Λίγο πριν και φέτος...βιβλιοπροτάσεις

Οι διακοπές πλησιάζουν. Σχεδόν τις αγγίζουμε. Άλλοι τις έχουν αδράξει ήδη, κάποιοι έρχονται και φεύγουν, ορισμένοι περιμένουν να γυρίσουμε για να μας κουνήσουν μαντήλι. Ο πρώτος μίνι καύσωνας βρίσκεται προ των πυλών. Η αλήθεια είναι ότι μας άργησε φέτος γιατί το τροπικό κλίμα ήρθε να εγκατασταθεί εδώ. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί κάθε σχεδόν απόγευμα έβρεχε στη μισή Ελλάδα, πρέπει να'χουμε μετακομίσει στους τροπικούς και δεν το έχουμε καταλάβει. Άσχετη σκέψη τώρα, αλλά όλο αυτό το νερό μήπως πήγε χαμένο; Γιατί δε βλέπω να έγινε καμιά προσπάθεια συγκέντρωσής του. Μην πούμε αργότερα πάλι το νερό νεράκι. Κλείνει η άσχετη παρένθεση.

Διακοπές, λοιπόν, ετοιμάζουμε οι περισσότεροι. Μικρότερες ή μεγαλύτερες αυτό εξαρτάται από την άδεια, την οικονομική κατάσταση, τα συνοδά μέλη (βλέπε νεογέννητα κτλ) και άλλα. Οι βαλίτσες γεμίζουν, ψωνίζουμε τα απαραίτητα και γενικότερα προσέχουμε για να έχουμε. Οδικώς, αεροπορικώς, ακτοπλοϊκώς οι ώρες είναι πολλές, ειδικά αν υπάρχουν και ανταποκρίσεις. Απαραίτητη συντροφιά και φέτος λοιπόν τα βιβλία. Είτε παλιότερα που έχουμε διαβάσει και ξεσκονίζουμε, είτε βιβλία που αγοράσαμε μες στο χειμώνα και δεν έχουμε προλάβει να τελειώσουμε, είτε πάλι νέες αγορές που θα μας συντροφεύσουν ορισμένες ώρες χαλάρωσης και μετάβασης. Μετά τις αντίστοιχες περσινές προτάσεις, ώρα για τις φετινές.

Η πρώτη αφορά σε μια τριλογία που μας προέκυψε τετραλογία. Αναφέρομαι στα βιβλία της Stephanie Meyer Έπος του Λυκόφωτος (Λυκόφως, Νέα Σελήνη και Έκλειψη - εν αναμονή του τέταρτου και τελευταίου με τον τίτλο Χαραυγή). Όλα τους παγκόσμια Best Seller που διαβάζονται ευχάριστα. Ιστορία παράδοξης αγάπης όπου βρικόλακες διαφορετικοί απ'ό,τι τους έχουμε συνηθίσει, λυκάνθρωποι περισσότερο ανθρώπινη και στη μέση μια κοπέλα που ενώνει τις δύο πλευρές. Από τις καλύτερες επιλογές κατά τη γνώμη μου για φέτος το καλοκαίρι. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα θέλετε να τα διαβάσετε όλα μονομιάς, καθότι στο τέλος κάθε βιβλίο βρίσκεται ενσωματωμένο το πρώτο κεφάλαιο του επόμενου... Ομολογώ ότι το έξυπνο αυτό κόλπο με καθήλωσε!

Επόμενη επιλογή από τα εγχώρια και μάλιστα από μία συν-blogger, την Μαρία Τζιρίτα. Αρκετοί φαντάζομαι θα την γνωρίζουμε μέσα από τα blogs αλλά και από τα βιβλία της. Το μυθιστόρημά της Το παιδί της αγάπης (πρώτο της βιβλίο αν δεν κάνω λάθος) είναι ήδη best seller. Πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που έτσι απλά το μετέτρεψαν σε άνθρωπο-βαλίτσα. Το δεύτερό της βιβλίο που κυκλοφόρησε πιο πρόσφατα λέγεται Μάτια μου. Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου. Προτεινόμενο και αυτό!

Επειδή τα φετινά μου ταξίδια συμπεριλαμβάνουν αρκετές μετακινήσεις, όποιο άλλο βιβλίο έχετε να προτείνετε για φέτος το καλοκαίρι, ευπρόσδεκτο! Θα περιμένω τις προτάσεις σας στα σχόλια. Μέχρι να φύγουμε, προλαβαίνουμε να εφοδιαστούμε...

Σπέτσες: Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Το ΠΣΚ που μόλις πέρασε με βρήκε στο ορμητήριο των Τρελοτουριστών, τις Σπέτσες για...εκπαιδευτικούς σκοπούς. Νησί του Αργοσαρωνικού, αρχοντικό, με πολλούς καπεταναίους, που όλοι το θυμόμαστε από τα έργα με την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Τρεις ώρες περίπου από Αθήνα, είκοσι λεπτά από Κόστα (Πόρτο Χέλι) αν θέλει κανείς να πάει οδικώς. Ένα νησί που κρατάει ακόμη χαρακτήρα όπου οι μετακινήσεις γίνονται με θαλάσσια ταξί, άμαξες, ποδήλατα και λεωφορεία που θυμίζουν λίγο την Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και τον Αλήτη.

Παρασκευή μεσημέρι φτάσαμε και φύγαμε κατευθείαν για Βρέλλο. Από τις πιο κοντινές παραλίες με λεωφορείο (1,5 ευρώ εισιτήριο) που διαθέτει ξαπλώστρες και beach bar. Γενικά οι παραλίες του νησιού είναι μικρές σχετικά με βότσαλο. Ήπιαμε τις μπύρες μας στην παραλία και γυρίσαμε στον Άγιο Μάμα για φαγητό. Το βράδυ έφτασε και το μεγαλύτερο κομμάτι του γκρουπ και ξεχυθήκαμε μπαρότσαρκα στο Παλιό Λιμάνι. Μεγαλύτερη στάση και πιο κεφάτη στο Μουράγιο. Ξεκινώντας σχετικά χαλαρά, καταλήξαμε να χορεύουμε και να χοροπηδάμε 4 ώρες με τέτοια μανία που οι γύρω μας κοιτούσαν απορημένοι! Και λογιών-λογιών ηλικίες, από 25 ως και 45. Άμα το'χει ο άνθρωπος, το'χει, πάει και τελείωσε. Και δεν ήταν το αλκοόλ η κινητοποιός δύναμη. Πώς να συμβαίνει άραγε να περνάς τόσο αυθόρμητα όμορφα με ανθρώπους που γνωρίζεις τόσο λίγο;

Η επόμενη μέρα ή μάλλον μεσημέρι μας βρήκε με το καραβάκι για Αγίους Αναργύρους. Πρακτικά κάναμε τον γύρο του νησιού. Τα θαλάσσια ταξί απλησίαστα - για την συγκεκριμένη παραλία είναι 63 ευρώ η διαδρομή και μέχρι 8 άτομα, ενώ το καραβάκι 9 ευρώ με επιστροφή. Μόνο μειονέκτημα ότι γυρνάει σχετικά νωρίς, 6 η ώρα το τελευταίο δρομολόγιο. Η παραλία συμπαθητική και σχετικά ήρεμη. Όλα τα λεφτά όμως η ξενάγηση στο νησί του γέρου πλοιάρχου. Μάθαμε για όλες τις βίλες του νησιού, για τις ξέρες, τα βράχια, την ιστορία και όχι μόνο. Συναντήσαμε μέρη που βλέπουμε συχνά σε ταινίες (όπως η σπηλιά που πήγε η Καρέζη με τον Μπάρκουλη στο Τζένη-Τζένη) ή το μέρος όπου "ξαπόστασε" η ωραία Ελένη με τον Πάρη όταν φύγανε από Σπάρτη.

Η δεύτερη βραδιά ξεκίνησε πιο χαλαρά. Εκείνο που έκανε εντύπωση ήταν ότι μας σταματούσαν από τα άλλα εκπαιδευτικά γκρουπ και μας ρωτούσαν για την χθεσινή βραδιά. Από εγκωμιαστικά σχόλια περί χορευτικών ικανοτήτων και Πες μας τι πίνεις και δε μας δίνεις μέχρι κακεντρέχιες τύπου Δε βγαίνετε στην Αθήνα καθόλου... Τι έκανες παιδί μου στις Σπέτσες, θα ρωτά η έρμη μάνα. Εντύπωση μάνα, είναι η σωστή απάντηση! Αρχικά ποτό στο Stavento (ψιλομπόμπα), έπειτα για ελαφρύ λίκνισμα στο BBack (όλα αυτά στο Παλιό Λιμάνι) και τέλος οι ηρωικοί της παρέας στο ΕΜΠΑΤΗ. Το καλοκαίρι το γνωστό αθηναϊκό μαγαζί μετακομίζει στις Σπέτσες. Οποία σύμπτωση ότι είχε έναρξη τις μέρες που ήμασταν εμείς κάτω! Φυσικά η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και απολαύσαμε τα άσματα του Σπυράκου (Ο έρωτας με έρωτα περνάει) και της αχΣαμπρίνας (Boom Boom) μέχρι πρωίας! Ο ήλιος είχε ήδη ανατείλει όταν επιστρέψαμε κοιτώντας με μισόκλειστα μάτια τα αποτελέσματα του λουλουδοπόλεμου στα παντελόνια μας, έχει να πέσει πολλή χλωρίνη στο άσπρο παντελόνι. Από τα αγαπημένα του καλοκαιριού η πρωινή επιστροφή από ξενύχτι.

3 ώρες μετά πήγαμε για την τελευταία βουτιά στο Καϊκι - 5 λεπτά από το κέντρο, από τις πλέον οργανωμένες παραλίες. Λιώσιμο στην ξαπλώστρα με αποτέλεσμα κοκκίνισμα, μερικές βουτιές χαλάρωσης και ετοιμασία για επιστροφή στην Αθήνα με τη συνοδεία των απαραίτητων αμυγδαλωτών. Ευτυχώς στην Αθήνα μας περίμενε η δροσιά της απογευματινής βροχής.

Γενικό συμπέρασμα του 3ημέρου; Δε χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να περάσεις καλά, ούτε καν να προσπαθήσεις για να τις δημιουργήσεις. Καλή διάθεση μόνο και τα υπόλοιπα έρχονται. Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα, λοιπόν...


ΥΓ Φωτογραφίες θα αργήσουν καθότι είναι μοιρασμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα της Αθήνας.

ΥΓ1 Οι έντονες εντυπώσεις μου από το νησί έχουν προϊστορία. Όταν ήμουν 3 χρονών είχαμε πάει οικογενειακώς στις Σπέτσες. Εκεί που καθόμουν αμέριμνος και έτρωγα ένα μήλο, μια μέλισσα κάθησε πάνω στο φρούτο μου. Φυσικά την δάγκωσα, με τσίμπησε στη γλώσσα η οποία πρήστηκε και είχαμε τρεχάματα. Τέλος καλό βέβαια αλλά, υποσυνείδητα μάλλον, είχα να πάω στο νησί από τότε! Μας συνδέει προφανώς κάτι διαφορετικό και μ'αυτό το νησί.

Η ζωή τραβάει τον ανη-Φόρο...*

Το ταμείο είναι μείον. Αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Τόσο μείον που αστεία μέτρα προσπαθούν να εφαρμοστούν. Η "τακτοποίηση" και όχι νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων είναι ένα από αυτά. Μετάφραση; Το ταμείο έχει ανάγκη από ζεστό χρήμα. Νέοι φόροι επιβάλλονται. Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις οικονομικές γνώσεις αντιλαμβάνεται ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν επιβάλλεις νέους φόρους, αντίθετα τους μειώνεις έτσι ώστε να προσελκύσεις επενδύσεις και να αυξήσεις την κατανάλωση που οδηγεί μεσοπρόθεσμα σε περισσότερα έσοδα. Αλλά αυτά τα μέτρα απαιτούν προγραμματισμό, κάτι που φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες μάλλον αγνοούν. Και συνήθως αυτούς τους φόρους καλούνται να τους πληρώσουν αυτοί που έχουν ήδη πληρώσει...

Τυπικό παράδειγμα μια βόλτα για καφέ. Ένα παγωμένο τσάι και ένας καφές. Τον τελευταίο καιρό ζητάω τον λογαριασμό μαζί και την απόδειξη. Συγκεκριμένα "Μπορείτε να μας φέρετε την απόδειξη να σας πληρώσουμε;". Αρχίζει το γκαρσόνι ιστορίες ότι την ώρα που εκδίδανε την απόδειξη, πιάστηκε το χαρτί στη μηχανή κτλ κτλ. Επιμένω να ζητάω την απόδειξη. Χωρίς αυτή δεν κάνω κίνηση να πληρώσω, φυσικά. Εν τέλει και με ύφος χιλίων καρδιναλίων μου την φέρνει, πληρώνεται χωρίς πουρμπουάρ φυσικά και φεύγουμε. Φυσικά το μαγαζί μόλις μας έχασε από πελάτες.

Τι κοινό έχει η πρώτη ιστορία με τη δεύτερη; Μέρος της φοροϋστέρησης προέρχεται από τη φοροδιαφυγή. Ποιοι φοροδιαφεύγουν; Αρκετοί καταστηματάρχες, πάροχοι υπηρεσιών, ελεύθεροι επαγγελματιές κτλ. Και λέω αρκετοί γιατί υπάρχουν ασφαλώς και νομοταγείς. Ποιοι όμως αγοράζουν άραγε τις υπηρεσίες όλων αυτών; Η εύκολη απάντηση είναι να τους κυνηγήσει το κράτος. Συμφωνώ. Το κράτος όμως και ειδικά στην παρούσα κατάσταση αδυνατεί για τους χι-ψι λόγους να το κάνει. Οπότε τι μένει; Η ενεργοποίησή μας ως πολίτες και καταναλωτές.

Και γιατί να μπούμε σ'αυτή τη διαδικασία, θα ρωτήσει κάποιος άλλος; Απλούστατα γιατί αυτά τα έσοδα που λείπουν, φίλτατε, τα έχουμε πληρώσει αρκετοί από εμάς εις τριπλούν. Ποιοι είμαστε οι εμείς; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι νομοταγείς πολίτες. Και γιατί εις τριπλούν; Μία φορά ως φόρο στο μισθό μας. Δεύτερη φορά ως ΦΠΑ στο κατάστημα, επαγγελματία κτλ ο οποίος δεν τον αποδίδει ως όφειλε στο κράτος και φυσικά τον έχει εισπράξει από εμάς - μιλάμε για χρήματα που φεύγουν από την τσέπη μας και πάνε στην τσέπη του επιτήδειου, καθαρή απάτη δηλαδή. Και τρίτη φορά γιατί από τη στιγμή που το κράτος υστερεί σε έσοδα επιβάλλει νέους φόρους που πάλι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε. Ουσιαστικά ο κάθε επιτήδειος που δεν πληρώνει, επιβαρύνει επιπλέον τον καθένα από εμάς.

Πόσο θα άλλαζαν άραγε τα πράγματα αν εμείς κάναμε την απλή κίνηση να διεκδικούμε αυτό που έχουμε πληρώσει; Να διεκδικούμε δηλαδή ως πολίτες και καταναλωτές τα νόμιμα και τα αυτονόητα. Αν την επόμενη φορά αντί να ζητήσουμε απλώς τον λογαριασμό, ζητήσουμε να μας φέρουν την νόμιμη απόδειξη για να πληρώσουμε;

*εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Γ.Ρίτσου μελοποιημένο από τον Θεοδωράκη

Δροσερά καλοκαιρινά

Ενόψει διακοπών, το πήγαινε-έλα είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Άλλοι φεύγουν για διακοπές, άλλοι έρχονται, άλλοι απλώς περιμένουν. Μέσα σ'αυτό το κλίμα δύο κουλά για να'χουμε να πορευόμαστε.

Κουλό νο1: Κατεβαίνανε δύο γνωστοί με ΚΤΕΛ από Λάρισα με κατεύθυνση προς Πειραιά. Κάποια στιγμή περάσανε, όπως συμβαίνει συνήθως, από τις Θερμοπύλες. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος.

-Ρε συ, θύμησέ μου πώς τον λένε αυτόν στο άγαλμα.

-Πλάκα κάνεις έτσι ότι δε θυμάσαι...

-Άστο, το'χω. Θυμήθηκα, ο Περικλής είναι.

-Λεωνίδας βρε άσχετο!

-Α γεια σου! Και δε θυμόμουνα το επίθετο...
Όλο το λεωφορείο έσκασε στα γέλια, εννοείται.

Κουλό νο2: Ετοιμαζόμασταν να πάμε το Σάββατο που μας πέρασε στην Επίδαυρο στις Νεφέλες του Αριστοφάνη από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είχαμε το τρελό μπουρίνι που πλημμύρισε τα πάντα. Πάνω που περιμέναμε να δούμε αν θα βγει ανακοίνωση για την παράσταση, χτυπάει το τηλέφωνο της συνοδού μου και ακολουθεί ο χαρισματικός διάλογος.

-Έλα βρε, τι γίνεται. Έμαθα βρέχει και δε θα πάτε τελικά στην παράσταση.

-Έτσι φαίνεται. Τρελή γκαντεμιά, μια φορά είπα να πάω και γω Επίδαυρο.

-Ε καλά τι σκας βρε; Δεν είναι κλειστό το θέατρο από πάνω;

-...

-Κοτσάνα είπα ε; Άστο, κάνε ό,τι δεν άκουσες...

Η παράσταση παρεμπιπτόντως έγινε κανονικά. Ο ουρανός ήταν ξάστερος, η παράσταση δε αρκετά καλή. Μία φορά τουλάχιστον το χρόνο το προσκύνημα στην Επίδαυρο έχει την αξία του. Η τοποθεσία είναι μαγευτική, το θέατρο μοναδικό όπως και η εμπειρία του να βλέπεις παράσταση στον ίδιο χώρο που βλέπανε οι πρόγονοί μας 2 χιλιάδες και χρόνια πριν με τη συνοδεία των τζιτζικιών. Όποιος δεν το έχει ζήσει, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

ΥΓ Άσχετο: Τελικά στην Πλάκα άμα ψάξει κανείς υπάρχουν μαγαζιά που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα τουριστικά. Και καλό φαγητό, άψογη εξυπηρέτηση και φυσιολογικά τσιμπημένες τιμές.

Ρώμη: Βατικανό, Κολοσσαίο, Άγγελοι και Δαίμονες (2/2)

Ο χαρακτηρισμός Αιώνια Πόλη προήλθε από το γεγονός ότι η Ρώμη κατοικείται πάνω από τα αρχαία χρόνια. Επί χρόνια ήταν πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους που εξαπλώθηκε σε όλη τη Μεσόγειο. Επιπλέον υπήρξε και συνεχίζει να είναι η έδρα των Παπών. Στα σπλάχνα της Ρώμης βρίσκεται το Βατικανό, το μικρότερο κρατίδιο της Ευρώπης. Η Ρώμη ως φόντο έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές ταινίες, με πιο πρόσφατη την ταινία Άγγελοι και Δαίμονες (ελληνική μετάφραση Illuminati) από το ομώνυμο βιβλίο του Dan Brown (συγγραφέα και του Κώδικα Ντα Βίντσι). Αρχαιότητα και Αναγέννηση συνυπάρχουν ομάλα σ'αυτή την πόλη - ζωντανό μουσείο.

Στο δρόμο για το Βατικανό βρίσκεται το Castel Sant'Angelo, μπροστά στον Τίβερη. Αρχικά χτίστηκε σαν Μαυσωλείο του Αδριανού, αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν οχυρό, φυλακή και τώρα είναι μουσείο. Στην κορυφή του βρίσκεται ο Αρχάγγελος που βάζει το σπαθί του στο θηκάρι. Ιδιαίτερο στοιχείο ότι το κτίριο είναι κυλινδρικό. Το κάστρο αποτελεί βασικό σημείο της πλοκής και στην όπερα Tosca του Puccini.

Καλύτερη πρόσβαση και θέα έχει κανείς διασχίζοντας την Γέφυρα των Αγγέλων που ενώνει σ'εκείνο το σημείο τις όχθες του Τίβερη. Στην κορυφή του υπάρχει ένα καφέ με πολύ καλή θέα στην πόλη.

Περπατώντας κανείς με τα πόδια προς το Βατικανό βλέπει και το Passetto. Είναι ένας οχυρωμένος διάδρομος που ενώνει το Castel Sant'Angelo με το Βατικανό. Το χρησιμοποιούσαν οι Πάπες ως έξοδο διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Φυσικά αποτελεί και σημαντικό κομμάτι της πλοκής στο Illuminati.

Μετά από 5' περίπου λεπτά περπάτημα φτάνει κανείς στο Βατικανό. Τα κάγκελα χωρίζουν το παπικό κρατίδιο από τη Ρώμη και το υπόλοιπο ιταλικό κράτος. Ο Άγιος Πέτρος φυσικά ξεχωρίζει επιβλητικός, αμέσως μετά την περίφημη πλατεία.

Στη μέση της πλατείας βρίσκεται ένας οβελίσκος και ένα συντριβάνι, κομμάτι και αυτό της πλοκής στο Angels and Demons. Γύρω από το συντριβάνι βρίσκονται σε λιθογραφίες οι άνεμοι της αρχαιότητας. Δεξιά και αριστερά από το συντριβάνι βρίσκονται δύο χάλκινοι δίσκοι στο πάτωμα της πλατείας. Αν σταθεί κανείς εκεί και κοιτάξει την πλησιέστερη συστοιχία από κολώνες, παρατηρεί μια οπτική απάτη: οι κολώνες από τρεις φαίνονται μία! Μια προοπτική που έδωσε ο Μπερνίνι όταν σχεδίασε την πλατεία και τους κίονες.

Αφού περάσει κανείς τον έλεγχο, μπαίνει στον Άγιο Πέτρο. Προσοχή στην ενδυμασία, κυρίως για τις κυρίες. Βασικότερη επιλογή μετά είναι να μπει κανείς στην περίφημη βασιλική του Αγίου Πέτρου και οι κατακόμβες. Στις κατακόμβες βρίσκονται οστά αγίων, εικάζεται και αυτά του Αγίου Πέτρου. Παρεμπιπτόντως ο ναός έχει χτιστεί πάνω από το σημείο όπου σταυρώθηκε ο άγιος.

Η εκκλησία είναι εντυπωσιακή σε μέγεθος. Μην παραλείψετε εκθέματα όπως η περίφημη Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, όπου αναπαριστά την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση. Ο τρούλος είναι έργο επίσης του Μιχαήλ Αγγέλου.

Δεξιά από την είσοδο της πλατείας του Αγίου Πέτρου βρίσκεται η είσοδος για τα μουσεία του Βατικανού. Εκεί βρίσκεται και η περίφημη Καπέλα Σιστίνα ή Καπέλα Σιξτίνα. Τα μουσεία του Βατικανού είναι ουσιαστικά ένα ορθογώνιο. Στη μία πλευρά είναι η είσοδος και στο τέλος του ορθογώνιου αυτού είναι η Καπέλα Σιστίνα. Έτσι αναγκαστικά περνάει ο επισκέπτης από παντού.

Στη διαδρομή πάντως έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία. Ξεχωρίζει η περίφημη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ όπου αναπαριστώνται οι μεγαλύτεροι αρχαίοι φιλόσοφοι.

Καταλήγει κανείς στην Καπέλα Σιστίνα. Ένα παρεκκλήσι μοναδικό σίγουρα με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες ιδιαίτερες. Έργο αρκετών, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιχαήλ Άγγελος. Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, το έμαθα αφού τράβηξα την συγκεκριμένη.

Φεύγοντας από το Βατικανό και περπατώντας κατά μήκος του Τίβερη συναντά το νησάκι του Τίβερη, την περίφημη Isola Tiberina. Ένα νησάκι που έχει πάρει το σχήμα καραβιού το οποίο στεγάζει ένα νοσοκομείο και όχι μόνο. Υποτίθεται ότι εκεί βρέθηκε ένα φίδι - αφιέρωμα στο θεό Ασκληπιό.

Σχετικά κοντά βρίσκεται η Piazza Navona. Μία πλατεία γεμάτη από καφέ στο ίδιο μέρος όπου παλιότερα βρισκόταν ο ιππόδρομος της Ρώμης. Εκτός από ιπποδρομίες και θεάματα, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια αρκετές φορές πλημμύριζαν την πλατεία και διοργάνωναν ναυμαχίες!

Στο κέντρο της έχει ένα ακόμη συντριβάνι έργο του Μπερνίνι, το συντριβάνι των 4 ποταμών. Στη βάση του οβελίσκου βρίσκονται οι τέσσερις γνωστότεροι ποταμοί από τέσσερις ηπείρους. Ο Νείλος, ο Γάγγης, ο Ρίο ντε λα Πλάτα και ο Δούναβης. Καθένας έχει τους συμβολισμούς του. Ο Νείλος για παράδειγμα έχει κάλυμμα στο κεφάλι γιατί την εποχή που χτίστηκε το συντριβάνι δεν ήταν ακόμη γνωστές οι πηγές του.

Η Ρώμη όμως έχει και την αρχαία πλευρά της. Αυτή εκτείνεται κυρίως πίσω από το λόφο του Καπιτωλίου. Εκεί βρίσκεται το Forum Romanum και το Κολοσσαίο. Επειδή ο χρόνος δεν επαρκούσε και ο ήλιος έκαιγε, το προσεγγίσαμε από την εξωτερική πλευρά μόνο.

Μ'αυτά και μ'αυτά το επαγγελματικό ταξίδι στη Ρώμη έφτασε στο τέλος του. Το νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι καλού-κακού το έριξα, η πόλη όμως από μόνη της σε καλεί χωρίς να το καταλάβεις. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λοιπόν! Μέχρι την επόμενη φορά...

Μουσείο Ακρόπολης και πέριξ

Το καλοκαίρι στην Αθήνα είναι γεμάτο εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις μουσικές, χορευτικές, θεατρικές. Στο Ηρώδειο, στην Επίδαυρο, στην Πειραιώς, στους δρόμους και σε άλλους χώρους μπορεί κανείς να παρακολουθήσει κυριολεκτικά ό,τι θέλει. Οι τιμές κυμαίνονται από τσουχτερές έως δωρεάν. Το καλοκαίρι λοιπόν η πόλη παίρνει πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Χθες το απόγευμα ως αργά το βράδυ ήταν γεμάτο ήχους, εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Πρώτη στάση επίσκεψη στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το νέο στολίδι της πόλης. Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δίπλα στον σταθμό του μετρό Ακρόπολη. Από το μετρό ήδη ο επισκέπτης προϊδεάζεται τι θα δει καθώς τον περιμένουν αναπαραστάσεις από την ζωφόρο του Παρθενώνα.

Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης στέκεται απέναντι από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Από τα σκαλιά πριν την είσοδό του η θέα είναι διπλή και γεμίζει το μάτι.

Το αιώνιο και το νέο...

Τα βήματα του επισκέπτη περνάνε από το γυάλινο πάτωμα με τις γκρι βούλες που επιτρέπουν να βλέπει κανείς κάτω. Τα εκθέματα του μουσείου ξεκινάνε ήδη από τα θεμέλια...

Το μουσείο είναι χτισμένο έτσι ώστε να υπάρχει η όσο το δυνατόν μικρότερη επιβάρυνση των αρχαίων που βρίσκονται από κάτω του, καθότι η συνοικία Μακρυγιάννη βρίθει αρχαιοτήτων. Αρχαία λοιπόν και στα σπλάχνα του μουσείου.

Εισιτήριο μπορεί κανείς να κλείσει και μέσω Ίντερνετ με χρέωση πιστωτικής. Η τιμή ως το τέλος του 2009 είναι 1 ευρώ! Το ωράριο 8-8. Και παρόλο που χθες ήταν η πρώτη μέρα ελεύθερη για το κοινό, στο διάστημα 6-8 το απόγευμα ο κόσμος ήταν λίγος.

Η πρώτη εικόνα μετά τον έλεγχο εισιτηρίων.

Το ισόγειο είναι σε κεκλιμένο επίπεδο, έτσι ώστε ο επισκέπτης να νιώθει κάτι αντίστοιχο με τα Προπύλαια. Εκεί βρίσκονται ευρήματα από την αρχαϊκή περίοδο. Έχουν γίνει ενδιαφέρουσες απόπειρας αποκατάστασης και ολοκλήρωσης θραυσμάτων.

Οι Καρυάτιδες σε περίοπτη θέση - λείπει η "συνάδελφός" τους που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Ως γνωστόν, τα αρχαία μάρμαρα, γλυπτά κτλ ήταν χρωματιστά και μάλιστα με έντονα χρώματα. Ελάχιστα έχουν διατηρηθεί για να μας δίνουν μια σχετική ιδέα.

Οι αίθουσες έχουν χωρό ώστε ο επισκέπτης να βλέπει τα εκθέματα με την άνεσή του. Η συγκεκριμένη φωτογραφία θα μπορούσε να έχει τίτλο Το κορίτσι και το άλογο...

Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο (η πρόσβαση γίνεται και με κυλιόμενες σκάλες) πέρα από μια 3D περιήγηση στον τρόπο κατασκευής αλλά και καταστροφής της Ακρόπολης, υπάρχουν τα κομμάτια από τις μετόπες και τα αετώματα του ναού. Έχει γίνει μια ενδιαφέρουσα δουλειά όπου τα κομμάτια που λείπουν - βρίσκονται ως επί το πλείστον στο Βρετανικό Μουσείο - έχουν συμπληρωθεί ώστε το έργο να φαίνεται ενιαίο. Έτσι, για να παίρνουμε μία ιδέα του μεγαλείου. Με άσπρο προφανώς τα εκμαγεία των μαρμάρων.

Μια στάση για μια απρόσκοπτη ματιά προς τον Ιερό Βράχο και πάλι αυτή τη φορά από πιο ψηλά. Η θέα γενικότερα στην Αθήνα είναι αρκετά καλή.

Υδρορροή με μορφή λιονταριού - τα γκαργκόιλς των καθολικών ναών δεν είναι τελικά και τόσο πρωτότυπη ιδέα.

Η άλλη πλευρά του αετώματος με ό,τι έχει περισωθεί. Σημειωτέον ότι αρκετά αγάλματα τα κατέστρεψαν χριστιανοί κατά τον 3ο μχ αιώνα. Δε μας φταίνει μόνο οι ξένοι.

Το συγκεκριμένο γλυπτό βρισκόταν στην κορυφή του αετώματος.

Ο περιβάλλων χώρος του μουσείου έχει διαμορφωθεί με το φυτό-έμβλημα της πόλης της Αθήνας, την ελιά. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση σίγουρα.

Η άνεση στους χώρους φαίνεται καλύτερα από ψηλά. Η συγκεκριμένη αίθουσα βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο.

Έπειτα από μιάμιση περίπου ώρα περιήγησης στο μουσείο, ήρθε η ώρα για έναν γρήγορο καφέ υπό την σκέπη της Ακροπόλεως κάπου στην Πλάκα. Σημειωτέον μέσα στο μουσείο, στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει καφέ και εστιατόριο με άπλετη θέα και τιμές προσιτές. Εμείς το απολαύσαμε δίπλα στο Φανάρι του Διογένη.

Περπατώντας τον ομορφότερο πεζόδρομο της Ευρώπης, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τα βήματά μας μας οδήγησαν στο Ηρώδειο όπου χθες το βράδυ ο Θάνος Μικρούτσικος παρουσίαζε ορισμένα από τα καλύτερά του έργα. Ο αττικός ουρανός μας έκανε το χατήρι και δεν είχαμε απρόοπτα.

Στο πρώτο μέρος εμφανίστηκε η Καμεράτα υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Μυράτ με την Ρίτα Αντωνοπούλου να ερμηνεύει όμορφα τραγούδια του Μικρούτσικου. Στο δεύτερο μέρος ο Χρήστος Θηβαίος, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Γιάννης Κούτρας και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας φυσικά με τον Θάνο Μικρούτσικο στο πιάνο ερμήνευσαν μελοποιημένα τραγούδια του Καββαδία σε μουσική Μικρούτσικου. Και κάπως έτσι συμπληρώθηκε μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στην Αθήνα.

ΥΓ Η συνέχεια της περιήγησης στη Ρώμη μπορεί να περιμένει...

ΥΓ2 Φωτογραφίες χωρίς φλας μπορεί κανείς σε βγάλει σε όλο το μουσείο.

Ρώμη: η αιώνια πόλη (1/2)

Τετάρτη απόγευμα χτυπάει το γνωστό τηλεφώνημα του γνωστού προϊσταμένου (βλέπε ταξίδι Κωνσταντινούπολη). Ψυλλιασμένος αυτή τη φορά, ήξερα τι με περίμενε. Τετάρτη και πάλι, τετραήμερο επαγγελματικό ταξίδι και αυτή τη φορά.

-Ετοιμάσου, μου λέει, 9 το πρωί της Πέμπτης πετάς.

-Να φανταστώ για εκεί που οδηγούν όλοι οι δρόμοι, του απαντάω.

-Δεν καταλαβαίνω τι λες, αλλά φεύγεις για Ρώμη.

-Το ίδιο λέμε, απαντάω.

Και να που οι δρόμοι με φέρανε και πάλι στην Αιώνια πόλη. Πρώτη φορά τα βήματα μας είχανε φέρει εδώ για εφταήμερη στην τρίτη Λυκείου, την μακρινή εποχή που δεν υπήρχε καν ευρώ. Και ομολογώ ότι την είχα λατρέψει από τότε. Η Ρώμη είναι ζωντανό μουσείο. Αρχαιότητα, ρωμαϊκά χρόνια, χριστιανικές επιρροές, Αναγέννηση, νεότερα χρόνια, όλα συνδυασμένα συμπληρώνουν την εικόνα της εφτάλοφης πόλης που διασχίζεται από τον ποταμό Τίβερη.

Το ξενοδοχείο σε πολύ καλό μέρος και κεντρικό, στη Via Veneto. Για τους επισκέπτες της Ρώμης είναι πολύ σημαντικό η διαμονή αν είναι σε κεντρικό σημείο διότι έχουν τη ευκαιρία να περπατήσουν την πόλη. Και είναι πραγματικά πολύ όμορφη.

Φωτογραφία της Via Veneto με τα πλατάνια, λίγο πάνω από την Piazza Barberini

Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο ορισμένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Ρώμης. Διασχίζοντας την Via Sistina προσεγγίζει κανείς την περίφημη Piazza di Spagna από την πάνω πλευρά. Στην κορυφή της δεσπόζει ένας από τους δεκατρείς οβελίσκους που βρίσκονται διάσπαρτοι στη Ρώμη.

Τα Ισπανικά Σκαλιά (Spanish steps) είναι σημείο συνάντησης νέων κατοίκων της Ρώμης και επισκεπτών. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς εκεί παρέες να πίνουν, να διασκεδάζουν, να τραγουδούν. Φυσικά κατά τη διάρκεια της ημέρας γίνεται πανικός από τουρίστες που δροσίζονται στα νερά του συντριβανιού που βρίσκεται στη βάση των σκαλιών.

Κατεβαίνοντας ευθεία από τα Σκαλιά βρίσκεται η περίφημη Via dei Condotti, ένας δρόμος όπου σίγουρα οι πιστωτικές κάρτες αναστενάζουν. Εδώ έχουν μαγαζιά όλοι οι γνωστοί οίκοι. Ευτυχώς πλέον υπάρχουν και στην Αθήνα, οπότε καλύτερα να ψάξετε μόνο για προσφορές.

Στη Via Condotti βρίσκεται και το Antico Caffe Greco, ένα από τα παλιότερα και γνωστότερα καφέ της Ρώμης (μαζί με το Cafe de Paris που βρίσκεται στη Via Veneto). Το Caffe Greco ήταν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, πράγμα που φαίνεται και από την καταπληκτική διακόσμηση στο εσωτερικό του με πίνακες αξίας. Ατού του μαγαζιού τα γλυκά του και φυσικά ένας καπουτσίνο για αναπλήρωση δυνάμεων μετά τα ψώνια.

Μέσα από τα στενάκια του κέντρου, φτάνει κανείς άνετα από την Piazza di Spagna στην περίφημη Fontana di Trevi. Συστάσεις ιδιαίτερες δε χρειάζονται. Καταπληκτική δημιουργία, αναπαράσταση του Ωκεανού σε ένα έργο που σίγουρα κόβει την ανάσα. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, σημαντικότερη εκ των οποίων η ιδιαίτερη σκηνή στην Dolce Vita. Ρίχνοντας κάποιο νόμισμα στα νερά του συντριβανιού δίνει ο επισκέπτης την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει στη Ρώμη.

Συνεχίζοντας τη βόλτα μέσα στα στενάκια του κέντρου και ακολουθώντας το πλακόστρωτο σε συνέχεια της Fontana di Trevi, μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει σε ένα άλλο διάσημο μνημείο της Ρώμης, το Πάνθεον. Αυτό το επιβλητικό κτίριο που αρχικά χτίστηκε για τη λατρεία αρχαίων θεών έχει μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία. Ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει το Πάνθεον εκτός από τους κίονες της εισόδου είναι η τεράστια οπή στο κέντρο. Ο θόλος δε στηρίζεται με κολώνες αλλά φαίνεται να αιωρείται. Επειδή όμως έχει αρκετά παχιά τοιχώματα, δεν μπορούσε να ανοιχτεί παράθυρο οπότε σχεδιάστηκε η οπή στο κέντρο για να μπαίνει φως και αέρας.

Αριστερά από το Πάνθεον είναι ακόμη ένας οβελίσκος που στηρίζεται σε έναν ελέφαντα - έργο του Μπερνίνι. Αν δεν υπήρχαν οι αρχαιότητες θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Μπερνίνι είναι για τη Ρώμη ότι ο Γκαουντί για τη Βαρκελώνη.

Η Ρώμη έγινε γνωστή και μέσα από τις ταινίες της Τσινετσιτά, το ιταλικό Χόλυγουντ που έδωσε αρκετές υπερπαραγωγές μερικές δεκαετίες πριν. Φαίνεται όμως ότι οι Ρωμαίοι είχανε τον κινηματογράφο αρκετό καιρό πριν μέσα τους. Σ'αυτούς τους δύο οβελίσκους παρατηρεί κανείς κάτι διαφορετικό: οι εικόνες δεν είναι σε παράλληλα επίπεδα αλλά στροβιλίζουν ακολουθώντας ένα μαιανδρικό μοτίβο. Οι εικόνες αναπαριστούν σημαντικές μάχες από την αρχή μέχρι και την κατάληξή τους. Έχει ενδιαφέρον να τις χαζέψει κανείς.

Επειδή όμως το ταξίδι ήταν επαγγελματικό, η βόλτα διεκόπη κάπου εδώ για τις υποχρεώσεις. Η Ρώμη όμως κρύβει εκπλήξεις και το βράδυ. Αξίζει κανείς να δει τα μέρη αυτά και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο φωτισμός είναι πάρα πολύ καλός, αν και επειδή είναι τραβηγμένες από το κινητό χάνουν λίγο σε ανάλυση.

Τα υπόλοιπα στο δεύτερο μέρος με Τίβερη, Βατικανό, Κολοσσαίο και άλλα.

Πάρος: Όλα μέσα*

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε με βρήκε για επαγγελματικούς λόγους στην Πάρο. Τα καλοκαιρινά συνέδρια ο κόσμος προτιμά να τα περνά σε νησιά και παραθαλάσσια μέρα, σίγουρα μακριά από το κλεινόν άστυ. Πάρος λοιπόν ο προορισμός και συγκεκριμένα ξενοδοχείο κοντά στη Νάουσσα, όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία.

Κόσμος πολύς δεν υπήρχε στο νησί, κυρίως ντόπιοι και φίλοι τους από Αθήνα. Ίσως έτσι είναι καλύτερα να επισκέπτεται κανείς πολυσύχναστα νησιά, καθότι γενικώς υπήρχε μια χαλαρότητα. Παρόλο που υπήρχε πρόγραμμα και πολλά πράγματα να κάνει κανείς στο ξενοδοχείο, ξεκλέψαμε μερικές ώρες και πήγαμε για βουτιές και ξάπλες σε μία από τις πιο ιδιαίτερες παραλίες του νησιού, τις Κολυμπήθρες.

Η απόσταση ήταν περίπου 10' λεπτά οπότε επιλέξαμε να περπατήσουμε. Όταν το τοπίο διανθίζεται με όμορφες εικόνες όπως αυτή η μπουκαμβίλια  δε σου φαίνεται καν.

Η ιδιαιτερότητα στις Κολυμπήθρες είναι οι σχηματισμοί με τα βράχια.

Παρατηρώντας τους κανείς καλύτερα θυμίζει κάτι σουρεάλ με ονοματεπώνυμο... Το λες και Γκαουντί!

Ρηχή παραλία γενικότερα, ήρεμη όταν δεν έχει κόσμο με μικρούς κολπίσκους. Σίγουρα αξίζει σαν τοπίο.

Την Κυριακή θέλαμε να πάμε στο Μοναστήρι που όπως μας είπανε οι ντόπιοι είναι πολύ όμορφη παραλία. Το μειονέκτημά της; Έληξε η σύμβαση με τον προηγούμενο που εκμεταλλευόταν την καντίνα και τις ξαπλώστρες, οπότε όποιος θέλει να πάει πρέπει να είναι εφοδιασμένος με όλα τα υλικά από νερά μέχρι ψάθες κτλ. Ίσως αξίζει. Η περίφημη Πούντα είχε πάρα πολύ αέρα και λίγο κόσμο, οπότε δεν την προτιμήσαμε.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στο ξενοδοχείο ήταν οι Ιταλοί επισκέπτες που είχανε all inclusive και δεν το κουνήσανε ρούπι. Φαγητό, μπάνιο, βόλτες, αθλοπαιδιές, όλα μέσα στο πρόγραμμα. Και έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Μάλλον όχι, απ'ό,τι μπορώ να σκεφτώ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις...

Όσον αφορά στα μεταφορικά, πήγαμε με Highspeed (περίπου 3 ώρες) και γυρίσαμε με Νήσος Μύκονος (4 ώρες). Το Highspeed είναι σαφέστατα πιο γρήγορο, αλλά από 3-4 μποφώρ και πάνω κουνάει αρκετά. Το Νήσος Μύκονος (μαζί με το αδερφάκι του το Νήσος Χίος) είναι τα νεότερα πλοία του ελληνικού επιβατηγού στόλου. Αρκετά γρήγορο, σταθερό, καινούριο και καθαρό. Διαλέγετε και παίρνετε!

Παρόλο που ήταν επαγγελματικό το ταξίδι, τελικά καταφέραμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα. Αξίζει λοιπόν η ταλαιπωρία, σε γεμίζει...

Στις επόμενες βουτιές μας, λοιπόν!

ΥΓ Για το βράδυ σας, όλα τα λεφτά τα μπαράκια στη Νάουσα στην πλατεία που είναι και το Μπαρμπαρόσσα. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το νησί. Μαζί με τους λουκουμάδες για τους ξενύχτηδες...

*αυθαίρετη μετάφραση του all inclusive = πακέτο διακοπών μεγάλων πρακτορείων όπου μέσα στην τιμή περιλαμβάνονται τα πάντα σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, από φαγητό μέχρι αθλοπαιδιές, εκδηλώσεις κτλ ώστε δεν υπάρχει ανάγκη να βγουν από τα όρια του συγκροτήματος

Το βόλεμα και οι ενεργοί πολίτες

Τελειώσανε και αυτές οι εκλογές, επιστρέψαμε σχεδόν όλοι στην καθημερινότητά μας. Συζητήσεις για το πώς περάσαμε, τι φάγαμε, τι ήπιαμε, πού πήγαμε, τι ψηφίσαμε, τι όχι, για τα αποτελέσματα κτλ. Μεγάλος πρωταγωνιστής, λένε, η αποχή. Μια αποχή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που άγγιξε ή και ξεπέρασε το πενήντα τοις εκατό. Οι μισοί περίπου Ευρωπαίοι δεν πήγανε να ψηφίσουν.

Και εδώ για πρώτη φορά - όπως πολυσυζητήθηκε - αρκετός κόσμος δεν πήγε να ψηφίσει. Γύρω στο πενήντα τοις εκατό είπανε. Και μετά αρχίσανε οι αναλύσεις για το νόημα της αποχής, τι θα είχε συμβεί αν όλοι αυτοί πηγαίνανε και ψηφίζανε, σε ποιο χώρο ανήκουν, οι λόγοι για τους οποίους απείχανε. Αρχίσανε και ορισμένοι πολιτικοί να καπηλεύονται αυτούς που δεν ψηφίσανε λέγοντας χαρακτηριστικά ότι "Ξέρουμε ότι είστε δικοί μας, το λάβαμε το μήνυμά σας - λέμε τώρα - και ξέρουμε επίσης ότι στις επόμενες βουλευτικές θα μας ξαναψηφίσετε". Φωνή βοώντος εν τη ερήμω ή αλλιώς από τη στιγμή που αυτοί όλοι παραχώρησαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος της έκφρασης της άποψής τους, τότε ο καθένας μπορεί να λέει και να εκμεταλλεύεται όπως θέλει και να τα παρουσιάζει όπως τον συμφέρει.

Αλήθεια, γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με το ποιο είναι το νόημα αυτών που απείχαν; Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο; Οι άνθρωποι απλώς επέλεξαν να πάνε για μπάνιο απ'το να τρέχουν για ψήφο. Είδανε ευκαιρία το τριήμερο και την αδράξανε - όπως θα κάναμε και αρκετοί ακόμη αν δεν ήταν εκλογές. Αποδεκτό μπορεί να μην είναι απ'όλους, είναι σίγουρα όμως δικαίωμά τους. Φυσικά αν ήταν ένα απλό Σαββατοκύριακο πχ του χειμώνα οπότε με την επιπλέον άδεια για τους ετεροδημότες γινότανε ένα ευχάριστο τριήμερο, τότε πολλοί περισσότεροι θα είχαν ξεχυθεί στα χωριά τους για να εκδράμουν μετά ψήφου. Τώρα όμως που η άδεια της Δευτέρας υπήρχε ούτως ή άλλως, προτιμήσανε οι άνθρωποι τα μπάνια τους.

Το θέμα όμως ξεκινάει όταν οι ίδιοι αλλά και οι πολιτικάντηδες προσπαθούν να δώσουν ερμηνεία γι αυτή την επιλογή. Πολιτική απαξίωση σου λέει ο ένας. Ενεργοί πολίτες που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν σου λέει ο άλλος. Αν θυμάμαι καλά, ενεργός είσαι όταν πράττεις (ή ακόμη και όταν δεν πράττεις) κάτι και όχι όταν παραιτείσαι του δικαιώματός σου. Απαξιώνεις όταν αγωνίζεσαι εκ των έσω και όχι όταν απλώς δεν είσαι εκεί. Γιατί όταν δεν είσαι εκεί εκχωρείς ουσιαστικά το δικαίωμά σου αυτό σ'αυτόν που είναι εκεί. Και δίνεις την ευκαιρία να ακουστεί η άποψή του εις διπλούν και τριπλούν. Και επιπλέον επιτρέπεις να καπηλεύεται και να χρησιμοποιεί προς ιδίον όφελος την απραξία σου αυτή. Έχεις άποψη μου λες και εγώ πραγματικά θέλω να σε πιστέψω. Πού είναι η άποψή σου όμως όταν τη στιγμή που ήρθε η ώρα να την εκφράσεις δυνατά και επίσημα, εσύ απλώς δεν ήσουν εκεί;

Παραδείγματα ενεργών πολιτών, συνανθρώπων μας που ηχηρά εκφράζουν την άποψή τους καθημερινά υπάρχουν αρκετά και φυσικά πέραν της πολιτικής. Καλό είναι να τα μοιραζόμαστε. Ορισμένα από αυτά έγραψε το πατσιούρι. Αξίζει να τα διαβάσουμε. Άλλο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι του doctor με τη δουλειά που κάνει στο Άλσος Γαλατσίου. Σίγουρα υπάρχουν πολλά περισσότερα. Και σίγουρα αποδίδουν πολύ περισσότερο από την αποχή και την παραίτηση. Ερμηνείες να δίνουμε εκεί που υπάρχουν και όχι εκεί που απουσιάζουν. Βολευόμαστε να φωνάζουμε ότι το κράτος φταίει για όλα, οι άτιμοι οι πολιτικοί, ο τάδε και ο δείνα, όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς, αλλά όταν φτάνει η ώρα της δράσης ή έστω της έκφρασης της άποψης (βλέπε κάλπη) μάλλον λοξοδρομούμε. Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι, έστω και το παραμικρό στην καθημερινότητά μας, πρέπει να ενεργοποιηθούμε.


 

ΥΓ Παρεμπιπτόντως η ενεργή αποχή είναι γύρω στο 35% καθότι ένα ποσοστό της τάξεως του 15% από αυτούς που "απείχαν" είναι οι διπλοεγγεγραμμένοι, οι αποθανόντες και ούτω καθεξής καθότι δεν έχουν εκκαθαριστεί οι εκλογικοί κατάλογοι.