Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Πώς τον λεν, πώς τον λεν τον ποταμό*

Συνηθισμένο μεν, εντυπωσιακό δε πώς ορισμένες καταστάσεις και πράγματα φαινομενικά άσχετα ή μακρινά συνδέονται τόσο πολύ με πρόσωπα και στιγμές. Ένα μέρος, μία μυρωδιά, μία εικόνα, ένα τραγούδι φέρνουν στο προσκήνιο κάποιο ξεχασμένο συναίσθημα, μία ανάμνηση, ακόμη και ένα πρόσωπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολύ συχνά τότε που ζούμε για πρώτη φορά την συγκεκριμένη στιγμή δεν το παρατηρούμε ή το θεωρούμε τελείως τετριμμένο. Αργότερα στην ζωή μας κάνουμε την σύνδεση, συνήθως ασυναίσθητα σαν ο εγκέφαλός μας να ζυγίζει τη βαρύτητα κάθε στιγμής και να κάνει αυτόματα την όποια αναγωγή.

 Τις προάλλες έτυχε να ακούσω στο ραδιόφωνο φευγαλέα κάποιες νότες από το τραγούδι του τίτλου, στην αυθεντική μάλιστα εκτέλεση. Ένα χαρούμενο τραγούδι το οποίο έφερε οικείες εικόνες στο μυαλό. Την μακαρίτισσα, πλέον, γιαγιά Ανατολή να το σιγοτραγουδάει στην κουζίνα ημιυπόγειου σπιτιού που στέγασε την οικογένεια μετά τον ερχομό από την Κύπρο στην Αθήνα λόγω προσφυγιάς. Το άκουγε και εκείνη σε ένα ραδιοφωνάκι που είχε στην κουζίνα, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε στην αυλή, φορώντας ένα λουλουδιαστό φόρεμα, ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο που είχε στον τοίχο όπου κάθε μέρα είχε ένα διαφορετικό στιχάκι. Ήρεμο, χαρούμενο, απλό τραγούδι που ταίριαζε με μοναδικό τρόπο, τώρα που το σκέφτομαι, με τον χαρακτήρα της – όσο τουλάχιστον μπορούσα να κρίνω μέσα από την δική μου ματιά. Ποταμός σκέψεων και αναμνήσεων με ένα απλό άκουσμα.

 *Ο τίτλος του τραγουδιού είναι Ιλισσός. Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι και οι στίχοι του Γιώργου Εμιρζά. Το τραγούδι το έχουν ερμηνεύσει, ανάμεσα σε άλλους, η Νανά Μούσχουρη, η Μελίνα Μερκούρη και άλλες ερμηνεύτριες. Στο συγκεκριμένο βίντεο η εκτέλεση είναι της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου στην ταινία “Ο δράκος” του Κούνδουρου με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

30 παγωτά και 10 μπάνια

Τα παιδικά καλοκαίρια είναι και θα είναι για πάντα θετικές αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα έρχονται κάθε φορά που πλησιάζουν οι διακοπές. Ίσως γιατί τότε οι διακοπές ήταν περίπου 3 μήνες, γεμάτες ξεγνοιασιά, παιχνίδι, φιλίες, βουτιές, εκδρομές, βόλτες με τα ποδήλατα. Στη γειτονιά ήταν η εποχή που μαζευόμασταν όλα τα παιδιά, ειδικά τις πρώτες μέρες μετά που έκλειναν τα σχολεία και τις τελευταίες πριν επιστρέψουμε. Ενδιάμεσα είχαμε απουσίες, καθώς κάποιοι πήγαιναν στα χωριά τους, άλλοι στα εξοχικά τους, ορισμένοι έμεναν σταθεροί, ενώ κάποιοι άλλοι πήγαιναν στις κατασκηνώσεις.

Κάθε καλοκαίρι και κάθε ηλικία είχαν τις ιδιαιτερότητές τους. Τα καλοκαίρια που είχε Euro ή Παγκόσμιο Κύπελλο μαζεύαμε χαρτάκια Panini για να κολλήσουμε στα άλμπουμ. Τα σπάνια, τα δυσεύρετα ήταν αντικείμενο ζήλειας για τους υπόλοιπους. Άλλα καλοκαίρια υπήρχαν άλλες μόδες. Για παράδειγμα, ένα διάστημα αρκετά από τα παιδιά καταπιαστήκαμε με μοντελισμό - αεροπλάνα, πλοία κτλ. Άλλο καλοκαίρι που είχε και Ολυμπιακούς Αγώνες ασχοληθήκαμε με το μπέιζμπολ - μιμητικά όντα με διάθεση να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.

Κάποια πράγματα παρέμεναν σταθερά. Αρχικά, οι επιδρομές σε αυλές για μούσμουλα, κεράσια και κορόμηλα. Στην ευρύτερη γειτονιά υπήρχαν αρκετές μονοκατοικίες με αυλές. Οι ιδιοκτήτες δεν ήταν πάντα πρόθυμοι για την επιδρομή, άλλοι πάλι μας έκαναν χάζι και παρίσταναν τους θυμωμένους. Άλλη σταθερά ήταν οι βόλτες με το ποδήλατο έως την άλλη άκρη της πόλης, το πάρκο Αλκαζάρ, γύρω από το ποτάμι. Ατελείωτες ποδηλατάδες, πάντα με παρέα και κουβέντα.

Κλασική σταθερά, πάντα και παντού, ήταν φυσικά οι κόντρες. Πόσα παγωτά έφαγε ο καθένας; Χωνάκι, ξυλάκι, χύμα ή συσκευασμένο με παιχνιδάκι; Πόσες μπάνια έκανε; Πώς μετράμε τα μπάνια; Πιάνεται το να βγεις και να μπεις ή μέρα και μπάνιο; Ο καθένας μετρούσε τα δικά του, ανάλογα με τι τον ευνοούσε. 120 μπάνια, φώναζε ο άλλος, παρόλο που ήταν κάτασπρος κατάσαρκα. 310 παγωτά έφαγα, έλεγε ο άλλος παρόλο που ακόμη δεν είχε περάσει του Αγίου Πνεύματος. Μικρές κόντρες, μικρά ψεματάκια, έτσι για την στιγμή. Και το παιχνίδι συνεχιζόταν ατελείωτο, ακόμη και μετά τις 12 το βράδυ. Μέχρι να βγουν οι μανάδες να μας μαζέψουν έναν-έναν. Ξέγνοιαστο, παιδικό καλοκαίρι με τα όλα του, ακόμη και στην πόλη. Αυτές τις αισθήσεις θέλω να προσφέρω στο #kitsopaido κάποια στιγμή. Μέχρι να αρχίσει να μετράει και εκείνος παγωτά και μπάνια.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Ανάρτηση σαν εξομολόγηση

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Η αλήθεια είναι ότι πάει κάποιος καιρός από τότε που σε επισκέφτηκα τελευταία φορά. Δεν εννοώ για να σε διαβάσω, γιατί ανατρέχω σε παλιότερες σκέψεις που μοιραστήκαμε και σε κλεφτές ματιές. Αναφέρομαι σε αυτές τις ενδόμυχες αναλύσεις (λέμε τώρα), τις στοχαστικές αναζητήσεις (ξαναλέμε τώρα), σε όσα περάσαμε μαζί βρε αδερφέ.

Θα είμαι ειλικρινής: Η αλήθεια είναι ότι μου λείπεις. Αυτή η επικοινωνία, τα σώψυχα που μοιράζονται, τα σχόλια και ούτω καθεξής. Θέλω να σου πω ευθαρσώς ότι σε απατάω. Ναι, σε απατάω με ένα πλασματάκι που μπήκε στη ζωή μας εδώ και 9 μήνες περίπου. Το πλασματάκι αυτό είναι αχόρταγο. Όχι τόσο σε θέμα φαγητού, αλλά σε θέμα προσοχής, φροντίδας, αγάπης, επιμέλειας. Θέλει όλο το χρόνο μας, τον καταναλώνει μονομιάς και προχωράει. Το ανταποδίδει όμως. Με χαμόγελα, με γκριμάτσες, με αγκαλιά, με χάδια, με κινήσεις, με κραυγούλες που τυχαία σχηματίζουν λέξεις (μαμ, μαμά, μπαμπά, άντε και κάτι άλλα περίεργα που δυστυχώς δεν τα καταλαβαίνουμε). Και όσα περισσότερα αποδίδει, τόσα περισσότερα θέλουμε να του δίνουμε και τόσα περισσότερα μας δίνει και ούτω καθεξής.

Καταλαβαίνεις, λοιπόν, αγαπητό ημερολόγιο ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος. Σίγουρα είναι και θέμα επιλογής. Έχεις ανταποδώσει αρκετά και συ, απλώς η σύγκριση είναι συντριπτικά αναπόφευκτη. Μην ανησυχείς, όποτε βρίσκω λίγο χρόνο και έμπνευση, θα επανέρχομαι - όπως τώρα καλή ώρα. Απλώς μην περιμένεις να είναι συντονισμένες χρονικά οι επισκέψεις. Για να μην παρεξηγούμαστε, δηλαδή.

Αυτά προς το παρόν. Σαν να ακούω το #kitsopaido να ξυπνάει, οπότε η προτεραιότητα επανέρχεται στα φυσιολογικά της. Τα λέμε.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Φόβος φόβου και ένα παιδικό τραγούδι

Κάποτε μία σοφή φίλη μας είχε πει το εξής απλό: "Δεν έχεις φοβηθεί ποτέ πραγματικά στη ζωή σου παρά μόνο όταν κάνεις παιδί". Σε 13 λέξεις είναι συμπυκνωμένο το νόημα το οποίο αναλύεται πολύπλευρα. Σε αρχικό επίπεδο ανάγνωσης, ο φόβος για τον ίδιο μας τον εαυτούλη ξεπερνιέται γρήγορα όταν έχουμε να φοβηθούμε για τα παιδιά μας. Αυτό αντικατοπτρίζεται στις ταινίες, όπου ο ατρόμητος ήρωας δεν ενδίδει στα βασανιστήρια που του κάνουν, παρά μόνο όταν απειλούν μπροστά του κάποιον οικείο του - πόσο μάλλον το παιδί του.

Σε δεύτερη ανάλυση, από την στιγμή που γινόμαστε γονείς, αποκτούμε μία πρόσθετη ιδιότητα η οποία μας ακολουθεί - καλώς εχόντων των πραγμάτων - για μια ζωή. Η διαιώνιση του είδους φέρει και τις ευθύνες της. Φόβος για το εάν το κρατάμε καλά, εάν το ταϊζουμε, εάν παίρνει ή χάνει βάρος, όταν αρρωσταίνει, όταν πέφτει και χτυπάει. Φόβος παντού - κατά το ντου από παντού. Δε σημαίνει ότι μόνο φοβόμαστε, αλίμονο, αλλά πάντα μέσα μας υπάρχει και βγαίνει ενστικτωδώς. Το θέμα είναι ότι όσο και να φοβόμαστε, βέβαια, τα ατυχήματα συμβαίνουν. Τα παιδιά πέφτουν, χτυπάνε, αρρωσταίνουν, όσο κι αν τα κλείσουμε σε γυάλες, όσο κι αν τα απολυμαίνουμε. Είναι νομοτελειακό. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων το παιδί δεν παθαίνει κάτι ιδιαίτερο - ξανασηκώνεται, ξανατρέχει, πέφτει και πάλι από την αρχή. Ο φόβος του γονιού είναι αυτός που μένει, φυσιολογικός ως ενός σημείου, αγχωτικός όταν ξεπερνά τα όρια αυτά. 

Όπως έλεγε το εισαγωγικό τραγούδι σε μια παλιά παιδική σειρά της δεκαετίας του '80: "Έπεσα, χτύπησα, ε και τι μ'αυτό; Οι φίλοι μου ας είν' καλά." 

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Έθιμα και παραδόσεις του Πάσχα στα ελληνικά νησιά

Το Πάσχα είναι η γιορτή της άνοιξης, με αρκετές ιδιαιτερότητες ως προς τον εορτασμό του. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Πάσχα είναι μία περισσότερο ελληνική γιορτή. Αφενός η άνοιξη δίνει την ευκαιρία σε αρκετό κόσμο να κάνει κοντινές ή μακρινές εκδρομές, εκμεταλλευόμενος τις διακοπές. Αφετέρου το Πάσχα έχουμε ως λαός αρκετά και διαφορετικά έθιμα που εμπλουτίζουν τους εορτασμούςΣυνδυάζοντας εκδρομή, έθιμα και παραδόσεις, το Πάσχα σε αρκετά από τα ελληνικά νησιά έχει να προσδώσει κάτι το ιδιαίτερο, το μοναδικό, ενώ βοηθά να ξεφύγουμε λίγο από το κλασικό πρότυπο του νησί  -ήλιος - καλοκαίρι  -παραλία, ερχόμενοι σε επαφή με την πραγματική κουλτούρα του εκάστοτε προορισμού. Είτε Αιγαίο, είτε Ιόνιο, είτε σε κάποιο από τα υπόλοιπα νησιά, η εμπειρία είναι σίγουρα διαφορετική.
ThinkstockPhotos-177318322 (1)
Ένα αφιέρωμα στα έθιμα και παραδόσεις του Πάσχα στα ελληνικά νησιά δεν θα μπορούσε να παραλείψει μία επίσκεψη στη μυροβόλο Χίο. Το νησί, πέρα από τις ιδιαίτερες ομορφιές του, το κλίμα, τη μαστίχα και τα λοιπά γεωργικά προϊόντα, έχει μία ακόμη ιδιαιτερότητα, την οποία μάλιστα είχαμε δει πιο εκτεταμένα σε παλιότερο ταξιδιωτικό άρθρο. Πρόκειται για τον ρουκετοπόλεμο στο χωριό Βροντάδος που πραγματοποιείται κάθε χρόνο μετά την Ανάσταση, όπου εκατοντάδες αυτοσχέδιες ρουκέτες εκτοξεύονται μεταξύ των δύο "αντίπαλων" ενοριών του χωριού, την ενορία της Παναγιάς της Ερειθιανής και της "απέναντι" ενορίας του Αγίου Μάρκου. Πρόκειται για ένα φαντασμαγορικό και ιδιαίτερο θέαμα. Εφόσον κανείς επισκεφτεί το νησί αυτό το διάστημα, πέραν του ρουκετοπόλεμου, μπορεί να επισκεφτεί για να παρακολουθήσει τις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας στη Νέα Μονή Χίου - ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια στη χώρα και αναγνωρισμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
ThinkstockPhotos-451044075
Και η απέναντι πλευρά των ελληνικών θαλασσών, στο Ιόνιο πέλαγος, έχει να δώσει κάτι ιδιαίτερο στους εορτασμούς του Πάσχα. Το νησί της Κέρκυρας και ειδικά η ομώνυμη πόλη, αποτελούν πόλο έλξης των επισκεπτών καθόλη την διάρκεια της χρονιάς και συγκεκριμένα την πασχαλινή περίοδο. Πέραν των ψαλμωδιών της Μεγάλης Εβδομάδες γενικότερα, από το Μεγάλο Σάββατο ξεκινούν ιδιαίτερες παραδόσεις. Η Φιλαρμονική ορχήστρα της Κέρκυρας, μία από τις καλύτερες της χώρας, συνοδεύει την πομπή που πραγματοποιείται Μεγάλο Σάββατο. Μετά την Πρώτη Ανάσταση, ακολουθεί το γνωστό έθιμο με τους μπότηδεςΓύρω στις 12 το μεσημέρι οι Κερκυραίοι βγαίνουν στα μπαλκόνια τους κρατώντας πήλινες κανάτες με νερό, τις οποίες έχουν στολίσει με κόκκινες κορδέλες και τις εκσφενδονίζουν ώστε να σπάσουν, καθώς σύμφωνα με το έθιμο αυτό φέρνει γούρι.
ThinkstockPhotos-516235659
Επανερχόμαστε στο Αιγαίο και αυτή τη φορά προορισμός οι Κυκλάδες και η Φολέγανδρος, συγκεκριμένα. Την εποχή αυτή το νησί είναι ανθισμένο, καθώς η άνοιξη έρχεται λίγο νωρίτερα. Τα σπίτια έχουν ξασπριστεί περιμένοντας την εικόνα της Παναγιάς, η οποία περιφέρεται σε όλο το νησί συνοδεία μουσικής, ρακής και μεζέδων, όλα κεράσματα για ντόπιους και ξένους. Μετά το κάστρο και τα χωριά, η πομπή καταλήγει στο λιμάνι του Καραβοστάση, όπου εκτός από τα σπίτια, τιμάται και η ναυτική παράδοση του νησιού, καθώς ευλογούνται τα καϊκια και οι βάρκες.
ThinkstockPhotos-99735194
Σε αρκετά άλλα νησιά υπάρχουν διάφορα ενδιαφέροντα έθιμα και παραδόσεις καθόλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και φυσικά κατά την Ανάσταση και την Ημέρα του Πάσχα. Η Πάτμος, το νησί της Αποκάλυψης, δε θα μπορούσε να απουσιάζει από τη λίστα των νησιών αυτών, καθώς τη Μεγάλη Πέμπτη πραγματοποιείται αναπαράσταση του πλυσίματος των ποδιών από τον Ιησού προς τους μαθητές του. Σε άλλα νησιά γίνεται εορτασμός με ρίψη βεγγαλικών, περιφορά εικόνων, ενώ δε λείπουν οι παραδοσιακές στολές και οι χοροί στις παραλίες και τις πλατείες των οικισμών. Σε αρκετά νησιά αντί για το σουβλιστό αρνί, το έθιμο επιτάσσει ψητό κατσικάκι στο φούρνο συνοδεία μυρωδικών. Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, αξίζει κανείς να το τολμήσει και να επιλέξει κάποιο από τα πολλά νησιά της χώρας για τις πασχαλινές διακοπές του, εντρυφώντας παράλληλα στα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα.
ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog της travelplanet24

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Να το, πετιέται αποξαρχής

Όχι μόνο πετιέται, αλλά αντριεύει και θεριεύει. Ποιο άλλο εκτός από το δόντι; Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το τελευταίο διάστημα το #kitsopaido είχε αρκετά σάλια και ολίγη γκρίνια - ενώ υπό κ.σ. (κανονικές συνθήκες που λέγαμε και στο σχολείο) είναι αρκετά ήσυχο.Βρε τι να φταίει, τι να φταίει. Και δώστου αγκαλιά και πάλι αγκαλιά - είμαστε της σχολής πρόσφερε-αγάπη-τώρα-που-σου-κάθεται-γιατί-μετά-θα-τον-ψάχνεις. 

Η πεθερά ή η μητέρα - όπως το δει κανείς - μας το είπαν σχετικά νωρίς μετά βεβαιότητας "Το παιδί βγάζει δόντια". Μα είναι αρκετά νωρίς, η απάντησή μας. Καθώς οι θεωρίες οφείλουν να αποδεικνύονται, μία επιτόπια διερεύνηση (λέγε με άσκηση ανοίγματος στόματος, κρατώντας το ανοιχτό όσο γίνεται για να παρατηρήσουμε) αρκούσε. Ούλα φουσκωμένα από την πάνω μεριά, ούλα φουσκωμένα και από την κάτω μεριά. Αρχίσαμε το μέτρημα και φτάσαμε στο 6-7. Ανατρέξαμε στα βιβλία που επιβεβαίωναν ότι όντως είναι νωρίς. Συνήθως τα δόντια βγαίνουν αργότερα χωρίς να είναι απιθανό, βέβαια.

Εκεί επανήλθε η μητέρα/ πεθερά με την μετάδοση εμπειρίας λέγοντας "Το πουλάκι μου έβγαλε κι αυτό πολύ νωρίς τα δόντια, τα γονίδια βλέπεις". Τα γονίδια φυγείν αδύνατον, λέμε και μεις ως νεόκοποι γονείς. Αρχίσαν τα στοιχήματα ποιο θα σκάσει πρώτο. Ενώ εστιάζαμε από πάνω, μας ήρθε πρώτο το κάτω. Η ώρα του μασουλήματος πλησιάζει για την δόλια μάνα, μαζί με την δική μας περιέργεια και την δική του ανησυχία. Το συμπέρασμα είναι ένα και μόνο ένα: μεγαλώνουμε.


By Daniel Schwen - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7718008

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Φωτογράφε τράβα μια φωτογραφία

Ποιος θα το έλεγε ότι το συγκεκριμένο λαϊκό άσμα της δεκαετίας του '80 θα ήταν διαχρονικό, αν και βέβαια σε διαφορετική χρήση από αυτή που ερμήνευε τότε ο αοιδός Σταμάτης Γονίδης. Το συγκεκριμένο άσμα - ή τουλάχιστον ο τίτλος του - αφορά σε όλους τους γονείς, νέους και μη. Μπορεί να φαίνεται αυτονόητο, είναι καλό όμως να το θυμάται κανείς διαρκώς. Ο λόγος είναι ένας και απλός: ο χρόνος φεύγει γρήγορα και πίσω δεν γυρνά - τουλάχιστον ακόμη.

Κάθε στιγμή με το παιδί, ειδικά το νεογέννητο, αξίζει να απαθανατιστεί. Η πρώτη του φωτογραφία μόνο, η πρώτη αγκαλιά, ο πρώτος θηλασμός, η πρώτη οικογενειακή, το πρώτο χαμόγελο είναι ανάμεσα στις φωτογραφίες που επιλέγουν σχεδόν όλοι οι νέοι γονείς. Το ζητούμενο είναι να περάσουμε πέρα από αυτό. Κάθε στιγμή αξίζει να καταγραφεί. Τα ψηφιακά μέσα το επιτρέπουν, ειδικά τα smartphones έχουν πλέον καλές κάμερες - αν και ο καλός ο φωτογράφος δεν περιορίζεται μόνο εκεί. Δεν είναι ανάγκη να είναι πόζα, δε χρειάζεται να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Να ζούμε την στιγμή αλλά και να την απαθανατίζουμε ταυτόχρονα. Μία απλή τυχαία αγκαλιά, μία καθημερινή και επαναλαμβανόμενη κίνηση. Τα παιδιά μεγαλώνουν τόσο γρήγορα και ο καιρός περνάει γοργά, τόσο που δεν προλαβαίνουμε να το συνειδητοποιήσουμε. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές σαν αιώνας, από την άλλη πολύ συχνά προσπαθούμε να θυμηθούμε πώς ήταν εκείνη η γκριμάτσα που μας άρεσε ή πώς κοιμόταν όταν ήταν πολύ μικρό.

Γενικότερα οι νέοι γονείς έχουμε κουραστεί όλοι να μας συμβουλεύουν για το πώς να μεγαλώσουμε το παιδί, πώς να το αναθρέψουμε, πώς να το πιάσουμε, να το αλλάξουμε κτλ κτλ. Καλά όλα αυτά, δείχνουν σίγουρα ενδιαφέρον και καλή πρόθεση. Ο καθένας, όμως, έχει τα βιώματά του και με βάση αυτά συμβουλεύει. Η δική μου συμβουλή, λοιπόν, θα ήταν μόνο μία: τραβήξτε όσο πιο πολλές φωτογραφίες μπορείτε. Άσχετες, σχετικές, θολές, κουνημένες, με τοπίο ή χωρίς, με κάθε άνθρωπο που το παίρνει αγκαλιά, ειδικά με τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Εάν θέλετε, υπάρχουν πολλές ιδέες και online για διαφορετικές πόζες, μια απλή αναζήτηση βοηθάει εάν στερέψει η φαντασία. Οι αναμνήσεις φθίνουν, οι φωτογραφίες βοηθάνε στο να διατηρηθούν ζωντανές. Δοκιμάστε το, έστω και με το κινητό. Κατόπιν, αποθήκευση είτε σε cloud services είτε σε σκληρό δίσκο είτε σε όλα τα πιθανά μέσα. Είναι ίσως οι μόνες φωτογραφίες στις οποίες θα ανατρέξετε πιο εύκολα μελλοντικά, ευγνώμονοι που κρατήσατε αυτές τις μικρές και όμορφες στιγμές. Γι αυτό λοιπόν, φωτογράφε, τράβα μία φωτογραφία.