Γιορτές και ευχές

Οι γιορτές είναι ήδη εδώ. Μπορεί να μην το καταλάβαμε πολύ φέτος, αλλά είναι και πάλι εδώ. Φέτος, δεν ξέρω γιατί, ενεπλάκην αρκετές φορές σε συζητήσεις για το νόημα των εορτών. Υπήρχε κυρίαρχη άποψη ότι η χαρά των γιορτών είναι τεχνητή και τροποντινά μας την επιβάλλουν. Ότι δεν υπάρχει ανάγκη να χαιρόμαστε ντε και καλά επειδή είναι γιορτές και ότι μπορούμε να χαιρόμαστε όποτε θέλουμε οι ίδιοι. Σίγουρα τα επιχειρήματα αυτά εμπεριέχουν δόσεις αλήθειας.

Από την άλλη, η καθημερινότητα είναι τέτοια που μας παρασύρει και πολλές φορές ξεχνάμε να χαρούμε. Ξεχνάμε τις μικρές χαρές της ζωής, να αγναντέψουμε τον ουρανό, την ταβανοθεραπεία που κάναμε μικροί, να παρατηρήσουμε τον διπλανό μας. Οπότε και σ'αυτές τις περιπτώσεις χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω χαρά, ας είναι και τεχνητή, ας είναι και θεσμοθετημένη.

Στο κάτω-κάτω, χαρά είναι. Ας την απολαύσουμε, απ'όπου και αν αυτή προέρχεται. Τι κακό μπορεί να μας κάνει λίγη παραπάνω; Οι ευχές μου και για φέτος είναι Υγεία, Χαρά και Ευτυχία. Με αυτή τη σειρά. Καλά να είμαστε και καλά να περάσουμε και σ'αυτές τις γιορτές, όσο γίνεται καλύτερα για τον καθένα μας. Φιλιά σε όλες και όλους!

ΥΓ Το μενού φέτος περιλαμβάνει δύο πόλεις με αρχικό γράμμα Λ - μία εντός και μία εκτός των τειχών. Ανταποκρίσεις μετά τις γιορτές...

Χριστούγεννα με δώρα By Nature

Θυμάστε έξι περίπου μήνες πριν που σας είχα πει για την επιχειρηματική προσπάθεια του φίλου μου Βασίλη από Λάρισα; Μεσούσης οικονομικής κρίσης άνοιξε μια επιχείρηση εμπορίας φυτικών καλλυντικών και ξύλινων παιχνιδιών με το όνομα By Nature. Αυτή τη στιγμή έχουν ανοίξει καταστήματα με την μέθοδο του franchising και άλλες πόλεις. Συγκεκριμένα, κατάστημα By Nature πέρα από την πόλη της Λάρισας φιλοξενεί η πόλη του Αιγίου, ο Βόλος και σύντομα και η Βέροια. Ενδιαφέρουσα εξέλιξη σίγουρα, πόσο μάλλον όταν γίνεται σε αβέβαιες μέρες όπως αυτές που διανύουμε.

Μέσα στις γιορτές συνηθίζουμε αρκετοί να ανταλλάζουμε δώρα, να αγοράσουμε μικρότερα ή μεγαλύτερα παιχνίδια. Σε ένα κατάστημα By Nature μπορεί κανείς να βρει ξύλινα παιχνίδια χωρίς χημικές βαφές, χειροποίητα αντικείμενα μέχρι και στολίδια και φυτικά καλλυντικά και όλα αυτά σε προσιτές τιμές. Εκτός από τα καταστήματα, μπορεί κανείς να παραγγείλει μέσω του online shop. Όσοι μπορείτε, ρίξτε μια ματιά.

Αναμένοντας τις γιορτές, λοιπόν...

Θεατρικών περιπλανήσεων συνέχεια: Tο θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Σε πρόσφατη ανάρτηση είχα αναφερθεί στο θέμα των θεατρικών παραστάσεων που παίζονται στην Αθήνα, με αφορμή το Τρίτο Στεφάνι. Στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης αρκετοί είχαν προτείνει την παράσταση Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν που παίζεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο Άλφα (Πατησίων και Στουρνάρη). Το πολύ γνωστό αυτό έργο είναι του Ουίλλιαμ Γκίμπσον και αφορά στην ιστορία της Άννυ Σάλιβαν, νεαρής κοπέλας με αναπηρία, που αναλαμβάνει ως δασκάλα την 6χρονη Έλεν Κέλερ που ζει στο σκοτάδι και την σιωπή.

Ωραία παρουσίαση της παράστασης έχει μπορεί κανείς να βρει τόσο στην roadartist όσο και στις Βόλτες στην πρωτεύουσα. Εκεί μπορείτε να δείτε αναλύσεις και λοιπά στοιχεία. Επίσης και στην σελίδα του θεάτρου μπορεί κανείς να μπει και να δει ενδιαφέροντα στοιχεία.

Καταρχάς η παράσταση μου άρεσε. Ήταν σίγουρα βαριά, βγαίνοντας σου αφήνει την αίσθηση ενός ψυχοπλακώματος μαζί με την λύτρωση. Δύσκολο θέμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ειδικά σε μία χώρα που έχει βιώσει Κωσταλέξι. Προσωπικά θα σταθώ στις ερμηνείες. Η Τρικαλιώτη παίζει πάρα πολύ καλά. Δίνει την ψυχή της για την παράσταση και αυτό βγαίνει. Βέβαια είναι αρκετά αβανταδόρικος και ο ρόλος. Θα ήθελα να την δω και σε κάτι πιο ανάλαφρο, έτσι για να υπάρχει η σύγκριση.

Τρομερή ερμηνεία είχε το κοριτσάκι – σημειωτέον ότι τον ρόλο τον παίζουν εναλλάξ δύο κοριτσάκια. Δεν είναι λίγο πράγμα για δύο ώρες ουσιαστικά να μην βγάζεις φωνή αλλά να εκφράζεσαι με το απλανές βλέμμα, με τις κινήσεις και την γλώσσα του σώματος. Ειλικρινά μπράβο. Και οι λοιποί ηθοποιοί που πλαισιώνουν το έργο είναι αρκετά καλοί στους ρόλους τους.

Δύο σημειώσεις μόνο. Είναι ωραίο που δάσκαλοι είχαν επιλέξει να φέρουν παιδιά απ’το σχολείο τους στα πλαίσια της εκδρομής σε μια τόσο δυνατή παράσταση. Καλό θα ήταν όμως να υπάρχει και η κατάλληλη πειθαρχία, τουλάχιστον στα ουσιώδη. Στην έναρξη αλλά και στην μέση της παράστασης αναγκάστηκε η Πέγκυ Τρικαλιώτη να διακόψει γιατί η φασαρία ήταν απλά ανυπόφορη. Επίσης, η αίθουσα σίγουρα είναι παλιά, σίγουρα είναι και υπόγεια αλλά δεν είναι ανάγκη να μυρίζει έτσι.

Μέχρι στιγμής οι θεατρικές επιλογές ήταν πολύ καλές. Για να δούμε τη συνέχεια...

ΥΓ Εννοείται ότι αναμένω και άλλες προτάσεις, ε;

ΥΓ1 Το έργο το είχανε προτείνει η lena_zip και το aeriko.

Δεκεμβριανό κυριακάτικο πρωινό

Η Κυριακή είναι ανέκαθεν μέρα για χουζούρι. Θες το ξενύχτι της προηγούμενης ημέρας, θες ότι το Σάββατο συνήθως κάνουμε δουλειές στο σπίτι, ό,τι και αν θες την Κυριακή συνήθως υπάρχει λίγος παραπάνω χρόνος για χαλάρωση. Μια συνηθισμένη Κυριακή του Δεκέμβρη ανοίγεις τα μάτια. Παλεύεις λίγο με το πάπλωμα, κάπου κερδίζεις και κάπου χάνεις και τελικά μετά από υπερπροσπάθεια σηκώνεσαι. Κοιτάς έξω απ'το μπαλκόνι και βλέπεις τον ήλιο.

Ανοίγεις και την μπαλκονόπορτα να δεις καλύτερα. Το κρύο σίγουρα έρχεται σε αντιδιαστολή με τον ήλιο. Ο περίφημος "ήλιος με δόντια". Γυρνάς τη ματιά σου προς την άλλη κατεύθυνση, προς την Πάρνηθα. Και αντικρύζεις τα πρώτα χιόνια στο βουνό. Γι αυτό και τόσο παγωμένος ο αέρας.

Ο αέρας στο δωμάτιο ανανεώνεται με τον κρύο αέρα. Πέρα από το κρύο όμως, έρχεται και μια μυρωδιά καμμένου ξύλου από τα τζάκια της γειτονιάς. Τόσο έντονη μυρωδιά που σχεδόν την γεύεσαι. Τα περισσότερα ξύλα μάλλον προέρχονται από τον Σπίθα, που ειδικά αυτές τις μέρες κάνει χρυσές δουλειές.

Λίγο πριν ξαναμπείς στην ζεστασιά του σπιτιού, κοιτάς και πάλι την Πάρνηθα από άλλο πρίσμα, μέσα από τα μάτια της μπουκαμβίλιας που έχει ανθίσει ξανά. Μετά την φθινοπωρινή άνοιξη στο μπαλκόνι, τώρα και η δεκεμβριανή.

Ο καιρός λογικά θα χαλάσει τις επόμενες ημέρες. Στο κάτω-κάτω έχουμε μπει στον χειμώνα. Το θέμα είναι ότι τέτοια ηλιόλουστα πρωινά μας φτιάχνουν πάντα την διάθεση. Καλό χειμώνα να έχουμε!

Δρόμοι του κρασιού: Τύρναβος

Στα πλαίσια της εβδομάδας των Δρόμων του κρασιού - κίνηση στην οποία συμμετέχουν οι φίλτατοι Τρελοτουρίστες και η Νατάσσα αλλά μπορεί να προστεθεί και όποιος θέλει - είπα να παρουσιάσω κάτι πιο οικείο και κοντινό σε όσους κατοικούν στην Κεντρική Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην παραγωγή κρασιού που λαμβάνει χώρα στον θεσσαλικό κάμπο και πιο συγκεκριμένα στον Τύρναβο.

Ο Τύρναβος είναι κωμόπολη σε απόσταση 15 λεπτών περίπου από τη Λάρισα.. Κύρια καλλιέργεια αποτελεί το σταφύλι για την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου. Η περιοχή φημίζεται γι αυτές τις παραγωγές. Δεν είναι τυχαίο ότι κοντά στον Τύρναβο βρίσκεται χωριό με την ονομασία Αμπελώνας. Παραπόταμος του Πηνειού με όνομα Τιταρήσιος παρέχει το αναγκαίο για την καλλιέργεια νερό. Στον Αμπελώνα μάλιστα διοργανώνεται τέλη Αυγούστου Γιορτή Κρασιού όπου στήνεται ολόκληρο πανηγύρι! Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς.

Φωτογραφίες από καλλιέργεια αμπέλου στην ευρύτερη περιοχή Τυρνάβου

Θετικό στοιχείο για τον Τύρναβο είναι ο Συνεταιρισμός Οινοποιών Τυρνάβου που βγάζει την ομώνυμη ρετσίνα και το τσίπουρο, χωρίς να λείπουν βέβαια αντίστοιχες ιδιωτικές προσπάθειες

Τα χρώματα που δίνουν τα αμπέλια ακόμη και το χειμώνα δίνουν κάτι το ιδιαίτερο στο τοπίο

Ούζο και τσίπουρο με γλυκάνισο, ρετσίνα - ρετσινάκι - αρετάκι Τυρνάβου, αλλά και άλλες πιο ιδιαίτερες ποικιλίες είναι μερικά από τα προϊόντα της περιοχής. Εφαρμόζοντας το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν "Ο επιμένων ελληνικά" την επόμενη φορά δοκιμάστε τα, έτσι για αλλαγή...

Τραγούδι σχετικό για το κλείσιμο: ...φέρτε ούζο του Τυρνάβου...

ΥΓ Τον Τύρναβο αξίζει κανείς να τον επισκεφτεί και την Κυριακή της Απόκρεω όπου λαμβάνει χώρα αναπαράσταση αρχαίου διονυσιακού εθίμου, το γνωστό Μπουρανί. Μοναδική εμπειρία, σίγουρα!

ΥΓ1 Οι φωτογραφίες είναι ευγενική χορηγία του πατέρα μου που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μου.

LaxanoKitsos όπως λέμε Λαχανόκηπος

...ή αλλιώς το laxanaki και ο kitsosmitsos καταπιάνονται με ό,τι μαγειρεύουμε, πίνουμε, τρώμε, καθαρίζουμε, δημιουργούμε, σε μια νέα απόπειρα με τον τίτλο Λαχανόκιτσος...

• Το μαγείρεμα από την πλευρά ενός ερασιτέχνη - απλές συνταγές που έχουμε εφαρμόσει και φωτογραφίες,
• Προτάσεις για ποτά - κρασιά - μπύρες,
• Χειροτεχνίες, κατασκευές, μέχρι πλέξιμο και κόσμημα,
• Σπίτι και οικολογία,
• Φτιάξτο ή διόρθωσέ το μόνος σου
• Και ό,τι άλλο προκύψει

Φυσικά, μπορείτε να μας στέλνετε όσες συμβουλές και συνταγές έχετε εφαρμόσει οι ίδιοι. Προτάσεις δεκτές, ειδικά όταν συνοδεύονται με φωτογραφίες, αγαπημένες μας αυτές που δείχνουν την διαδικασία βήμα-βήμα!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, λοιπόν. Κοπιάστε λοιπόν στον λαχανόκιτσο.

Η πρώτη συνταγή θα είναι γλυκιά για να το καλωσόρισμα.

Αθήνα του θέατρου

Η Αθήνα σίγουρα προσφέρει πολλές επιλογές στον κάτοικο και τον επισκέπτη. Είναι ένα από τα προτερήματά της, ένα από τα αντίβαρα στις καθημερινές δόσεις τρέλας που απλόχερα της προσφέρουμε και μας ανταποδίδει. Το ζητούμενο είναι ποιες από αυτές θα επιλέξουμε, ανάλογα με το τι αρέσει στον καθένα. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς κάτοικος της πόλης. Μπορεί μία εκδρομή στην Αθήνα άνετα να συνδυαστεί και με θεατρική εξόρμηση.

Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει φέτος στο Θέατρο Rex στη σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" το Τρίτο Στεφάνι του Κώστα Ταχτσή. Το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το έργο είναι ένα από αυτά που αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ηλικία. Πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης, στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου. Μέσα από τις αφηγήσεις των δύο γυναικών βλέπουμε μεγάλο μέρος της όχι και τόσο παλιότερης ιστορία της χώρας.

Οι κριτικές που είχα ακούσει για την παράσταση από φίλους που την είχανε παρακολουθήσει ήταν πολύ καλές. Κλείσαμε τα εισιτήρια μέσω Ίντερνετ - το site του Εθνικού Θεάτρου είναι αρκετά καλά οργανωμένο αν και χρεώνουν +7%. Εισιτήρια υπάρχουν για όλα τα βαλάντια. Παραλαβή εισιτηρίων από το φουαγιέ, αφού ανεβήκαμε από ένα ασανσέρ μεγαλύτερο των πενήντα ετών. Και η παράσταση αρχίζει...

Ο θίασος μεγάλος, άνω των είκοσι ατόμων. Η σκηνοθεσία του Φασουλή ευρηματικότατη. Εφάμιλλη μπορεί κανείς να πει αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Οι ερμηνείες κυρίως των δύο πρωταγωνιστριών Κομνηνού και Μεντή απλώς συγκλονιστικές. Παρόλο που η διάρκεια του έργου είναι 4 ώρες, το έργο έκανε κοιλιά μικρότερη των 20 λεπτών.  Συνολικά η παράσταση ήταν τρομερή. Τόσο τρομερή, που σχεδόν κανείς δεν παραπονέθηκε για την διάρκεια.

Βγαίνοντας από το θέατρο, κατεβήκαμε στην Ομόνοια να πάρουμε ταξί για τον γυρισμό, σίγουρα εντυπωσιασμένοι από το θέαμα που είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε. Όμορφη θεατρική βραδιά. Και τι ειρωνεία, λίγα βήματα πιο πέρα βρίσκεται η Πλατεία Θεάτρου με την γνωστή κατάσταση. Αλλά αυτή την προσπερνάμε... Τι λέτε λοιπόν, πάμε θέατρο;

ΥΓ Καμιά άλλη προτεινόμενη παράσταση;

Ελβετική τράπεζα: Ζυρίχη (3/3)

Η τελευταία μέρα στην Ελβετία μας έφερε στη Ζυρίχη, απ'όπου και θα αναχωρούσαμε για Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στα τυφλά, αλλά ακολουθήσαμε τις συμβουλές μιας νεόκοπης ντόπιας... Αναφέρομαι στην lucinta η οποία με προθυμία μας συμβούλευσε για το τι να δούμε αυτή τη μέρα που θέλαμε να περάσουμε στην πόλη της. Με την άδειά της, λοιπόν και μερικές φωτογραφίες δικές μου ας ξεναγηθούμε σ'αυτή την όμορφη πόλη.

Αγαπητέ Κιτσομήτσο,

σε πρόλαβα, νεσπα? Λογικά μεθαύριο πρέπει να έρχεσαι στην όμορφη Ζυρίχη. Ακολουθεί μια σύντομη εικονική περιήγηση στη νέα μου πόλη, που ελπίζω να βρείτε χρήσιμη :) Η περιήγηση βασίζεται σε αυτόν τον υπέροχο χάρτη που μόλις βρήκα στο ίντερνετ και ο οποίος μας δείχνει ακριβώς το κέντρο της πόλης. Εφόσον απ' ό,τι κατάλαβα θα μείνετε μόνο μία μέρα στη Ζυρίχη, η πρότασή μου είναι να γνωρίσετε το κέντρο της περπατώντας το... Φορέστε λοιπόν τα αθλητικά σας και ξεκινάμε!!

Καταρχάς η Ζυρίχη είναι πολύ μικρούλα, μια "μικρή μητρόπολη" όπως τη λένε οι ντοπιοι. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείτε μετά τη μέρα που θα περάσετε εδώ, να πείτε ότι τη γυρίσατε όλη :) Πάμε στο χάρτη λοιπόν... Το κέντρο θα έλεγα χονδρικά ότι βρίσκεται μεταξύ των μεγάλων οδών: Bahnhofstrasse και Rämistrasse (αριστερά και δεξιά του ποταμού Λίμματ όπως βλέπουμε τον χάρτη) και των γεφυρών Bahnhofbrücke (βόρεια) και Quaibrücke (νότια). Λογικά το πρώτο σημείο που θα δείτε μόλις φτάσετε στην πόλη είναι ο κεντρικός σταθμός (Hauptbahnhof), που είναι τεράστιος και το σημείο αναφοράς της πόλης. Ας ξεκινήσουμε με μια πιθανή διαδρομή που θα μπορούσατε να ακολουθήσετε. Το περπάτημα είναι αρκετό, αλλά υπάρχει κι άλλος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη? :)

...Ο επόμενος σας προορισμός είναι η Niederdorfstrasse, η παλιά πόλη ουσιαστικά. Πρώην red-light district, πλέον τουριστικός δρόμος με δεκάδες εστιατόρια, καφέ, μπυραρίες. Μια ωραία σοκολατερί (η παλαιότερη στην πόλη) που θα συναντήσετε στο δρόμο σας (προς το τέλος της Niederdorfstrasse) είναι το Schober. Θα μπορούσατε να κάνετε μια μικρή στάση για μια ζεστή σοκολάτα ή να συνεχίσετε το περπάτημα στη γύρω περιοχή (πχ. Rindermarkt, Neumarkt) με επόμενο στόχο τη χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής εκκλησία Grossmünster (μπορείτε να ανέβετε στο "καμπαναριό" για να απολαύσετε μια ακόμη όμορφη οπτική γωνία της πόλης αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο - έχετε ακόμα πολλά να δείτε και θα χάσετε χρόνο).

Χαθείτε στα γραφικά στενάκια γύρω από αυτή, βγάλ' τε όμορφες φωτογραφίες και συνεχίστε προς το "άνω" τμήμα της παλιάς πόλης, την Oberdorfstrasse.

Συνέχεια της "κάτω" Niederdorfstrasse, όμως κατά τη γνώμη μου πολύ ομορφότερη. Δεν έχει τόσα τουριστικά μαγαζιά, αντιθέτως είναι πιο 'καλλιτεχνική', με όλα τα στενάκια με τα οποία διασταυρώνεται να κρύβουν γκαλερί, όμορφα μαγαζάκια, μικρά σινεμά, ζεστά καφέ, όμορφες εικόνες. Κατεβείτε προς το ποτάμι και πάλι (LimmatQuai) με κατεύθυνση αυτήν τη φορά τη γέφυρα Münsterbrücke, για να περάσετε πλέον στο πιο γκλάμουρους κομμάτι της πόλης. Η περιοχή που οριοθετείται από τις πολλές εκκλησίες είναι επίσης εξαιρετική για περπάτημα.

Μπείτε αν θέλετε στην Fraumünster για να δείτε τα διάσημα βιτρώ του Chagall, χαζέψτε το καμπαναριό της StPeters Kirche με τα μεγαλύτερα ρολόγια τοίχου της Ευρώπης, περπατήστε όσο πιο πολύ μπορείτε στα γύρω στενά και ανεβείτε στο Lindenhof για να καθίσετε επιτέλους, να κάνετε διάλειμμα και να απολαύσετε τη θέα, αυτήν τη φορά από την άλλη πλευρά της πόλης.

Αφού ξεκουραστείτε, κατεβείτε στο γραφικό δρομάκι Rennweg και περπατήστε ως την Bahnhofstrasse, μια απ' τις ακριβότερες οδούς της Ευρώπης. Ω ναι, η Ζυρίχη επιτέλους όπως την είχατε φανταστεί, βωμοί του καταναλωτισμού, εμπορικά κέντρα και τράπεζες, πολλές τράπεζες. Περπατείστε και πάλι νότια (κάνουμε μερικά ζικ ζακ αλλά οι αποστάσεις δεν είναι τόσο τρομακτικές) ως την Paradeplatz θαυμάζοντας τα αγαθά του καπιταλισμού. Κάπου εδώ λέω να τελειώσουμε με το περπάτημα και αν έχετε κουράγιο, να μπείτε για ψώνια ή να καθίσετε για φαγητό αν δεν το έχετε ήδη κάνει κάπου στη διαδρομή. Λάβετε υπόψη σας μόνο ότι τα εμπορικά μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς (νομίζω στις 6 τα Σάββατα ενώ είναι κλειστά τις Κυριακές), ενώ και οι καφετέριες/ζαχαροπλαστεία συνήθως έχουν κλείσει στις 7-8 το απόγευμα...

Πανοραμική άποψη της πόλης

Οι πληροφορίες ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες. Υπήρχε ολόκληρο παράρτημα για φαγητό, καφέ και φυσικά σοκολάτες. Στο Πολυτεχνείο δεν πήγαμε, ενώ στο κέντρο της πόλης είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν φτάσαμε και οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καλές. Lucinta πραγματικά σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που διέθεσες για την ηλεκτρονική αυτή ξενάγηση. Ποιος ξέρει, την επόμενη φορά ίσως συναντηθούμε...

Ελβετικό ρολόι: Λουκέρνη (2/3)

Η δεύτερη μέρα στην Ελβετία μας βρήκε στον δρόμο για την Λουκέρνη. Η μικρή και όμορφη αυτή πόλη βρίσκεται σχετικά κεντρικά στην Ελβετία, μία ώρα περίπου με το τρένο από την Βασιλεία όπου ήταν η έδρα μας. Τα ελβετικά τρένα μπορεί να είναι ακριβή στην ώρα τους όπως τα περίφημα ελβετικά ρολόγια, αλλά είναι αρκετά ακριβά ταυτόχρονα. Για την διαδρομή Βασιλεία-Λουκέρνη μετ' επιστροφής πληρώσαμε κάτι λιγότερο από 50 ευρώ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στο κέντρο περίπου της πόλης, ακριβώς μπροστά στη ομώνυμη λίμνη που χαρακτηρίζει την πόλη. Οι πρώτες εικόνες που αντικρίζει κανείς βγαίνοντας είναι πραγματικά όμορφες.

Δεξιά από τον πύργο που διακρίνεται αριστερά και αποτελεί μέρος της παλιάς οχύρωσης της πόλης, βρίσκεται η παλιά πόλη, όπου ήταν και ο προορισμός μας.

Αυτό που φαίνεται σαν "σκεπαστή" είναι στην ουσία γέφυρα. Και μάλιστα γέφυρα με αρκετά ενδιαφέροντα. Η γέφυρα ονομάζεται Kapellbrücke που σημαίνει γέφυρα του παρεκκλησίου και είναι η παλαιότερη ξύλινη γέφυρα της Ευρώπης. Το κτίσμα που ξεχωρίζει βέβαια είναι ο Πύργος του Νερού που ήταν κομμάτι της οχύρωσης και έχει χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή. Διασχίζοντας κανείς την γέφυρα βέβαια, τον περιμένουν και άλλες εκπλήξεις. Αρκετοί κύκνοι και πάπιες είναι μαζεμένες στο ποτάμι που χύνεται στην λίμνη, παρόλο το τσουχτερό κρύο.

Οι ζωγραφιές αυτές είναι του 17ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές της πόλης. Εντυπωσιακό θέαμα.

Το κακό είναι ότι μια φωτιά το 1993 που προήλθε από ξεχασμένο τσιγάρο έκαψε μεγάλο μέρος της γέφυρας όπως και τις περισσότερες από τις ζωγραφιές αυτές. Τα σημάδια είναι ακόμη ορατά.

Η παλιά πόλη έχει αρκετή ζωντάνια και χρώμα. Αυτό φαίνεται παντού όπως και σ'αυτό το εστιατόριο.

Επειδή είχε μεσημεριάσει, αποφασίσαμε να καθήσουμε σε ένα εστιατόριο για να απολαύσουμε ζεστή σούπα. Ο κατάλογος είχε ποικιλία, οπότε είπαμε να πειραματιστούμε. Μια ψαρόσουπα και μια κολοκυθόσουπα ήταν ό,τι πρέπει για αναζωογόνηση.

Καθότι πόλη που αναπτύχθηκε κυρίως λόγω των μοναστηριών, έχει αρκετές εκκλησίες, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο επιβλητικές.

Η συγκεκριμένη χρησιμεύει και ως  "σημαδούρα" για το επόμενο πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης. Πρόκειται για το Löwendenkmal δηλαδή το Μνημείο του λιονταριού, που είναι σκαλισμένο σε βράχο. Εντυπωσιακό μνημείο, αφιερωμένο στη μνήμη των Ελβετών Φρουρών που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης - ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί η Ελβετία να έχει ειρήνη πολύ καιρό τώρα, αρκετοί όμως κάτοικοι της χώρας παλιότερα ήταν μισθοφόροι σε ξένους στρατούς.

Αντιπροσωπευτικό παραδοσιακό ελβετικό σπίτι.

Φεύγοντας, ρίξαμε μια τελευταία ματιά πέρα από την λίμνη, στα ψηλά βουνά που την περικλείουν και αντιπροσωπεύουν την χώρα.

Σαν μια υπενθύμιση ότι μπορεί να είδαμε κάποιες από τις πόλεις, αλλά το εντελβάις βρίσκεται κάπου εκεί ψηλά στα βουνά και μας περιμένει...

ΥΓ Τελικός προορισμός η Ζυρίχη...