Πράσινο στην πόλη: κήπος του Πάρκου Ελευθερίας

Η ζέστη συνεχίζεται παρά τα διαλείμματα βροχής και για όσους συνεχίζουν να παραμένουν στο κλεινόν άστυ η αναζήτηση λίγης δροσιάς είναι σίγουρα κάτι το ευπρόσδεκτο. Μετά τον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, σειρά έχει ένας σχετικά κρυμμένος χώρος πρασίνου. Πρόκειται για τον χώρο του Πάρκου Ελευθερίας στην Βασ. Σοφίας, μπροστά από το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Εκεί βρίσκεται και το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου, αλλά και το Κέντρο Τεχνών του δήμου Αθηναίων.  Και σ'αυτό το πάρκο η είσοδος είναι δωρεάν. Πλησιέστερη έξοδος μετρό είναι αυτή του Μεγάρου Μουσικής.

Παρόλο που το πάρκο είναι σχετικά μικρό, το πράσινο είναι αρκετό.

Παλιότερα κτίσματα και στο βάθος το ΝΝΑ.

Το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου

Και το Κέντρο Τεχνών του δήμου

Η ταμπέλα προς το ΝΝΑ

Ο δρόμος προς το νοσοκομείο

Προτομή που βρίσκεται στον χώρο

Στον χώρο βρίσκεται κρυμμένη άλλη μια όμορφη γωνιά της πόλης: το cafe-bar-restaurant Πάρκο Ελευθερίας. Το πράσινο που το "πνίγει" δεν θυμίζει σε τίποτε ότι βρίσκεται κανείς στο κέντρο της πόλης. Αξίζει για καφέ το πρωί μέχρι και για ποτό το βράδυ.

Χαριτολογώντας, περιμένει κανείς να δει μέχρι και νοσηλευόμενους του ΝΝΑ με τον ορό να διασκεδάζουν στον χώρο. Καλές βόλτες στο κέντρο!

ΥΓ Οι φωτογραφίες είναι από το κινητό. Όπως μου είπε και γνωστός philos, μάλλον θα πρέπει συχνότερα να έχω μαζί μου την φωτογραφική. Το αποτέλεσμα μάλλον δεν συγκρίνεται.

Λίγο πριν (τρις)... βιβλιοπροτάσεις

Όπως και πρόπερσι, όπως και πέρσι, είναι ώρα για προτάσεις για ένα από τα αγαπημένα ατομικά αθλήματα των διακοπών, το διάβασμα. Καλή συνοδεία για την παραλία, για την πτήση ή την διαδρομή με το καράβι. Οι φετινές προτάσεις είναι δύο συν μία.

A Confederacy of Dunces του John Kennedy Toole

Ένας πραγματικός συνασπισμός ηλιθίων όπου σειρά από τυχαία γεγονότα κάνουν την ζωή να μοιάζει λιγότερο συνηθισμένη. Για λόγους οικονομίας αλλά και εξάσκησης το συγκεκριμένο βιβλίο το προτίμησα στα αγγλικά. Οι χαρακτήρες είναι όλοι ένας προς έναν. Η ηλιθιότητα πάντως είναι σίγουρα ανίκητη. Παρεμπιπτόντως, το βιβλίο εκδόθηκε 11 χρόνια μετά την αυτοκτονία του συγγραφέα.

Trapped (Παγιδευμένοι) του φίλτατου blogger Αντώνη Τουμανίδη από τις εκδόσεις Post-Script

Ο Αντώνης Τουμανίδης εδώ και καιρό μας δίνει ιστορίες τρόμου από το blog του The toymaker's diary. Τώρα ήρθε η ώρα να μας τα πει και γραπτώς μέσα από το πρώτο του βιβλίο. Το γεγονός ότι προλογίζεται από τον σκηνοθέτη του "SAW" D.L Bousman κάτι λέει. Γιατί να μην το προτιμήσει ο λάτρης των βιβλίων τρόμου;

Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς του διδύμου Ακοκαλίδη-Αποστολίδη

Χωρίς να απέχουν πολύ από τα μηνύματα της αρχαιότητας συγκεντρώνουν το πνεύμα του αρχαίου κωμικού μαζί με σύγχρονες πινελιές. Για παιδιά και όχι μόνο. Βολεύουν ιδιαίτερα για ελαφριά ανάγνωση.

Κάθε προσθήκη στην λίστα ευπρόσδεκτη! Καλά διαβάσματα και καλές διακοπές ό,τι κι αν κάνουμε! Κλισέ, αλλά όλοι αναμένουμε τον Σεπτέμβρη με αγωνία. Έως τότε όμως έχουμε αρκετά που μπορούμε να απολαύσουμε...

Καλοκαίρι και αρχαίο θέατρο πάνε παρέα

Το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με πολλά θετικά πράγματα. Διακοπές, θάλασσα, βουνό, χωριό, νησί, πλοίο, ταξίδι, παραλία, βιβλία, καρπούζι και λοιπά καλοκαιρινά φρούτα, τζιτζίκια, ξάπλες, άδειες πόλεις, παρέες και πολλά πολλά άλλα. Είναι επίσης εποχή συναυλιών, παραστάσεων και γενικότερα δραστηριοτήτων εκτός σπιτιού. Οι ευκαιρίες για όλους ανεξαρτήτως βαλαντίου είναι πολλές.

Από τις αγαπημένες μου καλοκαιρινές συνήθειες είναι η παρακολούθηση παραστάσεων και μάλιστα κυρίως αρχαίου δράματος και κωμωδίας. Παρόλο που οι παραστάσεις που έχουν διασωθεί αυτούσιες δεν είναι πάρα πολλές, η ματιά του κάθε σκηνοθέτη και η απόδοση του κάθε θίασου διαφέρουν, επιτρέποντας την επανάληψη χωρίς να είναι κουραστική.

Δεσπόζουσα θέση σε αυτή την αγαπημένη συνήθεια αποτελεί φυσικά η παρακολούθηση παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σε απόσταση δύο ωρών από την Αθήνα, με τιμές που ξεκινούν από 15 ευρώ το άτομο μπορεί κανείς να μεταφερθεί στους αρχαίους χρόνους και να γίνει συμμέτοχος σε αρχαίες συνομωσίες, δράματα, κριτικές πολιτικών προσώπων και καταστάσεων, να γελάσει ή να συγκλονιστεί - ανάλογα βέβαια και με το έργο και την απόδοση των καλλιτεχνών. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω τουλάχιστον μία φορά κάθε καλοκαίρι. Και πιστεύω ότι είναι όμορφο για τον καθένα μας να παρακολουθήσει μία παράσταση στην Επίδαυρο κάποια στιγμή.

Ο χώρος στον οποίο βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου είναι σίγουρα μοναδικός. Μέσα στα πεύκα, αυτό το μοναδικό θέατρο όντως μεταφέρει τον θεατή κάπου αλλού. Ειδικά όταν σβήνουν τα φώτα και απλώνεται η ησυχία λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, το μόνο που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια του καλοκαιριού και τα βήματα του Χορού που πλησιάζει. Η σχεδόν παντελής έλλειψη φώτων επιτρέπει να βλέπει κανείς τον ολάστερο ουρανό, το κομμάτι του τουλάχιστον που βρίσκεται πάνω από αυτή τη χώρα.  Δώστε στον εαυτό σας χρόνο να περιεργαστεί και να αφομοιώσει την αίσθηση. Και η παράσταση αρχίζει...

ΥΓ Για όσους επιλέξουν τις μη αριθμημένες θέσεις, ας προνοήσουν να έχουν μαζί τους μαξιλαράκια. Το κορμί σας θα σας ευγνωμονεί αργότερα. Απαραίτητο συμπλήρωμα και το νερό. Ευχάριστα εκπλήσσει το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου σέβεται το μνημείο και τους ηθοποιούς.

ΥΓ1 Πληροφορίες για τις παραστάσεις στην αντίστοιχη σελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ενθαρρυντικό στοιχείο επίσης ότι ανά την επικράτεια διοργανώνονται αντίστοιχα και άλλα φεστιβάλ με καλοκαιρινές παραστάσεις.

ΥΓ2 Για όσους θέλουν να πάνε οδικώς, να υπολογίσουν περίπου 2 ώρες. Επίσης διοργανώνονται εκδρομές με λεωφορεία τόσο από τον Κηφισό όσο και από πρακτορεία. Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν και μικρές κρουαζιέρες που ξεκινούν το απόγευμα από Πειραιά. Στην επιστροφή μάλιστα σερβίρεται και δείπνο. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά ακούγεται ενδιαφέρον.

ΥΓ3 Για όσους πάλι θέλουν να το συνδυάσουν μπορούν να μείνουν για διανυκτέρευση στο Ναύπλιο ή στο Τολό. Η απόσταση για το θέατρο είναι περίπου μισή ώρα - τρία τέταρτα λόγω κίνησης. Οπότε συνδυάζει κανείς πολιτιστική απόδραση, μπάνιο, ξεκούραση με σχετικά χαμηλό κόστος.

 

Λονδίνο: πόλη σε στάση (2/2)

Μετά την κίνηση αναπόφευκτα έρχεται η στάση. Τριγυρνώντας κανείς την πόλη μπορεί να βρει πολλές πόζες, ανεξαρτήτως από που αυτές προέρχονται. Ας τις συναντήσουμε, λοιπόν.

City of London - τα όρια της πόλης

Ιππότες, δράκοι και Ρωμαίοι ξεπροβάλλουν.

Το πρώτο άγαλμα είναι στην South Bank, ακολουθώντας το Thames Path λίγο πριν την Tower Bridge, το δεύτερο στο κέντρο περίπου του City και το τρίτο έξω από τα τείχη του Tower of London.

Κι άλλος ιππότης - αυτή τη φορά προστατεύει μια εκκλησία.

Στον χώρο αυτό που φαίνεται στην φωτογραφία ήταν παλιότερα το θέατρο όπου ανέβαζε τις παραστάσεις του ο Σέξπιρ.

Το συντριβάνι σχεδόν κρύβει τον τρούλο της Πινακοθήκης στην Trafalgar Square.

Δεν είναι όμως όλα τα αγάλματα από πέτρα. Ένα από τα μαγαζιά στην Covent Garden γιορτάζει τα τριάντα χρόνια του.

Καιρός ήταν να δούμε και καμιά γυναίκα ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα. Η συγκεκριμένη πάντως μάλλον δεν είναι καλή νοικοκυρά...

Ακόμη και τα νερά φαίνονται σε στάση... Στο βάθος το σταματημένο London Eye.

Οι εργάτες σίγουρα δικαιούνται μία στάση για καφέ. Ή και μπύρα.

Να και κάτι άλλο ελληνικό στην πόλη, η Greek Street που οδηγεί στην πλατεία στην καρδιά του Soho.

Διαφήμιση ταινίας με ολίγον από ελληνικό θέμα σε λεωφορεία (Get him to the Greek).

Περίεργα οχήματα φαίνεται να κυκλοφορούν στην πόλη. Σε πρώτο φόντο το περίφημο κατσαριδάκι.

Ψάχνοντας την εξήγηση για όλα αυτά τα περίεργα, βρήκαμε κάτι που μάλλον μας δίνει μια ιδέα...

Είχαν επίσκεψη ο Νικολά Σαρκοζί με την Κάρλα Μπρούνι αυτές τις μέρες! Δύο Γάλλοι στο Λονδίνο. Έτσι εξηγούνται όλα.

Λονδίνο: πόλη σε κίνηση (1/2)

Δύο βδομάδες περίπου πριν βρέθηκα για τριήμερο στο Λονδίνο, όπως πρόλαβε ήδη να ενημερώσει ο φίλτατος NdN. Τριήμερο δροσιάς σε σχέση με τις θερμοκρασίες που επικρατούσαν εκείνες τις ημέρες στην Ελλάδα. Τριήμερο μουντιαλικό, καθώς επιβαλλόταν η παρακολούθηση ποδοσφαίρου σε pub - με ιδιαιτερότητες που έχουν ήδη αναφερθεί από τον NdN.

Και λόγω Μουντιάλ αλλά και λόγω καλού καιρού η πόλη βρισκόταν σε κίνηση. Η βόλτα μας ξεκίνησε από South Bank και κατέληξε σε όλη σχεδόν την πόλη - τελικά άμα έχει σχετική δροσιά μπορείς να περπατήσεις παντού. Και τι δεν είδαμε σ'αυτή τη βόλτα.

Το δημαρχείο δίνει ήδη την αίσθηση της κίνησης.

Έπειτα είδαμε την Tower Bridge να ανοίγει για να περάσει ιστιοφόρο, κάτι που απ'όσο θυμάμαι δεν συμβαίνει συχνά.

Έπειτα γίναμε μάρτυρες στο στήσιμο της ελληνικής παραλίας στον Τάμεση - μία πολύ καλή και έξυπνη κίνηση κατά την γνώμη μου. Περισσότερα θα βρείτε σε σχετική ανάρτηση της Σοφίας.

Πρώτο διάλειμμα για επίσκεψη και μπύρα στην Tate Modern και στον έβδομο όροφο. Η θέα αποζημιώνει σίγουρα.

Πέρα από τον καθεδρικό  του Αγίου Παύλου η γέφυρα που ξεχωρίζει είναι η διάσημη Millenium Bridge που πρωταγωνίστησε και στην τελευταία ταινία Χάρι Πότερ, αν δεν κάνω λάθος.

Επόμενη στάση τα St Katharine Docks για φαγητό στην υπαίθρια αγορά που είχε στηθεί. Φαγητά απ'όλο τον κόσμο και από πολλές διαφορετικές κουζίνες.

Μετά το φαγητό, μία στάση στην pub που φαίνεται στο βάθος ήταν σίγουρα επιβαλλόμενη, συνοδεία του NdN και των Βρετανών συνεργατών του. 

Έπειτα, κατευθυνθήκαμε προς ένα από τα δύο θέατρα που είχαμε κλείσει, την Ποντικοπαγίδα της Άγκαθα Κρίστι. Όταν ένα θεατρικό παίζεται για 58 συναπτά έτη, κάτι καλό θα έχει να επιδείξει. Την επόμενη φορά σκεφτείτε το σοβαρά να γίνεται και σεις συμμέτοχοι στο μυστικό της παράστασης.

Καθώς το ξενοδοχείο ήταν στο Notting Hill δίπλα στo Portobello Road, ήπιαμε εκεί τον πρώτο καφέ του Σαββάτου.

Η κίνηση στους δρόμους συνεχίστηκε. Η Covent Garden ήταν γεμάτη με κόσμο. Αρκετοί είχανε στηθεί να παρακολουθήσουν ένα απίστευτο τύπο που έκανε πολλά ακροβατικά.

Μάλιστα, τον πετύχαμε και δεύτερη μέρα, αφ'υψηλού όμως...

Λίγο πιο δίπλα ένας ασιάτης μουσικός έπαιζε ένα ιδιαίτερο μουσικό όργανο με μία χορδή.

Επειδή μια λιγούρα όσο να'ναι σε πιάνει όταν τριγυρνάς, μερικά οστρακοειδή με λεμόνι και ταμπάσκο είναι ό,τι πρέπει. Κάποιοι τα συνοδεύουν και με σαμπάνια.

Συνεχίζοντας την βόλτα στο κέντρο, βλέπει κανείς το μέρος να έχει κατακλυστεί εκτός από ανθρώπους και με ελέφαντες! Μετά τις αγελάδες και τις καρδιές φαίνεται να είναι η νέα εκδήλωση.

Λίγο πιο δίπλα στην Leicester Square είχανε συνέχεια συναυλίες με αστέρια του βρετανικού Super Idol. Και εδώ κόσμος και ουρές.

Είχε έρθει η ώρα όμως για το επόμενο θεατρικό. Αυτή τη φορά η επιλογή ήταν μιούζικαλ και συγκεκριμένα το Oliver.

Η παράσταση ήταν πολύ καλή, ομολογουμένως. Μεγάλος θίασος, ορισμένα από τα παιδάκια να δίνουν ρεσιτάλ, τα σκηνικά και τα τραγούδια πολύ καλά. Άλλο ένα προτεινόμενο έργο!

Επειδή ήταν δίπλα, περάσαμε και μια βόλτα από την China Town για να φάμε πάπια Πεκίνου. Είναι ωραίο γενικά να δοκιμάζεις διαφορετικές γεύσεις. Η αλήθεια είναι ότι ανοίγουν ανάμεσα σε άλλα και οι γευστικοί ορίζοντες.

ΥΓ Το ενδιαφέρον της υπόθεσης ήταν ότι πέρα από τις Guinness και το παιχνίδι στην pub, έγινε μεγάλη συζήτηση για την οικονομική κατάσταση, την φορολογία, τις επιχειρήσεις, τις νοοτροπίες κτλ με Βρετανούς. Μύθοι καταρρίπτονται, ομοιότητες και διαφορές αναδεικνύονται. Ούτε η Ελλάδα είναι η κόλαση ούτε η Μ.Βρεταννία είναι ο παράδεισος. Περισσότερες ομοιότητες υπάρχουν παρά διαφορές. Αυτό φάνηκε περισσότερο και από τα μέτρα που πήρε η νέα αγγλική κυβέρνηση που δεν απέχουν από τα δικά μας. Καλό είναι να ακούμε και άλλες φωνές, πέρα από τον δικό μας μικρόκοσμο. Ίσως κάτι έχουν να μας πουν, κάτι διαφορετικό ή απλώς μια άλλη οπτική γωνία.

ΥΓ1 Παλιότερες περιηγήσεις στο Λονδίνο με μέρη διαφορετικά. Έπεται και δεύτερο μέρος.