Κάνε στην άκρη να περάσω...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έζησα γι άλλη μια φορά την μοναδική εμπειρία της οδήγησης σε έναν από τους καλύτερους δρόμους της Ευρώπης. Αναφέρομαι φυσικά στην Κορίνθου-Πατρών, ευτυχώς όχι σε όλο της το μήκος. Ήταν που ήταν ο δρόμος άθλιος, τα μισοτελειωμένα-παρατημένα έργα χειροτερεύουν την κατάσταση (τα διόδια είναι άλλη μεγάλη συζήτηση). Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον ελληνάρα οδηγό κάνουν το μείγμα εκρηκτικό. Ο δρόμος αυτός, για όσους έχουν την τύχη να μην γνωρίζουν, αποτελείται από μία λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση με διπλή διαχωριστική στη μέση στο μεγαλύτερο μέρος του. Το οδόστρωμα σε κακή κατάσταση, ενώ ταμπέλες υπάρχουν διαρκώς που προειδοποιούν για θανατηφόρα ατυχήματα. Δίπλα στη μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση υπάρχει μονή διαχωριστική γραμμή για την λωρίδα έκτακτης ανάγκης, αλλιώς ΛΕΑ. Εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι.

Οι περισσότεροι ελληναράδες οδηγοί θεωρούν τη ΛΕΑ ως δρόμο κυκλοφορίας. Οπότε είτε την χρησιμοποιούν για προσπεράσεις από δεξιά είτε πάλι έχουν την απαίτηση με φώτα, κορναρίσματα και κολλώντας πίσω από τους οδηγούς που κινούνται κανονικά στην μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας να "κάνουν στην άκρη". Βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, γκαρίζουν και θεωρούν ότι όποιος κινείται εντός των ορίων είναι αργός και οφείλουν να τον προσπεράσουν, χωρίς να προβληματίζονται από μικρότητες όπως διπλή διαχωριστική ή ότι απλούστατα δεν υπάρχει χώρος. Γι αυτή την κατηγορία οδηγών τα σχόλια είναι περιττά και το πρόβλημα εμφανές.

Από την άλλη έχουμε την άλλη κατηγορία ελληναράδων οδηγών που δεν κάνουν μεν προσπεράσεις αλλά οδηγούν "στην άκρη" ώστε να "αφήνουν τους άλλους" να προσπερνούν, μη γνωρίζοντας συνήθως ότι οι ίδιοι παρανομούν και με αυτήν τους την πράξη και γίνονται υπαίτιοι ατυχήματος. Η λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος, για έκτακτες ανάγκες. Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά και οχήματα που βρίσκονται σε κίνδυνο. Η συγκεκριμένη κατηγορία ελληναράδων οδηγών δε, θεωρούν ότι δεν ευθύνονται, ότι κάνουν το "σωστό", παραβλέποντας ότι κινούνται παράνομα στη ΛΕΑ, αλλοιώνοντας την κανονική κυκλοφορία. Επιπλέον η ΛΕΑ σε αρκετές περιπτώσεις συρρικνώνεται, οπότε οι παρανομούντες οδηγοί αναγκάζονται να κάνουν μανούβρες ξαναμπαίνοντας στην κανονική κυκλοφορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο δρόμος είναι σχεδιασμένος για ένα κινούμενο όχημα ανά κατεύθυνση, οτιδήποτε παραπάνω είναι επικίνδυνο.

Η σχέση αρκετών οδηγών των ελληνικών δρόμων με τον ΚΟΚ είναι κάτι μεταξύ αγώνων Φόρμουλα1 και τη; θεωρία; του σύμπαντος: τον ξεχειλώνουμε όσο μας βολεύει ώστε να βγούμε πρώτοι. Το θέμα είναι ότι το έπαθλο είναι η θλιβερή πρωτιά στα θανατηφόρα ατυχήματα. Εύχομαι στους επίδοξους καβαλάρηδες της ΛΕΑ όταν - δυσάρεστο αλλά πιθανό  - την χρειαστεί κάποιος δικός τους άνθρωπος, εκείνη τη μέρα να μην έχει μπλοκαριστεί από κάποιον "έξυπνο και γρήγορο" σαν κι αυτούς.

ΥΓ Όσο κι αν φαίνεται ψιλά γράμματα, η τήρηση του ΚΟΚ είναι το Α και το Ω της οδικής ασφάλειας. Δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική. Όσο χάλια και αν είναι το οδικό δίκτυο (που είναι), οι άνθρωποι που κινούμαστε πάνω σ'αυτό κάνουμε τη διαφορά.

ΥΓ1 Στο ιστολόγιο του Andriotakis θα βρείτε αρκετά χρήσιμα στοιχεία για το κομμάτι της Οδικής Ασφάλειας. Αξίζουν τέτοιες προσπάθειες. Προσωπικά θεωρώ τους θανάτους από αυτοκινητιστικά ως "τζάμπα και βερεσέ" καθώς αφορούν κυρίως νεότερους ανθρώπους, που είναι δυο φορές κρίμα.

ΥΓ2 Αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρεί κανείς καθημερινά όταν κινείται στον Κηφισό. Η παραβίαση της ΛΕΑ είναι "παιχνίδι και μαγκιά" για "γρήγορους" οδηγούς. Πολλές φορές έχουν δει εγκλωβισμένα ασθενοφόρα. Και δεν είναι θέμα αστυνόμευσης ούτε επιβολής, είναι θέμα τουλάχιστον σεβασμού και πολιτισμού.
ΥΓ3 Η κίνηση αποκλειστικά στην αριστερή λωρίδα είναι άλλο μεγάλο πρόβλημα, αλλά δεν έχει σχέση με το φαινόμενο που περιγράφεται στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Κοινωνία Συνταγμένη*

Απολιτίκ ή πολιτική, αγανακτισμένη ή από περιέργεια, η ανταπόκρισή μας χθες σε κάλεσμα για ειρηνικές συγκεντρώσεις σε πολλά σημεία ανά τη χώρα έχει τη σημειολογία της. Καθένας μπορεί να βγάλει τα όποια συμπεράσματα επιθυμεί, αναφαίρετο δικαίωμά του, όπως επίσης και το να διαφωνεί και να θεωρεί μάταιες τέτοιες προσπάθειες.

Προσωπικά, μου έκαναν ευχάριστη εντύπωση ορισμένα πράγματα. Καταρχάς στο μετρό πηγαίνοντας και ενώ πλησιάζαμε προς το Σύνταγμα και οι συρμοί γέμιζαν απειλητικά, άκουγες κόσμο που ήταν μέσα στα βαγόνια να λέει να στριμωχτούμε και ότι υπάρχει χώρος για όλους. Σε μια συνηθισμένη μέρα αυτά τα λένε συνήθως οι απέξω. Οι πολιτικές συζητήσεις είχαν ξεκινήσει από εκεί. Άγνωστοι πιάσαμε μεταξύ μας συζήτηση. Άλλος τα έριχνε στον Άκη, άλλος στον Μάκη, στον Γιώργο, στον Κώστα, στο κακό μας ριζικό, στους ξένους που θέλουν το κακό μας. Δεν είχε σημασία όμως. Κατεβαίναμε μαζί, παρόλο που διαφωνούσαμε.

Φτάνοντας στο Σύνταγμα, ο κόσμος που έβγαινε ήταν ασφυκτικά πολύς. Πάλι δεν είχε διαμαρτυρίες όπως συμβαίνει μια καθημερινή. Περιμέναμε και κάποια στιγμή βγήκαμε για να αντικρίσουμε τον κόσμο που είχε γεμίσει την πλατεία και τους πέριξ δρόμους. Η απουσία κομματικών πανό ήταν μια ευχάριστη αίσθηση. Ένα μικρό ντεζαβού με την σιωπηλή διαμαρτυρία μερικά χρόνια πριν για τα καμμένα της Πελοποννήσου. Η συνάντηση με όλους τους γνωστούς και φίλους σχεδόν αδύνατη, καθώς και ο κόσμος ήταν πολύς και τα δίκτυα κινητής, 3G και ασύρματα είχαν καταρρεύσει από το πλήθος. Επίσης είχαν καταρρεύσει τα αποθέματα σε νερά, μπύρες και καφέδες των πέριξ της πλατείας καφετεριών και περιπτέρων.

Άγνωστοι πιάναμε κουβέντα μεταξύ μας. Μπορεί να διαφωνούσαμε, ακούγαμε όμως τι είχε να πει ο άλλος. Κατ'εμέ από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα που θα μπορούσαν να συμβούν στην κοινωνία μας. Έχουμε ξεχάσει να συζητάμε και ν'ακούμε. Ψάχνοντας κάποιον φίλο μέσα στο χαμό σήκωσα το χέρι μήπως με δει. Κάποιος από δίπλα είδε την απόπειρα αναζήτησης και σήκωσε κι αυτός το χέρι για βοήθεια, χωρίς να γνωριζόμαστε, απλώς επειδή. Άνθρωποι περνούσαν με ποδήλατα, άλλοι κάθονταν στη μέση του δρόμου. Πόσο παράταιρες και ταυτόχρονα όμορφες είναι αυτές οι εικόνες, οι οποίες τράβηξαν μέχρι αργά. Πιο δίπλα κάποιοι κάνανε ανοιχτή συζήτηση. Δεν έχει τόσο σημασία στην παρούσα φάση το αποτέλεσμα όσο το να μας γίνει η προσπάθεια κεκτημένη συνήθεια. Να ξαναγίνουμε κοινωνία πρώτα απ'όλα, χωρίς να προσπαθεί ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου.

Αρκετοί σήμερα και τις επόμενες ημέρες θα προσπαθήσουν να καπηλευτούν, να βγουν μπροστά, πίσω, δεξιά, αριστερά. Δεν έχει τόση σημασία. Ούτε τα κόμματα που αργά ή γρήγορα θα βγουν και θα πουν ότι "το έλαβαν το μήνυμα". Άμα δεν υπάρχει συγκεκριμένο μήνυμα, πως το έλαβαν; Ούτως ή άλλως, δεν υπήρχε κεντρικό αίτημα, όποιον να ρωτούσες έλεγε κάτι διαφορετικό, κάτι διαφοροποιημένο. Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος εκδηλώσεων όπως η χθεσινή. Βάζουν την κοινωνία και τον καθένα μας μπροστά από ό,τι άλλο.

* συνταγμένη στην πλατεία Συντάγματος ή σε όποια άλλη πλατεία.

Δράσεις συλλογικά ατομικές

Προχθές συζητούσαμε με μια φίλη για το τι μπορεί να κάνει ο καθένας, πως μπορεί να δράσει, να συνεισφέρει ατομικά σε συλλογικές και μη δράσεις. Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν πράγματα, να προσφέρουν αλλά πολύ συχνά δεν βρίσκουν διεξόδους. Οι δράσεις μπορεί να έχουν πολλές μορφές και εκφάνσεις. Αρκεί να υπάρχει όρεξη. Μέσα στον Μάρτιο 2011 για παράδειγμα, έχουν πέσει στην αντίληψή μου τρεις διαφορετικές δράσεις σε διαφορετικά επίπεδα: σε συνανθρώπους μας, στο περιβάλλον και σε κάποιο βαθμό στην οικονομική κρίση μέσω της ανάδειξής της.

Η πρώτη δράση αφορά στο Καστελόριζο, το ακριτικό νησί (κλισέ αλλά αληθινό) που έχει έρθει πολλάκις στην επικαιρότητα τελευταία, μία με το διάγγελμα του πρωθυπουργού και περισσότερες με το πετρέλαιο και την ευρύτερη οικονομική ζώνη που το περιβάλει. Διάβασα λοιπόν στην φίλτατη roadartist για την κίνηση Στείλτε ένα βιβλίο στο Καστελόριζο από τα 24grammata.com, την οποία βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα. Όποιος θέλει μπορεί να στείλει ένα βιβλίο, ακόμη και από αυτά που έχει ήδη διαβάσει, στην διεύθυνση Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου ΤΚ 85111. Περισσότερα στην ιστοσελίδα 24grammata.com - το κόστος γραμματόσημου για ένα απλό βιβλίο είναι γύρω στα 2-3 ευρώ.

Το 2007 ξεκίνησε στο Σίδνεϊ μια πρωτοβουλία για τον πλανήτη με τον τίτλο Η ώρα της γης. Η Earth Hour 2011 είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο 26 Μαρτίου 2011 και ώρα 20:30. Η πρωτοβουλία μας καλεί για μία ώρα (την συγκεκριμένη) να κατεβάσουμε τον διακόπτη του ηλεκτρικού για τον πλανήτη γη που τόσο βιάζουμε και καταστρέφουμε καθημερινά. Υποστηρικτές αρκετοί, αντιρρησίες επίσης αρκετοί. Όποιος θέλει, συμμετέχει. Παρόμοιες δράσεις έγιναν και το 2008, το 2009 και το 2010. Πληροφορίες και στο wwwf.gr/earthhour.

Η τρίτη και τελευταία δράση έχει να κάνει με ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Deptocracy ή ελληνιστί Χρεοκρατία, με επιμέρους τίτλο Όταν η δημοκρατία υποτάσσεται στην χρεοκρατία. Πρόκειται για ντοκιμαντέρ που θα αναφέρεται στο κομμάτι της οικονομικής κρίσης, του ΔΝΤ με μαρτυρίες εντός και εκτός Ελλάδος. Ο θεατής μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά για το πόνημα αυτό, το οποίο μετά θα είναι ελεύθερο για χρήση από όλους. Τον Άρη Χατζηστεφάνου τον ακούω στην πολύ καλή εκπομπή του με τίτλο Infowar στον Σκάι. Πέρα από το θέμα που αφορά σε όλους μας, έχει ενδιαφέρον το πείραμα ανεξάρτητων παραγωγών με συμμετοχή του θεατή - αντίδοτο σ'αυτό που εκπέμπουν τα επίσημα κανάλια. Ο καθένας συνεισφέρει όσα θέλει. Περισσότερα στο xreokratia.gr

Προτάσεις για δράσεις υπάρχουν πολλές. Η θέληση είναι που χρειάζεται τώρα. Θέληση για προσφορά σε όλα τα επίπεδα.

Ο φόβος της σιωπής

Αρχέγονο συναίσθημα ο φόβος. Φωλιάζει στα κατώτερα επίπεδα του εγκεφάλου και ενεργοποιείται προσπαθώντας να περιχαρακώσει τα κεκτημένα, τα οικεία που έχει ορίσει ο καθένας. Το ζητούμενο είναι το εύρος των οικείων του καθενός. Μη γελιόμαστε, πολλούς από τους φόβους τους έχουμε κληρονομήσει από οικογενειακές και κοινωνικές συμπεριφορές σε μικρότερες ή και μεγαλύτερες ηλικίες.

Σε κοινωνικές και άλλες συμπεριφορές πολύ συχνά βρίσκουμε τους εαυτούς μας να φοβούνται να κάνουν ορισμένα πράγματα γιατί μπορεί να υποστούμε τις συνέπειες. Οι συνέπειες αυτές συνήθως είναι μεγάλες και αόριστες - όσο πιο αόριστες και μεγάλες τόσο αυξάνει ο φόβος - ενώ η απάντηση σ'αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να είναι παραδείγματα του παρελθόντος για κάποιον που τόλμησε και τιμωρήθηκε. Τέτοιες ιστορίες βρίσκουμε από την αρχαιότητα και την μυθολογία, στις πιο σύγχρονες θρησκείες με την μορφή παραβολών και διδακτικών ιστοριών, ενώ διαιωνίζονται με αστικούς και μη μύθους.

Αν καθίσει κανείς και σκεφτεί όσο πιο λογικά μπορεί, συνήθως τέτοιου είδους μύθοι έχουν δημιουργηθεί από όχι τόσο πραγματικά γεγονότα, αλλά από την προσπάθεια να ελέγχονται και να περιορίζονται οι όποιες αντιδράσεις. Οι θρησκείες φοβερίζουν για να αποκτήσουν κοινό, οι κυβερνήσεις πειθήνιους πολίτες, ο στενότερος κοινωνικός κύκλος, μέχρι και οι γονείς, για να αποφύγουν καταστάσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν. Το ζητούμενο είναι ποιοι από τους φόβους του καθενός μας είναι πραγματικοί και ποιοι αντέχουν στο να τους δοκιμάσουμε. Το όριο είναι δυσδιάκριτο, χωρίς να δοκιμάσουμε δεν ξέρουμε.

Ο φόβος δεν είναι πάντα συσσωρευμένη γνώση που μας βοηθά να αποφεύγουμε λάθη του παρελθόντος. Συχνά είναι δημιούργημα εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων με σκοπό να αποτρέψουν. Πολλές φορές βολεύει, γιατί το να περιχαρακώνεται κανείς στο στενό οικείο σιωπώντας είναι εύκολο. Τι γίνεται όμως όταν το οικείο στενεύει τόσο που η μέχρι πρότινος βολική σιωπή δεν βρίσκει χώρο να γίνει κραυγή; Αγαπάμε τον φόβο μας, αγαπάμε τη σιωπή, αρκεί ο φόβος μας να μην μας κρατά δέσμιους σ'αυτή.

Στο ιστολόγιο Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της εξουσίας έχει ξεκινήσει συζήτηση για τον φόβο με συμμετοχές από διάφορα ιστολόγια. Το άσμα σχετικό και άσχετο μαζί.

Σαν τραβάς το καζανάκι (Blog Action Day '10: Water)

Έφτασε και φέτος η Blog Action Day. Για όσες/ όσους δεν το γνωρίζουν, κάθε 15 Οκτώβρη ιστολόγια παγκοσμίως αναδεικνύουν συγκεκριμένο θέμα που έχει ψηφιστεί τον προηγούμενο καιρό. Είναι μια συλλογική προσπάθεια ώστε να διαβάζουμε, να σκεφτόμαστε, να προτείνουμε για κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Το 2007 το θέμα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος. Το 2008 η φτώχεια. Το 2009 η κλιματική αλλαγή. Έπειτα από ψηφοφορία που τέθηκε στην σελίδα της κίνησης αυτής, φετινό θέμα αποφασίστηκε ότι είναι το νερό. Το ανεκτίμητο και πολύτιμο αυτό αγαθό, το οποίο μας είναι τόσο απαραίτητο αλλά και το οποίο ξοδεύουμε τόσο εύκολα και αβίαστα.

Μπορούμε να πούμε πολλά για το νερό και την σπατάλη του. Για την ξηρασία και την ερημοποίηση περιοχών, για τα καλοκαίρια στην Αθήνα με τις εκκλήσεις για μειωμένη κατανάλωση, για το αλόγιστο πότισμα που γίνεται σε πολλές περιοχές (ούτως ή άλλως πολύ μεγάλο μέρος της κατανάλωσης είναι για αγροτικούς λόγους), για τις διαρροές του δικτύου, τις πισίνες και πολλά πολλά άλλα.

Στα πλαίσια της οικιακής κατανάλωσης το μεγαλύτερο ξόδεμα του νερού υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι το καζανάκι. Λέγοντας φυσιολογικές συνθήκες, εννοούμε όταν δεν υπάρχουν διαρροές και όταν το μπάνιο που κάνουμε δεν περιλαμβάνει κάθε φορά αιθέρια έλαια και γέμισμα της μπανιέρας. Όσο περίεργο, αστείο ή ό,τι άλλο ακούγεται, καθημερινά ο καθένας μας ξοδεύει αρκετά λίτρα νερό απλώς πατώντας ένα κουμπί. Και μπορεί κάποια καινούρια συστήματα να έχουν την επιλογή μισό και ολόκληρο, με τα παλιότερα όμως τι γίνεται;

Η ιδέα δεν είναι ούτε καινούρια ούτε πρωτοποριακή. Είναι πολύ απλή, οικονομική και οικολογική. Τι μπορούμε να κάνουμε, λοιπόν; Γεμίζουμε ένα άδειο μπουκάλι με νερό, προσθέτοντας κάτι βαρύ για να μην επιπλέει πχ μια πέτρα. Το τοποθετούμε μέσα στο καζανάκι. Έτσι μειώνεται ο όγκος νερού για να γεμίσει το καζανάκι, ενώ η δουλειά μας γίνεται κανονικά! Απλό δεν είναι; Ας το εφαρμόσουμε λοιπόν.

ΥΓ Σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ είδα κάτι που μου έκανε εντύπωση. Το νερό από τότε που δημιουργήθηκε η γη (προχθές δηλαδή) υπάρχει στις 3 μορφές του κάνοντας έναν ατελείωτο κύκλο. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία που έχει λογική βάση, το νερό που πίνουμε σήμερα μπορεί παλιότερα να το πίνανε οι πρόγονοί μας, οι δεινόσαυροι και ό,τι άλλο ζώο έχει περάσει από τον πλανήτη αυτό. Εντυπωσιακό, αν μη τι άλλο... Αυτό δε σημαίνει όμως ότι το πόσιμο νερό είναι για αλόγιστη σπατάλη, ε;

ΥΓ1 Μπορεί να φαίνεται μικρή σαν κίνηση, μπορεί να φαίνεται λίγο, αλλά είναι μια καλή αρχή. Και μην ακούσω πάλι ότι οι άλλοι ξοδεύουν περισσότερο άρα από αυτούς να αρχίσουμε κτλ, την γνωστή ασθένεια της αλλοι-ίτιδας, λοιπόν. Ας κοιτάξουμε τι μπορούμε άμεσα να κάνουμε εμείς.

ΥΓ2 Ναι, ξέρω, το καζανάκι μου θέλει να το καθαρίσω. Πώς του επιτρέπω να βγαίνει έτσι έξω δημόσια...

Ώρα της Γης 2010 και απαντήσεις στο προηγούμενο κουίζ

Το Σάββατο 27 Μαρτίου 2010 στις 20:30 είναι η φετινή Ώρα της Γης. Αντίδραση ή δράση, όπως και αν την δει ο καθένας μας είναι σίγουρα κάτι καλύτερο από το τίποτε. Μια ευκαιρία έστω και για μία μέρα, έστω και για μία ώρα να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ήταν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, βοηθώντας το περιβάλλον. Όσοι πιστοί μπορούν να συμμετέχουν. Όσοι διαφωνούν, δικαίωμά τους. Όπως σε καθετί, υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Όσοι επιλέγουμε να συμμετάσχουμε, ας κλείσουμε για μία ώρα τον διακόπτη του ρεύματος. Μπορεί και να αξίζει...

Οι προηγούμενες συμμετοχές και ενέργειες βρίσκονται εδώ και εκεί.

Όσον αφορά στο προηγούμενο κουίζ βρέθηκαν και οι δύο πόλεις. 

Η πρώτη είναι η Λαμία και συγκεκριμένα το κάστρο της. Το βρήκανε ο ανώνυμος, η Φύρδην-Μίγδην, η Meanan, ο Ηφαιστίωνας και ο Side21 ο οποίος μάλιστα βρήκε και την Πλατεία Πάρκου απ'όπου είναι τραβηγμένη η φωτογραφία.

Η δεύτερη και η τρίτη φωτογραφία είναι από Ραφήνα. Το βρήκανε ο Gi Gaga Kouni Beli και η Liakada.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην Φύρδην-Μίγδην και στην Liakada που δώσανε και πληροφορίες για το δέντρο που φαίνεται στην τρίτη φωτογραφία και είναι η κουτσουπιά ή αλλιώς δέντρο του Ιούδα!

Πλάκα είχε πάντως! Οι απαντήσεις είχανε και γέλιο. Λέω να το επαναλάβω...

Για όσους πάνε καμιά βόλτα αυτές τις μέρες, καλά να περάσουμε!

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.


Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

These are the reasons why we say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

ΥΓ  Σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 01/11 το ανωτέρω κείμενο. Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων. Το ανέβασα νωρίτερα προς ενημέρωση.

ΥΓ1 Ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι του Σκουληκιού που είναι και η εμπνεύστρια, του Laplace, του Κikop80 με βίντεο-ντοκουμέντο της αείμνηστης Μελίνας, του Αντώνη, της Raven, του Typhoon, του Agit8d, της Butterfly, του Τζονάκου, του Αναρχόβλαχου, της Next_day, της Founio, του Μαρουλιού, του Theogr του κηπουρού, της Dreamy Cloud, της Starclub, του JK του Skroytzakou, info press, της Σταλαγματιάς, του Mike, το χαμομηλάκι, του Troktiko, του Γιώργου Τ, enimerwsi-gr, της Μάγισσας Κίρκης, των Συμμοριτών, της Mammas El, του Zone-memo,  του VagSiok, της Μάτας, του Crazy Tzitzi, του Irthe_i_pitsa, του ikor,  των Parthenon sculptures, taxalia, του Side21, της Εύας και έπεται συνέχεια

ΥΓ2 Φωτογραφίες από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης (πριν απαγορευτεί η λήψη τους) μπορεί κανείς να βρει στη σχετική ανάρτησή μου.

Κλιματική αλλαγή (blog action day '09)

Χθες 15 Οκτώβρη ήταν η Blog Action Day. Μία κίνηση των ιστολογίων παγκοσμίως που κάθε χρόνο θίγουμε, ο καθένας στη γλώσσα του, κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι επιστημονική ανάλυση. Μπορεί απλώς να είναι η θεώρηση του καθενός. Το 2007 θέμα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος. Το 2008 το πρόβλημα της φτώχειας. Και φέτος, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

Έχουν γίνει αρκετές συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή και κατά πόσο την επηρεάζει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Αρκετές εκθέσεις το δείχνουν σε υπερθετικό βαθμό. Άλλες πάλι προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν επηρεάζει ή τουλάχιστον ότι δεν επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Το ότι συμβαίνουν βέβαια αλλαγές στο κλίμα δεν το αμφισβητεί κανείς. Και φυσικά η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως κάπου στη μέση. Κουβέντα γίνεται και το πόσο χρήσιμες είναι τέτοιες εκδηλώσεις όπως η blog action day. Σίγουρα δε λύνουν το πρόβλημα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το αναδείξουν και να βάλουν τον καθένα μας να σκεφτεί λίγο περισσότερο. Το θέμα είναι να μη μένουν μόνο πίσω από το πληκτρολόγιο....

Σήμερα, γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά βρέθηκα κατά το μεσημέρι προς τα νότια προάστια, στους πρόποδες του Υμηττού - που σημειωτέον κάηκε και φέτος. Κάποια στιγμή ανοίξανε οι κρουνοί του ουρανού και έπεσε αρχικά χαλάζι και έπειτα βροχή με απίστευτη ένταση. Όλα αυτά για μισή ώρα περίπου. Επειδή η ορατότητα ήταν τρομακτικά περιορισμένη, έκανα στην άκρη με τα φώτα ανάγκης αναμμένα περιμένοντας να περάσει το κακό, ενώ το χαλάζι έπεφτε στην οροφή και στα τζάμια με μεγάλη δύναμη και κρότο. Η βροχή σταμάτησε κάποια στιγμή. Εκείνη την ώρα όμως όλο αυτό το νερό που η γη δεν μπόρεσε να απορροφήσει άρχισε να κυλάει από το βουνό και να παρασέρνει στο διάβα του χώμα, πέτρες, ξύλα, κάδους και αυτοκίνητα. Το μποτιλιάρισμα, φυσικά, ήταν μεγάλο. Άνοιξα το ραδιόφωνο να ακούσω Ελληνοφρένεια για να περάσει η ώρα...  Συνηθισμένο φαινόμενο για Αθήνα, θα μου πει κανείς. Βροχή και μποτιλιάρισμα είναι αλληλένδετα. Και γω να αναρωτιέμαι από πού να προήλθε άραγε όλη αυτή η μανία της φύσης. Αλλά είπαμε, η κλιματική αλλαγή είναι κάτι που συμβαίνει κάπου μακριά από εμάς και φυσικά δεν προέρχεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα...

Διόδιο μιας και αργεί το τριώδιο

Οι εκλογές γενικότερα αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Καλή η Αθήνα, αλλά η ευκαιρία για ένα 4ημερο στη Λάρισα και στο χωριό είναι ό,τι πρέπει. Ευκαιρία για συναντήσεις με γονείς, παλιούς φίλους, συγγενείς, επίσκεψη στο χωριό και απόλαυση των φαγητών της γιαγιάς. Η μετακίνηση έγινε οδικώς - όπως αναγράφει και η υπεύθυνη δήλωση που καταθέτει κανείς για να πάρει την άδεια. Έτσι, πετύχαμε τις νέες αυξήσεις και τα νέα διόδια στην εθνική οδό στο κομμάτι από Αθήνα μέχρι Λάρισα. Τρελή φαεινή ιδέα να αυξηθούν τα διόδια λίγο πριν τις εκλογές. Επίσης, απίστευτη ιδέα ήταν και συνεχίζει να είναι να προπληρώνουμε έργα που θα γίνουν. Αλλά και η σύλληψη να πληρώνουμε διόδια από την πλευρά του Αιγαίου για την εταιρία που κάνει τα έργα στην πλευρά του Ιονίου είναι εξίσου μεγαλειώδης. Όσο για τις χρεώσεις, ασχολίαστο. Είμαι σίγουρος ότι έχουν όλα την μαγική εξήγησή τους...

Το πιο κουλό όμως απ'όλα είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που γίνεται με τους πομποδέκτες. Αναφέρομαι στα μικρά μηχανηματάκια που τα γεμίζει κανείς με χρήματα και περνά από τις ειδικές λωρίδες. Αυτό γίνεται κυρίως για οικονομία και ευκολία. Οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουμε τον πομποδέκτη e-pass της Αττικής Οδού. Στις εθνικές οδούς, όπου αυτό ήταν διαθέσιμο, είχαμε παλιότερα μόνο το TEO-pass. Χρήσιμο και αυτό, ειδικά σε μεγάλα μποτιλιαρίσματα σου κέρδιζε χρόνο και μια μικρή έκπτωση της τάξης του 5%. Λίγο καιρό πριν η εταιρία που ανέλαβε το κομμάτι της Πελοποννήσου ανέπτυξε δικό της σύστημα, το Olympia pass. Εδώ να σημειώσω ότι παράλληλα με το Olympia pass μπορεί κανείς προς το παρόν να περάσει και με το e-pass. Τέλος, η εταιρία που διαχειρίζεται το κομμάτι μεταξύ Λαμίας και Λάρισας καθιέρωσε και αυτή με τη σειρά της άλλο σύστημα, το e-way. Οσονούπω έρχεται η Ιονία Οδός και η Εγνατία. Για να δούμε και αυτές τι θα κάνουν.

Αντίστοιχα συστήματα διέλευσης ισχύουν σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Εξ'όσων γνωρίζω όμως, στις περισσότερες εφαρμόζεται ενιαίο σύστημα πομποδέκτη. Έτσι ο χρήστης του δρόμου δε χρειάζεται να έχει πολλαπλούς πομποδέκτες και κάθε φορά στα διόδια να αλλάζει, ούτε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου να είναι γεμάτο με βάσεις για τους δέκτες. Και σημειωτέον ότι μιλάμε για χώρες με πραγματικά πολλά χιλιόμετρα οδικού άξονα. Στην χώρα μας βέβαια όπου τα χιλιόμετρα αναλογικά είναι πολύ λιγότερα, έχουμε ήδη 4 διαφορετικά συστήματα! Αυτό δηλαδή που ξεκινά να γίνεται βοήθεια και εξυπηρέτηση, καταλήγει να γίνεται πονοκέφαλος. Για άλλη μια φορά, βέβαια, γίνεται κατανοητό ότι για ένα απλό πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει μια κεντρική συμφωνία και διαχείριση...

Προσωπικά έχω e-pass που περνά στην Αττική Οδό και σε ορισμένα διόδια προς Πελοπόννησο μεριά και teo-pass που περνάει στα τρία πρώτα διόδια μέχρι Λαμία, σε ένα έξω από Θεσ/νικη και στο Άκτιο. Ήδη το ότι έχω δύο μου φαίνεται υπερβολή. Ειλικρινά αδυνατώ να τοποθετήσω επιπλέον. Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, καλές διαδρομές!

ΥΓ Άσχετο, αλλά όσο ισχύει πάντως η εκλογική άδεια, στο χωριό θα ψηφίζω. Ευκαιρία για επιστροφές στα πάτρια. Χώρια που είναι πάνω από 400 χλμ άρα δύο οι μέρες που αντιστοιχούν.

Θερινές εξελίξεις στην ελληνική μπλογκόσφαιρα

Χαμός στην ελληνική μπλογκόσφαιρα από χθες το βράδυ για το ανοιγοκλείσιμο του troktikou. Το γνωστό blog "ενημέρωσης με αξιοπρέπεια και σάτιρα", όπως αυτοπροσδιορίζεται, κατέβηκε για μερικές ώρες από την Google για πιθανή αρχικά και σίγουρη έπειτα παραβίαση των όρων χρήσης. Γνωστότεροι και λιγότερο γνωστοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν χαιρέκακα, οι υποστηρικτές κατέβασαν μούτρα, γενικότερα μια αναστάτωση δημιουργήθηκε. Θέμα εθνικής ασφάλειας; Μήνυση για κακούργημα; Υπουργική παρέμβαση; Παραβίαση των όρων της Google (που παρεμπιπτόντως είναι αρκετοί και εύκολα άθελά του ο καθένας μας μπορεί να τους παραβιάσει χωρίς να το καταλάβει); Το θέμα είναι ότι έγινε παρέμβαση από τη Google που σύμφωνα με τους όρους χρήσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να κλείσει κάποιο ιστολόγιο χωρίς πολλά-πολλά. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλείσει και μερικά ακόμη ιστολόγια για παρόμοιους λόγους όπως πχ του asimonis.

Πολύς κόσμος διαβάζει καθημερινά το troktiko. Είτε με κουτσομπολίστικη διάθεση είτε με διάθεση για ενημέρωση. Οι αναρτήσεις των παιδιών έχουν...εύρος. Από πολιτικές, επιστημονικές, πολιτιστικές μέχρι τα οπίσθια της Χ δι-άσημης και τον χωρισμό του Ψ νούμερου. Προσωπικά δεν είμαι "φαν" του συγκεκριμένου ιστολογίου, καθότι όσες φορές το έχω διαβάσει έχω ανακαλύψει αρκετά λάθη, παραπληροφόρηση κτλ κτλ. Λογικό είναι, θα μου πει κανείς, όταν ανεβάζεις με τέτοια ταχύτητα να κάνεις και λάθη. Σίγουρα. Από την άλλη το κακό είναι ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που ενημερώνεται σχεδόν αποκλειστικά από ιστολόγια ανάλογου βεληνεκούς. Καμιά φορά αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Κατά τη γνώμη μου όμως δε φταίει το οποιοδήποτε ιστολόγιο αλλά ο καθένας μας που πιστεύει άκριτα ό,τι διαβάζει.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με το συγκεκριμένο ιστολόγιο - που παρεμπιπτόντως είναι από τα πρώτα σε αναγνωσιμότητα με διαφορά. Το διαδίκτυο υποτίθεται ότι είναι ένα ελεύθερο μέσο για τη διάδοση πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο. Οι πληροφορίες μπορεί να είναι χρήσιμες, άχρηστες, παραπλανητικές, αληθινές, επιμορφωτικές, τα πάντα. Η απορία μου είναι πώς μπορεί κάποιος χρήστης του διαδικτύου να χαίρεται για το κλείσιμο του διπλανού του; Δεν αναφέρομαι στην κόντρα Μάκη και troktikou. Δικαίωμά τους να έχουν τις μονομανίες τους. Δεν τραυματίζει την ελευθερία του διαδικτύου μια τέτοια κίνηση με όποιο παρασκήνιο κρύβεται από πίσω; Στο κάτω-κάτω αν σε κάποιον δεν αρέσει, ας μην διαβάζει! Άλλο αν προσβάλει ευθέως και ονομαστικά, τότε ναι, ας πάρει κανείς μέτρα. Περίεργα πράγματα, αν μη τι άλλο...

Πέρα από αυτό, άλλη εξέλιξη στο διαδίκτυο είναι η δημιουργία ενός ιστολογίου με τίτλο Βlοggers ενωμένοι ποτέ νικημένοι αρχικά από την marianaοnice και τον anemοs. Ενδιαφέρουσα απόπειρα, στα χνάρια της αντίστοιχης προσπάθειας της ιταλικής μπλογκόσφαιρας. Αναρτήσεις περισσότερο περί ελευθερίας του διαδικτύου, αυτοοργάνωση σε σημαντικό βαθμό και άλλα παρόμοια μπορεί να βρει κανείς εκεί. Αξίζει η συμμετοχή μας σ'αυτό το ενδιαφέρον πείραμα.

ΥΓ Σίγουρα θα γίνει αρκετή κουβέντα περί ελευθερίας διαδικτύου. Να βγει τίποτε καλό;

ΥΓ1 Ακόμη και αν αποδειχτεί ότι το εν λόγω ιστολόγιο έκλεισε γι άσχετους λόγους, η συνομωσιολογία θα υπάρχει, είναι στο αίμα της φυλής μας...

ΥΓ2 Επειδή το moderation μου την έσπασε πραγματικά, παρόλο που θα λείψω τις επόμενες δέκα ημέρες περίπου, το αφαιρώ και ό,τι θέλει ο κινέζος ας γίνει!

Η ώρα της γης 2009

Το 2007 ξεκίνησε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας μια πρωτοβουλία για την ευαισθητοποίηση των πολιτών ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Η πρωτοβουλία αυτή καλούσε 2,2 εκατ ανθρώπους να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα ώστε να συμβάλλουν στην εξοικονόμηση ενέργειας. Είχε τέτοια επιτυχία που την επόμενη χρονιά επαναλήφθηκε σε 35 χώρες και συμμετείχαν περίπου 100 εκατ άνθρωποι παγκοσμίως! Ιδού και η περσινή αντίστοιχη ανάρτηση. Φέτος στόχος είναι πάνω από το ένα δέκατο του πληθυσμού της γης να συμμετέχει σε αυτή την παγκόσμια κίνηση. Έτσι λοιπόν, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ κατεβάζουμε τον γενικό, έτσι απλά για μία ώρα.

Εύλογη απορία είναι το τι κερδίζουμε από την κίνηση αυτή και γιατί κανείς να συμμετάσχει. Το μήνυμα είναι διττό. Από τη μία, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η εξοικονόμηση εκείνη την συγκεκριμένη ώρα είναι τεράστια και δίνει μικρή ανάσα στον πλανήτη μας - ο οποίος κινδυνεύει όπως επισημαίνει και η eri. Αυτό είναι το άμεσο αποτέλεσμα. Το έμμεσο είναι ότι έτσι ευαισθητοποιούμαστε και αντιλαμβανόμαστε την δύναμη που έχουμε στα χέρια μας, δύναμη που συνήθως καταστρέφει αλλά ενίοτε μπορεί και να κάνει καλό. Ευαισθητοποίηση για ορθολογική χρήση των πόρων που μας παρέχει ο πλανήτης που μας φιλοξενεί.

Η κίνηση είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ για μία ώρα. Μία ώρα που έχουμε στη διάθεσή μας να αφουγκραστούμε τη γη, να νιώσουμε λίγο πιο ρομαντικά υπό το φως των κεριών. Και ίσως μπορούμε να "χαζέψουμε" ευκολότερα όποιο κομμάτι ουρανού βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας. Αρκεί να κλείσουμε τα φώτα...

ΥΓ Στις εκδηλώσεις συμμετέχουν πολλοί δήμοι της χώρας μας. Πρωτοστατεί ο δήμος Αίγινας. Για δεύτερη χρονιά συμμετέχει ο δήμος Αθηναίων κατεβάζοντας τα φώτα σε μνημεία όπως η Ακρόπολη, Λυκαβηττός, Βουλή κτλ, ο δήμος Θεσσαλονίκης και πολλοί ακόμη. Περισσότερες πληροφορίες στο Earth Hour.

ΥΓ1 Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο θέμα, αλλά θα ήθελα να ευχαριστήσω το σκουλήκι και τον fresco για την απονομή του βραβείου Proximade. Το καλύτερο βραβείο είναι τα καλά λόγια των ανθρώπων που τους διαβάζεις και σε διαβάζουν, όσο και αν ποικίλλουν τα θέματα που απασχολούν τον καθένα. Στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι μία από τις ομορφιές του διαδικτύου;

Τι μπορεί να σου τύχει (blogme.gr)

Αύριο Τετάρτη 18/2 έχει οριστεί να εκδικαστεί έπειτα από αρκετές αναβολές η υπόθεση του blogme.gr . Για όσους θυμόμαστε η ιστορία ξεκίνησε με το ιστολόγιο funel που σατίριζε τον Δημοσθένη Λιακόπουλο. Ο τελευταίος έκανε μήνυση κατ' αγνώστων για συκοφαντική δυσφήμιση κτλ κτλ. Μέχρι εδώ λίγο-πολύ τα πράγματα έχουν μια λογική - όση λογική έχει μήνυση σε περίπτωση σάτιρας. Τελοσπάντων, ο καθένας μέσα σ'αυτό το δημοκρατικό πολίτευμα που ζούμε έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται τα όποια συμφέροντά του όταν θεωρεί ότι αυτά θίγονται. Κάπου εδώ όμως περιπλέκεται η ιστορία.

Το blogme.gr ήταν ένας aggregator αρκετά καλό για τα ελληνικά δεδομένα. Μέσα στο links που φιλοξενούσε ήταν και αυτό του funel. Επειδή το funel δεν μπορούσε να το φτάσει, η μήνυση στράφηκε τελικά στο blogme. Ποια η διαφορά αυτών των δύο; Το ένα έχει κατάληξη com οπότε δεν δίνει φόρα παρτίδα τα στοιχεία του καθενός απλώς επειδή έτσι το ζήτησε, ενώ το δεύτερο είναι κομμάτι της ιντερνετικής μπανανίας aka κατάληξη gr. Και έτσι ο κος Τσιπρόπουλος (διαχειριστής του blogme.gr) βρέθηκε σιδηροδέσμιος κατόπιν αυτόφωρου και τα σχετικά και αύριο Τετάρτη αναμένεται να δικαστεί. Για ποιο έγκλημα; Γι αυτό που κάνουμε πάνω-κάτω όλοι μας. Ότι δηλαδή έχουμε συνδέσμους σε άλλες σελίδες. Κουφό; Απίστευτο και όμως αληθινά ελληνικό...

Αυτή λίγο πολύ είναι η ιστορία της συγκεκριμένης υπόθεσης. Έτσι τουλάχιστον την καταλαβαίνω εγώ. Πλήγμα στην ελευθερία λόγου; Πλήγμα στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Πλήγμα στην σάτιρα; Πλήγμα στον ελληνικό κυβερνοχώρο που τελευταία αρχίζει και παίρνει τα πάνω του; Αναμένουμε την απόφαση της δικαιοσύνης. Γιατί κακά τα ψέματα, το θέμα αφορά σε όλους όσοι ασχολούμαστε με το Ίντερνετ, έστω και ερασιτεχνικά.

*Τα λένε καλύτερα από μένα το ΜικρόΑνάλογο και η Ροδιά με το διαδικτυακό παραμύθι της.

*Ολόκληρη η ιστορία όπως καταγράφηκε από το metablogging και inlovewithlife.

***Το μήνυμα του ίδιου του Τσιπρόπουλου. ***

ΑΠΔΈΗΤ: Σύμφωνα με τις πληροφορίες, αυτή τη φορά εμφανίστηκε στα δικαστήρια και ο εναγόμενος. Για να δούμε μήπως τελικά εκδικαστεί η υπόθεση.

Τελικά αναβολή για 6 Μαϊου 2010 για νέα εκδίκαση λόγω υπέρβασης ωραρίου. Και η ταλαιπωρία συνεχίζεται...

Για μια καλύτερη τηλεόραση

Εδώ και μια εικοσαετία περίπου, από τότε που ξεκίνησε η ιδιωτική τηλεόραση και στην Ελλάδα, κυρίαρχη θέση στα σαλόνια των περισσότερων από εμάς καταλαμβάνει η τηλεόραση. Όλο το στήσιμο του σαλονιού γίνεται ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η απρόσκοπτη θέαση προς την τηλεόραση. Επιλέγουμε το κατάλληλο ακριβό, αναπαυτικό και χρωματικά ταιριαστό σαλόνι, αγοράζουμε το έπιπλο της τηλεόρασης αναλόγως με τις διαστάσεις του χώρου. Τέλος, πλαισιώνουμε όλο αυτό τον χώρο με την κατάλληλη συσκευή. Μαύρο συνήθως χρώμα, πλέον μεγαλύτερη των 32 ιντσών, επίπεδη με ευκρίνεια κτλ κτλ. Και όλα αυτά έχοντας ξοδέψει χρόνο, χρήμα, κόπο, σκέψη.

Για το περιεχόμενό της όμως πόσο χρόνο καταναλώνουμε άραγε; Πόσο επιλέγουμε βάση προγράμματος τις κατάλληλες εκπομπές που μας καλύπτουν ως θεματολογία; Και πόσο επιβραβεύουμε με την τηλεθέασή μας τις εκπομπές που πραγματικά αξίζουν; Γιατί υπάρχουν και αυτές αλλά συνήθως τα νούμερά τους κυμαίνονται στα πολύ ρηχά. Άλλη ιστορία βέβαια και αυτή με τα νούμερα... Γιατί λοιπόν να αφήνουμε να λερώνεται αυτός ο ιδιαίτερος χώρος μας με τα κατακάθια του καθενός;

Απέναντι στον οχετό και στο χαμηλό επίπεδο τι άραγε έχουμε να αντιπαραθέσουμε; Μια μεγάλη δύναμη. Τη δύναμη του τηλεκοντρόλ. Γιατί ακόμη και σ'αυτή την παθητική κατάσταση (ας φέρουμε στο μυαλό μας την σχετική εικόνα του Αλ Μπάντυ απ'το Παντρεμένοι με παιδιά) έχουμε τη δύναμη του κοινού, του καταναλωτή. Μην ξεχνάμε ότι όλα όσα προβάλλονται, σ'εμάς απευθύνονται και μεις είμαστε το τελικό αγοραστικό κοινό. Οπότε κρίμα δεν είναι να μην απαιτήσουμε κάτι καλύτερο;

Η πρωτοβουλία αυτή για κλειστή τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου ξεκίνησε πέρυσι ευτυχώς από ορισμένους φίλτατους συν-bloggers. Ενδεικτικά αναφέρω τους tzonako, nDn, tractatus, Αντώνη και άλλους. Και λέω ευτυχώς γιατί είναι κίνηση αυθόρμητη και μη υποκινούμενη από άλλα κίνητρα.

Ήδη, ολοένα και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να ενημερώνεται και από άλλες πηγές, κυρίως από το Ίντερνετ και τα ιστολόγια. Είναι θετική εξέλιξη αυτή. Τουλάχιστον στο Ίντερνετ έχεις δυνατότητα να ελέγξεις την πληροφορία από πολλαπλές επιλογές και όχι να τρως μασημένη τροφή. Και είναι εξίσου θετικό ότι πολλές φορές σε ειδήσεις στην τηλεόραση χρησιμοποιούν ιστολόγια ως πηγές πληροφόρησης.

Επειδή δικαιούμαστε καλύτερη τηλεόραση, γι αυτό και πρέπει να την διεκδικήσουμε. Κλειστή τηλεόραση λοιπόν στις 11 Φεβρουαρίου - έστω και για μια ημέρα.

ΥΓ Παρεμπιπτόντως, τις προάλλες ήμουν στο σπίτι φίλου ο οποίος έχει εξοστρακίσει την τηλεόραση από τη ζωή του. Όσο αδιανόητο και αν ακούγεται, δεν έχει πουθενά τηλεόραση στο σπίτι του. Αντ'αυτού, ακούει ραδιόφωνο, διαβάζει βιβλία, ενημερώνεται από το Ίντερνετ...

Το παράδειγμα(;) της χώρας μας

Η παγκοσμιοποίηση είναι εδώ. Όπως εδώ είναι και η ακρίβεια, η ανεργία, οι κοινωνικές ανισότητες, η αβεβαιότητα για το μέλλον. Όλα αυτά που αποτελούν τις αιτίες των γεγονότων που βιώνουμε αυτές τις μέρες. Αφορμή τραγική στάθηκε η δολοφονία του νεαρού.

Εκδηλώσεις συμπαράστασης, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας γίνονται αυτές τις μέρες σε όλο τον κόσμο. Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία κόσμος βγαίνει στους δρόμους. Μέχρι πρόσφατα ήταν Έλληνες του εξωτερικού, πλέον συμμετέχουν και άλλες εθνικότητες - μέχρι και οι γείτονές μας αντιδρούν. Η πληροφόρηση μέσω διαδικτύου φτάνει άμεσα παντού. Οι εικόνες μέσω τηλεόρασεις μπαίνουν σε όλα τα σπίτια σε άμεσο χρόνο. Όπως εμείς πληροφορούμαστε (όταν βγάζουμε τις παρωπίδες φυσικά) για το τι συμβαίνει στον κόσμο, τώρα ο κόσμος πληροφορείται το τι συμβαίνει σε μας. Και δεν πληροφορείται απλώς. Παρατηρεί με ανησυχία. Από επίσημα χείλη εκφράζονται οι ανησυχίες ότι παρόμοιες καταστάσεις θα ζήσουν και άλλες χώρες. Ίσως γιατί τα προβλήματα είναι παγκόσμια, ίσως γιατί η κατάσταση είναι παντού εξίσου δύσκολη. Ένα είναι σίγουρο, δεν είμαστε οι μόνοι που αισθανόμαστε έτσι, δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Φόβοι για "ελληνοποίηση" της Ευρώπης...

Τη σκυτάλη στις διαμαρτυρίες ανέλαβαν οι νέοι. Είναι η πρώτη γενιά έπειτα από πολλά χρόνια που το μέλλον της διαφαίνεται χειρότερο από τις προηγούμενες. Έως τώρα όλες οι γενιές είχαμε κάποια καλύτερα πράγματα να περιμένουμε στο μέλλον. Τουλάχιστον αντιδρούν... Γιατί φαίνεται τελικά ότι η γενιά του Πολυτεχνείου κάποια στιγμή μας έσωσε (και τους ευγνωμονούμε γι αυτό), αλλά πλέον αποτελεί τροχοπέδη για τη χώρα αυτή έχοντας γαντζωθεί στην εξουσία και μας βουλιάζει ολοένα και περισσότερο.

Γένοβα, Παρίσι, Αθήνα... Και μετά τι;

Ντροπή σε όλους μας μα πιο πολύ σε κείνους

Χαμός και πάλι στους δρόμους. Βγήκε ο κόσμος, πορείες και συμπλοκές σε όλη την Ελλάδα. Υπό κατάληψη η ΑΣΟΕΕ, τα Εξάρχεια και το κέντρο σε κλοιό, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα. Καταστροφές, βιαιοπραγίες. Εγκλήσεις και αντεγκλήσεις, μη αποδεκτές παραιτήσεις, συζητήσεις επί συζητήσεων. Οργή λαού, κάπως έτσι δεν ξεκινήσανε εξεγέρσεις παντού στον κόσμο; Αιτίες πολλές – οικονομική κρίση, κοινωνικές ανισότητες, ανεργία, αβεβαιότητα γενικότερα. Αφορμή ψάχνει κάθε φορά να εκδηλωθεί.

Από τη μία η ανικανότητα του κράτους. Ανικανότητα να ανταποκριθεί και να αντιδράσει στις εξελίξεις, ανίκανο να δώσει λύσεις ή έστω κάποια σχετική σιγουριά. Ακέφαλο σχεδόν, με διάφορους «πραιτωρίσκους» να λυμαίνονται και να νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Τα αμίλητα και ακούνητα στρατιωτάκια του πρώην γραφικού, χωρίς σχεδόν εκπαίδευση (μην ξεχνάμε τα όπλα που κρατάνε πλέον οι Ειδικοί Φρουροί) έχοντας την ψευδαίσθηση της εξουσίας ενεργούν σπασμωδικά και τσαμπουκαλίδικα και μετά φυσικά αναδιπλώνονται για να μην «εξοστρακιστεί» καμία από τις σφαίρες τους και τους πετύχει.

Από την άλλη οι γνωστοί – άγνωστοι που έχουν μετατρέψει περιοχές σε άβατα. Προκαλούνται από την αστυνομία, προκαλούν και οι ίδιοι. Καταστρέφουν τράπεζες (ναυαρχίδες του καπιταλισμού), ακριβά καταστήματα, αυτοκίνητα, περιουσίες ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με τη διαμάχη. Αρκετές φορές χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή απλώς με κάποιον μανδύα ιδεολογικό. Διαμάχη που σχετίζεται λαθεμένα με το κουφάρι του Πολυτεχνείου – ότι, αφήσανε οι σημερινοί πολιτικοί μας που ανήκουν σε αυτή τη γενιά να περισσέψει.

Σεβαστές όλες οι γνώμες, η οργή των ανθρώπων για την καταστροφή των υλικών αγαθών, αλλά αυτά αναπληρώνονται - με κόπο μεν αλλά αναπληρώνονται. Όλα αυτά όμως ωχριούν μπροστά στην απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Ειδικά μιας νεανικής. Τίποτε δεν μπορεί να την αναπληρώσει, τίποτε δεν μπορεί να την επαναφέρει. Καμιά συγνώμη, καμία επιστολή, καμία παραίτηση. Γιατί η ζωή η ίδια δεν μπορεί να αναπληρωθεί...

ΥΓ Φαμφάρες θα ακουστούν πολλές. Από όλες τις πλευρές. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πολιτικοί μας είναι μην προσπαθήσουν να καπηλευτούν για άλλη μια φορά την κατάσταση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από μέτρα και λύσεις και όχι από άλλα ευχολόγια, κατηγορίες και ξεκατινιάσματα. Ντροπή σε όλους μας...

ΥΓ1 Δολοφόνοι!!!

Στης ακρίβειας τον καιρό... (Blog Action Day against Poverty)

Υπάρχουν αρκετά είδη φτώχειας. Οι πτωχοί τω πνεύματι, οι πτωχοί τα συναισθήματα, οι φτωχοί σε υλικά αγαθά και βασικές ανάγκες. Για τους πρώτους αν δεν υπάρχει θέληση, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Για τους πτωχούς τα συναισθήματα δύσκολα υπάρχει γιατρειά - είναι περίπου μισοί σαν άνθρωποι. Το όλο θέμα περιστρέφεται γύρω από τους φτωχούς όπως το εννοούμε ευρέως.

Φτώχεια έχουμε γνωρίσει σ'αυτή τη χώρα. Σε άλλες χρονικές περιόδους όλοι σαν έθνος, άλλες πάλι μεμονωμένα. Μετανάστευση εσωτερική και εξωτερική ήταν τότε η λύση. Αργότερα την είδαμε και ως εισαγώμενο είδος, κυρίως με τους αλβανικής καταγωγής πρόσφυγες που βλέπανε τη χώρα μας ως γη της επαγγελίας.

Οι ισχυροί δεσμοί της οικογένειας είναι ίσως ένας λόγος που η φτώχεια είχε χτυπήσει μεν την πόρτα μας, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό εξαθλίωσης όπως αλλού. Τον τελευταίο καιρό όμως βλέπουμε ολοένα και αυξανόμενες εικόνες ανθρώπων άστεγων, ανθρώπων που ζούνε σε συνθήκες πέρα από κάθε άνεση, πολύ κάτω από αυτό που αποκαλείται βασικό επίπεδο διαβίωσης ή όριο της φτώχειας. Και όλο αυτό αρχίζει και είναι ανησυχητικά γύρω μας. Ήδη ξεφυτρώνουν κινήματα για λιγότερη κατανάλωση, για ανακύκλωση ρούχων, για αναδιανομή βασικών αγαθών. Άτομα που ψάχνουν στα σκουπίδια, άνθρωποι που μαζεύουν αυτά που πετάνε οι άλλοι.

Αλλά πώς εννοούμε την φτώχεια; Πέρα από δείκτες και ορισμούς, τι εννοεί και αντιλαμβάνεται ο καθένας μας με τη λέξη αυτή; Αυτό είναι το νόημα αυτής της ημέρας και αυτής της κίνησης που διοργανώνεται από το BlogActionDay. Όταν κατανοήσουμε το τι εννοούμε, τότε μόνο θα μπορούμε να το λύσουμε...

ΥΓ Μια εναλλακτική ματιά στο θέμα από τον Stathis. Αξίζει να την διαβάσει κανείς.

ΥΓ1 Με άγγιξε η προσέγγιση του Τζονάκου ειδικά με τη φράση Ενέσεις ζωής...

Υγεία και παιδεία

Ίσως οι δύο πιο σημαντικοί οργανωμένοι θεσμοί κάθε κράτους. Με πολλά κοινά χαρακτηριστικά και οι δύο. Ίσως όμως οι δύο πιο ανοργάνωτοι, κακοδιαχειρισμένοι, καταπονημένοι και παρεξηγημένοι θεσμοί – τουλάχιστον όσον αφορά σ’αυτή τη χώρα.

Από τη μια έχουμε την Υγεία. Σήμερα είναι η Ημέρα της Αμαλίας – οξύμωρο ίσως ότι χθες ήταν η Παγκόσμια Μέρα κατά του Καπνίσματος. Ίσως δεν ήταν η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ιατρικού λάθους. Λάθη γίνονται καθημερινά, αρκετά από αυτά ανθρώπινα, άλλα από αμέλεια λόγω αδιαφορίας. Το θέμα είναι γιατί; Γιατί γιατροί να παλεύουν με ανύπαρκτα μέσα ή μέσα που «κοιμούνται» σε κάποιες αποθήκες; Γιατί ασθενείς να ταλαιπωρούνται γραφειοκρατικά για ένα απλό πράγμα και να πρέπει να περνάνε από επιτροπές και κόντρα επιτροπές για επαναξιογήσεις λες και πχ το κομμένο μέλος μπορεί να ξαναφυτρώσει! Γιατί να πρέπει να δώσω φακελλάκι ή να πάω στο ιδιωτικό νοσοκομείο για να έχω σωστή αντιμετώπιση; Και γιατί το σύστημα να βασίζεται στην καλή θέληση και το αίσθημα της ευθύνης λίγων μόνο κοινωνικών λειτουργών – γιατρών που τιμούν τον όρκο που έχουν πάρει;

Από την άλλη η Παιδεία, τουλάχιστον όσον αφορά στην οργανωμένη της μορφή. Είναι το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας μας, εν τούτοις δέχεται διαρκώς χτυπήματα. Ενώ είναι το μέλλον, η ελπίδα της χώρας για κάτι καλύτερο, ταλανίζεται από μικροκομματικά προβλήματα, προσωπικές επιδιώξεις και «μεγαλεπίβολα» σχέδια. Αίθουσες που καταρρέουν, βιβλία που δεν φτάνουν, σχολεία που κλείνουν, διδάσκοντες που αδιαφορούν ή είναι ανίκανοι. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, πάλι λίγοι ευσυνείδητοι που αγαπούν τα παιδιά και αυτό που κάνουν να παλεύουν μέσα σε όλο αυτό το χαμό να βγάλουν μερικούς σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία.

Κοινά χαρακτηριστικά και των δύο η σημαντικότητα που θα έπρεπε να έχουν και η αδιαφορία που επιδεικνύεται απέναντί τους. Κακά τα ψέματα, όλα από την παιδεία ξεκινούν και στην υγεία καταλήγουν. Και αντί για αυτό, ο εκάστοτε υπουργός εφαρμόζει (;) τις δικές του θέσεις, αυθαίρετα, χωρίς προγραμματισμό. Και η ζωή συνεχίζεται...


ΥΓ Σήμερα είναι η Ημέρα της Αμαλίας. Δεν κάνει κακό να θυμόμαστε...

Διαμαρτυρία για τις κλιματικές αλλαγές

«Κατεβάζουμε τον διακόπτη»
«Κατέβασε τον γενικό για μία ώρα και δες την αλλαγή που μπορείς να κάνεις».
Ολα ξεκίνησαν με την ερώτηση «Πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο να αναλάβει δράση για τις κλιματικές αλλαγές» και η απάντηση ήταν «ζητήστε από τους πολίτες του Σίδνεϊ να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα». Ετσι στις 31 Μαρτίου του 2007, στις 7.30 το βράδυ, 2,2 εκατ. κάτοικοι του μακρινού Σίδνεϊ και πάνω από 2.000 επιχειρήσεις έκλεισαν τα φώτα τους και έβγαλαν τις ηλεκτρικές συσκευές από την πρίζα.
Αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί κατά 10,2% η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ αν διαρκούσε για ένα χρόνο θα ισοδυναμούσε με την απομάκρυνση 48.616 αυτοκινήτων από το δρόμο για ένα χρόνο. Ο σκοπός της εκστρατείας ήταν αφενός να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το θέμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και αφετέρου να καλλιεργήσει ανάλογη στάση ζωής στην καθημερινότητα των συμμετεχόντων.
Στις 29/03 για μία ώρα
Φέτος η «Ωρα της Γης» έλαβε παγκόσμιες διαστάσεις καλώντας άτομα και επιχειρήσεις από περίπου 40 χώρες να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα το Σάββατο 29 Μαρτίου μεταξύ 8 και 9 το βράδυ. Στη συμβολική αυτή κίνηση για τον πλανήτη θα συμμετέχουν όχι μόνο πρωτεύουσες αλλά και πολλές μικρότερες πόλεις, με την Αίγινα να είναι η μοναδική για την ώρα ελληνική περιοχή που έχει δηλώσει συμμετοχή.
Στην Αίγινα η εκστρατεία ενημέρωσης του κόσμου ξεκίνησε από την Ελένη Σκρέκου πριν από δύο μήνες, η οποία διαβάζοντας για την κινητοποίηση που ξεκίνησε από την Αυστραλία αποφάσισε να αναρτήσει την είδηση σε ένα blog. «Αρχικά ξεκίνησε να διαδίδεται μεταξύ φίλων και σήμερα έχουμε περισσότερες από 25.000 επισκέψεις στο ιστολόγιο». Οι κάτοικοι του νησιού έχουν λάβει και μέσω ταχυδρομείου, με τη συνεργασία του δήμου, γραπτή ενημέρωση. Το Σάββατο το βράδυ θα γίνει πορεία στην Αίγινα με κεριά από την μία άκρη του λιμανιού ώς την άλλη, ενώ ομάδα μαθητών θα προπορεύεται με συνθήματα και μηνύματα υπέρ της προστασίας του πλανήτη.
Την παγκόσμια εκστρατεία έχει αναλάβει η WWF, ωστόσο στην χώρα μας ο οργανισμός «δεν έχει αναλάβει δράση για λόγους μη επιχειρησιακής ετοιμότητας» και έτσι η Αθήνα θα παραμείνει αμέτοχη, εκτός αν τα blogs κάνουν πάλι το θαύμα τους.

Πηγές: http://earthhourhellas.wordpress.com/ , http://www.earthhour.org/ , http://www.oikologio.gr/

UPDATE από γκρινιάρης:

Συμμετοχή δήμου Αθηναίων στην κίνηση αυτή. Λεπτομέρειες ΕΔΩ

Καιρός, απεργίες και λοιπές αηδίες

Έχει ο καιρός γυρίσματα. Επίσης ανεμοσκορπίσματα, σκόνη απ’τη Σαχάρα, βροχές, σεισμούς και κατακλυσμούς. Φταίει και ο Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης. Παρεμπιπτόντως, να φορτώσω ξύλα στο αμάξι για το τζάκι. Είναι δυνατόν την προηγούμενη βδομάδα να χτυπάει 25άρια σε βαθμούς Κελσίου, την επόμενη και μέχρι το τέλος του μήνα να μας λένε για μίνι καύσωνα και ένα από τα ελάχιστα τριήμερα του έτους να χαλάει; Ήμαρτον ρε, που λέει και ο Γεωργίου...

Από την άλλη οι απεργίες. Συμφωνώ ότι είναι δικαίωμά σου. Αλλά δεν μπορείς να κόβεις το ρεύμα με το έτσι θέλω. Όντως το ασφαλιστικό είναι σημαντικό θέμα και θίγει πολλά και κεκτημένα. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα; Και το αναφαίρετο δικαίωμα του πολίτη – καταναλωτή – ψηφοφόρου – πελάτη στο ηλεκτρικό ρεύμα; Δεν μπορούν τα – δίκαια ή άδικα, δε θα το κρίνω – αιτήματα μιας συντεχνίας να επηρεάζουν το κοινωνικό σύνολο. Για να μην πιάσουμε το θέμα της Τράπεζας της Ελλάδος και της μη λειτουργίας του Χρηματιστηρίου. Πώς να το κάνουμε, αυτό είναι ο καθρέφτης της ελληνικής οικονομίας παγκοσμίως. Δε γίνεται να μένει κλειστό, όσο δίκιο και να έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Κάποια πράγματα, απλώς δε γίνονται!

Παρόλο τον καιρό και τις πιθανές διακοπές ρεύματος, αρκετοί θα αναχωρήσουμε. Το βασικό όπου κι αν πάμε, ό,τι κι αν κάνουμε να περάσουμε όμορφα, να ηρεμήσουμε, να ξεκουραστούμε, να αναζωογονηθούμε. Ακόμη και αν μείνουμε στις επάλξεις. Και το βασικότερο όλων να γυρίσουμε όλοι πίσω για να έχουμε να λέμε. Ακόμη και αν μείνουμε και λίγο στα σκοτάδια.

ΥΓ Σκόρπιες σκέψεις, βλέποντας το σκοτάδι στις γύρω περιοχές. Ευτυχώς εμείς έχουμε φως για σήμερα... Από αύριο, θέα στον Κορινθιακό, την γέφυρα και τους παπαροκάδες...

ΥΓ1 Να θυμηθώ να βρίσω δύο φίλες που δουλεύουν στη δεη. Έτσι για το καλό...

BlogActionDay στις 15 Οκτώβρη με θέμα το περιβάλλον