Αναμνήσεις από Καρρά

 Όσο μεγαλώνουμε, τόσο αυξάνονται νομοτελειακά και οι αποχαιρετισμοί. Στους ανθρώπους οι οποίοι μας μεγάλωσαν, στους ανθρώπους με τους οποίους μεγαλώσαμε, στις στιγμές με τις οποίες έχουμε συνδέσει ορισμένες αναμνήσεις και οι οποίες, παρόλο που φαίνονται ξεχασμένες, αναπηδούν με κάποια αφορμή. Έτσι αναπήδησαν αναμνήσεις και συναισθήματα με το άκουσμα της είδησης για το θάνατο του τραγουδιστή Βασίλη Καρρά.

Η δεκαετία του '80 στα τελειώματά της έφερε μαζί της αρκετούς καλλιτέχνες που τραγουδούσαν τα λαϊκά της εποχής. Ενώ ο Διονυσίου ξεχώριζε, ο Καρράς ήταν ένας από αυτούς που έκαναν καριέρα την δεκαετία εκείνη στα μπουζούκια της εποχής, ως πρόλογος της ευημερίας που ερχόταν τα επόμενα χρόνια.

Πρώτη ουσιαστική επαφή με τον Καρρά είχα στα μέσα της δεκαετίας του '90, μαθητής γυμνασίου - λυκείου. Συμμαθητής και φίλος της εποχής, με τον οποίο καθόμασταν μαζί στο θρανίο τον είχε πολύ ψηλά. Αν και τα ακούσματά μου εκείνο το διάστημα απείχαν πολύ από το είδος που υπηρέτησε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, λόγω της παρέας άκουγα αναγκαστικά και ολίγον τι ενοχικά. Ήταν η εποχή που κυκλοφόρησε το "Τηλεφώνησέ μου" μια απόπειρα να γίνει πιο νεανικός ενώ συνδέθηκε με την έλευση των μουσικών βίντεο στο πάλαι πότε Tempo.

Λίγο καιρό μετά ξανασυνάντησα τραγούδια του, στα τελειώματα του Λυκείου και στα φοιτητικά χρόνια. Η εποχή των ελληνάδικων, των ξενυχτιών μέχρι πρωίας, οι έντονες καψούρες, το αλκοόλ, όλα συνδέονταν μέσα από τους στίχους και τις μουσικές. Δε θέλει και πολύ να ταξιδέψει κανείς σε αυτή την ηλικία, οι ορμόνες κάνουν πάρτι και ψάχνουν τη διέξοδό τους. 

Αξέχαστο θα μείνει φοιτητικό αυθόρμητο πάρτι σε παραθαλάσσιο μπαρ φίλης που είχε κλείσει. Πίσω από την μπάρα δοκιμάσαμε ό,τι ποτά βρήκαμε, ενώ σε μια διαδρομή για να μας χτυπήσει ο θαλασσινός αέρας, πλανόδιος πωλητής παράνομων CDs μας προμήθευσε με το single "Γύρισε". Μεγάλη επιτυχία, πρέπει να το ακούσαμε στο repeat πάνω από 30 φορές, όσο κρατούσαν οι προμήθειες αλκοόλ. Ιστορία χαραγμένη στο μυαλό για όλους όσοι τη ζήσαμε.

Τα επόμενα χρόνια οι επαφές ήταν ολοένα και πιο αραιές. Καθώς ριχτήκαμε στη μάχη της βιοπάλης, τα ξενύχτια ήταν σαφώς λιγότερα, οι καψούρες λιγότερο εκλαϊκευμένες ενώ ο κόσμος γενικότερα σαν να είχε σταματήσει να χορεύει. Παράλληλα, νέα ονόματα εμφανίζονταν στις πίστες, ονόματα που ήθελες έστω και για λίγο να δοκιμάσεις.

Έκτοτε, μόνο οι τυχαίες εμφανίσεις τραγουδιών στο ραδιόφωνο ή στα ηλεκτρονικά κανάλια θύμιζαν τη νιότη και τα συναισθήματα αυτής. Η στροφή σε διαφορετικά ακούσματα συνδέεται συνήθως με φάσεις της ζωής, αν και πάντα μια ανύποπτη στιγμή μπορεί να φέρει αναμνήσεις. Η χαρακτηριστική φωνή στα όρια του άσθματος όπως εκφράστηκε χαρακτηριστικά στη συνεργασία με τους Πυξ Λαξ πάντα θα ξεχωρίζει.

Χο χο χο χαρίζοντας χριστουγεννιάτικη χαρά!

 Οι φετινές γιορτές έχουν έως τώρα αρκετές συγκινήσεις. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι τα σχολεία είναι ανοιχτά οπότε μπορούν και γίνονται εκδηλώσεις - αυτές οι εκδηλώσεις οι οποίες είχαν χαθεί κατά την διάρκεια των προηγούμενων χρόνων. Διαπιστώνουμε, τελικά, ότι είναι πολύ χρήσιμες και όμορφες για παιδιά και γονείς, καθώς η χριστουγεννιάτικη χαρά που μας χαρίζουν είναι αξεπέραστη!

Χθες απόγευμα είχαμε στο νηπιαγωγείο από το #kitsopaidyo τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Πρώτη φορά για κάποια προνήπια αλλά και νήπια, καθώς τα προηγούμενα χρόνια είτε δε πραγματοποιούνταν καθόλου είτε κεκλεισμένων θυρών. Οι πρόβες έγιναν με μεγάλη δυσκολία, καθώς αρκετά παιδιά έχαναν πρόβες λόγω των φετινών ιώσεων. Υπήρχαν παιδιά και δη προνήπια που έκαναν μόλις 1-2 πρόβες. Παραλάβαμε τις στολές 2-3 ημέρες πριν για σουλούπωμα και ήμασταν έτοιμοι - ή έτσι νομίζαμε. Εκ μέρους του Συλλόγου Γονεών και Κηδεμόνων, όπου συμμετέχω, είχαμε κανονίσει να μοιραστούν δώρα σε όλα τα παιδιά στο τέλος καθώς και δώρα στις δασκάλες. Ένας πατέρας με εμπειρία είχε αναλάβει να υποδυθεί τον Άγιο Βασίλη, ενώ μητέρα η οποία είναι επαγγελματίας ανιματέρ θα έκανε το ζέσταμα.

Το βράδυ πριν τη γιορτή 2 αλλαγές μαζεμένες. Η υπεύθυνη του Συλλόγου που ήταν να φέρει τα δώρα αρρώστησε και δε θα μπορούσε. Ο κλήρος έτυχε σε μένα, ο μόνος άντρας στο ΔΣ του Συλλόγου, να τα πάρω και να τα φέρω. Ως εδώ καλά. Λίγο μετά έρχεται μήνυμα ότι ο πατέρας που θα έκανε τον Άγιο Βασίλη ήταν άρρωστος και αυτός. Οπότε σε ποιον πέφτει πάλι ο κλήρος;

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από νωρίς. Γονείς, αδερφάκια, παππούδες και φυσικά τα ίδια τα παιδιά που συμμετείχαν στην παράσταση ήταν στις θέσεις τους για τις τελευταίες πινελιές στην ενδυμασία. Μέσα ζέστη, έξω αρκετή ψύχρα καθότι ξαστεριά. Η παράσταση καταπληκτική, δεδομένων των συνθηκών, η προσπάθεια παιδιών και των νηπιαγωγών αξιέπαινη, έως και συγκινητική! Πλησιάζει το τέλος, όπου εμφανίζεται το ξωτικό. Αφού θερμαίνει το κοινό με τραγούδια, παιχνίδια, έρχεται η ώρα για την είσοδο του Άγιου Βασίλη που κουβαλούσε 2 σάκους - έναν με παιχνίδια και έναν με γλυκά για όλα τα παιδιά.

Η αίσθηση του να μπαίνεις σε μία αίθουσα όπου σε κοιτάνε όλοι και σε υποδέχονται με χειροκροτήματα είναι απερίγραπτη. Καθώς πλησίαζα τη σκηνή, κοιτούσα 60+ ζευγάρια μάτια να με κοιτάνε με γλυκιά προσμονή και τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους - μιλάμε για παιδάκια 4-5 χρονών, ίσως σε μία από τις πιο γλυκιές και αθώες στιγμές της ζωής τους. Πήρα τη θέση μου στη σκηνή και ερχόνταν ένα-ένα να τους δίνω τα δώρα και τα γλυκά. Μικρά χεράκια να με κοιτάνε στα μάτια και να λένε "Έχει και για μένα, Άγιε Βασίλη, δώρο;". Είναι από τις στιγμές που δεν αλλάζω με τίποτε στον κόσμο.

Αντί υστερόγραφου, η στιγμή που ήρθε χαμογελαστό το #kitsopaidyo και μου ψιθύρισε συνομωτικά στο αυτί "Ξέρω ότι δεν είσαι ο Άγιος Βασίλης, είσαι ο μπαμπάς μου". Χτίζουμε αναμνήσεις, χτίζουμε χαρά. Καλές γιορτές να έχουμε!

Ακούσματα για την επέτειο του Πολυτεχνείου

 Στα πλαίσια του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, παραθέτω 2 διαφορετικές συλλογές και τύπους ακουσμάτων που συνδέχονται με την επέτειο.

Η πρώτη είναι λίστα τραγουδιών που έχω συγκεντρώσει στο Spotify και σχετίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το Πολυτεχνείο, τους φοιτητές, τη χούντα, την εξέγερση και την καταστολή. Η λίστα περιλαμβάνει λιγότερο ή περισσότερο γνωστά τραγούδια, αρκετά από τα οποία τραγουδούσαμε στις σχολικές γιορτές. Είναι διαθέσιμη στο Τραγούδια για την 17η Νοεμβρίου 

Η δεύτερη πρόταση περιλαμβάνει οπτικοακουστικό υλικό μέσα από την ταινία του Νίκου Κούνδουρου "Τραγούδια της Φωτιάς". Περιλαμβάνει εικόνες και βίντεο από το Πολυτεχνείο και κυρίως από συναυλίες και πορείες μετά την πτώση της Χούντας το 1974. Είναι ολόκληρη διαθέσιμη στο YouTube.

Remember, remember the 5th of November

 Σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο γιορτάζουν την Guy Fawkes Day ή αλλιώς Bonfire day - δείτε περισσότερα στο σχετικό άρθρο της Britannica. Πριν το κόμικ που έγινε η ταινία V for Vendetta δεν ξέρω πόσοι το γνώριζαν, έχει αναδειχθεί πάντως πλέον ως ημέρα εορτασμού κατά του απολυταρχισμού και υπέρ του φανατισμού. Γιορτάζεται - ανάμεσα σε άλλα - με καύση ομοιωμάτων των συνωμοτών και πυροτεχήματα. Όπως κάθε ιστορία φέρνει στον καθένα μας ξεχωριστές αναμνήσεις.

Πρώτη μου επαφή με τον Γκάι Φοκς και την αποτυχημένη απόπειρα ανατίναξης του βρετανικού κοινοβουλίου ήταν μέσα από μια παιδική σειρά βιβλίων, οι Μυστικοί Επτά της Ένιντ Μπλάιτον. Τα βιβλία πραγματεύονταν τις περιπέτειες επτά παιδιών που έλυναν μυστήρια ως άλλοι ντετέκτιβ. Σε μία από τις περιπέτειες με τον τίτλο Secret Seven Fireworks ή The Secret Seven and the Bonfire Adventure η συγκεκριμένη ημέρα και τα έθιμά της κυριαρχούν. Τότε δεν ήξερα περισσότερα, απλώς το αντιμετώπισα ως άλλη ιστορία.

Αρκετά χρόνια αργότερα, το μακρινό 2001 επισκέφτηκα την Αγγλία, φιλοξενούμενος στο σπίτι συντοπίτη που σπούδαζε στο Λούτον. Καθημερινά κατεβαίναμε Λονδίνο με το τρένο για τουρισμό. Μία από τις ημέρες στην επιστροφή είδαμε κατά μήκος της διαδρομής διάφορα σημεία που έκαιγαν κάτι που μας φαινόταν σαν απλά άχυρα. Ρωτώντας, μας είπαν περισσότερα για το έθιμο αυτό και κάποια λίγα πράγματα σχετικά με την επέτειο.

Αν ποτέ βρεθείτε κάποια ημέρα, λοιπόν, στη Μεγάλη Βρετανία αυτές τις ημέρες, αναζητήστε τους εορτασμούς. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει το θέαμα, ενώ παράλληλα να ενημερωθεί διαβάζοντας λίγη ιστορία. Η ανάρτηση ανέβηκε αρχικά στο blogtravels.gr

 

Photo by Charlie Ellis on Unsplash

Οξυγόνο στο Ηρώδειο*

 Γυρνώντας χθες από την δουλειά στο σπίτι άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο ότι ήταν τα γενέθλια του Jean-Michel Jarre. Ο Γάλλος συνθέτης και μουσικός, πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και των εκπληκτικών υπαίθριων θεαμάτων έκλεισε τα 74. Η αναφορά και μόνο του ονόματος μου έφερε αναμνήσεις από παλιά. Στο ευρύτερο και νεότερο κοινό συστήθηκε ξανά με τη συναυλία που έδωσε την Πρωτοχρονιά του 2021 από την Notre-Dame στο Παρίσι, εν μέσω Covid.

Ήρθα σε επαφή με το έργο του περίπου στα 18 μου, 2-3 χρόνια πριν την έλευση της νέας χιλιετίας, μέσω των 2 κυριότερων κατ' εμέ, του Oxygene και του Equinoxe. Καθότι εκείνη την εποχή το YouTube και γενικότερα τα online βίντεο ήταν ανύπαρκτα κύριες πηγές ενημέρωσης ήταν η τηλεόραση και κυρίως το MTV με τα μουσικά videos, όποια πληροφορία μπορούσε κανείς να βρει στο πρώιμο διαδίκτυο, τα περιοδικά μουσικής και φυσικά τα δισκάδικα. 

Κάποια χρόνια αργότερα, το 2001, ο Jean-Michel Jarre ήρθε στην Αθήνα για ένα ιδιαίτερο θέαμα. Κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, στο Ηρώδειο έδωσε μια παράσταση πραγματικά ιδιαίτερη. Ο συνδυασμός μουσικής, του τοπίου, η χρήση φωτισμού και η όλη αύρα ήταν κάτι το μοναδικό. Ήμουν από τους τυχερούς που παρακολούθησαν την παράσταση, παρόλο που καθώς ήμουν φοιτητής το εισιτήριο αντιστοιχούσε σε ένα υπολογίσιμο κομμάτι εξόδων. Κάποιες ευκαιρίες όμως μπορεί να δίνονται μια φορά οπότε είπα να την αδράξω.

*Μπορεί κανείς να δει το θέαμα από τη συναυλία στο Ηρώδειο το μακρινό 2001 στο παρακάτω βίντεο στο YouTube.

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το υπερπέραν

Τις τελευταίες ώρες ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης είναι οι εντυπωσιακές εικόνες που μας χάρισε η επιστήμη μέσω του James Webb Space Telescope, που είναι μια διεθνής συνεργασία της NASA, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) και της αντίστοιχης Καναδικής (CSA). Οι εικόνες αυτές έρχονται από το παρελθόν, καθώς είναι 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ίσως ό,τι κοντινότερο στο Big Bang έχουμε δει ως τώρα.

Πρόκειται για μοναδικό - έως τώρα επίτευγμα - καθώς μας δίνει πληροφορίες που έως τώρα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Εκτός από το τόσο μακρινό παρελθόν, η είδηση με ταξίδεψε 30 περίπου χρόνια πίσω. Στο κατώφλι της εφηβείας μου μια αντίστοιχη είδηση είχε κεντρίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η εκτόξευση του Hubble Space Telescope είχε πραγματοποιηθεί το 1990, σε μια αντίστοιχη σύμπραξη της NASA και της ESA. 

Η διαφορά με τότε ήταν ότι δεν υπήρχε το διαδίκτυο ανεπτυγμένο, οπότε η τηλεόραση και ο έντυπος τύπος ήταν τα μοναδικά μέσα πληροφόρησης. Έτσι, αργήσαμε να μάθουμε τόσο την εκτόξευση όσο και το γεγονός ότι το διαστημικό τηλεσκόπιο έπασχε από μυωπία! Τελικά, σε μια νεότερη αποστολή επιδιόρθωσης το 1993 η "ματιά" του Hubble διορθώθηκε με αποτέλεσμα να μας χαρίσει μοναδικές - για την τότε εποχή - εικόνες.

Όλα τα παραπάνω συνέπεσαν και με κάτι άλλο που είναι κομμάτι της εφηβικής ζωής μου. Τέλη 1993 - αρχές 1994 (αν δεν κάνω λάθος) κυκλοφόρησε ένα νέο έντυπο, το Experiment - ΓΑΙΟΡΑΜΑ. Ήταν ένα περιοδικό επιστημονικής ύλης που μας επέτρεπε να παρακολουθούμε την επικαιρότητα της δεκαετίας του '90 - από ιατρική, οικολογία, ιστορία, οικολογία έως και νέα από το διάστημα! Σε ένα από τα πρώτα τεύχη, αν θυμάμαι καλά, είχε θέμα και για το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. 

Ενδιαφέροντες συνειρμούς κάνει η μνήμη, ειδικά όταν μεγαλώνεις. Έως την επόμενη ανάμνηση, ας απολαύσουμε τις εικόνες του μέλλοντος που έρχονται από το παρελθόν.

*Η φωτογραφία είναι από το https://esawebb.org/images/webb-first-deep-field/

20 χρόνια μετά την 9/11

 Κι όμως φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη μαύρη επέτειο του διπλού τρομοκρατικού χτυπήματος στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη. 20 χρόνια από μία ημέρα που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία, στην καρδιά του αποκαλούμενου δυτικού κόσμου. Αρκετά από τα αποτελέσματα της επίθεσης αυτής τα βιώνουμε ακόμη και σήμερα. Οι έλεγχοι στα αεροδρόμια για παράδειγμα ήρθαν και έμειναν έως και σήμερα. Η κατάσταση στο Αφγανιστάν παραμένει επίκαιρη και καυτή όσο ποτέ.

Παρόλο που τότε δεν υπήρχαν τα social media εντούτοις είναι από τις ημέρες που σημάδεψαν τη μνήμη του καθενός. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θυμόμαστε πού ήμασταν πριν 20 χρόνια όταν πρωτοακούσαμε ή είδαμε τον καπνό, ίσως το δεύτερο αεροπλάνο, σίγουρα την κατάρρευση και ό,τι επακολούθησε. Πιθανόν να είναι ένας από τους τρόπους μέτρησης της απήχησης η συλλογική αυτή μνήμη.

Το 2001, λίγες ημέρες πριν το χτύπημα, είχα μόλις πάει στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας στα πλαίσια της ανταλλαγής φοιτητών του προγράμματος Erasmus. Ήταν οι πρώτες ημέρες που μιλούσαμε αγγλικά, που προσπαθούσαμε να εγκλιματιστούμε σε ένα νέο περιβάλλον. Έτυχε εκείνη την ημέρα, την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το Erasmus University of Rotterdam να μας έχει γιορτή υποδοχής. Αφού μας καλωσόρισαν επίσημα, μετά ακολούθησε μπουφές με open bar στο χώρο του πανεπιστημίου. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, καθότι φοιτητές και άφραγκοι, δε χάσαμε ευκαιρία να απολαύσουμε τα free drinks.

Εκεί που τρώγαμε και πίναμε στα όρια του μεθυσιού έρχεται η είδηση ότι αεροπλάνο προσέκρουσε σε έναν από τους πύργους του World Trade Center στη Νέα Υόρκη. Στην αρχή δεν καταλάβαμε 4καλά τι μας έλεγαν, πιθανολογούσαμε ότι ήταν κάποια παρανόηση λόγω της μη εξοικείωσης με τα αγγλικά. Φυσικά έπαιξε ρόλο και το μεθύσι με το κρασί και τις μπύρες. Τηλεόραση δεν υπήρχε στο χώρο, οπότε συνεχίσαμε έως ότου τελείωσε το πάρτι. Επιστρέψαμε στα δωμάτιά μας. 

Επειδή κάτι θυμόμουν παρά το βαρύ κεφάλι, άνοιξα μια μικρή τηλεόραση που μου είχαν δανείσει οι Ολλανδοί συγκάτοικοι της πολυκατοικίας στην οποία έμενα. Έβαλα το CNN και εκεί είδα τη φρίκη που έπαιζε σε επανάληψη ξανά και ξανά. Οι πύργοι δεν είχαν ακόμη καταρρεύσει αλλά φαινόταν ότι εκεί πάει το πράγμα, ώσπου και έγινε. Περιττό να πω ότι οι εικόνες με έκαναν σχεδόν να ξεμεθύσω αμέσως. Τις επόμενες ημέρες η πόλη του Ρότερνταμ, όπως και σε πολλές άλλες πόλεις και χώρες, μετατράπηκε σε φρούριο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία για το τι επακολούθησε.

Αναμνήσεις από την απογραφή του 2001

Είδα προ ολίγου μια πρόσκληση δήλωσης ενδιαφέροντος για συμμετοχή στην Εθνική Απογραφή που μάλλον θα γίνει φέτος (κάθε 10 χρόνια γίνεται). Ήρθαν αναμνήσεις από το 2001 που ως φοιτητής ήμουν απογραφέας. 

 Μου είχαν αναθέσει μια μεγάλη πολυκατοικία στην Κυψέλη. Κυριακή τότε και σε αρκετά σπίτια που είχα μπει, έπαιζε στην τηλεόραση Φόρμουλα 1. Είδα τον αγώνα σπαστά! 2 από τα ευτράπελα που θυμάμαι ήταν: 

• Μπαίνω σε διαμέρισμα, απογράφω κανονικά και συνεχίζω. Μισή ώρα μετά κατεβαίνω στον επόμενο όροφο. Χτυπάω, ανοίγει η πόρτα και βλέπω πατέρα και γιο που είχα απογράψει πριν. Πάει, λέω, το έχασα. Μετά μου εξήγησαν ότι είχαν 2 διαμερίσματα δικά τους στην πολυκατοικία. 
• Στο υπόγειο έμενε μία κυρία από τις Φιλιππίνες. Όταν πέρασα το μεσημέρι, έλειπε. Άφησα χαρτάκι και με κάλεσε το απόγευμα. Η καημένη είχε αγχωθεί, νόμιζε ότι ήταν κάτι περίεργο. Δε μιλούσε καλά αγγλικά. Συνεννοηθήκαμε στα γενικά. Όταν ήρθε η ώρα να γράψω το όνομά της έπεσε γέλιο. Στο τέλος έγραψα κάτι του τύπου "Ρομαρία Άννα Βέρο" - όπως το άκουγα δηλαδή. 

Τότε ήταν πάλι ο Παπαδόπουλος που πρωταγωνιστούσε στο βίντεο της καμπάνιας. Η ατάκα ήταν Γιατί ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε; 

Παππούδες και γιαγιάδες έπιαναν την κουβέντα, οι προτάσεις για φιλέματα έπαιρναν και έδιναν. Αρνήθηκα τις περισσότερες ή τα πήρα πακέτο. Μας το είχαν τονίσει τότε ότι δεχόμαστε ό,τι μας πούνε και δεν αμφισβητούμε ούτε ζητάμε επίσημα έγγραφα ή κάτι άλλο. Πχ η κυρία από τις Φιλιππίνες επέμενε να μου δείξει το διαβατήριο και αρνήθηκα καλού-κακού. 

*Το 2011 δεν είχα πάει ξανά, παρόλο που με κάλεσαν λόγω "προϋπηρεσίας". Θεώρησα άδικο να στερήσω τα χρήματα από κάποιον που τα είχε μεγαλύτερη ανάγκη, όπως τα είχα εγώ όταν ήμουν φοιτητής.

Φέτος θα γίνει η απογραφή με ηλεκτρονικό κυρίως τρόπο. Πατώντας στην παρακάτω φωτογραφία μπορείτε όσοι ενδιαφέρεστε να κάνετε αίτηση ως απογραφείς.

Επανακαταλαμβάνοντας τον δημόσιο χώρο

 Εδώ και λίγες ημέρες, από τότε που επετράπησαν οι διαδημοτικές μετακινήσεις το Σαββατοκύριακο αξιοποιήσαμε οικογενειακώς τις ευκαιρίες και κάναμε εκδρομές σε μέρη κοντινά που είχαμε καιρό να επισκεφτούμε. Κατά την διάρκεια των εκδρομών αυτών ορισμένες σκέψεις ξεπήδησαν για άλλη μια φορά, ειδικά τώρα που υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος. Σκέψεις συνδυαστικές με αναμνήσεις αλλά και προτάσεις - προτροπές για το μέλλον.

Πολλές από τις αναμνήσεις μου από τις δεκαετίες του '80 και του '90 ήταν οι εκδρομές που κάναμε οικογενειακώς τα Σαββατοκύριακα. Επειδή η εβδομάδα ήταν πιεσμένη για όλους, σχεδόν δε χάναμε ευκαιρία. Παρόλο που οι δρόμοι τότε δεν ευνοούσαν τις μετακινήσεις σε ορισμένα μέρη καθώς δεν υπήρχαν ούτε το "ποτάμι" (Κηφισός) ούτε η Αττική Οδός, ενώ παράλληλα τα αυτοκίνητα δεν είχαν όλες τις ανέσεις (με κυριότερο το κλιματιστικό), εντούτοις ήταν κάτι που απολαμβάναμε.

Τατόι, Πάρνηθα, Άλσος Συγγρού, λιγότερο συχνά Σούνιο, Πόρτο Ράφτη, Σχινιάς ήταν ανάμεσα στις επιλογές. Τα εφόδια ήταν η καλή διάθεση, μια μπάλα και μερικά παιχνίδια άμμου (κουβαδάκια, φτυαράκια κτλ), ενίοτε ποδήλατο. Ήμασταν οργανωμένοι, καθώς τα καλοκαίρια κάναμε κάμπινγκ, οπότε τα θερμός με νερό ή/ και καφέ για τους μεγάλους, τα τάπερ με τοστ, κεφτεδάκια, πίτα, αυγά και κάποια λιχουδιά τύπου κέικ ή μπισκότα συνόδευαν την αναπόφευκτη λιγούρα - μαζί φυσικά με φρέσκα φρούτα. Τι άλλο χρειάζεται άραγε κανείς για να είναι ευτυχισμένος, ειδικά στην παιδική ηλικία;

Αυτό το διάστημα, λοιπόν, θυμηθήκαμε ότι οι δημόσιοι χώροι είναι εκεί και μας περιμένουν. Δεν είναι απαραίτητο να καθίσουμε σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ για να επισκεφθούμε ένα μέρος. Μερικές γρήγορες προμήθειες, ένα τραπεζομάντηλο ή κουβέρτα για να στρώσουμε, λίγη καλή διάθεση και φαντασία για τα παιχνίδια τα οποία μπορούμε να παίξουμε. Να χτίσουμε κάστρα στην άμμο με το #kitsopaido, πύργους από κουκουνάρια και πλεξούδες με πευκοβελόνες, πάντα με σεβασμό στο οικοσύστημα που μας φιλοξενεί. Ακόμη και η απλή επαφή με τη φύση μας αναζωογονεί. Βασική προϋπόθεση να θυμηθούμε φεύγοντας να πάρουμε μαζί μας τα πάντα: αναμνήσεις, στιγμές, φωτογραφίες, εμπειρίες, κάθε λογής απορρίμματα. Τι λέτε, πάμε ξανά;

Σκόρπιες σκέψεις για τα Χριστούγεννα του 2020

 Η φετινή χρονιά ξεχωρίζει σε όλα τα επίπεδα. Κάτι πρωτόγνωρο, που όλος ο πλανήτης το βιώνει με πολλά κοινά στοιχεία. Κάτι που μας επηρεάζει σε πολλά επίπεδα. Κυριαρχεί το θέμα της υγείας, ακολουθεί η οικονομία, η ψυχική υγεία και αρκετά ακόμα. Μετά το Πάσχα που το ζήσαμε διαφορετικά και τα Χριστούγεννα του 2020 ξεχωρίζουν, όχι με τον καλύτερο τρόπο.

Πολλά πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα, όπως ένα ταξίδι, μια βόλτα, οι αγκαλιές με τους αγαπημένους μας φέτος δεν είναι εφικτά. Ζούμε με τις αναμνήσεις και τη νέα πραγματικότητα. Ευτυχώς η τεχνολογία βοηθάει και μας φέρνει πιο κοντά, είτε πρόκειται για τις εφαρμογές επικοινωνίας με εικόνα και ήχο, είτε με απευθείας μεταδόσεις έργων, παραστάσεων, συναυλιών, εικονικής πραγματικότητας. Έως ότου επιστρέψουμε σε κάτι παρεμφερές με αυτό που είχαμε συνηθίσει, ας προσαρμοστούμε σ' αυτή τη νέα κανονικότητα που μας επιτρέπει η τεχνολογία.

Ας απολαύσουμε αυτές τις γιορτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δεδομένων των συνθηκών. Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με υγεία πάνω απ'όλα!

ΥΓ Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το Μύλο των Ξωτικών, άλλη μία αγαπημένη συνήθεια αρκετών η οποία φέτος αναβλήθηκε.

ΥΓ1 Ψάχνοντας στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πολλές παραστάσεις, εκδηλώσεις, συναυλίες είτε δωρεάν είτε με μικρό αντίτιμο.   Δοκιμάστε το.

Όσα παίρνει ο άνεμος (ή και το κύμα)

 Παρά τον τίτλο η ανάρτηση αυτή δεν είναι σινεφίλ. Θα μπορούσες να την πεις κινηματογραφική γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα καλό είναι να συμβαίνουν μόνο στο σινεμά και όχι στην πραγματικότητα. Αφορμή στάθηκε η είδηση των ημερών για ένα παιδάκι που παρασύρθηκε με το φουσκωτό του μονόκερο στη θάλασσα μεταξύ Ρίου και Αντίρριου - μια περιπέτεια με αίσιο τέλος ευτυχώς καθώς διερχόμενο φέρι με κατάλληλους χειρισμούς του καπετάνιου έσωσε την κατάσταση. Αιφνής πολύς κόσμος έσπευσε να καταδικάσει τους άτυχους γονείς με έντονες εκφράσεις περί αμέλειας και όχι μόνο. Πόσο απλά όμως είναι τα πράγματα; Δύο ιστορίες στις οποίες ήμουν μάρτυρας δείχνουν ότι η "κακιά στιγμή" μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε.

Σκηνικό πρώτο: είκοσι και πλέον χρόνια πριν παραθερίζαμε στο Φανάρι Κομοτηνής. Για όσους δε γνωρίζουν είναι από τους πιο γνωστούς παραθαλάσσιους προορισμούς της ευρύτερης περιοχής. Είχαμε επισκεφτεί την περιοχή για πρώτη φορά, πράγμα που σημαίνει ότι δε γνωρίζαμε καλά τα νερά και τις συνθήκες. Μία μέρα που κολυμπούσαμε παρέα με τα ξαδέρφια μας παρέσυρε το κύμα ένα φουσκωτό στρώμα που είχαμε και παίζαμε. Ο ξάδερφός μου, έφηβος τότε και καλός κολυμβητής, έσπευσε να το προλάβει. Οι ριπές του ανέμου διαρκώς το έφερναν και πιο μακριά. Το θέαμα ήταν ελαφρώς σαδιστικό. Κάθε φορά που το πλησίαζε μία νέα ριπή το έστελνε πιο πέρα. Εμείς παρακολουθούσαμε απέξω και του φωνάζαμε να γυρίσει, καθώς χωρίς να το αντιληφθεί είχε αρχίσει να απομακρύνεται επικίνδυνα. Ο πατέρας μου και ο πατέρας του βούτηξαν στη θάλασσα για να τον πλησιάσουν, διαισθανόμενοι τον κίνδυνο. Ευτυχώς κάποια στιγμή κατάλαβε ότι είναι μάταιος ο αγώνας και σταμάτησε σχετικά εγκαίρως. Όταν τον έβγαλαν με βοήθεια από μέσα έτρεμε από την κούραση και την ένταση. Και όλα αυτά για ένα φουσκωτό στρώμα που τελικά διεκδίκησε και πήρε η θάλασσα στα ανοιχτά.

Σκηνικό δεύτερο: δέκα περίπου χρόνια πριν παραθερίζαμε στα παράλια νομού Λάρισας. Για όσους δε γνωρίζουν πρόκειται για μία ενιαία παραλία περίπου 13 χιλιομέτρων όπου "βλέπει" ανοιχτά στο Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ τα νερά τα γνωρίζαμε, είναι βαθιά, καθαρά και αλλάζουν από το πρωί ως το απόγευμα. Υπάρχουν μέρες που η θάλασσα δύσκολα πλησιάζεται, άλλες όμως που είναι τόσο ήρεμη και καθαρή που θυμίζει πισίνα. Το σκηνικό διαδραματίστηκε σε ένα απόγευμα που δεν είχε καθόλου αέρα και η θάλασσα ήταν ακυμάτιστη. Παιδιά, έφηβοι, μεγαλύτεροι απολάμβαναν την ηρεμία και την δροσιά. Ξαφνικά, ένα κατέβασμα ανέμου ήρθε από το πουθενά με κατεύθυνση από την στεριά προς τη θάλασσα. Χωρίς καμία προειδοποίηση, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα παρέσυρε ομπρέλες, πετσέτες, παιχνίδια και φυσικά φουσκωτά. Στο κομμάτι της παραλίας που ήμασταν διακρίναμε 3 φουσκωτά στρώματα και 1 βάρκα να παρασύρονται στα ανοιχτά. Τα 2 στρώματα και η βάρκα παρασύρθηκαν χωρίς κάποιον μέσα. Το τρίτο στρώμα όμως είχε πάνω του έναν νεαρό, περίπου στα 15-16, ο οποίος είτε από φόβο για τον ίδιο είτε επειδή δεν ήθελε να του ξεφύγει το παιχνίδι, γαντζώθηκε πάνω και προσπάθησε να το κατευθύνει. Μάταιη η προσπάθεια, το στρώμα συνέχισε να παρασύρεται ώσπου σχεδόν χάθηκε από τα μάτια μας. Οι γονείς του νεαρού επιχείρησαν να προσεγγίσουν, η ταχύτητα όμως ήταν μεγάλη. Ευτυχώς ειδοποιήθηκε το λιμενικό, το οποίο έφτασε άμεσα και περισυνέλεξε το παιδί χωρίς κάποιο πρόβλημα.

Το βασικό που μένει είναι ότι η λεγόμενη "κακιά στιγμή" έρχεται απροειδοποίητα, ανεξαρτήτως προφυλάξεων. Το να σπεύσουμε να καταδικάσουμε τους γονείς όμως, οι οποίοι πραγματικά βίωσαν μία πολύ άσχημη εμπειρία, είναι άδικο - αν μη τι άλλο. Ότι σε εμάς δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο πολλές φορές είναι θέμα τύχης, άσχετα από όποιες προφυλάξεις μπορεί να παίρνουμε. Στο κάτω-κάτω γι αυτό και λέγεται "απρόβλεπτος παράγοντας". Ευτυχώς και στις 3 περιπτώσεις όλα κύλησαν ομαλά, με ή χωρίς την παρέμβαση αυτού που οι αρχαίοι ημών ονόμαζαν "Από μηχανής θεός".

Παιδικές αναμνήσεις - συνέχεια: η Ντενεκεδούπολη

 Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μεταφερθήκαμε στον κόσμο της παιδικής φαντασίας η οποία δε γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς εξουσίας μέσω της παιδικής παράστασης του Μορμόλη. Το ταξίδι αυτή τη φορά θα μας φέρει σε μία άλλη πόλη φανταστική, στην οποία πρωταγωνιστές δεν είναι κούκλες αλλά αντικείμενα φαινομενικά άχρηστα. Ξεχωρίζουν τα ντενεκεδάκια με τα περίεργα ονόματα όπως Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Οκέι-μπαμ-μπαμ, Μελένιος. Αυτοί και άλλοι ήρωες αλλά και αντιήρωες περιλαμβάνονται στα βιβλία και παραστάσεις της Ευγενίας Φακίνου με τον γενικότερο τίτλο Η Ντενεκεδούπολη.

Τις παραστάσεις αυτές δεν είχα τη χαρά να τις δω όταν ήμουν μικρότερος. Οι αυθεντικές σταμάτησαν στις αρχές της δεκαετίας του '80. Την Ντενεκεδούπολη τη γνώρισα μέσα από βιβλία που κυκλοφόρησαν και παρουσίαζαν τις περιπέτειες, αναλύοντας με απλό και κατανοητό τρόπο έννοιες όπως η δημοκρατία, η αλληλεγγύη, η σχέση εξουσίας μεγάλου και μικρού με σαφείς αναφορές στην περίοδο της χούντας. 

Την ανακάλυψα ξανά σχετικά πρόσφατα μέσω των τραγουδιών και της ιστορίας που ξεκινάει με το ταξίδι του Μελένιου από την αποθήκη. H ξεχωριστή μουσική είναι του Γιάννη Μαρκόπουλου. Περιττό να προσθέσω ότι μεγάλο και μικρό #kitsopaido την έχουν λατρέψει και παίζει σε επανάληψη ολημερίς. Απολαμβάνουμε, λοιπόν, το ταξίδι χτίζοντας μαζί νέες αναμνήσεις. Τα βιβλία που είχαμε τότε πλέον δεν υπάρχουν, παραγγείλαμε όμως νέα για να προστεθούν στη βιβλιοθήκη μας.

Παιδικές αναμνήσεις: ο Μορμόλης

Διανύουμε περίοδο καλοκαιρινή, ίσως την πιο ιδιαίτερη των τελευταίων χρόνων. Αν και τα προηγούμενα καλοκαίρια δεν ήταν ιδιαίτερα ήσυχα (με δημοψηφίσματα, περιορισμούς κεφαλαίων, διαδηλώσεις, εκλογές και ούτω καθεξής), το φετινό καλοκαίρι με την πανδημία σε έξαρση είναι σίγουρα διαφορετικό. Παρόλα αυτά μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε, ακόμη και μέσω των αναμνήσεών μας.

Κάθε καλοκαίρι των παιδικών χρόνων σήμαινε ταξίδια με το αυτοκίνητο. Ένα κίτρινο Fiat 128 χωρίς κλιματισμό, με χαμηλές ταχύτητες οπότε αναγκαστικά περνούσαμε αρκετό χρόνο μέσα σε αυτό. Το κασετόφωνο να παίζει συγκεκριμένες κασέτες, ίσως ο μόνος τρόπος να είμαστε ήσυχοι για μερικά λεπτά. Μία από αυτές η θεατρική παράσταση του Μορμόλη σε αυθεντική κασέτα από την παράσταση με τις φωνές της Τάνιας Τσανακλίδου, του Χρήστου Βαλαβανίδη και άλλων συντελεστών - η μουσική του Γιάννη Σπανού.

Ήταν από τα αγαπημένα μας παραμύθια, αν και δεν καταλαβαίναμε ίσως όλα όσα διαπραγματευόταν η πρωτοποριακή παράσταση. Αναφορές για την τηλεόραση (χαζοκούτι), μοναδικό αφιέρωμα στην παιδική φαντασία (όπου εκεί στηρίζεται ο φανταστικός φίλος των παιδιών Μορμόλης και η ιστορία), την εξουσία σε όλες της τις εκφάνσεις (ο δήμαρχος, ο αστυνόμος, ο δύστροπος γείτονας με τις επαφές και τις προσβάσεις, ο στρατηγός, ο υπουργός), την αστυφιλία (αυλές χωρίς παιδιά) και άλλα.

Όλα αυτά τα αντιλαμβάνομαι πλέον ακούγοντας ξανά την παράσταση τώρα, αυτή τη φορά μαζί με τα #kitsopaida. Τραγουδάμε τα ίδια τραγούδια που άκουγα και γω μικρός, πριν 30 και πλέον χρόνια. Και κάπως έτσι το χάσμα των γενεών μικραίνει, το ταξίδι στο χρόνο γίνεται εφικτό και γινόμαστε πάλι παιδιά. Άκουσμα προτεινόμενο για όλες τις ηλικίες, καθώς ας μην ξεχνάμε ότι κάποιοι είναι παιδιά, κάποιοι έχουν παιδιά και κάποιοι θέλουν να γίνουν ξανά παιδιά. Γιατί όσες φορές και να κόψεις τον Μορμόλη, αυτός δεν καταστρέφεται, απλώς έχεις ακόμη περισσότερους μορμόληδες.

Πασχαλινά κάλαντα και ιστορίες απ'το χωριό

Για το Πάσχα στο χωριό έχουμε μιλήσει παλιότερα σε ανάρτηση προ 8ετίας περίπου. Σήμερα μου ξύπνησαν άλλες μνήμες που έχουν να κάνουν με αυτή την εποχή και το μέρος εκείνο. Είναι συνειρμοί που γίνονται στο μυαλό, βυθίζονται και αναδύονται ξανά σε στιγμές που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα. Οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής, μιας και φέτος δεν προβλέπεται λόγω των καταστάσεων να ακούσουμε χαρούμενες φωνές να μας χτυπάνε τα κουδούνια.

Όταν ήμασταν μικροί βγαίναμε για κάλαντα όποτε το επέτρεπαν ή το επέβαλαν οι συνθήκες. Αρκετοί ίσως δε γνωρίζουν ότι την περίοδο του Πάσχα υπάρχουν 2 διαφορετικές ημέρες για κάλαντα: το Σάββατο του Λαζάρου και τη Μεγάλη Παρασκευή. Πρώτη χρονιά που μας άφησαν οι γονείς όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στο χωριό με τους παππούδες βγήκαμε να πούμε τα κάλαντα.

Συνηθισμένοι από την πόλη, ξυπνάμε το πρωί της Μεγάλης παρασκευής. Ξεκινάμε από τα κοντινά σπίτια και αρχίζουμε να χτυπάμε τα κουδούνια, περιμένοντας να μας ανοίξουν για "Να τα πούμε". Πάμε στο πρώτο σπίτι, χτυπάμε το κουδούνι αλλά φευ. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να λείπουν - αγροτικές εργασίας γαρ - οπότε πάμε στο δεύτερο και στο τρίτο. Και εκεί τζίφος. Απογοητευμένοι, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι να κάνουμε.

Εκείνοι την ώρα βλέπουμε κάποια άλλα παιδιά του χωριού να ξεκινούν να τα λένε χωρίς να χτυπάνε κουδούνι. Αφού τέλειωσαν η πόρτα άνοιξε και βγήκε το φίλεμα. Στο χωριό το έθιμο ήταν ελαφρώς διαφορετικό. Το φίλεμα φυσικά περιλάμβανε κουλούρια χειροποίητα, αυγά και κάποια χρήματα. Μάλιστα και εκεί υπήρχε μια ιδιαιτερότητα: ακόμη και μέσα στην ίδια ομάδα παιδιών τα ποσά που δίνονταν ήταν διαφορετικά ανάλογα με το ποιος ήξερε ποιον. Έτσι στο τέλος μπορεί να είχαμε πάει στα ίδια σπίτια μαζί και ο ένας να είχε διπλάσια και τριπλάσια είσπραξη. Χαριτολογώντας τώρα που το σκέφτομαι από τότε μάθαμε κάποιες από τις αδικίες της ζωής. Όπως και να'χει, το "Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα" μάλλον έχει εφαρμογή σε διάφορες πτυχές της ζωής.

Η φωτογραφία από το σπίτι στο χωριό που πλέον είναι κλειστό.

"Ο μπαμπάς μου φοράει παπούτσι νούμερο 56"

Οι συγκρίσεις μπαίνουν από νωρίς στη ζωή μας, θέλοντας και μη. Ακόμη και πριν τη γέννηση, ειδικά όταν είναι μετά το πρώτο παιδί, αρχίζουν οι συγκρίσεις - ακόμη και όταν δε θυμόμαστε και τόσο καλά. Το πρώτο γεννήθηκε τόσα κιλά, το δεύτερο περπάτησε πιο γρήγορα, το τρίτο μίλησε πιο καθαρά και ούτω καθεξής. Μεγαλώνοντας ως παιδιά πάλι έρχονται αυτές οι συγκρίσεις αναπόφευκτα. Είτε τις κάνουν άλλοι για εμάς είτε εμείς για άλλους. Σε παλιότερη ανάρτηση είχα αναφερθεί στο θέμα των καλοκαιρινών παιδικών αναμνήσεων όπου μετρούσαμε παγωτά και μπάνια ως μονάδα σύγκρισης. Δεν ήταν πάντα επειδή θέλαμε να αποδείξουμε κάτι, απλώς τα λέγαμε γιατί μας έβγαιναν. Μία πρόσκαιρη αίσθηση νίκης απέναντι σε έναν εχθρό που ουσιαστικά δεν υπήρχε.

Εκτός από τα παγωτά και τα μπάνια κάτι άλλο που θυμάμαι χαρακτηριστικά σαν σκηνή ήταν μία συζήτηση ένα μεσημέρι καλοκαιριού στη γειτονιά που μεγάλωσα. Γύρω από μία εκκλησία υπήρχαν χώροι που μαζευόμασταν, ανάμεσα στα δρομάκια, τις κατοικίες (ελάχιστες πολυκατοικίες, περισσότερες μονοκατοικίες) και ένα πάρκο όπου περνούσαμε την περισσότερη ώρα μας. Εκεί καθόμασταν και παίζαμε κάρτες υπερατού. Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή αν ήταν με αυτοκίνητα, αεροπλάνα ή μηχανές - λίγη σημασία έχει. Το παιχνίδι, για όσους δε γνωρίζουν γιατί μπορεί να είναι πολύ μικροί, είναι με κάρτες που έχουν πάνω χαρακτηριστικά. Κερδίζει αυτός που θα εκφωνήσει το χαρακτηριστικό με τα καλύτερα δεδομένα. 

Κατά την έξαψη του παιχνιδιού, λοιπόν, δεν ξέρω πώς γύρισε η κουβέντα σε συγκρίσεις. Άλλος έλεγε για το ποδήλατό του, άλλος για κάποιο άλλο παιχνίδι ή κατόρθωμα. Κάποια στιγμή η κουβέντα γύρισε σε πιο μετρήσιμα μεγέθη. Πιάσαμε τους πατεράδες, καθώς ως παιδιά δημοτικού ήμασταν ακόμα στη φάση που ήταν πρότυπα για εμάς. "Ο μπαμπάς μου μπορεί να τρέξει πολύ γρήγορα σαν άλογο" λέει ο ένας. "Ο μπαμπάς μου μπορεί να σηκώσει πολλά κιλά βάρος" απαντάει ο άλλος μιας και ήταν της μόδας τότε η άρση βαρών. "Ο δικός μου είναι 2 μέτρα ψηλός" λέει ο τρίτος, μιας και τότε μας φαινόντουσαν άπιαστα όνειρα αυτά τα ύψη. "Αυτά δεν είναι τίποτε" λέει ο τελευταίος "ο δικός μου φοράει παπούτσι νούμερο 56". Και κάπου εκεί άρχισαν τα γέλια και το φατούρο. Για κάποιο λόγο αυτή η φράση μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό, παρόλο που συνήθως θυμόμαστε να ξεχνάμε.

Πώς τον λεν, πώς τον λεν τον ποταμό*

Συνηθισμένο μεν, εντυπωσιακό δε πώς ορισμένες καταστάσεις και πράγματα φαινομενικά άσχετα ή μακρινά συνδέονται τόσο πολύ με πρόσωπα και στιγμές. Ένα μέρος, μία μυρωδιά, μία εικόνα, ένα τραγούδι φέρνουν στο προσκήνιο κάποιο ξεχασμένο συναίσθημα, μία ανάμνηση, ακόμη και ένα πρόσωπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολύ συχνά τότε που ζούμε για πρώτη φορά την συγκεκριμένη στιγμή δεν το παρατηρούμε ή το θεωρούμε τελείως τετριμμένο. Αργότερα στην ζωή μας κάνουμε την σύνδεση, συνήθως ασυναίσθητα σαν ο εγκέφαλός μας να ζυγίζει τη βαρύτητα κάθε στιγμής και να κάνει αυτόματα την όποια αναγωγή.

 Τις προάλλες έτυχε να ακούσω στο ραδιόφωνο φευγαλέα κάποιες νότες από το τραγούδι του τίτλου, στην αυθεντική μάλιστα εκτέλεση. Ένα χαρούμενο τραγούδι το οποίο έφερε οικείες εικόνες στο μυαλό. Την μακαρίτισσα, πλέον, γιαγιά Ανατολή να το σιγοτραγουδάει στην κουζίνα ημιυπόγειου σπιτιού που στέγασε την οικογένεια μετά τον ερχομό από την Κύπρο στην Αθήνα λόγω προσφυγιάς. Το άκουγε και εκείνη σε ένα ραδιοφωνάκι που είχε στην κουζίνα, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε στην αυλή, φορώντας ένα λουλουδιαστό φόρεμα, ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο που είχε στον τοίχο όπου κάθε μέρα είχε ένα διαφορετικό στιχάκι. Ήρεμο, χαρούμενο, απλό τραγούδι που ταίριαζε με μοναδικό τρόπο, τώρα που το σκέφτομαι, με τον χαρακτήρα της – όσο τουλάχιστον μπορούσα να κρίνω μέσα από την δική μου ματιά. Ποταμός σκέψεων και αναμνήσεων με ένα απλό άκουσμα.

 *Ο τίτλος του τραγουδιού είναι Ιλισσός. Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι και οι στίχοι του Γιώργου Εμιρζά. Το τραγούδι το έχουν ερμηνεύσει, ανάμεσα σε άλλους, η Νανά Μούσχουρη, η Μελίνα Μερκούρη και άλλες ερμηνεύτριες. Στο συγκεκριμένο βίντεο η εκτέλεση είναι της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου στην ταινία “Ο δράκος” του Κούνδουρου με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

30 παγωτά και 10 μπάνια

Τα παιδικά καλοκαίρια είναι και θα είναι για πάντα θετικές αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα έρχονται κάθε φορά που πλησιάζουν οι διακοπές. Ίσως γιατί τότε οι διακοπές ήταν περίπου 3 μήνες, γεμάτες ξεγνοιασιά, παιχνίδι, φιλίες, βουτιές, εκδρομές, βόλτες με τα ποδήλατα. Στη γειτονιά ήταν η εποχή που μαζευόμασταν όλα τα παιδιά, ειδικά τις πρώτες μέρες μετά που έκλειναν τα σχολεία και τις τελευταίες πριν επιστρέψουμε. Ενδιάμεσα είχαμε απουσίες, καθώς κάποιοι πήγαιναν στα χωριά τους, άλλοι στα εξοχικά τους, ορισμένοι έμεναν σταθεροί, ενώ κάποιοι άλλοι πήγαιναν στις κατασκηνώσεις.

Κάθε καλοκαίρι και κάθε ηλικία είχαν τις ιδιαιτερότητές τους. Τα καλοκαίρια που είχε Euro ή Παγκόσμιο Κύπελλο μαζεύαμε χαρτάκια Panini για να κολλήσουμε στα άλμπουμ. Τα σπάνια, τα δυσεύρετα ήταν αντικείμενο ζήλειας για τους υπόλοιπους. Άλλα καλοκαίρια υπήρχαν άλλες μόδες. Για παράδειγμα, ένα διάστημα αρκετά από τα παιδιά καταπιαστήκαμε με μοντελισμό - αεροπλάνα, πλοία κτλ. Άλλο καλοκαίρι που είχε και Ολυμπιακούς Αγώνες ασχοληθήκαμε με το μπέιζμπολ - μιμητικά όντα με διάθεση να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.

Κάποια πράγματα παρέμεναν σταθερά. Αρχικά, οι επιδρομές σε αυλές για μούσμουλα, κεράσια και κορόμηλα. Στην ευρύτερη γειτονιά υπήρχαν αρκετές μονοκατοικίες με αυλές. Οι ιδιοκτήτες δεν ήταν πάντα πρόθυμοι για την επιδρομή, άλλοι πάλι μας έκαναν χάζι και παρίσταναν τους θυμωμένους. Άλλη σταθερά ήταν οι βόλτες με το ποδήλατο έως την άλλη άκρη της πόλης, το πάρκο Αλκαζάρ, γύρω από το ποτάμι. Ατελείωτες ποδηλατάδες, πάντα με παρέα και κουβέντα.

Κλασική σταθερά, πάντα και παντού, ήταν φυσικά οι κόντρες. Πόσα παγωτά έφαγε ο καθένας; Χωνάκι, ξυλάκι, χύμα ή συσκευασμένο με παιχνιδάκι; Πόσες μπάνια έκανε; Πώς μετράμε τα μπάνια; Πιάνεται το να βγεις και να μπεις ή μέρα και μπάνιο; Ο καθένας μετρούσε τα δικά του, ανάλογα με τι τον ευνοούσε. 120 μπάνια, φώναζε ο άλλος, παρόλο που ήταν κάτασπρος κατάσαρκα. 310 παγωτά έφαγα, έλεγε ο άλλος παρόλο που ακόμη δεν είχε περάσει του Αγίου Πνεύματος. Μικρές κόντρες, μικρά ψεματάκια, έτσι για την στιγμή. Και το παιχνίδι συνεχιζόταν ατελείωτο, ακόμη και μετά τις 12 το βράδυ. Μέχρι να βγουν οι μανάδες να μας μαζέψουν έναν-έναν. Ξέγνοιαστο, παιδικό καλοκαίρι με τα όλα του, ακόμη και στην πόλη. Αυτές τις αισθήσεις θέλω να προσφέρω στο #kitsopaido κάποια στιγμή. Μέχρι να αρχίσει να μετράει και εκείνος παγωτά και μπάνια.