Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Γιατί αν γλυτώσει το παιδί...

Στίχοι τραγουδιών έρχονται και φεύγουν διαρκώς. Άλλοι κυκλοφορούν στο στόμα, άλλοι καρφώνονται στο μυαλό για καιρό και μένουν εκεί. Το μυαλό, ένα περίεργο και θαυμαστό όργανο, τους ανασύρει σε στιγμές ταιριαστές ή και αταίριαστες. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι απαραίτητα στίχοι. Μπορεί να είναι φράσεις, ατάκες και ό,τι άλλο καταγράφεται στη μνήμη. Καταχωνιασμένα λόγια για καιρό που περιμένουν να βγουν στην επιφάνεια μόλις κάτι σηματοδοτήσει, ενίοτε αλλοιωμένοι - ενίοτε απαράλλακτοι.

Εδώ και μέρες μου έχουν κολλήσει οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου όπως τους ακούσαμε και μάθαμε μέσα από τη φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου "Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα". Βαθιά καταχωνιασμένοι οι στίχοι ήρθαν στην επιφάνεια μετά την τραγική καταστροφή με τη φονική πυρκαγιά στην Αττική. Δε χρειάστηκε να δει εικόνες η άτιμη η μνήμη για να ανασύρει τους στίχους. Απλώς και μόνο στο άκουσμα των γονιών και των παππούδων που βρέθηκαν αγκαλιά με τα παιδιά τους απανθρακωμένοι, σε μία μάζα. Η υπέρτατη ίσως στιγμή αγάπης και θυσίας που δεν ήταν όμως αρκετή.

Λένε ότι όταν γίνεσαι γονιός αρχίζεις πραγματικά να φοβάσαι για πρώτη φορά. Φαίνεται ότι ισχύει. Γι αυτό και η δύναμη του στίχου που βρίσκει στόχο εκεί ακριβώς.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

"Ο μπαμπάς μου φοράει παπούτσι νούμερο 56"

Οι συγκρίσεις μπαίνουν από νωρίς στη ζωή μας, θέλοντας και μη. Ακόμη και πριν τη γέννηση, ειδικά όταν είναι μετά το πρώτο παιδί, αρχίζουν οι συγκρίσεις - ακόμη και όταν δε θυμόμαστε και τόσο καλά. Το πρώτο γεννήθηκε τόσα κιλά, το δεύτερο περπάτησε πιο γρήγορα, το τρίτο μίλησε πιο καθαρά και ούτω καθεξής. Μεγαλώνοντας ως παιδιά πάλι έρχονται αυτές οι συγκρίσεις αναπόφευκτα. Είτε τις κάνουν άλλοι για εμάς είτε εμείς για άλλους. Σε παλιότερη ανάρτηση είχα αναφερθεί στο θέμα των καλοκαιρινών παιδικών αναμνήσεων όπου μετρούσαμε παγωτά και μπάνια ως μονάδα σύγκρισης. Δεν ήταν πάντα επειδή θέλαμε να αποδείξουμε κάτι, απλώς τα λέγαμε γιατί μας έβγαιναν. Μία πρόσκαιρη αίσθηση νίκης απέναντι σε έναν εχθρό που ουσιαστικά δεν υπήρχε.

Εκτός από τα παγωτά και τα μπάνια κάτι άλλο που θυμάμαι χαρακτηριστικά σαν σκηνή ήταν μία συζήτηση ένα μεσημέρι καλοκαιριού στη γειτονιά που μεγάλωσα. Γύρω από μία εκκλησία υπήρχαν χώροι που μαζευόμασταν, ανάμεσα στα δρομάκια, τις κατοικίες (ελάχιστες πολυκατοικίες, περισσότερες μονοκατοικίες) και ένα πάρκο όπου περνούσαμε την περισσότερη ώρα μας. Εκεί καθόμασταν και παίζαμε κάρτες υπερατού. Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή αν ήταν με αυτοκίνητα, αεροπλάνα ή μηχανές - λίγη σημασία έχει. Το παιχνίδι, για όσους δε γνωρίζουν γιατί μπορεί να είναι πολύ μικροί, είναι με κάρτες που έχουν πάνω χαρακτηριστικά. Κερδίζει αυτός που θα εκφωνήσει το χαρακτηριστικό με τα καλύτερα δεδομένα. 

Κατά την έξαψη του παιχνιδιού, λοιπόν, δεν ξέρω πώς γύρισε η κουβέντα σε συγκρίσεις. Άλλος έλεγε για το ποδήλατό του, άλλος για κάποιο άλλο παιχνίδι ή κατόρθωμα. Κάποια στιγμή η κουβέντα γύρισε σε πιο μετρήσιμα μεγέθη. Πιάσαμε τους πατεράδες, καθώς ως παιδιά δημοτικού ήμασταν ακόμα στη φάση που ήταν πρότυπα για εμάς. "Ο μπαμπάς μου μπορεί να τρέξει πολύ γρήγορα σαν άλογο" λέει ο ένας. "Ο μπαμπάς μου μπορεί να σηκώσει πολλά κιλά βάρος" απαντάει ο άλλος μιας και ήταν της μόδας τότε η άρση βαρών. "Ο δικός μου είναι 2 μέτρα ψηλός" λέει ο τρίτος, μιας και τότε μας φαινόντουσαν άπιαστα όνειρα αυτά τα ύψη. "Αυτά δεν είναι τίποτε" λέει ο τελευταίος "ο δικός μου φοράει παπούτσι νούμερο 56". Και κάπου εκεί άρχισαν τα γέλια και το φατούρο. Για κάποιο λόγο αυτή η φράση μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό, παρόλο που συνήθως θυμόμαστε να ξεχνάμε.


Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Θυμόμαστε να ξεχνάμε

 Όσο περνάει ο καιρός, είμαστε προγραμματισμένοι να ξεχνάμε. Να θυμόμαστε πρώτα και μετά να ξεχνάμε. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ξεχνάμε πράγματα καθημερινά γιατί πολύ απλά δεν έχουν σημασία. Άλλα εντυπώνονται τόσο μέσα μας που τα κάνουμε μηχανικά και φυσικά ξεχνάμε πώς και γιατί τα κάνουμε, απλώς προχωράμε. Άλλα πάλι πολύ σημαντικά της στιγμής που ορκίζουμε τον εαυτό μας ότι δε θα τα ξεχάσουμε και λίγο καιρό μετά ούτε καν σαν ανάμνηση δε μας έχουν μείνει. Υπάρχουν βέβαια πράγματα σαν το ποδήλατο ή/ και το σεξ που σύμφωνα με τη λαϊκή σοφία (λέμε τώρα) δεν ξεχνιούνται και κάθε φορά που καταπιανόμαστε με αυτά είναι όπως παλιά. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, αλλά όπως και να έχει οφείλουμε να κρατάμε σημείο αναφοράς. Έχουμε αναρωτηθεί άραγε πόσες φορές είπαμε κάτι ότι δε θα το ξεχάσουμε ποτέ, εκείνη τη στιγμή είναι το παν για εμάς και στο τέλος καταλήγει κι αυτό στη λήθη;

Αυτές τις ημέρες έχουμε επετείους πολλές. Καταρχάς, μόλις διαπίστωσα ότι έχω ένα χρόνο να γράψω εδώ. Ένας χρόνος γεμάτος με πολλά πράγματα να θυμηθούμε και αρκετά περισσότερα να ξεχάσουμε. Κρατάμε τα σημαντικά και προχωράμε. Η δεύτερη μεγαλύτερη επέτειος αυτών των ημερών είναι φυσικά ό,τι ζήσαμε πριν 3 χρόνια, στο διάστημα της "μεγάλης και υπερήφανης διαπραγμάτευσης". Τότε που διχαστήκαμε ξανά ως λαός, με έντονα πάθη και αντεγκλήσεις, με πορείες, διαμαρτυρίες και εντάσεις. Τότε που το υπερήφανο δημοψήφισμα με το μη θέμα μας έβαλε ξανά ο ένας απέναντι στον άλλο. Αλλά ευτυχώς κι αυτά τα ξεχνάμε. Ευτυχώς λέγοντας γιατί αν τα κρατούσαμε τα πράγματα γενικότερα θα ήταν πολύ διαφορετικά, λογικά προς το χειρότερο. Πολλά χρόνια μετά, όταν θα γίνει κάποιο ντοκιμαντέρ ή αφιέρωμα για την περίοδο αυτή ίσως να μπορέσουμε να δούμε κάποιες καταστάσεις αποκρυσταλλωμένες, χωρίς τα συναισθήματα που όσο να'ναι παραμένουν. Τότε ίσως να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά ήταν οι μέρες αυτές που ζήσαμε έντονα και μας στιγματίζουν. Έως τότε, ένα τραγούδι για να βοηθήσει στο να θυμηθούμε να ξεχάσουμε.

ΥΓ Η ανάρτηση ξεκίνησε για προσωπική, αλλά φαίνεται τα συναισθήματα είναι ακόμη έντονα λόγω των ημερών.


Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Τα παιδία παίζει στην παιδική χαρά

Ένας τίτλος, τρεις λέξεις με παρόμοια ρίζα και ήχο. Είναι περίεργο και συνάμα αληθινό ότι ανάλογα με τη φάση της ζωής σου παρατηρείς άλλα πράγματα και άλλες καταστάσεις. Η οπτική γωνία διαφοροποιείται και στοχεύει σε αυτό που ζεις την κάθε στιγμή. Για παράδειγμα όταν η σύντροφος είναι σε εγκυμοσύνη ξαφνικά ανακαλύπτεις όλο έγγυες γυναίκες στον περίγυρο. Το ίδιο και με τα καροτσάκια με τα μωρά. Είναι η εποχή που ψάχνεις άκαπνα μαγαζιά, γωνιές στις οποίες θα έχεις ησυχία για να φας, να πιεις και να περάσεις όμορφα - ακόμη και στα κλεφτά. Άλλη μία ανακάλυψη της εποχής (όπου εποχή ίσον φάση ίσον #kitsopaido) είναι οι παιδικές χαρές.

Εξυπακούεται ότι μετά την παιδική ηλικία σπάνια πάει κανείς σε παιδική χαρά. Μία προθέρμανση τύπου είχαμε κάνει λίγο καιρό πριν με παιδιά φίλων και κυρίως με το βαφιστήριο, το αληθινό όμως βάπτισμα πυρός το παίρνει κανείς όταν το παιδί αρχίζει και περπατάει - ή μάλλον τρέχει. Εκεί ανακαλύπτεις έναν νέο κόσμο, τελείως διαφορετικό που αγνοούσες την ύπαρξή του. Προσπερνούσαμε ως τώρα τις παιδικές χαρές ως χώρους αδιάφορους, χωρίς νόημα ύπαρξης παρά μόνο για γονείς που φαινόντουσαν σαν εγκλωβισμένοι πίσω από τις μπάρες.

Περνώντας όμως τα κάγκελα, ένας νέος κόσμος ανοίγεται. Παιδάκια να τρέχουν, να φωνάζουν κι άλλο κούνημα στην κούνια, που προσπαθούν να ανέβουν την τσουλήθρα από την ανάποδη, που παίζουν με τα χώματα. Και γονείς που τα κυνηγούν, που κοντοστέκονται και τα θαυμάζουν, που ρίχνουν κλεφτές ματιές στο κινητό. Αλλά κυρίως γονείς που επικοινωνούν μεταξύ τους, που γνωρίζουν κι άλλους ανθρώπους από τη γειτονιά, που συμπάσχουν, συναινούν, διαφωνούν αλλά σπάνια το δείχνουν. Εκεί, ανάμεσα στο χαμό με τις παιδικές φωνές και τις παραινέσεις των γονιών μαθαίνεις ότι ακόμη και στην παιδική χαρά μπορείς να κοινωνικοποιηθείς - όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι. Άνθρωποι που μένουν στην ευρύτερη γειτονιά, άνθρωποι που μπορεί να τους πετύχεις ξανά στον δρόμο, στην πολυκατοικία, στο σουπερμάρκετ, παντού. Γιατί στην παιδική χαρά δεν παίζουν μόνο τα παιδιά, τελικά. Είναι χώρος ανοιχτός, χώρος ανθρώπινος.

Swing, Field, Playground, Hobby

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η αξία του χρόνου κι άλλες ιστορίες

Ο χρόνος είναι χρήμα, λένε. Ο χρόνος πίσω δε γυρνά, λένε επίσης. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Ο χρόνος είναι αμείλικτος, το μόνο σίγουρο. Ο χρόνος είναι σχετικός και όλα τα συναφή. Ειδικά το τελευταίο που θυμίζει λίγο Αϊνστάιν επανέρχεται δριμύτερο όταν έχεις να κάνεις με το παιδί σου. Ένας χρόνος για παράδειγμα από τη ζωή του καθενός είναι λίγος μπροστά στο σύνολο. Αν όμως αυτός ο χρόνος και κάτι είναι όσο γνωρίζεις και έχεις στα χέρια σου το παιδί σου; Μήπως τότε αλλάζει η σχετικότητα του χρόνου;

Από την στιγμή που εργάζονται και οι δύο γονείς - ευτυχώς να λέμε - ο χρόνος που μένει να δει κανείς το παιδί του περιορίζεται αισθητά - δυστυχώς να λέμε. Περίπου 4-5 ώρες το απόγευμα στην καλύτερη και ολόκληρο (σχεδόν) το σαββατοκύριακο. Το υπόλοιπο μέρος της ζωής του είτε το περνάει με κάποιο άλλο πρόσωπο (συγγενικό ή μη) είτε κοιμάται. Οπότε τι μένει; Ένα μικρό χρονικά, μεγάλο όμως και σημαντικό μέρος το οποίο αξίζει να εκμεταλλευτεί ο γονιός όσο γίνεται. Από την άλλη, βέβαια, δεν έχει και ο έρμος γονιός τις ανάγκες του; Δε θέλει κι αυτός να πάει μία βόλτα, να κλειστεί λίγο στον εαυτό του, να χαλαρώσει; Η λύση θα μου πει κανείς είναι να μοιράζονται τον χρόνο οι δύο γονείς. Κι εκεί όμως πάλι ο γονιός - σύντροφος δεν έχει την ανάγκη να βρεθεί με τον σύντροφό του;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, το είπαμε. Χρόνος που περνάει, δεν ξαναγυρνάει. Σε αυτά τα πλαίσια ο χρόνος του γονιού με μικρό παιδί διαστέλλεται διαρκώς. Μπορεί αριθμητικά να είναι ο ίδιος, κυλάει όμως διαφορετικά. Αλλιώς είναι οι 8-10 ώρες στην δουλειά κι αλλιώς οι 4-5 στο σπίτι με το μικρό του. Είναι πιο γεμάτος, διαφορετικός. Κουραστικός, απαιτητικός, εξαντλητικός αλλά διαφορετικός, πιο ουσιαστικός. Γιατί το #kitsopaido και το κάθε παιδί έχουν αυτή τη μαγική ιδιότητα, να διαστέλλουν το χρόνο με τρόπο που είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτός - κι όμως είναι υπαρκτός. Παραφράζοντας αυτό που γράφουν συχνά οι πινακίδες, "η ενόχληση είναι προσωρινή, το αποτέλεσμα μένει". 


Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Μουσικά ταξίδια στην Ευρώπη: Βιέννη

Πολύ συχνά λέμε ότι οι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου μοιραζόμαστε πολλά κοινά, παρά τις όποιες διαφορές μας. Η αλληλεπίδραση αιώνων σε συνδυασμό με τους παλιότερους πολέμους, η μακρά περίοδος ειρήνης που ζούμε το τρέχον διάστημα και οι προσπάθειες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης έχουν δημιουργήσει αρκετά κοινά στοιχεία και βιώματα. Ένα από αυτά που μας ενώνουν παρά την διαφορετικότητα είναι τα μουσικά ακούσματα. Μπορεί να είναι διαφορετικά από χώρα σε χώρα και από κουλτούρα σε κουλτούρα, όμως εμπεριέχουν κοινά στοιχεία και σίγουρα είναι περισσότερο οικεία στο αυτί. Ταξιδεύοντας κανείς έρχεται σε επαφή και με αυτό το στοιχείο της κάθε χώρας που μαζί με το φαγητό επιτρέπουν στον επισκέπτη να αφουγκραστεί - ποιητική αδεία - την "ψυχή" των κατοίκων, τον πόνο, τα πάθη, την ιδιοσυγκρασία. Μία από τις πόλεις που ξεχωρίζει για τα ιδιαίτερα μουσικά ακούσματα είναι η Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας που φέρει τον άτυπο τίτλο της Μουσικής πρωτεύουσας της Ευρώπης.
shutterstock_49279087
Αν σε κάποιο παιχνίδι γνώσεων ρωτούσαν το κοινό για ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της Βιέννης (και της Αυστρίας γενικότερα) η μουσική σίγουρα θα ήταν ένα από αυτά. Στην παλιά έδρα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων η μουσική είναι παντού ή κατά την αντίστοιχη αγγλική φράση "music is in the air". Στην πόλη βρίσκει κανείς διάφορες κατοικίες του Μπετόβεν, ενώ φιλοξενεί και το κενοτάφιο του Μότσαρτ στο νεκροταφείο του Αγίου Μαρξ.
shutterstock_224719531
Ένα από τα χαρακτηριστικά, αν και μικρότερο σε σχέση με τα παλάτια, μουσεία της πόλης που σχετίζεται με τη μουσική είναι "Το σπίτι της μουσικής" (Haus der Musik). Εκεί φιλοξενούνται εκθέματα που σχετίζονται με - τι άλλο; - τη μουσική με διαδραστικό τρόπο, δείχνοντας παράλληλα πώς δημιουργείται ο κάθε ήχος και τι επίδραση έχει. Μουσικά όργανα απ' όλη την υφήλιο, ο κόσμος της μουσικής και της τέχνης της μουσικής, ήχοι του σώματος (γνωστοί και ως προγενέθλιοι ήχοι), αρχέγονοι ύφη της φύσης όπως προέρχονται για παράδειγμα από τη θάλασσα και άλλες διαδραστικές εμπειρίες ταξιδεύουν ηχητικά τον επισκέπτη. Σε ειδικές αίθουσες του Σπιτιού της Μουσικής μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει κάποια από τα όργανα, ενώ κατά καιρούς δίνεται η δυνατότητα να "διευθύνει" μέσω εφαρμογής ολόκληρη φιλαρμονική ορχήστρα!
shutterstock_402360742
shutterstock_251829118
Η πόλη της Βιέννης φιλοξενεί την περίφημη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης, η οποία έχει γίνει γνωστή από την γνωστή σε όλο τον κόσμο Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία, που μεταδίδεται συνήθως κάθε χρόνο από την κρατική τηλεόραση πολλών χωρών - ανάμεσα σε αυτές και τη δική μας. Μία επίσκεψη στην Όπερα της Βιέννης (Staatsoper) είναι σίγουρα ανάμεσα σε όσα πρέπει να κάνει ο επισκέπτης - έχετε υπόψη ότι πρέπει να κλείσετε συνήθως εισιτήρια αρκετά νωρίς. Ακόμη και εάν δε βρείτε εισιτήρια μην ανησυχείτε. Μπορείτε να ακούσετε κλασικά κομμάτια όπερας, οπερέτας και άλλα παντού: στον δρόμο, από αυτοσχέδιους καλλιτέχνες, σε καφέ, σε πάρκα, ενώ κλασική μουσική ακούγεται μέχρι και σε δημόσιες τουαλέτες! Η πόλη ζει και αναπνέει για τη μουσική και αυτό φαίνεται παντού. Παραστάσεις μπορεί κανείς να δει και στο Burgtheater, το αντίστοιχο εθνικό θέατρο.
shutterstock_114506407
shutterstock_88036366
Εάν είχατε αρκετούς λόγους για να επισκεφτείτε την Βιέννη, μπορείτε να εντάξετε τη μουσική, καθώς σίγουρα προεξέχει της φήμης της πόλης. Αφεθείτε στην εμπειρία και αφήστε τη μουσική να σας ταξιδέψει.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog της tp24

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Μήνας του μέλιτος με χριστουγεννιάτικη διάθεση

Ο μήνας του μέλιτος, αν και συνήθως διαρκεί το πολύ εφτά με δέκα ημέρες, είναι για αρκετό κόσμο μία ευκαιρία να ταξιδέψει διαφορετικά και να δει κάποια κομμάτια του κόσμου άγνωστα σε αυτόν. Άλλοι, πάλι, επιλέγουν γνωστά και οικεία μέρη, ώστε να απολαύσουν τις μοναδικές στιγμές του επίσημου, πλέον, έρωτά τους. Όπως και να έχει, είναι μια ιδιαίτερη επιλογή για τα περισσότερα ζευγάρια. Ορισμένοι πηγαίνουν ταξίδι για τον μήνα του μέλιτος αμέσως μετά τον γάμο. Αρκετοί επιλέγουν να ταξιδέψουν κάποια άλλη στιγμή που η άδεια είναι μεγαλύτερη χρονικά, ώστε να έχουν περισσότερες ημέρες απόλαυσης και ξεγνοιασιάς. Οι διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μία ιδιαίτερα δημοφιλής περίοδος για ταξίδι του μέλιτος. Η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα συμβάλλει σίγουρα στην ερωτική διάθεση του ταξιδιού. 
shutterstock_305416883
Κάτι που πρέπει να προσέξει το νιόπαντρο ζευγάρι πριν επιλέξει τον τόπο διακοπών είναι τα τοπικά έθιμα που μπορεί να επηρεάσουν το ταξίδι. Για παράδειγμα, σε πολλές χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης ανήμερα τα Χριστούγεννα είναι τα πάντα κλειστά. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε κυριολεκτικά τα πάντα. Μέσα μαζικής μεταφοράς, εστιατόρια, μουσεία ακόμη και οι πλανόδιοι. Εκείνη την ημέρα καλό θα είναι να έχετε φροντίσει εκ των προτέρων για το πώς θα κινηθείτε και πού θα φάτε. Μία καλή λύση είναι τα ξενοδοχεία και ειδικά τα εστιατόριά τους, καθώς αυτά σίγουρα λειτουργούν και προσφέρουν εορταστικά μενού. Ιδιαίτερη προσοχή θέλει το γεγονός ότι και η επόμενη των Χριστουγέννων εξακολουθεί και είναι αργία για ορισμένες χώρες.
shutterstock_129384803
shutterstock_236114488
Όσον αφορά σε ευρωπαϊκούς προορισμούς, το Παρίσι είναι ίσως η πιο δημοφιλής επιλογή για ταξίδι του μέλιτος, ειδικά κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων. Η ατμόσφαιρα ρομαντισμού που προσφέρει η πόλη - θέμα μάρκετινγκ αλλά όχι μόνο - αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο από τον φωτισμό και τον στολισμό της πόλης. Πόσες ταινίες και βιβλία, άραγε, δεν έχουμε δει και διαβάσει γι αυτή την πόλη σχετιζόμενα με ρομαντισμό; Αφεθείτε να περπατήσετε στην λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων και στη Μονμάρτη και θα καταλάβετε το γιατί. Αν και πληγωμένη από τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα, η πρωτεύουσα της Γαλλίας διατηρεί αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά της.
shutterstock_305558627
Το Λονδίνο είναι μία επιλογή - σταθερή αξία για τους έλληνες ταξιδιώτες. Η ατμόσφαιρα στην πόλη είναι χριστουγεννιάτικη, καθώς μεγάλα κτήρια είναι στολισμένα (κυρίως εμπορικά), ενώ η ομίχλη της πόλης δίνει το κατιτίς παραπάνω. Η δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων είναι άλλος ένας λόγος για να πάει εκεί κανείς για μήνα του μέλιτος. Η περίφημη Boxing Day με τις εκπτώσεις δίνει την ευκαιρία στο έτερον ήμισυ να επιδοθεί αλύπητα στα ψώνια!
shutterstock_263984003
Πηγαίνοντας λίγο πιο βόρεια, η Φινλανδία είναι μία ενδιαφέρουσα επιλογή για μήνα του μέλιτος την περίοδο των Χριστουγέννων. Κοντά στην πρωτεύουσα της περιφέρειας της Λαπωνίας βρίσκεται το χωριό του Άη Βασίλη. Τι πιο χριστουγεννιάτικο από αυτό; Ανάμεσα στα άλλα εφόδια, μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας και μαγιό για να απολαύσετε μία ζεστή σάουνα, ενώ έξω η θερμοκρασία θα είναι αρκετούς βαθμούς υπό το μηδέν!
shutterstock_121516534
Οι επιλογές είναι πολλές, ανάλογα με τα γούστα, τις προτιμήσεις, τις εμπειρίες, την διάρκεια άδειας και φυσικά τα οικονομικά του κάθε ζευγαριού. Ασχέτως τι θα επιλέξει κανείς, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να χαλαρώσει και να το απολαύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία ο προορισμός, αλλά περισσότερο το ταξίδι.
shutterstock_142464652

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog της travelaplanet24