Χειμώνας στα στενά της Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη είναι γνωστή για πολλά και διαφορετικά κάλλη. Ειδικά για τους προερχόμενους από Αθήνα μοιάζει κάτι το τελείως διαφορετικό. Για τους κατοίκους της, πάλι, είναι έρωτας με τα σκαμπανεβάσματά του, αλλά πάντα ανεξίτηλος. Ένα σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, όταν οι μέρες της άδειας δεν επιτρέπουν κάτι το παραπάνω, είναι ό,τι πρέπει για αναζωογόνηση. Σαν απόδραση μέσα στο υπόλοιπο του χειμώνα!

Ο πύργος του ΟΤΕ και τα πρώτα ανθισμένα λουλούδια στα παρτέρια

Πέρα από τα περισσότερο γνωστά σημεία της πόλης, αγαπημένα μου στέκια για περιδιάβαση είναι τα στενά της πόλης. Καθένα με την ιδιαιτερότητά του, τις ώρες και τη χρησιμότητά του. Ειδικά το χειμώνα που χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω ζέστη.

Καλή η παραλία, αλλά για καφέ προτιμώ το στενό της Ικτίνου. Εδώ πίνει κανείς καφέ σε μαγαζιά με ιδιαίτερο στυλ. Μπορεί να μην συμφωνήσουν αρκετοί, καθένας όμως με τα βιώματά του.

Φωτογραφία από τα στενά στην Άθωνος

Για φαγητό τα στενά στην Άθωνος ή στα Λουλουδάδικα είναι ό,τι πρέπει. Μικρά ή μεγαλύτερα μαγαζάκια, άσημα και διάσημα μαζί, με παραδοσιακή κατά βάση κουζίνα συνθέτουν το σκηνικό. Μπουγιουρντί, σουτζουκάκια και κρεατικά για όσους δε νηστεύουν, ψαρομεζέδες για τους σαρακοστιανούς. Η επιλογή του μαγαζιού εύκολη, αρκεί να αφεθεί κανείς να τον οδηγήσει η όσφρηση και η όρασή του. Παρά την κρίση, πρέπει να χορταίνει μάτι και στομάχι μαζί. Ούτως ή άλλως οι τιμές στη Θεσσαλονίκη είναι αρκετά χαμηλότερες από Αθήνα.

Το βράδυ προτιμώ κάτι πιο ελαφρύ συνοδεία ρακής, τσίπουρου ή ρακόμελου μαζί με τα απαραίτητα μεζεδάκια. Τα στενάκια στο Μπιτ Μπαζάρ είναι ακριβώς γι' αυτή τη δουλειά. Μόνο μειονέκτημα ο καπνός από τα τσιγάρα σε ορισμένα από αυτά. Οι τιμές ακόμη πιο χαμηλές, πίνει πολύ και χορταίνει κανείς με όχι πολύ περισσότερα από 10 ευρώ.

Μετά τη χώνεψη, ένα ποτό στα όρθια μετά μουσικής επιβάλλεται. Παρόλο που είναι περισσότερο καλοκαιρινός προορισμός, εντούτοις και το χειμώνα τα στενά γύρω από τη Βαλαωρίτου μαζεύουν αρκετό κόσμο. Οι επιλογές πολλές, ανάλογα με τα ακούσματα, την ηλικία και το στριμωξίδι που θέλει ο καθένας.

Βόλτα στην παραλία με τον Λευκό Πύργο

Ο κατάλογος σίγουρα δεν είναι ολοκληρωμένος. Οι ντόπιοι μπορεί να έχουν τις ενστάσεις τους, οι επισκέπτες τις δικές τους. Το θέμα είναι ότι μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη πάντα κάτι παραπάνω θα δώσει!

ΥΓ Η ανάρτηση αυτή ανέβηκε αρχικά στo blog του travelplanet24.com. Είναι η πρώτη της συνεργασίας. Βρίσκεται στην ενότητα Ταξιδεύοντας, όπως και οι επόμενες. 

ΥΓ1 Πώς αλλάζει ο καιρός μέσα σε 10 μέρες. Είχαμε χιόνια και τώρα έχουμε άνοιξη!

ΥΓ2 Guest blogger: kitsosmitsos, σε νέες περιπέτειες ή αλλιώς πώς με υποδέχτηκαν οι άνθρωποι στο travelplanet24. Το λιβάνισμα πάει σύννεφο! Χεχε!

Αναδρομή κι εξέλιξη

Την πρώτη ταξιδιωτική ανάρτηση την έγραψα πριν 4,5 χρόνια περίπου, στις 28 Οκτωβρίου 2007 και αφορούσε στην Μαδρίτη. Τότε είχα ανεβάσει 8 φωτογραφίες μικρού μεγέθους. Επόμενος σταθμός ήταν το Λονδίνο δύο μήνες μετά και στο καπάκι το Παρίσι.  Οι αναρτήσεις εμπλουτίστηκαν με άλλους προορισμούς εντός και εκτός Ελλάδας, βόλτες στην Αθήνα, διασκέδαση, προτάσεις, οικολογία, πολιτική, οικονομία, δράσεις και άλλα. Όταν με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος 3 χρόνια πριν για το ύφος του ιστολογίου αυτού είχα πει ποικίλης ύλης. Όταν το ξανασκέφτηκα διαπίστωσα ότι τα ταξιδιωτικά είναι το μεγαλύτερο κομμάτι. Ελπίζω να έχω βοηθήσει αρκετό κόσμο που θέλει να ταξιδέψει. Travel blogger, λοιπόν, αν θέλει κανείς να κατατάξει σε μια κατηγορία. Αυτά ως προς την αναδρομή.

Δύο μήνες περίπου πριν μου ήρθε μήνυμα από την Αλίσια (στο twitter την βρίσκει κανείς ως amorphis_) εκ μέρους του online ταξιδιωτικού πρακτορείου travelplanet24.com ώστε να φιλοξενούνται αναρτήσεις μου στο blog τους που έχει ξεκινήσει πρόσφατα. Στην ουσία δε μου ζήτησαν τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από το να γράφω όπως γράφω και εδώ. Το θεωρώ τιμή γι αυτό απάντησα θετικά και έτσι σχετικές αναρτήσεις μου θα βρίσκονται πλέον και στο blog.travelplanet24.com στην ενότητα Ταξιδεύοντας. Όποιος θέλει, μπορεί να με βρίσκει πλέον και εκεί, ως kitsosmitsos εννοείται.. Φυσικά, θα συνεχίσω να ανεβάζω αναρτήσεις εδώ. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο έχει γίνει συνήθεια και αγάπη μου εδώ και 5 περίπου χρόνια. Μπορεί άλλα social media να έχουν αμεσότητα, εξακολουθώ να θεωρώ ότι το πραγματικό πρωτογενές περιεχόμενο προέρχεται από το blogging.

Από την άλλη, μαζί με κάποιους φίλους που επίσης αγαπάνε τα ταξίδια, σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε κάτι διαφορετικό. Οι σκέψεις ταξινομούνται και ελπίζω σύντομα να έχουμε νεότερα. Αυτά ως προς τις εξελίξεις. Έπειτα από 5 χρόνια θεωρώ λογικό να ψάχνω μια μετεξέλιξη, χωρίς να αποχωρίζομαι τον βασικό κορμό αυτού του ιστολογίου. Η επικοινωνία εξακολουθεί να μου αρέσει, όσο κι αν κουράζει με τον καιρό και τις λοιπές ενασχολήσεις. Θεωρώ τις αναρτήσεις όλων μας γνήσιο και άμεσο τρόπο επικοινωνίας, ενώ βρίσκω όμορφο το να αλληλοδιαβαζόμαστε. Το μέλλον θα δείξει.

ΥΓ Η αρχή έγινε με ανάρτηση για τον χειμώνα στα στενά της Θεσσαλονίκης.

Τουρνέ από κέντρο και πάνω

Η βδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη χιλιόμετρα. Κυρίως λόγω δουλειάς στην ουσία όργωσα κομμάτι της Ελλάδας. Κάθε μέρος έχει την ιδιαιτερότητα, την ομορφιά και την δυσκολία του. Παρά την δουλειά, μου αρέσει όποιο μέρος επισκέπτομαι να παρακολουθώ τη ζωή, τους κατοίκους, τα καταστήματα. Η κρίση που βιώνουμε σίγουρα είναι κοινή, το πώς την αντιμετωπίζει ο καθένας μπορεί να διαφέρει. Από την άλλη, η αλλαγή παραστάσεων σίγουρα αναζωογονεί και αντισταθμίζει την κούραση των επιπλέον χιλιομέτρων αλλά και την κακοκαιρία.

Πρώτη στάση στη Χαλκίδα. Οι περισσότεροι λογικά την έχουν επισκεφτεί, έστω και για να δουν την κατεύθυνση που κινούνται τα νερά του Ευβοϊκού στο στενό του Ευρίπου.

Στο βάθος φαίνεται η παλιά γέφυρα της Χαλκίδας. Παρά την φαινομενική ηρεμία στα νερά, το φαινόμενο βρίσκεται εν εξελίξει. 

Και από την άλλη μεριά η χαρακτηριστική ηρεμία. Η ώρα ήταν εννιά και κάτι το πρωί, οι δρόμοι ακόμη άδειοι. Ένας καφές αγναντεύοντας τη θάλασσα είναι ό,τι πρέπει για πρωινό ξεκίνημα. Όλα αυτά μία περίπου ώρα από Αθήνα.

Επόμενη στάση η Λαμία. Επειδή έφτασα γύρω στις τρεις το μεσημέρι, όλα ήταν άδεια και ήρεμα. Ο κόσμος είχε πάει να φάει και να κοιμηθεί για μεσημέρι, τα καταστήματα κλειστά και στον δρόμο σχεδόν κανείς. Σίγουρα κάνουμε κάτι λάθος στην Αθήνα...

Η Λαμία είναι περίεργα χτισμένη ανάμεσα σε λόφους με αποτέλεσμα η πόλη να έχει αρκετές υψομετρικές διαφορές. Για όσους δεν το γνωρίζουν, έχει και ένα κάστρο.

Το άγαλμα του Αθανασίου Διάκου στην ομώνυμη πλατεία. Πίσω διακρίνονται τα σκαλιά που ανεβαίνουν ακόμη πιο πάνω. Η Λαμία, παρεμπιπτόντως, έχει αρκετές πλατείες και - ως φυσικό επακόλουθο - πολλές καφετέριες.

Από Λαμία πήρα τον δρόμο μέσω Δομοκού για Λίμνη Πλαστήρα. Έντονη η ομίχλη και η βροχή. Μάλιστα σε ένα σημείο του δρόμου που πήγαινα με 20χλμ/ω και σχεδόν δεν έβλεπα μπροστά μου, χαλάσανε όλοι οι σταθμοί και το μόνο που έπιανε το ραδιόφωνο ήταν εκκλησιαστικά. Περίεργο σκηνικό.

Παρά το ότι είχε να χιονίσει ημέρες, το χιόνι ήταν αρκετό. Το τοπίο αλπικό. Δυστυχώς η επίσκεψη ήταν στα πλαίσια επαγγελματικού συνεδρίου και δεν είχαμε αρκετό χρόνο για βόλτα στη λίμνη.

Στο τοπίο κυριαρχούσε το άσπρο της ομίχλης και του χιονιού. Το πρωί που δεν είχε προλάβει να σηκωθεί καλά-καλά η ομίχλη, φαινόταν η παγωμένη λίμνη. Το πολύ χιόνι, όπως μας λέγανε οι ντόπιοι, τους έκανε ζημιά στον τουρισμό. Ίσως ανακάμψουν με την άνοιξη.

Τελευταία στάση - περισσότερο χαλαρωτική και λιγότερα επαγγελματική - η Θεσσαλονίκη. Δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είδαμε φίλους, φάγαμε, ήπιαμε, περπατήσαμε, συζητήσαμε για δουλειές. Όλα αυτά σε κλίμα ήρεμο, αισθητή η διαφορά από Αθήνα, παρά το κρύο που ήταν πιο έντονο.

Μια βόλτα στην Αριστοτέλους είναι αναπόφευκτη. Από τα αγαπημένα μου σημεία για περπάτημα, θυμίζει ευρωπαϊκές πόλεις με τις μεγάλες πλατείες και τα όμορφα κτίρια.

Η θάλασσα σε μια πόλη προσδίδει κατιτίς παραπάνω. Ειδικά όταν προσφέρεται για βόλτα, με πόδια ή και με ποδήλατο. Όταν θα ολοκληρωθεί και το υπόλοιπο κομμάτι της παραλίας η βόλτα θα είναι ακόμη πιο απολαυστική.

504 χλμ αργότερα, η επιστροφή. Έτσι κάπως ολοκληρώθηκε αυτή η πενθήμερη βόλτα. Αναχώρηση Τετάρτη, επιστροφή Κυριακή, πάνω από 1000 χλμ, στάση σε 5 πόλεις. Κούραση, αλλαγή παραστάσεων, διαφορετικές εικόνες, ωραίες στιγμές. 

ΥΓ Η πέμπτη στάση ήταν έκπληξη στους γονείς στη Λάρισα, έστω και για μια ώρα. Από εκεί παρέλειψα τις φωτογραφίες, κάποιες όμορφες στιγμές δεν είναι εύκολο να καταγραφούν...

Σάββατο στο Φάληρο με ραδιόφωνο

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ο καιρός θύμισε άνοιξη. Ήλιος παντού, άλλο που δε θέλαμε οι περισσότεροι να ξεχυθούμε για βόλτες. Το συγκεκριμένο Σάββατο το πρωί είχε για μένα κάτι το διαφορετικό: πρόσκληση να συμμετάσχω ως καλεσμένος σε ραδιοφωνική εκπομπή. Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Γιατζόγλου, γνωστός στο twitter ως 500rakias κάλεσε εμένα και άλλα δύο άτομα να μιλήσουμε χωρίς φόβο και πάθος στην εκπομπή του με τίτλο "Τίποτε δεν πάει χαμένο" στον Σκάι 100,3. Για το twitter και την ενασχόληση με αυτό είχα αναφερθεί σε παλιότερη ανάρτηση. 

Η θεματολογία; Περίπου ό,τι γράφει ο καθένας μας. Οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν ο Georgako με το ιστολόγιο valeladi.gr και η S_FunkyBitch με το ομώνυμο ιστολόγιο. Παρά το όποιο τρακ μπορεί να έχει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, η συζήτηση πήγε αρκετά καλά. Η εμπειρία πολύ καλή, ρίξαμε γέλιο, ενώ ο δημοσιογράφος-οικοδεσπότης μας έκανε να αισθανθούμε άνετα (κλισέ και αληθινό μαζί). Η συζήτηση κινήθηκε μεταξύ οικολογίας, υιοθεσίας και προσφοράς, ταξιδιών, Αγκιστρίου και ποδηλατάδας. Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι και μέσα από το ίντερνετ μπορούν να πέσουν ωραίες ιδέες, να γνωρίσει κανείς κόσμο και - γιατί όχι - να κάνει καλές παρέες. Άλλωστε δεν ευθύνεται το μέσο για τα καλά και τα άσχημα, αλλά η χρήση του.

Άσχετο με το υπόλοιπο, αλλά αφού η μέρα ήταν αρκετά καλή και ήδη είχα πάρει μια τζούρα από θάλασσα, εντέλει σκέφτηκα να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα στην Πειραϊκή συνοδεία θαλασσινών και ούζου. Η καλοκαιρία έρχεται, παρά τις παρενθέσεις κρύου και βροχής.

Όποιος θέλει να ακούσει την εκπομπή που παίχτηκε το Σάββατο 3/3/2012 11-12 το πρωί, μπορεί να την βρει στο αρχείο του σταθμού κλικάροντας το σχετικό link.

ΥΓ Ευχαριστώ και πάλι τον Δημήτρη Γιατζόγλου για την πρόσκληση. Ανυπομονώ για τους επόμενους καλεσμένους που είμαι σίγουρος ότι κάτι ενδιαφέρον θα έχουν να πουν.

ΥΓ1 Στο twitter ο λογαριασμός μου είναι - κλασικά - kitsosmitsos.

Σλοβακία: Ημερήσια στην Μπρατισλάβα

Εδώ και λίγο καιρό χρωστάω την ανάρτηση - έκπληξη από την Βουδαπέστη. Επειδή οι μέρες στην ουγγρική πρωτεύουσα ήταν αρκετές αποφασίσαμε να κάνουμε ημερήσια εκδρομή σε κοντινή πόλη. Έπειτα από δημοκρατικές διαδικασίες επιλέχτηκε η πρωτεύουσα της Σλοβακίας, η Μπρατισλάβα. Απευθείας πτήση από Ελλάδα ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, ο καλύτερος τρόπος για να πάει κανείς είναι με τρένο μέσω Βιέννης (περίπου μισή ώρα) ή μέσω Βουδαπέστης. Το ταξίδι διαρκεί περίπου δυόμιση ώρες, η τιμή είναι 16,5 ευρώ, ενώ τα εισιτήρια εκδίδονται από Budapest Keleti station (υπάρχει στάση μετρό). Το πρόγραμμα το βρίσκει κανείς εδώ. Παρεμπιπτόντως, στον σταθμό στη Βουδαπέστη η αναμονή για να βγάλει κανείς τα εισιτήρια είναι συνήθως μεγάλη, να είστε προετοιμασμένοι. Κλείσαμε τα εισιτήρια, μπήκαμε πρωί στο τρένο και πριν το μεσημέρι ήμασταν ήδη εκεί. 

Η πρώτη εικόνα από τον κεντρικό σταθμό της Μπρατισλάβα.

Το κέντρο της παλιάς πόλης από τον σταθμό είναι περίπου 15' με τα πόδια οπότε αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε. Ο όρος κατηφορίσουμε ανταποκρίνεται πλήρως, καθώς η παλιά πόλη βρίσκεται κάπως χαμηλότερο από το υπόλοιπο κομμάτι. 

Στάση για καφέ και τσάι με γεύση μήλο. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι παρά την εισαγωγή του ευρώ κοντά δύο χρόνια τώρα, οι τιμές δεν είχαν στρογγυλοποιηθεί. Τα τρία ροφήματα που πήραμε κόστισαν 4,41 ευρώ ακριβώς. 

Προβολή Bratislava σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Εκεί μελετήσαμε και τον οδηγό για την πόλη που είχε προτεινόμενη διαδρομή για να γνωρίσει κανείς το ιστορικό κέντρο της πόλης σε 2 ώρες περπατώντας. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή.

Πρώτη στάση η Όπερα της Μπρατισλάβα.

Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται το ποτάμι που στην ουσία χωρίζει την Μπρατισλάβα από την Αυστρία. Παλιότερα η πόλη ήταν κάτι σαν "εξοχικό" για τους Βιεννέζους. Αυτό που διακρίνεται δεν είναι απλώς γέφυρα. Είναι το γνωστό εστιατόριο UFO.

Στην πλατεία μπροστά στην Όπερα είχε στηθεί ολόκληρο πανηγύρι με χριστουγεννιάτικη αγορά, δέντρο και πατινάζ.

Στη διαδρομή πετύχαμε και τον συγκεκριμένο κύριο να πετάγεται από τα...έγκατα της γης.

Και αυτόν τον ευγενικό κύριο που μας έβγαζε το καπέλο. Γενικά η Μπρατισλάβα έχει διάσπαρτα αρκετά αγάλματα, κάτι που προσωπικά μου αρέσει αρκετά.

Απτόητοι, συνεχίσαμε την διαδρομή μας για τη δεύτερη στάση που είναι η κεντρική πλατεία της πόλης. Από τη μία μεριά είναι το παλιό δημαρχείο, από την άλλη μερικά καφέ ζαχαροπλαστεία.

Ακολουθώντας την προτεινόμενη διαδρομή, μέσα από ένα στενό δίπλα στο παλιό δημαρχείο, καταλήξαμε στο παλιό παλάτι της πόλης που στεγάζει τώρα το νέο δημαρχείο.

Εκεί παρεκκλίναμε από την "επίσημη" διαδρομή και κάναμε ζιγκ-ζαγκ στα στενάκια. Η παλιά πόλη της Μπρατισλάβας προσφέρεται για τέτοιες παρεκκλίσεις, καθώς τα στενά είναι γραφικά. 

Μέσα από τα στενάκια καταλήξαμε στην Michalska που είναι ο μεγάλος πλακόστρωτος πεζόδρομος με αρκετά εστιατόρια, καφετέριες και τουριστικά καταστήματα. Στην άκρη της δεσπόζει η St.Michael's Gate. Κάτω ακριβώς βρίσκεται χάλκινος δείκτης των αποστάσεων από διάφορες πρωτεύουσες - είναι και η Αθήνα αλλά δε φαίνεται καλά στην φωτογραφία.

Η παλιά πόλη της Μπρατισλάβας συμπεριλαμβάνεται σε μνημεία της UNESCO και αυτό τονίζεται με επιγραφές παντού, ακόμη και στον δρόμο.

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται εκκλησία ακριβώς μπροστά από σημείο όπου παλιά καίγανε μάγισσες.

Μετά από αυτά κατευθυνθήκαμε προς Κάστρο που δεσπόζει στην πόλη, με μία στάση στον καθεδρικό του St.Martin's.

Γραφικά κτίρια και στον λόφο πηγαίνοντας προς το Κάστρο.

Το Κάστρο από μόνο του δε λέει τίποτε ιδιαίτερο. Εκεί στεγάζεται πλέον το Κοινοβούλιο της χώρας.

Αξίζει όμως η θέα προς τον Δούναβη και την πόλη - παλιά και νέα.

Επειδή πεινάσαμε και κρυώσαμε, επιστρέψαμε προς την πόλη ώστε να φάμε και να ζεσταθούμε. Τα φαγητά της Σλοβακίας θυμίζουν τα περισσότερα της κεντρικής Ευρώπης. Ένα σνίτσελ βιεννέζικο με ψητή πατάτα και σάλτσα παντζάρι ήταν ό,τι πρέπει.

Η βόλτα συνεχίστηκε μετά το φαγητό, όπου καταλήξαμε στην κεντρική πλατεία και τα ζαχαροπλαστεία της. Εκεί ήπιαμε ζεστή σοκολάτα όπου προσφέρεται σε αφθονία. Στην διαδρομή συναντήσαμε κάποια αγάλματα ακόμη.

Ένας παπαράτσι φωτογραφίζει τους περαστικούς από τη γωνία του.

Το άγαλμα αυτό στην κεντρική πλατεία αναπαριστά στρατιώτη του Ναπολέοντα. Απ'ό,τι φαίνεται, είχε κάποια ατυχία στο μέρος αυτό ο στρατηλάτης.

Στην κεντρική πλατεία είχε στηθεί κι ένα στέμμα ώστε να υποδεχτούν οι κάτοικοι της Μπρατισλάβας τη νέα χρονιά...βασιλικά.

Το βράδυ ο κόσμος ήταν περισσότερος και είχε βγει την βόλτα του παρά το τσουχτερό κρύο.

Πήραμε το τρένο της επιστροφής για Βουδαπέστη όπου ήταν και η βάση μας. Κάπου εκεί πρόσεξα το χαρτάκι με το δρομολόγιο του τρένου. Αμβούργο, Βερολίνο, Δρέσδη, Πράγα, Μπρατισλάβα και Βουδαπέστη. Ωραίες διαδρομές, είναι ωραίο να μένει κανείς στην Κεντρική Ευρώπη όπου τόσο απλά μπορεί να μετακινηθεί σε άλλες πόλεις και χώρες...

ΥΓ Προηγούμενες αναρτήσεις από Βουδαπέστη μέρος πρώτο, δεύτερο και τρίτο.

ΥΓ1 Η Μπρατισλάβα μου άρεσε αρκετά, ιδιαίτερα το παλιό κέντρο της. Άξιζε για ένα διήμερο, προτεινόμενος προορισμός για όποιον βρεθεί στα πέριξ.

Πρωινό της...Πλάκας

Αυτό το Σαββατοκύριακο ο ήλιος έκανε δυναμική επανεμφάνιση, τουλάχιστον όσον αφορά στον αττικό ουρανό. Ευκαιρία για βόλτες, λοιπόν, στο πολύπαθο και ταλαιπωρημένο κέντρο. Από τη μια είδα ότι είχα να κάνω ανάρτηση για την Αθήνα από το καλοκαίρι - μεγάλη παράλειψη πραγματικά. Από την άλλη, ρωτώντας στο twitter για χειροποίητο ξύλινο γουδί που ήθελα να αγοράσω για τις μαγειρικές μου, μία από τις απαντήσεις με κατεύθυνε σε μαγαζί που πουλάει χειροποίητα ελληνικά προϊόντα από ξύλο ελιάς. Ήλιος, ευκαιρία για ψώνια, καλή παρέα, τι άλλο ακόμη να ζητήσει κανείς; 

Το νέο μου απόκτημα, ξύλινο γουδί για τα μπαχαρικά μου. Ο laxanokitsos θα το εκτιμήσει. 13,5 ευρώ για το συγκεκριμένο γουδί, χαλάλι του. Το ποτήρι δίπλα είναι για μέτρο σύγκρισης.

Μιας και το συγκεκριμένο μαγαζί με τα είδη από ξύλο ελιάς βρίσκεται Πανδρόσου και Μνησικλέους, είπαμε να ανεβούμε τα σκαλιά της Μνησικλέους αρχικά για ένα καφεδάκι στον ήλιο. Ελληνικός καφές, λοιπόν, με συνοδεία γλυκού του κουταλιού, αν και το καλύτερο ήταν ο ήλιος που φώτιζε και ζέσταινε.

Το σκηνικό στις σκάλες της Μνησικλέους είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Κτίσματα της παλιάς Αθήνας, τραπεζάκια στις σκάλες, παρεϊστικο κλίμα.

Επειδή είχε ήδη μεσημεριάσει, το στομάχι άρχισε να διαμαρτύρεται οπότε είπαμε να συνοδέψουμε τον καφέ με μια σπανακόπιτα.

Το ένα έφερε το άλλο και η σπανακόπιτα συνοδεύτηκε τελικά με μια ομελέτα. Έτσι στήθηκε ένα, ας πούμε, ελληνικό brunch - κάτι μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού. Δύο διπλοί καφέδες, η σπανακόπιτα και η ομελέτα 17 ευρώ.

Κομμάτια του σκηνικού ο ιερός βράχος της Ακρόπολης (είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τον δυνατό ήλιο) και ο γαλάζιος αττικός ουρανός.

Το μάτι ξέφευγε μία προς τα πάνω και μία προς τα κάτω. Η θέα προς τα πάνω υπερτερεί σαφώς.

Από το σημείο πέρασαν αρκετοί ποδηλάτες κουβαλώντας τα ποδήλατά τους στα σκαλιά. Μάλλον πήγαιναν στον περιφερειακό περίπατο της Ακροπόλεως. Κάποιοι κάνανε μια στάση για να ξαποστάσουν στο σημείο.

Η ώρα πέρασε, ο ήλιος μετακινήθηκε και σταμάτησε να μας ζεσταίνει οπότε είχε έρθει η ώρα να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τις βόλτες στην Πλάκα χορτάτοι από φαγητό και εικόνες. Θα επαναληφθεί σίγουρα.

ΥΓ Ευκαιρία για βόλτες στο κέντρο είτε από Ασωμάτων και πέριξ του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού είτε επίσκεψη στον ναό του Ηφαίστου στο Θησείο.

ΥΓ1 Συζήτηση που προέκυψε μεταξύ καφέ, πίτας και ομελέτας: το διαδίκτυο τελικά αποξενώνει ή φέρνει πιο κοντά; Ή εξαρτώνται όλα από τη χρήση του μέσου; Όλα ξεκίνησαν από την ερώτηση για το γουδί στο twitter και τις αρκετές απαντήσεις, μαζί με τυχαίες συναντήσεις e-γνωστών.

ΥΓ2 Ένα είναι μόνο σίγουρο: ο ήλιος είναι πραγματικά κάτι που δεν αναπληρώνεται με τίποτε.

ΥΓ3 Τις καθημερινές μπορεί να μην μπορούμε και είναι λογικό. Το Σαββατοκύριακο πάντως αξίζει μία βόλτα στο κέντρο από όλους μας. Έχει μυστικά και ομορφιές που περιμένουν να τα βρούμε, να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να τα απολαύσουμε.