Πέμπτη, 22 Απριλίου 2021

Επανακαταλαμβάνοντας τον δημόσιο χώρο

 Εδώ και λίγες ημέρες, από τότε που επετράπησαν οι διαδημοτικές μετακινήσεις το Σαββατοκύριακο αξιοποιήσαμε οικογενειακώς τις ευκαιρίες και κάναμε εκδρομές σε μέρη κοντινά που είχαμε καιρό να επισκεφτούμε. Κατά την διάρκεια των εκδρομών αυτών ορισμένες σκέψεις ξεπήδησαν για άλλη μια φορά, ειδικά τώρα που υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος. Σκέψεις συνδυαστικές με αναμνήσεις αλλά και προτάσεις - προτροπές για το μέλλον.

Πολλές από τις αναμνήσεις μου από τις δεκαετίες του '80 και του '90 ήταν οι εκδρομές που κάναμε οικογενειακώς τα Σαββατοκύριακα. Επειδή η εβδομάδα ήταν πιεσμένη για όλους, σχεδόν δε χάναμε ευκαιρία. Παρόλο που οι δρόμοι τότε δεν ευνοούσαν τις μετακινήσεις σε ορισμένα μέρη καθώς δεν υπήρχαν ούτε το "ποτάμι" (Κηφισός) ούτε η Αττική Οδός, ενώ παράλληλα τα αυτοκίνητα δεν είχαν όλες τις ανέσεις (με κυριότερο το κλιματιστικό), εντούτοις ήταν κάτι που απολαμβάναμε.

Τατόι, Πάρνηθα, Άλσος Συγγρού, λιγότερο συχνά Σούνιο, Πόρτο Ράφτη, Σχινιάς ήταν ανάμεσα στις επιλογές. Τα εφόδια ήταν η καλή διάθεση, μια μπάλα και μερικά παιχνίδια άμμου (κουβαδάκια, φτυαράκια κτλ), ενίοτε ποδήλατο. Ήμασταν οργανωμένοι, καθώς τα καλοκαίρια κάναμε κάμπινγκ, οπότε τα θερμός με νερό ή/ και καφέ για τους μεγάλους, τα τάπερ με τοστ, κεφτεδάκια, πίτα, αυγά και κάποια λιχουδιά τύπου κέικ ή μπισκότα συνόδευαν την αναπόφευκτη λιγούρα - μαζί φυσικά με φρέσκα φρούτα. Τι άλλο χρειάζεται άραγε κανείς για να είναι ευτυχισμένος, ειδικά στην παιδική ηλικία;

Αυτό το διάστημα, λοιπόν, θυμηθήκαμε ότι οι δημόσιοι χώροι είναι εκεί και μας περιμένουν. Δεν είναι απαραίτητο να καθίσουμε σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ για να επισκεφθούμε ένα μέρος. Μερικές γρήγορες προμήθειες, ένα τραπεζομάντηλο ή κουβέρτα για να στρώσουμε, λίγη καλή διάθεση και φαντασία για τα παιχνίδια τα οποία μπορούμε να παίξουμε. Να χτίσουμε κάστρα στην άμμο με το #kitsopaido, πύργους από κουκουνάρια και πλεξούδες με πευκοβελόνες, πάντα με σεβασμό στο οικοσύστημα που μας φιλοξενεί. Ακόμη και η απλή επαφή με τη φύση μας αναζωογονεί. Βασική προϋπόθεση να θυμηθούμε φεύγοντας να πάρουμε μαζί μας τα πάντα: αναμνήσεις, στιγμές, φωτογραφίες, εμπειρίες, κάθε λογής απορρίμματα. Τι λέτε, πάμε ξανά;



Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και την δίνεις (την ψήφο)

 Τις τελευταίες ημέρες άνοιξε ξανά η συζήτηση για την ψήφο του απόδημου ελληνισμού. Ο συνδυασμός γκάφας από πλευράς εκπροσώπου της αντιπολίτευσης και άμεσης απόπειρας εκμετάλλευσης από την κυβέρνηση επανέφεραν στο προσκήνιο ένα θέμα για το οποίο θυμάμαι να γίνεται συζήτηση τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον. Ανάμεσα στα βασικά ζητήματα συζήτησης είναι κατά πόσο δικαιούται να ψηφίζει κάποιος που έχει φύγει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό σε σχέση με κάποιον, κυρίως μετανάστη, που ζει πολλά χρόνια εδώ και δεν έχει ακόμη δικαίωμα ψήφου. Ανάμεσα στα πυροτεχνήματα μας διαφεύγει, θεωρώ, ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, αυτό των ετεροδημοτών.

Ειλικρινά δε γνωρίζω αν ισχύει αλλού αυτό το σύστημα, δηλαδή αλλού να μένει κανείς, να έχει την οικονομική και προσωπική του δραστηριότητα και αλλού να ψηφίζει. Ούτε θέλω να μπω στην διαδικασία να το ψάξω, δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Από την άλλη έχουμε πολύ κόσμο που μένει πολλά χρόνια σε ένα μέρος και είτε ψηφίζει αλλού είτε καθόλου. Εξ' όσων γνωρίζω υπάρχουν παραδείγματα χωρών όπως η Μεγάλη Βρετανία όπου τουλάχιστον για τις τοπικές εκλογές ψηφίζουν όλοι οι κάτοικοι, δηλαδή όσοι μένουν σε μια περιοχή. Πώς μπορεί να αποδειχτεί αυτό; Με αποδεικτικό κατοικίας, οικονομικής δραστηριότητας, με τον δηλωμένο οικογενειακό γιατρό - τρόποι υπάρχουν, αρκεί να θέλει κανείς να ασχοληθεί.

Ομολογώ ότι για χρόνια ήμουν από τους ευνοημένους της κατάστασης. Για 3 παραπάνω χιλιόμετρα δικαιούμουν 2 ημέρες εκλογικής άδειας. Και επειδή στη χώρα που ζούμε οι εκλογές είναι σχετικά συχνές (εθνικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, νομαρχιακές α' και β' γύρος). Ήταν μια καλή ευκαιρία, λοιπόν, να επισκεφτώ τους γονείς, φίλους και οικεία μέρη, με πρόσχημα πάντα το δικαίωμα και καθήκον της ψήφου. Και αν υποθέσουμε ότι στις εθνικές ή τις ευρωεκλογές η επίδραση είναι μικρότερη λόγω κοινού "κομματικού κουβά", τι γίνεται με τις τοπικές εκλογές; Αυτές που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά μας;

Σχετικά πρόσφατα - προ lockdown - ήμουν σε συζήτηση με φίλους περί της κατάστασης στην Αθήνα σε σχέση με τα σκουπίδια, τη βελτίωση ή μη της εικόνας της πόλης, τον μεγάλο περίπατο, τα οικονομικά κτλ. Πλην εμού, οι υπόλοιποι ενώ ζουν εδώ, ψηφίζουν στα χωριά τους - από τα οποία έχουν φύγει από όταν ήταν 18 χρονών και κατέβηκαν στην Αθήνα για σπουδές, δουλειές κτλ. Όπως είπα, κατανοώ πλήρως την ανάγκη να επισκεφτεί κανείς τα μέρη του, θεωρώ όμως πιο σωστό να ψηφίζει εκεί που τρώει και πίνει κανείς, όπως λέει το τραγούδι. Και ότι ίσως η συζήτηση θα έπρεπε να είναι διαφορετική από το να ανησυχούμε εάν θα αλλοιώσει το αποτέλεσμα ο κάθε "Πορτοκάλος" που θα έρθει από το εξωτερικό.



Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Χορεύοντας στα 90s (περιέχει λίστα τραγουδιών)

Μερικές ημέρες πριν μια μουσική εκπομπή στην τηλεόραση (Βινύλιο) στάθηκε αφορμή για πολλούς από τη γενιά μας να αναπολήσουμε μια δεκαετία κατά την οποία μεγαλώσαμε μουσικά και χορευτικά. Ειδικά για όσους από εμάς γεννηθήκαμε "στριμωγμένοι" μεταξύ της Generation X και των Millenials, έχοντας χαρακτηριστικά και των 2 - μάλιστα έχει οριστεί και ως ειδική υποκατηγορία οι Xennials - ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεβιδωθούμε έστω και στο σπίτι. Φήμες λένε ότι την επόμενη ημέρα αυξήθηκαν οι πόνοι στη μέση και στα πόδια - κακίες των νεότερων γενιών νομίζω. 

 Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα, η εκπομπή ήταν καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την πρώιμη νιότη. Αρκετά από αυτά τα τραγούδια προσωπικά τα άκουσα από το δημοτικό και με ταξίδεψαν έως τα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Με αυτά χορέψαμε, τραγουδήσαμε αποτυπώσαμε συναισθήματα, περιγράψαμε έντονες καταστάσεις, αφηγηθήκαμε πρώτους έρωτες και κάναμε τη μετάβαση προς την ενηλικίωση - ενώ παράλληλα αφήσαμε πίσω μας το κιτς της δεκαετίας του '80 και εντρυφήσαμε στα του rave των '90. Επιστέγασμα της πορείας, φυσικά, είναι η έλευση του Napster όπου τα τραγούδια αυτά ήταν σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που κατεβάσαμε.

Παρόλο που είμαστε γενιά που ζήσαμε και χωρίς διαδίκτυο, κινητά και smartphones, έχοντας πλέον υιοθετήσει από τους πρώτους τα νέα μέσα μπορούμε και να τα αποτυπώσουμε διαφορετικά. Παλιότερα γράφαμε ή αντιγράφαμε τα τραγούδια στις κασέτες, αργότερα αγοράζαμε δίσκους ή/ και CDs, έπειτα πρωτοκατεβάσαμε από Napster, Morpheus, Kazaa και άλλα. Πλέον όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε σε πλατφόρμες τύπου Spotify που μας επιτρέπουν να αναπολούμε όποτε θέλουμε και μπορούμε.

Η παρακάτω λίστα μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη, περιέχει σίγουρα όμως αρκετά από τα πιο εμβληματικά χορευτικά κομμάτια της 10ετίας που ξεκινάει από το 1990 και καταλήγει στο τέλος του 1999 - εποχή δραχμής ακόμη, βεβαίως βεβαίως. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε και εσείς.




Κυριακή, 28 Μαρτίου 2021

Ένας ΑγησίΛαγος να τον πιες στο ποτήρι

Ένα από τα καλά των αλγόριθμων στο διαδίκτυο και στις διάφορες εφαρμογές είναι ότι συχνά σου προτείνουν πράγματα, εικόνες, δραστηριότητες και πάσης φύσεως προϊόντα. Μπορεί κάποιες φορές να είναι ενοχλητικό, άλλες αδιάφορο, ορισμένες όμως έχει ενδιαφέρον. Παρακολουθώντας τα μουσικά παραμύθια που έχω ανεβάσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, μας έβγαλε στα προτεινόμενα τον Αγησίλαγο του Δημήτρη Μπασλάμ.

Πρόκειται για έναν λαγό διαφορετικό από τους άλλους, ο οποίος αγαπάει το φαγητό και τη μαγειρική, ενώ εξαιτίας της αγάπης του αυτής μπλέκει σε περιπέτειες. Είτε αναζητώντας μούστο εκτός εποχής, είτε τρώγωντας λαχανικά που επηρεάζουν το χρώμα του, ο καλοφαγάς λαγός βιώνει τις περιπέτειές του με τρόπο διασκεδαστικό.

Παρόλο που τα παραμύθια δεν τα έχουμε προμηθευτεί ακόμη, οι μουσικές προσαρμογές είναι πολύ καλές. Στην αφήγηση συμμετέχουν ηθοποιοί όπως ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ενώ μουσικές παρεμβάσεις κάνει - ανάμεσα σε άλλους - και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος έχει συμμετάσχει και σε άλλες παιδικά τραγούδια (της σειράς του Τεμπέλη Δράκου). Μάλιστα, μία από τις περιπέτειες του Αγησίλαγου με χορηγία γνωστού κτήματος έγινε και παιδική ταινία μικρού μήκους! Μπορείτε να την δείτε στο παρακάτω βίντεο το οποίο δίνει μια ωραία οπτική της διαδικασίας που γίνεται το κρασί.



Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Φρικαντέλα ή κάλαντα;

 Με τον κίνδυνο να επαναλαμβανόμαστε, τίποτε από αυτά που συμβαίνουν το 2020 δεν μπορεί κανείς να τα πει συνηθισμένα. Ήδη κάναμε Πάσχα, Χριστούγεννα μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και συνήθειες, ενώ κοντοζυγώνει η Πρωτοχρονιά. Έχουμε στερηθεί πολλά, μικρότερα και μεγαλύτερα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα κάλαντα. Μια αγαπημένη παιδική συνήθεια την οποία συνήθως ξεχνάμε μεγαλώνοντας, καθώς οι άβολες ώρες κατά τις οποίες εκτελούνται (ορισμένες φορές κυριολεκτικά) δε μας αφήνουν να χαρούν μερικά παραπάνω λεπτά πολύτιμου ύπνου.

Τώρα θα μου πει κανείς πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά και γιατί αξίζουν να μπουν σε ανάρτηση του ιστολογίου. Η απάντηση είναι απλή όπως και ο συνειρμός που έρχονται μέσα από το παιδικό παραμύθι του αγαπημένου "παραμυθατζή" Ευγένιου Τριβιζά με τίτλο Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα. Μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού κάνουμε ταξίδι στα κάλαντα διάφορων περιοχών της χώρας ώστε να βρει ο καθένας μας τη γενιά του και να αναγαλλιάσει η καρδιά του.

Όσο το παραμύθι προχωράει τόσο ταυτιζόμαστε με την κακιά μάγισσα που σταδιακά - spoiler alert - μεταμορφώνεται σε καλή, ακούγοντας τα κάλαντα μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τόσο καλή που πίνει μέχρι και καλάο. Και εκεί μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως τελικά η Φρικαντέλα είναι ο καθένας μας που έχει αφήσει κάπου καταχωνιασμένη την παιδική του αθωότητα; Μήπως τελικά χρειάζεται να ακούμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες για να γυρνάμε και εμείς το χρόνο πίσω; Και μήπως τελικά είναι καλό πού και πού να γινόμαστε ξανά παιδιά;


 

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

Το rave party της Αγέλαστης Πολιτείας (Κατσιμίχα)

 Τι μπορεί να γίνει όταν τα πάνω έρθουν κάτω; Εάν κάποια στιγμή λιώσουν τα χιόνια και ανθίσουν τα δέντρα χειμωνιάτικα; Αν οι καλικάντζαροι ανέβουν στη γη δημιουργώντας έκρυθμες καταστάσεις; Και εάν άνθρωποι αγέλαστοι, στριφνοί και σοβαροφανείς γίνουν γελαστοί, πολύ γελαστοί και κάψουν το πελεκούδι;

Αυτά και άλλα πολλά πραγματεύεται το μουσικό παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα με τίτλο Αγέλαστη Πολιτεία. Ένα παραμύθι που παίρνει στοιχεία από τις δοξασίες των καλικάντζαρων από όλη τη χώρα, ταξιδεύοντάς μας έως και τον αρχαίο θεό Πάνα και μας σερβίρεται με έναν τρόπο διαφορετικό - τόσο διαφορετικό όσο και το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του παραμυθιού με μια μελωδία που καρφώνεται στο μυαλό και τη σιγοτραγουδάμε μικροί και μεγάλοι. 

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

Τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα.

Και ύστερα τη βάζουμε να βράζει,

Δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά.

Και για να μην το ξεχάσω: όλα τα παραπάνω διαδραματίζονται παραμονές Χριστουγέννων στην κοιλάδα της Αγέλαστης Πολιτείας, όπου στήνεται το υπαίθριο rave party με ακούσιους και εκούσιους καλεσμένους. Α! Εννοείται ότι παίζει σε επανάληψη περίπου από Οκτώβριο έως και τέλη Ιανουαρίου σχεδόν σε καθημερινή βάση.



Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

Βυθούγεννα ή πώς μπορεί κανείς να είναι προφητικός

Ένα από τα πλεονεκτήματα της πατρότητας είναι ότι μπορεί κανείς άνετα να έρθει ξανά σε επαφή με την παιδική του πλευρά - αν και κακές φήμες λένε ότι τα αγόρια ποτέ δεν την αφήνουμε ξεκάθαρα πίσω. Παρά τα κακεντρεχή σχόλια, λοιπόν, ως πατεράδες θυμόμαστε παιδικές μας αναμνήσεις ή δημιουργούμε νέες. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για παιχνίδια (αργότερα και ηλεκτρονικά), είτε για μουσική και παραμύθια. Οι παραστάσεις και ο κινηματογράφος είναι προς το παρόν απαγορευμένες απολαύσεις, παρά τη βοήθεια της τεχνολογίας, το κενό όμως αναπληρώνουν άλλα μέσα.

Το σημαντικό είναι ότι πέραν των αναμνήσεων υπάρχουν νεότερες, αξιόλογες προσπάθειες που αξίζουν την προσοχή και - γιατί όχι - την υποστήριξή μας. Ακούγοντας τα κλασικά παραμύθια μας στο YouTube και αναζητώντας εναλλακτικές "σκοντάψαμε" προ ολίγων ημερών στα επίκαιρα Βυθούγεννα του Γιώργου Λεμπέση. Διευκρινίζω ότι η ανάρτηση δεν είναι με κανένα τρόπο χορηγούμενη - είναι κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να μοιραστούμε.

Πρόκειται για μία αλληγορική ιστορία η οποία όμως ήρθε έντονα στην επικαιρότητα. Στη βασική της ιδέα πραγματεύεται την απαγόρευση Χριστουγέννων και την αναζήτηση εναλλακτικών μέσα από πράξεις καλοσύνης και αλληλεγγύης (τι μας θυμίζει άραγε). Εκτός αυτών, η μουσική είναι πολύ καλή έως και κολλητική με γνωστούς συντελεστές. Το παραμύθι είχε ανέβει και ως παράσταση κάποιο καιρό πριν και πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε μέσω live streaming. Τέλως να σημειώσω ότι το video book είναι ανεβασμένο στο διαδίκτυο ενώ από τα βιβλιοπωλεία μπορεί κανείς να προμηθευτεί και τα αντίστοιχα βιβλία της σειράς Ψαρόσουπα.