Πασχαλινά κάλαντα και ιστορίες απ'το χωριό

Για το Πάσχα στο χωριό έχουμε μιλήσει παλιότερα σε ανάρτηση προ 8ετίας περίπου. Σήμερα μου ξύπνησαν άλλες μνήμες που έχουν να κάνουν με αυτή την εποχή και το μέρος εκείνο. Είναι συνειρμοί που γίνονται στο μυαλό, βυθίζονται και αναδύονται ξανά σε στιγμές που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα. Οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής, μιας και φέτος δεν προβλέπεται λόγω των καταστάσεων να ακούσουμε χαρούμενες φωνές να μας χτυπάνε τα κουδούνια.

Όταν ήμασταν μικροί βγαίναμε για κάλαντα όποτε το επέτρεπαν ή το επέβαλαν οι συνθήκες. Αρκετοί ίσως δε γνωρίζουν ότι την περίοδο του Πάσχα υπάρχουν 2 διαφορετικές ημέρες για κάλαντα: το Σάββατο του Λαζάρου και τη Μεγάλη Παρασκευή. Πρώτη χρονιά που μας άφησαν οι γονείς όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στο χωριό με τους παππούδες βγήκαμε να πούμε τα κάλαντα.

Συνηθισμένοι από την πόλη, ξυπνάμε το πρωί της Μεγάλης παρασκευής. Ξεκινάμε από τα κοντινά σπίτια και αρχίζουμε να χτυπάμε τα κουδούνια, περιμένοντας να μας ανοίξουν για "Να τα πούμε". Πάμε στο πρώτο σπίτι, χτυπάμε το κουδούνι αλλά φευ. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να λείπουν - αγροτικές εργασίας γαρ - οπότε πάμε στο δεύτερο και στο τρίτο. Και εκεί τζίφος. Απογοητευμένοι, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι να κάνουμε.

Εκείνοι την ώρα βλέπουμε κάποια άλλα παιδιά του χωριού να ξεκινούν να τα λένε χωρίς να χτυπάνε κουδούνι. Αφού τέλειωσαν η πόρτα άνοιξε και βγήκε το φίλεμα. Στο χωριό το έθιμο ήταν ελαφρώς διαφορετικό. Το φίλεμα φυσικά περιλάμβανε κουλούρια χειροποίητα, αυγά και κάποια χρήματα. Μάλιστα και εκεί υπήρχε μια ιδιαιτερότητα: ακόμη και μέσα στην ίδια ομάδα παιδιών τα ποσά που δίνονταν ήταν διαφορετικά ανάλογα με το ποιος ήξερε ποιον. Έτσι στο τέλος μπορεί να είχαμε πάει στα ίδια σπίτια μαζί και ο ένας να είχε διπλάσια και τριπλάσια είσπραξη. Χαριτολογώντας τώρα που το σκέφτομαι από τότε μάθαμε κάποιες από τις αδικίες της ζωής. Όπως και να'χει, το "Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα" μάλλον έχει εφαρμογή σε διάφορες πτυχές της ζωής.

Η φωτογραφία από το σπίτι στο χωριό που πλέον είναι κλειστό.

30 παγωτά και 10 μπάνια

Τα παιδικά καλοκαίρια είναι και θα είναι για πάντα θετικές αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα έρχονται κάθε φορά που πλησιάζουν οι διακοπές. Ίσως γιατί τότε οι διακοπές ήταν περίπου 3 μήνες, γεμάτες ξεγνοιασιά, παιχνίδι, φιλίες, βουτιές, εκδρομές, βόλτες με τα ποδήλατα. Στη γειτονιά ήταν η εποχή που μαζευόμασταν όλα τα παιδιά, ειδικά τις πρώτες μέρες μετά που έκλειναν τα σχολεία και τις τελευταίες πριν επιστρέψουμε. Ενδιάμεσα είχαμε απουσίες, καθώς κάποιοι πήγαιναν στα χωριά τους, άλλοι στα εξοχικά τους, ορισμένοι έμεναν σταθεροί, ενώ κάποιοι άλλοι πήγαιναν στις κατασκηνώσεις.

Κάθε καλοκαίρι και κάθε ηλικία είχαν τις ιδιαιτερότητές τους. Τα καλοκαίρια που είχε Euro ή Παγκόσμιο Κύπελλο μαζεύαμε χαρτάκια Panini για να κολλήσουμε στα άλμπουμ. Τα σπάνια, τα δυσεύρετα ήταν αντικείμενο ζήλειας για τους υπόλοιπους. Άλλα καλοκαίρια υπήρχαν άλλες μόδες. Για παράδειγμα, ένα διάστημα αρκετά από τα παιδιά καταπιαστήκαμε με μοντελισμό - αεροπλάνα, πλοία κτλ. Άλλο καλοκαίρι που είχε και Ολυμπιακούς Αγώνες ασχοληθήκαμε με το μπέιζμπολ - μιμητικά όντα με διάθεση να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.

Κάποια πράγματα παρέμεναν σταθερά. Αρχικά, οι επιδρομές σε αυλές για μούσμουλα, κεράσια και κορόμηλα. Στην ευρύτερη γειτονιά υπήρχαν αρκετές μονοκατοικίες με αυλές. Οι ιδιοκτήτες δεν ήταν πάντα πρόθυμοι για την επιδρομή, άλλοι πάλι μας έκαναν χάζι και παρίσταναν τους θυμωμένους. Άλλη σταθερά ήταν οι βόλτες με το ποδήλατο έως την άλλη άκρη της πόλης, το πάρκο Αλκαζάρ, γύρω από το ποτάμι. Ατελείωτες ποδηλατάδες, πάντα με παρέα και κουβέντα.

Κλασική σταθερά, πάντα και παντού, ήταν φυσικά οι κόντρες. Πόσα παγωτά έφαγε ο καθένας; Χωνάκι, ξυλάκι, χύμα ή συσκευασμένο με παιχνιδάκι; Πόσες μπάνια έκανε; Πώς μετράμε τα μπάνια; Πιάνεται το να βγεις και να μπεις ή μέρα και μπάνιο; Ο καθένας μετρούσε τα δικά του, ανάλογα με τι τον ευνοούσε. 120 μπάνια, φώναζε ο άλλος, παρόλο που ήταν κάτασπρος κατάσαρκα. 310 παγωτά έφαγα, έλεγε ο άλλος παρόλο που ακόμη δεν είχε περάσει του Αγίου Πνεύματος. Μικρές κόντρες, μικρά ψεματάκια, έτσι για την στιγμή. Και το παιχνίδι συνεχιζόταν ατελείωτο, ακόμη και μετά τις 12 το βράδυ. Μέχρι να βγουν οι μανάδες να μας μαζέψουν έναν-έναν. Ξέγνοιαστο, παιδικό καλοκαίρι με τα όλα του, ακόμη και στην πόλη. Αυτές τις αισθήσεις θέλω να προσφέρω στο #kitsopaido κάποια στιγμή. Μέχρι να αρχίσει να μετράει και εκείνος παγωτά και μπάνια.

Σκαρφαλώνοντας στον πλάτανο

Για μένα το Πάσχα είναι μία από τις πιο οικογενειακές γιορτές, πολύ περισσότερο από τα Χριστούγεννα. Φταίει μάλλον ότι κάθε Πάσχα μαζευόμαστε όλη η οικογένεια στο χωριό και ακολουθούμε συγκεκριμένα τελετουργικά σχετικά με το βράδυ της ανάστασης, την Κυριακή του Πάσχα και τα λοιπά. Το χωριό μας ενώνει ακόμη περισσότερο. Φωτογραφίες και αναρτήσεις από προηγούμενες φορές από το Πάσχα στο χωριό έχω ανεβάσει 2 χρόνια πριν, πρόπερσι και πέρυσι.Το χωριό είναι το Δομένικο Ποταμιάς του δήμου Ελασσόνας. Ημιορεινό χωριό, που βλέπει στην ποταμιά απ'όπου υδρεύεται όλη η περιοχή. Ανήκει σε έναν από τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας, όσον αφορά στην έκταση.

 

Η Τρανή Βρύση στο Δομένικο

Για πολλά χρόνια βασική πηγή ύδρευσης του χωριού ήταν η πηγή στην τοποθεσία Τρανή Βρύση - "τρανή" σημαίνει μεγάλη. Επειδή ήμασταν στα πιο πάνω σπίτια του χωριού, ήμασταν τυχεροί καθότι είχαμε να περπατήσουμε λίγο ώστε να γεμίσουμε τα μπιτόνια με νερό που χρειαζόμασταν για να πιούμε. Αρκετά χρόνια πριν φτιάχτηκε υδραγωγείο και σύστημα ύδρευσης, οπότε η διαδικασία είναι πλέον πολυτέλεια.

Ο πλάτανος δίπλα στη βρύση και η δεξαμενή

Αυτό που δεν άλλαξε είναι ο πλάτανος στην Τρανή Βρύση. Από τότε που ήμουν παιδάκι ο πλάτανος έστεκε και συνεχίζει να στέκει αγέρωχος. Καθώς είχε και δροσιά ακόμη και τα πιο ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια, περνούσαμε μικροί ώρες ατελειώτες κάτω από την σκιά που απλόχερα χαρίζει. Όσο μεγαλώναμε, αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε πάνω του. Στην αρχή με δυσκολία και τις παραινέσεις των μεγαλύτερων, αργότερα μόνοι μας με λίγο ζόρι, ακόμη πιο μετά άνετα. Φάνταζε μεγάλο κατόρθωμα αυτό που κάναμε. Ο πλάτανος χρησίμευε για παιχνίδι, ξεκούραση ή ακόμη και τρόπαιο, όταν τολμούσαμε να σκαρφαλώσουμε ακόμη πιο ψηλά, σε κάποια από τα λεπτότερα κλαδιά. Ακόμη θυμάμαι τη φορά που είχε σκαρφαλώσει με χίλια ζόρια ο μικρός αδερφός μου και δεν κατέβαινε με τίποτε. Η λύση ήρθε από τη γιαγιά που εμφανίστηκε με μια ξύλινη σκάλα και ανέβηκε να τον κατεβάσει. Όλως περιέργως, τόσα χρόνια δεν έχω ακούσει για κάποιο παιδάκι να έχει χτυπήσει σοβαρά ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας από τον πλάτανο.

Αυτό το Πάσχα ανεβήκαμε με τον δεκάχρονο ξάδερφο ως την Τρανή Βρύση. Τον προέτρεψα να σκαρφαλώσει στον πλάτανο, όπως κάναμε και μεις μικρότεροι. Του έδειξα και τα σημάδια, τα πατήματα που χρησιμοποιούσαμε από παλιά. Στην αρχή δε ήθελε, έπειτα ζορίστηκε λίγο, "έφαγε" και τα γόνατά του αλλά τα κατάφερε. Αισθάνθηκα κάπως περίεργα, διαφορετικά όταν τον είδα τελικά να προσπαθεί και να τα καταφέρνει. Σαν τελετή μύησης απ'την οποία περνάνε όλα τα παιδιά του χωριού. Ο πλάτανος συνεχίζει να είναι εκεί, να μας υποδέχεται, να μας φιλοξενεί και να μας δροσίζει, φίλος από τα παλιά, που δεν κρατάει κακίες, περιμένοντας πότε θα σκαρφαλώσουμε ξανά...

Πάσχα στο χωριό οικογενειακά

Σχεδόν κάθε Πάσχα από τότε που με θυμάμαι το περνάω στο χωριό. Όπου χωριό το Δομένικο Ελασσόνας, ένα χωριό 800 περίπου κατοίκων, 40' από τη Λάρισα από τον παλιό τον δρόμο και 20' από Ελασσόνα. Το χωριό ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Ελασσόνας, πλέον. Κάποιο γνωστό αξιοθέατο δεν έχει, αν και άμα ψάξει κανείς βρίσκει απομεινάρια από αρχαία ακρόπολη, παλαιοχριστιανικές και βυζαντινές εκκλησίες και άλλα. Δεν είναι σε βουνό, ούτε παραθαλάσσιο. Μικρό υψόμετρο έχει, ενώ η ποταμιά που περνά λίγο πιο κάτω σπάνια έχει νερό. Γιατί πάμε λοιπόν στο χωριό; Ο κυριότερος λόγος είναι ο παππούς και η γιαγιά. Λόγω απόστασης από Αθήνα είναι δύσκολο να τους βλέπουμε συχνότερα, οπότε σε γιορτές όπως το Πάσχα, η επίσκεψη - σχεδόν - επιβάλλεται, έστω και για λιγότερο από 2 μέρες.

Πασχαλιά από την αυλή της γειτόνισσας

Κάποια πράγματα που θα κάνουμε είναι δεδομένα. 11 το βράδυ του Σαββάτου χτυπά η καμπάνα. Τότε ξεκινάμε και ετοιμαζόμαστε. 12 παρά θα είμαστε στην εκκλησία, μέχρι να σβήσουν τα φώτα. Ευκαιρία για κοινωνικό σχολιασμό, να δούμε παλιές και νεότερες αφίξεις που συνήθως συναντάμε μια φορά το χρόνο. Μετά το Δεύτε, λάβετε φως μετακινούμαστε στην πλατεία του χωριού όπου συνεχίζεται η λειτουργία, μέχρι να πέσουν τα βεγγαλικά, τα φιλιά και τα τσουγκρίσματα των αυγών. Έπειτα επιστροφή στο σπίτι για μαγειρίτσα της γιαγιάς, γιαούρτη (είναι η γιαούρτι και όχι το γιαούρτι, για όσους γνωρίζουν τη διαφορά). Παλιότερα βγαίναμε καμιά βόλτα, τώρα τελευταία το έχω προσωπικά περιορίσει - είναι και η ηλικία στη μέση. Το χωριό παρεμπιπτόντως διαθέτει ντίσκο-μπαρ, ενώ μέχρι πρότινος είχε και μπουζούκια.

Η θέα από τον πάνω όροφο του σπιτιού. Διακρίνεται η Ποταμιά και στο βάθος τα όρη Χάσια-Αντιχασιά.

Την Κυριακή το πρωί θα ξυπνήσουμε και θα βρούμε τον παππού να έχει ανάψει φωτιά από νωρίς. Πρώτα καφές με τσουρέκι, έπειτα κανένα αυγό και βγαίνουν τα πρώτα τσίπουρα. Γύρισμα δεν έχει πλέον, ας είναι καλά τα μηχανάκια. Πειράγματα για το ποιος θα βγάλει πρώτος το αρνί, ποιος είναι ο πρωτομάστορας, κόσμος να περνάει να έρχεται. Κάπου ανάμεσα αγέρωχος ο παππούς να σχολιάζει, η γιαγιά κλασικά πηγαίνει και φέρνει συνέχεια τα καλούδια. Έχοντας χορτάσει από κεμπάπ και κοκορέτσι, συνήθως αφήνουμε το αρνί γι αργότερα. Ενδιάμεσα τραγούδια, μαλώματα, παλιές ιστορίες, τσίπουρο, κρασί, χοροί και κλασικές κουβέντες "Πότε θα παντρευτείτε, πότε θα δούμε δισέγγονα" και τα σχετικά. Κλασικά, παραδοσιακά, οικογενειακά. Όσο κι αν φαίνονται τετριμμένες οι σκηνές, η αλήθεια είναι ότι το Πάσχα στο χωριό είναι αγαπημένη συνήθεια, κάτι σαν ιεροτελεστία. Κι ας γκρινιάζουμε κι ας βαριόμαστε λιγάκι. Συνήθως τέτοια πράγματα τα εκτιμά κανείς όταν τα χάσει. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμη...

Φωτογραφίες από το Δομένικο, έτσι για το καλό. 

ΥΓ Μόνο 3 φορές έκανα την παρασπονδία να μην πάω. Η πρώτη ήταν ως φαντάρος για ευνόητους λόγους, η δεύτερη γιατί ήμασταν Βιέννη και η τρίτη στο Λονδίνο. Δεν έχει όμως την ίδια γλύκα. Έκτοτε και κυρίως όσο ζουν οι παππούδες, το Πάσχα σίγουρα θα το περνάμε στο χωριό.

ΥΓ1 Ένα μήνυμα προσωπικό: Παππού πρόσεχε τη γιαγιά, γιαγιά πρόσεχε τον παππού. Σας αγαπάμε και τους δυο και σας θέλουμε κοντά μας.

Πάσχα στο χωριό: Δομένικο με θέα

Επειδή το Πάσχα είναι άμεσα συνυφασμένο με ελληνική ύπαιθρο και επειδή δεν ξέρουμε για πόσο καιρό θα έχουμε ακόμη κοντά μας τους παππούδες - μακάβριο και πραγματικότητα μαζί - φετινός προορισμός ήταν πάλι το χωριό. Όπου χωριό, Δομένικο Ελασσόνας - φέτος λόγω Καλλικράτη άλλαξε η έδρα του δήμου. Η φετινή περιήγηση θα συνεχιστεί από εκεί που έμεινε η αντίστοιχη περσινή, από τον Άγιο Γεώργιο δηλαδή.

Λίγα χρόνια πριν, ο Άγιος Γεώργιος ήταν ένα μικρό εκκλησάκι όπου από την πόρτα του χωρούσαν να μπούνε μόνο μικρόσωμοι άνθρωποι. Το μέρος έχει ανασκαφεί, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της εκκλησίας. Επίσης έχουν ανακαλυφθεί προγενέστερες οχυρώσεις που οδηγούν στην αρχαιότητα. Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται λίγο πιο έξω από την σημερινή τοποθεσία του χωριού. Ο δρόμος για να πάει κανείς είναι χωμάτινος, σε καλή κατάσταση.

Η απόσταση από τα τελευταία σπίτια του χωριού και το δάσος που το περιβάλλει.

Η θέα προς την ποταμιά - από εκεί είχε πάρει και το όνομα ο δήμος.

Ο περίβολος της εκκλησίας με ορατά τα σημάδια ανασκαφής. Από τη μία πλευρά ο ναός παλιότερα ήταν σχεδόν καλυμμένος από το χώμα!

Η εκκλησία λειτουργεί σχεδόν μόνο του Αγίου Γεωργίου, οπότε αρκεστήκαμε σε μια βόλτα στον περίβολο.

Καρέκλα αφημένη στην ανακαινισμένη είσοδο, ίσως για στήριγμα όταν ανοίγει η πόρτα, ίσως να περιμένει τους κουρασμένους οδοιπόρους. Το άνοιγμα στη σκεπή που φέρνει φως φαντάζει κάπως βιβλικό...

Για να δει κανείς το χωριό καλύτερα πρέπει να πάρει τον δρόμο προς διπλανό χωριό.

Γυρίσαμε στο σπίτι, καθώς οι σούβλες γυρνούσαν εδώ και ώρα. Το σπίτι στο χωριό τα τελευταία χρόνια έχει ανακαινιστεί, περιμένοντάς μας για τέτοιες χαρούμενες περιστάσεις. Η γιαγιά και ο παππούς είχαν αρχίσει τις ετοιμασίες από νωρίς.

Στο βάθος η σούβλα. Τα κτίσματα πιο πίσω ήταν παλιά ο χώρος που φιλοξενούνταν από κουνέλια μέχρι γουρούνι.

Ο κάτω μπαχτσές με το τρακτέρ που πριν μερικούς μήνες πάτησε τον οδηγό του, τον παππού. Ευτυχώς την σκαπούλαρε, ήταν και φέτος γερός και κοτσονάτος δίπλα μας, έχοντας το γενικό πρόσταγμα για όλα.

Αφού πιάσαμε τα υψώματα του χωριού, πεταχτήκαμε μια γρήγορη βόλτα και στην άλλη πλευρά του χωριού όπου βρίσκεται το ύψωμα με την ονομασία Πατούλι. Διακρίνεται η εκκλησία των Αγιών Ταξιαρχών και το δημοτικό σχολείο του χωριού.

Το λιβάδι στο Πατούλι ήταν γεμάτο λουλούδια. Παρόλο που ο Μάης ήταν μια βδομάδα μακριά, είπαμε να τον πιάσουμε λίγο νωρίτερα. Την δύσκολη δουλειά ανέλαβαν τα δύο μικρότερα ξαδέρφια μου - έχουμε διαφορά 19 και 22 χρόνια αντίστοιχα. Μέχρι την επόμενη επιστροφή στη φύση, ας είμαστε καλά...

Το Α' Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας με μια γρήγορη ματιά

Η πόλη της Λάρισας είναι γνωστή για ορισμένα πράγματα όπως η διασκέδαση, οι πεζόδρομοι, η αγορά στο κέντρο και η ΑΕΛ, φυσικά. Ακόμη και αρκετοί από τους κατοίκους δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα για την ιστορία της πόλης από την αρχαιότητα ως το πρόσφατο παρελθόν. Η στενή σχέση της πόλης και της περιοχής με τα πελασγικά φύλα δώσανε το όνομα στην πόλη, καθώς Λάρισα στα πελασγικά σήμαινε "Οχυρωμένος λόφος" ή "Ακρόπολη".

Κάτι που ήταν ακόμη λιγότερο γνωστό μέχρι πριν 20 χρόνια περίπου, ήταν η ύπαρξη δύο αρχαίων θεάτρων στην πόλη της Λάρισας. Το πρώτο και μεγαλύτερο βρισκόταν θαμμένο στους πρόποδες του μοναδικού λόφου της πόλης, του γνωστού Φρουρίου, κάτω από πολυκατοικία και κτίσματα που μάλιστα χρησιμοποιούσαν τους χώρους του πάλαι πότε θεάτρου ως τουαλέτες και βόθρους. Ευτυχώς ξεκίνησαν προσπάθειες για την αποκατάσταση του μνημείου και τελικά σε κοντινό χρονικό διάστημα θα παραδοθεί στο κοινό. Εγκαίνια θα γίνουν πιθανότατα κάποια στιγμή και με κάποιες παραστάσεις.

Στην πινακίδα αυτή υπάρχουν φωτογραφίες από την πορεία των ανασκαφών, όπως επίσης και μερικά στοιχεία για την ιστορία του Α' Αρχαίου Θεάτρου.

Ο χώρος ακόμη δεν είναι προσβάσιμος στο κοινό. Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο είναι ότι τα κενά που υπήρχαν είτε στις κερκίδες είτε στους υπόλοιπους χώρους έχουν συμπληρωθεί με μάρμαρο από την ίδια πηγή που χρησιμοποιήθηκε κατά την αρχαιότητα!

Ο ήλιος και ο ίσκιος παρακείμενων κτιρίων δεν επέτρεψαν την λήψη καλύτερων φωτογραφιών. Ίσως την επόμενη φορά οι φωτογραφίες να είναι και μέσα από τον χώρο.

Το θετικό είναι ότι ανάπλαση έχει γίνει και στον ευρύτερο χώρο του Φρουρίου, με βυζαντινής κυρίως προελεύσεως ευρήματα.

Κάτι καλό γίνεται στην πόλη, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Γιατί εκτός από τα αρχαία, κτίσματα όπως το νέο γήπεδο της ΑΕΛ κοσμούν πλέον την πόλη. Στο γήπεδο θα αναφερθώ όταν με το καλό το επισκεφτώ σε κάποιο παιχνίδι...

ΥΓ Όποιος θέλει μπορεί να ενημερωθεί για το Α' Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας από την σελίδα του Δήμου Λαρισαίων, την αντίστοιχη του Υπουργείου Πολιτισμού, την wikipedia και το πρόγραμμα Μελίνα για παιδιά.

Πάσχα στο Δομένικο

Έπειτα από δύο χρόνια απουσίας κατά τους εορτασμούς του Πάσχα στο εξωτερικό (Βιέννη και Λονδίνο) ήταν καιρός για αυθεντικό ελληνικό Πάσχα στο χωριό μου. Πρόκειται για το Δομένικο του δήμου Ποταμιάς της επαρχίας Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Όλα αυτά μέχρι νεοτέρας, μέχρι δηλαδή να εφαρμοστεί ο Καλλικράτης όπου λογικά θα είναι μέρος του δήμου Ελασσόνας. Το χωριό βρίσκεται 40 περίπου λεπτά από την Λάρισα και 11 λεπτά από την Ελασσόνα. Περνάει κανείς τον Τύρναβο και κατευθύνεται προς Ελασσόνα από τον παλιό δρόμο, όπως φαίνεται και στον χάρτη.

Το χωριό αριθμεί περίπου 800 κατοίκους. Στη θέση αυτή βρισκόταν στην αρχαιότητα η πόλη Χυρετίαι. Παρόλο που εκ πρώτης όψεως δεν του φαίνεται, κρύβει μερικούς θησαυρούς είτε των αρχαίων είτε των νεότερων χρόνων. Η ταμπέλα προς το χωριό και η πρώτη εικόνα που αντικρύζει κανείς.

Το δάσος που φαίνεται στον λόγο φυτεύτηκε κατά βάση από τους κατοίκους του χωριού 60 και χρόνια παλιότερα. Το γεγονός αυτό άλλαξε το κλίμα στην περιοχή και το έκανε πιο δροσερό. Οι περισσότεροι λόφοι τριγύρων είναι άδενδροι δίνοντας έτσι καλύτερη αίσθηση της οξυδέρκειας των τότε κατοίκων του χωριού.

Πρώτη στάση στο χωριό όχι η συνηθισμένη στην πλατεία, αλλά στην Τρανή Βρύση που ήταν η πηγή που τροφοδοτούσε το χωριό για πολλά χρόνια, πριν κατασκευαστεί βέβαια σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης. Πολλά παιχνίδια είχαμε στήσει μικροί γύρω από τον πλάτανο.

Για να έχει ο επισκέπτης καλύτερη οπτική του χωριού και της ευρύτερης περιοχής της Ποταμιάς πρέπει να ανέβει μέσα στο δάσος προς τον Προφήτη Ηλία.

Στην διαδρομή συναντά κανείς απομεινάρια αγροτικών εργασιών παλιότερης εποχής.

Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία ηλικίας 400 ετών βρίσκεται εκεί που ήταν αρχικά η ακρόπολη κατά τους αρχαϊκούς χρόνους. Υπολείμματα της ακρόπολης μπορεί κανείς να δει.

Η Ποταμιά και στο βάθος τα Αντιχάσια

Κοιτώντας κανείς δεξιά

Η εκκλησία και το δημοτικό σχολείο του χωριού. Ευτυχώς στο χωριό έχει χτιστεί γυμνάσιο και λύκειο όπου έρχονται παιδιά του ευρύτερου δήμου.

Η ακρόπολη κάποια στιγμή κατά τους αρχαϊκούς χρόνους μεταφέρθηκε στην θέση όπου τώρα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στρατηγικά φαίνεται ότι βρίσκεται σε καλύτερο σημείο. Επειδή όμως τα φαγητά ήδη είχανε αρχίσει να βγαίνουν από την φωτιά, αναβάλλαμε την βόλτα προς εκείνη την πλευρά γι άλλη φορά.

Μια πανοραμική φωτογραφία του χωριού και της ευρύτερης τοποθεσίας είναι ό,τι καλύτερο για το κλείσιμο. Καλά να είμαστε να το επισκεπτόμαστε όσο το δυνατόν συχνότερα γίνεται.

Αφιερωμένο στον παππού Γιώργο και την γιαγιά Βάγια. Κάθε χρόνο και καλύτερα!

ΥΓ Στο χωριό έχει ξεκινήσει εδώ και μια δεκαετία περίπου η παραγωγή πούρων που ήρθε να αντικαταστήσει την καπνοκαλλιέργεια που σιγά-σιγά σβήνει. Αν τα βρείτε πουθενά, δοκιμάστε τα πούρα Domenico.

ΥΓ1 Το Δομένικο είναι ένα από τα χωριά που καταστραφήκανε κατά την γερμανική κατοχή. Σε κάποια άλλη ανάρτηση θα αναφερθώ εκτενέστερα στο θέμα.

Δρόμοι του κρασιού: Τύρναβος

Στα πλαίσια της εβδομάδας των Δρόμων του κρασιού - κίνηση στην οποία συμμετέχουν οι φίλτατοι Τρελοτουρίστες και η Νατάσσα αλλά μπορεί να προστεθεί και όποιος θέλει - είπα να παρουσιάσω κάτι πιο οικείο και κοντινό σε όσους κατοικούν στην Κεντρική Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην παραγωγή κρασιού που λαμβάνει χώρα στον θεσσαλικό κάμπο και πιο συγκεκριμένα στον Τύρναβο.

Ο Τύρναβος είναι κωμόπολη σε απόσταση 15 λεπτών περίπου από τη Λάρισα.. Κύρια καλλιέργεια αποτελεί το σταφύλι για την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου. Η περιοχή φημίζεται γι αυτές τις παραγωγές. Δεν είναι τυχαίο ότι κοντά στον Τύρναβο βρίσκεται χωριό με την ονομασία Αμπελώνας. Παραπόταμος του Πηνειού με όνομα Τιταρήσιος παρέχει το αναγκαίο για την καλλιέργεια νερό. Στον Αμπελώνα μάλιστα διοργανώνεται τέλη Αυγούστου Γιορτή Κρασιού όπου στήνεται ολόκληρο πανηγύρι! Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς.

Φωτογραφίες από καλλιέργεια αμπέλου στην ευρύτερη περιοχή Τυρνάβου

Θετικό στοιχείο για τον Τύρναβο είναι ο Συνεταιρισμός Οινοποιών Τυρνάβου που βγάζει την ομώνυμη ρετσίνα και το τσίπουρο, χωρίς να λείπουν βέβαια αντίστοιχες ιδιωτικές προσπάθειες

Τα χρώματα που δίνουν τα αμπέλια ακόμη και το χειμώνα δίνουν κάτι το ιδιαίτερο στο τοπίο

Ούζο και τσίπουρο με γλυκάνισο, ρετσίνα - ρετσινάκι - αρετάκι Τυρνάβου, αλλά και άλλες πιο ιδιαίτερες ποικιλίες είναι μερικά από τα προϊόντα της περιοχής. Εφαρμόζοντας το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν "Ο επιμένων ελληνικά" την επόμενη φορά δοκιμάστε τα, έτσι για αλλαγή...

Τραγούδι σχετικό για το κλείσιμο: ...φέρτε ούζο του Τυρνάβου...

ΥΓ Τον Τύρναβο αξίζει κανείς να τον επισκεφτεί και την Κυριακή της Απόκρεω όπου λαμβάνει χώρα αναπαράσταση αρχαίου διονυσιακού εθίμου, το γνωστό Μπουρανί. Μοναδική εμπειρία, σίγουρα!

ΥΓ1 Οι φωτογραφίες είναι ευγενική χορηγία του πατέρα μου που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μου.