Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2020

Όσα παίρνει ο άνεμος (ή και το κύμα)

 Παρά τον τίτλο η ανάρτηση αυτή δεν είναι σινεφίλ. Θα μπορούσες να την πεις κινηματογραφική γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα καλό είναι να συμβαίνουν μόνο στο σινεμά και όχι στην πραγματικότητα. Αφορμή στάθηκε η είδηση των ημερών για ένα παιδάκι που παρασύρθηκε με το φουσκωτό του μονόκερο στη θάλασσα μεταξύ Ρίου και Αντίρριου - μια περιπέτεια με αίσιο τέλος ευτυχώς καθώς διερχόμενο φέρι με κατάλληλους χειρισμούς του καπετάνιου έσωσε την κατάσταση. Αιφνής πολύς κόσμος έσπευσε να καταδικάσει τους άτυχους γονείς με έντονες εκφράσεις περί αμέλειας και όχι μόνο. Πόσο απλά όμως είναι τα πράγματα; Δύο ιστορίες στις οποίες ήμουν μάρτυρας δείχνουν ότι η "κακιά στιγμή" μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε.

Σκηνικό πρώτο: είκοσι και πλέον χρόνια πριν παραθερίζαμε στο Φανάρι Κομοτηνής. Για όσους δε γνωρίζουν είναι από τους πιο γνωστούς παραθαλάσσιους προορισμούς της ευρύτερης περιοχής. Είχαμε επισκεφτεί την περιοχή για πρώτη φορά, πράγμα που σημαίνει ότι δε γνωρίζαμε καλά τα νερά και τις συνθήκες. Μία μέρα που κολυμπούσαμε παρέα με τα ξαδέρφια μας παρέσυρε το κύμα ένα φουσκωτό στρώμα που είχαμε και παίζαμε. Ο ξάδερφός μου, έφηβος τότε και καλός κολυμβητής, έσπευσε να το προλάβει. Οι ριπές του ανέμου διαρκώς το έφερναν και πιο μακριά. Το θέαμα ήταν ελαφρώς σαδιστικό. Κάθε φορά που το πλησίαζε μία νέα ριπή το έστελνε πιο πέρα. Εμείς παρακολουθούσαμε απέξω και του φωνάζαμε να γυρίσει, καθώς χωρίς να το αντιληφθεί είχε αρχίσει να απομακρύνεται επικίνδυνα. Ο πατέρας μου και ο πατέρας του βούτηξαν στη θάλασσα για να τον πλησιάσουν, διαισθανόμενοι τον κίνδυνο. Ευτυχώς κάποια στιγμή κατάλαβε ότι είναι μάταιος ο αγώνας και σταμάτησε σχετικά εγκαίρως. Όταν τον έβγαλαν με βοήθεια από μέσα έτρεμε από την κούραση και την ένταση. Και όλα αυτά για ένα φουσκωτό στρώμα που τελικά διεκδίκησε και πήρε η θάλασσα στα ανοιχτά.

Σκηνικό δεύτερο: δέκα περίπου χρόνια πριν παραθερίζαμε στα παράλια νομού Λάρισας. Για όσους δε γνωρίζουν πρόκειται για μία ενιαία παραλία περίπου 13 χιλιομέτρων όπου "βλέπει" ανοιχτά στο Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ τα νερά τα γνωρίζαμε, είναι βαθιά, καθαρά και αλλάζουν από το πρωί ως το απόγευμα. Υπάρχουν μέρες που η θάλασσα δύσκολα πλησιάζεται, άλλες όμως που είναι τόσο ήρεμη και καθαρή που θυμίζει πισίνα. Το σκηνικό διαδραματίστηκε σε ένα απόγευμα που δεν είχε καθόλου αέρα και η θάλασσα ήταν ακυμάτιστη. Παιδιά, έφηβοι, μεγαλύτεροι απολάμβαναν την ηρεμία και την δροσιά. Ξαφνικά, ένα κατέβασμα ανέμου ήρθε από το πουθενά με κατεύθυνση από την στεριά προς τη θάλασσα. Χωρίς καμία προειδοποίηση, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα παρέσυρε ομπρέλες, πετσέτες, παιχνίδια και φυσικά φουσκωτά. Στο κομμάτι της παραλίας που ήμασταν διακρίναμε 3 φουσκωτά στρώματα και 1 βάρκα να παρασύρονται στα ανοιχτά. Τα 2 στρώματα και η βάρκα παρασύρθηκαν χωρίς κάποιον μέσα. Το τρίτο στρώμα όμως είχε πάνω του έναν νεαρό, περίπου στα 15-16, ο οποίος είτε από φόβο για τον ίδιο είτε επειδή δεν ήθελε να του ξεφύγει το παιχνίδι, γαντζώθηκε πάνω και προσπάθησε να το κατευθύνει. Μάταιη η προσπάθεια, το στρώμα συνέχισε να παρασύρεται ώσπου σχεδόν χάθηκε από τα μάτια μας. Οι γονείς του νεαρού επιχείρησαν να προσεγγίσουν, η ταχύτητα όμως ήταν μεγάλη. Ευτυχώς ειδοποιήθηκε το λιμενικό, το οποίο έφτασε άμεσα και περισυνέλεξε το παιδί χωρίς κάποιο πρόβλημα.

Το βασικό που μένει είναι ότι η λεγόμενη "κακιά στιγμή" έρχεται απροειδοποίητα, ανεξαρτήτως προφυλάξεων. Το να σπεύσουμε να καταδικάσουμε τους γονείς όμως, οι οποίοι πραγματικά βίωσαν μία πολύ άσχημη εμπειρία, είναι άδικο - αν μη τι άλλο. Ότι σε εμάς δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο πολλές φορές είναι θέμα τύχης, άσχετα από όποιες προφυλάξεις μπορεί να παίρνουμε. Στο κάτω-κάτω γι αυτό και λέγεται "απρόβλεπτος παράγοντας". Ευτυχώς και στις 3 περιπτώσεις όλα κύλησαν ομαλά, με ή χωρίς την παρέμβαση αυτού που οι αρχαίοι ημών ονόμαζαν "Από μηχανής θεός".


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2020

Παιδικές αναμνήσεις - συνέχεια: η Ντενεκεδούπολη

 Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μεταφερθήκαμε στον κόσμο της παιδικής φαντασίας η οποία δε γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς εξουσίας μέσω της παιδικής παράστασης του Μορμόλη. Το ταξίδι αυτή τη φορά θα μας φέρει σε μία άλλη πόλη φανταστική, στην οποία πρωταγωνιστές δεν είναι κούκλες αλλά αντικείμενα φαινομενικά άχρηστα. Ξεχωρίζουν τα ντενεκεδάκια με τα περίεργα ονόματα όπως Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Οκέι-μπαμ-μπαμ, Μελένιος. Αυτοί και άλλοι ήρωες αλλά και αντιήρωες περιλαμβάνονται στα βιβλία και παραστάσεις της Ευγενίας Φακίνου με τον γενικότερο τίτλο Η Ντενεκεδούπολη.

Τις παραστάσεις αυτές δεν είχα τη χαρά να τις δω όταν ήμουν μικρότερος. Οι αυθεντικές σταμάτησαν στις αρχές της δεκαετίας του '80. Την Ντενεκεδούπολη τη γνώρισα μέσα από βιβλία που κυκλοφόρησαν και παρουσίαζαν τις περιπέτειες, αναλύοντας με απλό και κατανοητό τρόπο έννοιες όπως η δημοκρατία, η αλληλεγγύη, η σχέση εξουσίας μεγάλου και μικρού με σαφείς αναφορές στην περίοδο της χούντας. 

Την ανακάλυψα ξανά σχετικά πρόσφατα μέσω των τραγουδιών και της ιστορίας που ξεκινάει με το ταξίδι του Μελένιου από την αποθήκη. H ξεχωριστή μουσική είναι του Γιάννη Μαρκόπουλου. Περιττό να προσθέσω ότι μεγάλο και μικρό #kitsopaido την έχουν λατρέψει και παίζει σε επανάληψη ολημερίς. Απολαμβάνουμε, λοιπόν, το ταξίδι χτίζοντας μαζί νέες αναμνήσεις. Τα βιβλία που είχαμε τότε πλέον δεν υπάρχουν, παραγγείλαμε όμως νέα για να προστεθούν στη βιβλιοθήκη μας.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Παιδικές αναμνήσεις: ο Μορμόλης

Διανύουμε περίοδο καλοκαιρινή, ίσως την πιο ιδιαίτερη των τελευταίων χρόνων. Αν και τα προηγούμενα καλοκαίρια δεν ήταν ιδιαίτερα ήσυχα (με δημοψηφίσματα, περιορισμούς κεφαλαίων, διαδηλώσεις, εκλογές και ούτω καθεξής), το φετινό καλοκαίρι με την πανδημία σε έξαρση είναι σίγουρα διαφορετικό. Παρόλα αυτά μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε, ακόμη και μέσω των αναμνήσεών μας.

Κάθε καλοκαίρι των παιδικών χρόνων σήμαινε ταξίδια με το αυτοκίνητο. Ένα κίτρινο Fiat 128 χωρίς κλιματισμό, με χαμηλές ταχύτητες οπότε αναγκαστικά περνούσαμε αρκετό χρόνο μέσα σε αυτό. Το κασετόφωνο να παίζει συγκεκριμένες κασέτες, ίσως ο μόνος τρόπος να είμαστε ήσυχοι για μερικά λεπτά. Μία από αυτές η θεατρική παράσταση του Μορμόλη σε αυθεντική κασέτα από την παράσταση με τις φωνές της Τάνιας Τσανακλίδου, του Χρήστου Βαλαβανίδη και άλλων συντελεστών - η μουσική του Γιάννη Σπανού.

Ήταν από τα αγαπημένα μας παραμύθια, αν και δεν καταλαβαίναμε ίσως όλα όσα διαπραγματευόταν η πρωτοποριακή παράσταση. Αναφορές για την τηλεόραση (χαζοκούτι), μοναδικό αφιέρωμα στην παιδική φαντασία (όπου εκεί στηρίζεται ο φανταστικός φίλος των παιδιών Μορμόλης και η ιστορία), την εξουσία σε όλες της τις εκφάνσεις (ο δήμαρχος, ο αστυνόμος, ο δύστροπος γείτονας με τις επαφές και τις προσβάσεις, ο στρατηγός, ο υπουργός), την αστυφιλία (αυλές χωρίς παιδιά) και άλλα.

Όλα αυτά τα αντιλαμβάνομαι πλέον ακούγοντας ξανά την παράσταση τώρα, αυτή τη φορά μαζί με τα #kitsopaida. Τραγουδάμε τα ίδια τραγούδια που άκουγα και γω μικρός, πριν 30 και πλέον χρόνια. Και κάπως έτσι το χάσμα των γενεών μικραίνει, το ταξίδι στο χρόνο γίνεται εφικτό και γινόμαστε πάλι παιδιά. Άκουσμα προτεινόμενο για όλες τις ηλικίες, καθώς ας μην ξεχνάμε ότι κάποιοι είναι παιδιά, κάποιοι έχουν παιδιά και κάποιοι θέλουν να γίνουν ξανά παιδιά. Γιατί όσες φορές και να κόψεις τον Μορμόλη, αυτός δεν καταστρέφεται, απλώς έχεις ακόμη περισσότερους μορμόληδες.


Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

Κουλτούρα να φύγουμε

Η κατάσταση που βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο έχει πολλαπλές συνέπειες σε διαφορετικά επίπεδα της καθημερινότητας και όχι μόνο. Προέχει φυσικά η υγεία - επιβίωση, κατόπιν έρχεται η διαβίωση, η οικονομία και ούτω καθεξής. Θύμα της όλης κατάστασης είναι φυσικά και ο πολιτισμός όπως αυτός και εάν εκφράζεται - κυρίως βέβαια μέσω της τέχνης. Αυτή τη στιγμή θέατρα, μουσεία, κινηματογράφοι, γκαλερί και όλα τα άλλα πολιτιστικά σημεία αναφοράς είναι κλειστά - εξαιρούνται τα διαδικτυακά μέσα, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε ειδικά το διαδίκτυο διαφοροποιεί την κατάσταση σε σχέση με παρόμοια σκηνικά του παρελθόντος.

Για πρώτη φορά ίσως στην νεότερη ιστορία βλέπουμε υπερπροσφορά θεαμάτων που παρέχονται δωρεάν. Είναι μία ενδιαφέρουσα τροπή ειδικά σε θεάματα που αυτό το διάστημα δεν επιτρέπουν στους συμμετέχοντες να κερδίσουν τα προς το ζην. Έτσι, βλέπουμε να διατίθενται δωρεάν περιηγήσεις στα μουσεία μέσω 3D τεχνολογίας, θέατρα να ανεβάζουν παραστάσεις που είχαν στο αρχείο τους, μπαλέτα και όπερες, ακόμη και πιο σύγχρονα έργα να δίνουν μία διέξοδο στην - με τον ένα τρόπο ή τον άλλο - σχετικά υποβαθμισμένη ελεύθερη τηλεόραση. Βέβαια, όλο αυτό σίγουρα γίνεται ώστε να κρατήσει τον κόσμο σε επαφή με τα θεάματα προσδοκώντας στο να προσελκύσει κοινό όταν πραγματοποιηθεί η επιστροφή στην κανονικότητα.

Ανάμεσα στα θεάματα που προσφέρονται και προσφέρθηκαν διαδικτυακά προς όλους ξεχωρίζει, κατ' εμέ, η συναυλία του Ανδρέα Μποτσέλι την Κυριακή του Πάσχα των Καθολικών. Ζωντανά από το άδειο Duomo, έμβλημα της πόλης του Μιλάνο, ο διάσημος τενόρος μετέφερε ένα οικουμενικό μήνυμα το οποίο παρακολούθησαν πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζωντανά, ενώ αρκετοί συνεχίζουν να παρακολουθούν τη συναυλία και μετά.

Σημαντικό είναι ότι βλέπουμε αντίστοιχες προσπάθειες και από ελληνικά μέσα. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένες από αυτές. Από την αρχή της καραντίνας στο κανάλι του στο YouTube γνωστός τραγουδιστής  παρέα με τον γιο του ερμήνευαν, φέρνοντας ένα διαφορετικό μήνυμα. Συγγραφείς παιδικών βιβλίων (όπως ο αγαπημένος μας Παπαθεοδούλου) διαβάζει τα παραμύθια του. Η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Εθνικό Θέατρο και όχι μόνο ανεβάζουν δημοφιλείς παραστάσεις τους στο διαδίκτυο για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν. Μέσα υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει η διάθεση ώστε αντίστοιχα να τα αγκαλιάσει το κοινό. Και φαίνεται ότι το κατάλληλο μήνυμα βρίσκει και το αντίστοιχο ακροατήριο.

Η ατάκα Κουλτούρα να φύγουμε είναι του αείμνηστου Χάρι Κλυνν από την δεκαετία του '80 που σατίριζε προσπάθειες της τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη να μυήσει τους συμπατριώτες μας στις χάρες του πολιτισμού. Σάτιρα αρκετή επίκαιρη και στη σημερινή εποχή.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2020

Πασχαλινά κάλαντα και ιστορίες απ'το χωριό

Για το Πάσχα στο χωριό έχουμε μιλήσει παλιότερα σε ανάρτηση προ 8ετίας περίπου. Σήμερα μου ξύπνησαν άλλες μνήμες που έχουν να κάνουν με αυτή την εποχή και το μέρος εκείνο. Είναι συνειρμοί που γίνονται στο μυαλό, βυθίζονται και αναδύονται ξανά σε στιγμές που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα. Οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής, μιας και φέτος δεν προβλέπεται λόγω των καταστάσεων να ακούσουμε χαρούμενες φωνές να μας χτυπάνε τα κουδούνια.

Όταν ήμασταν μικροί βγαίναμε για κάλαντα όποτε το επέτρεπαν ή το επέβαλαν οι συνθήκες. Αρκετοί ίσως δε γνωρίζουν ότι την περίοδο του Πάσχα υπάρχουν 2 διαφορετικές ημέρες για κάλαντα: το Σάββατο του Λαζάρου και τη Μεγάλη Παρασκευή. Πρώτη χρονιά που μας άφησαν οι γονείς όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στο χωριό με τους παππούδες βγήκαμε να πούμε τα κάλαντα.

Συνηθισμένοι από την πόλη, ξυπνάμε το πρωί της Μεγάλης παρασκευής. Ξεκινάμε από τα κοντινά σπίτια και αρχίζουμε να χτυπάμε τα κουδούνια, περιμένοντας να μας ανοίξουν για "Να τα πούμε". Πάμε στο πρώτο σπίτι, χτυπάμε το κουδούνι αλλά φευ. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να λείπουν - αγροτικές εργασίας γαρ - οπότε πάμε στο δεύτερο και στο τρίτο. Και εκεί τζίφος. Απογοητευμένοι, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι να κάνουμε.

Εκείνοι την ώρα βλέπουμε κάποια άλλα παιδιά του χωριού να ξεκινούν να τα λένε χωρίς να χτυπάνε κουδούνι. Αφού τέλειωσαν η πόρτα άνοιξε και βγήκε το φίλεμα. Στο χωριό το έθιμο ήταν ελαφρώς διαφορετικό. Το φίλεμα φυσικά περιλάμβανε κουλούρια χειροποίητα, αυγά και κάποια χρήματα. Μάλιστα και εκεί υπήρχε μια ιδιαιτερότητα: ακόμη και μέσα στην ίδια ομάδα παιδιών τα ποσά που δίνονταν ήταν διαφορετικά ανάλογα με το ποιος ήξερε ποιον. Έτσι στο τέλος μπορεί να είχαμε πάει στα ίδια σπίτια μαζί και ο ένας να είχε διπλάσια και τριπλάσια είσπραξη. Χαριτολογώντας τώρα που το σκέφτομαι από τότε μάθαμε κάποιες από τις αδικίες της ζωής. Όπως και να'χει, το "Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα" μάλλον έχει εφαρμογή σε διάφορες πτυχές της ζωής.

DSCN5605
Η φωτογραφία από το σπίτι στο χωριό που πλέον είναι κλειστό.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Εξαρτάται μου λες (ή αλλιώς Επικοινωνώντας με τον κορονοϊό)

Οι συζητήσεις στο διαδίκτυο αυτό το διάστημα είναι σχεδόν μονοθεματικές. Ο κορονοϊός κυριαρχεί παντού, μαζί με τις επιπτώσεις του στην υγεία (πάνω απ'όλα), στην οικονομία, στη στατιστική και επιδημιολογία, στη δημοκρατία, στην παγκοσμιοποίηση καθώς και στην επικοινωνία. Ειδικά το τελευταίο, αν και σίγουρα έπεται των υπολοίπων σε επίπεδο σημαντικότητας, εντούτοις επηρεάζει αρκετά ειδικά τις εταιρίες - οργανισμούς που προσπαθούν να συνεχίσουν την δραστηριότητά τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Οι επιλογές είναι διφορούμενες. Να επικοινωνήσει κανείς προϊόν τώρα που είναι ευκαιρία και ο κόσμος κάθεται αρκετά στο σπίτι, άρα στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο; Να κρατήσει μία απόσταση, εξοικονομώντας χρήματα και να προετοιμαστεί για όσα έπονται; Να συνεχίσει ό,τι έκανε, λειτουργώντας με το business as usual; Να διαμορφώσει - έστω και τώρα - επικοινωνιακή στρατηγική κρίσης; Να αναδείξει κατά βάση ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης κρατώντας ένα επίπεδο επικοινωνίας λιγότερο προϊοντικό και περισσότερο εταιρικό; Σε ποια κοινά να απευθυνθεί κανείς, στον τελικό καταναλωτή ή σε τυχόν ενδιάμεσους πελάτες; Και τελικά στόχος είναι να κερδίσει κανείς ή να μη χάσει;

Για όλα υπάρχει μία απάντηση απλή και ξεκάθαρη: Εξαρτάται. Θέλει ολοκληρωμένη στρατηγική και προσέγγιση το θέμα της επικοινωνίας γιατί είναι αρκετά ευαίσθητο από τις συνθήκες. Η υπερβολική έκθεση μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις και αρνητικούς συνειρμούς. Η διακοπή της όποιας επικοινωνίας, ειδικά για εταιρίες που είναι leader στον τομέα τους, επίσης ενδέχεται να βλάψει. Από την άλλη η ξαφνική και χωρίς πλάνο "βουτιά" σε δράσεις ΕΚΕ είναι μεν προσωρινά επωφελής καθώς ο κόσμος είναι ευαισθητοποιημένος, αλλά αν δε συνδέεται με συνολική προσέγγιση τότε μπορεί απλώς να καταλήξει "μια τρύπα στο νερό".

Η έως τώρα ασφαλέστερη προσέγγιση - προσωπική μου προτίμηση - είναι η επιλεκτική επικοινωνία κυρίως μέσα από ίδια μέσα ενεργειών Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Βασικά πλεονεκτήματα της προσέγγισης αυτής είναι ότι η εταιρία - μάρκα συνεχίζει μεν να επικοινωνεί διακριτικά, "χτίζοντας" ένα καλύτερο προφίλ, απευθύνεται δε σε περισσότερο "ευήκοα ώτα" και σε όλο το φάσμα των κοινών που την αφορούν. Αλλά και πάλι, πολύ απλά Εξαρτάται.

ΥΓ Αφορμή και έμπνευση για την ανάρτηση ήταν τόσο το ενδιαφέρον άρθρο του Τάσου Παγκάκη με τίτλο Διαφήμιση και Επικοινωνία στην εποχή του κοροναϊού όσο και οι συζητήσεις που παρακολουθώ σε διάφορους κλάδους και ειδικά στον τουριστικό για το πώς πρέπει να χειριστούν την πρωτόγνωρη κατάσταση. Crisis management στα πιο ζόρικά του.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Γιατί αν γλυτώσει το παιδί...

Στίχοι τραγουδιών έρχονται και φεύγουν διαρκώς. Άλλοι κυκλοφορούν στο στόμα, άλλοι καρφώνονται στο μυαλό για καιρό και μένουν εκεί. Το μυαλό, ένα περίεργο και θαυμαστό όργανο, τους ανασύρει σε στιγμές ταιριαστές ή και αταίριαστες. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι απαραίτητα στίχοι. Μπορεί να είναι φράσεις, ατάκες και ό,τι άλλο καταγράφεται στη μνήμη. Καταχωνιασμένα λόγια για καιρό που περιμένουν να βγουν στην επιφάνεια μόλις κάτι σηματοδοτήσει, ενίοτε αλλοιωμένοι - ενίοτε απαράλλακτοι.

Εδώ και μέρες μου έχουν κολλήσει οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου όπως τους ακούσαμε και μάθαμε μέσα από τη φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου "Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα". Βαθιά καταχωνιασμένοι οι στίχοι ήρθαν στην επιφάνεια μετά την τραγική καταστροφή με τη φονική πυρκαγιά στην Αττική. Δε χρειάστηκε να δει εικόνες η άτιμη η μνήμη για να ανασύρει τους στίχους. Απλώς και μόνο στο άκουσμα των γονιών και των παππούδων που βρέθηκαν αγκαλιά με τα παιδιά τους απανθρακωμένοι, σε μία μάζα. Η υπέρτατη ίσως στιγμή αγάπης και θυσίας που δεν ήταν όμως αρκετή.

Λένε ότι όταν γίνεσαι γονιός αρχίζεις πραγματικά να φοβάσαι για πρώτη φορά. Φαίνεται ότι ισχύει. Γι αυτό και η δύναμη του στίχου που βρίσκει στόχο εκεί ακριβώς.