζει. Θέλω όμως λαμπάδα.
-Και πώς τη θες τη λαμπάδα;
-Μπάρμπι Ραπουνζέλ, απαντώ έτσι για να περνά η ώρα - αναλαμπή κατάλοιπο από την ανηψιά μιας φίλης που τσίριζε για τη συγκεκριμένη κούκλα.
-…

Ευτυχώς το…δισκοπότηρο ήταν στο κέντρο της πόλης, δίπλα στις ελληνικές ταβέρνες. Παίρνω τηλέφωνο, ενημερώνω εγκαίρως να μην έχουμε γκρίνια και λοιπά παρελκόμενα και ξεκινάμε αμέριμνοι το ταξίδι. Να μην πολυλογώ (μετά από είκοσι και γραμμές ήδη), φτάνει Σάββατο βράδυ, είμαστε σε μπυραρία εκεί κοντά και ξεκινάμε για την εκκλησία. Φτάνουμε και έρχεται η ώρα να παραλάβουμε το άγιο Φως. Και ιδού ο καρπός των κόπων μου…

Ίσως η καλύτερη λαμπάδα που είχα ποτέ. Προσοχή στις λεπτομέρειες. Σε συνδυασμό με τα ροζ παπούτσια προηγούμενης ανάρτησης, το φετίχ σιγά-σιγά ολοκληρώνεται, νομίζω…

Τελικά σούργελα υπάρχουμε παντού! Εντός, εκτός και επί τα αυτά! Πάντα τέτοια σε όλους μας, εύχομαι. Και του χρόνου…

ΥΓ Η ιστορία θα μπορούσε να ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας, όμως δυστυχώς ή ευτυχώς δεν... Υπάρχουν και μάρτυρες - θύματα!