Ερώτηση και κουίζ μαζί

Αν και η άνοιξη έχει ήδη φτάσει, το καλοκαίρι είναι και αυτό προ των πυλών. Ή τουλάχιστον τα μυαλά μας έχουν ξεφύγει λόγω καιρού - γιατί αν καταπιάσουμε την οικονομική και πολιτική επικαιρότητα ούτε τζόκερ δεν μας σώζει... 

Επειδή το προηγούμενο κουίζ με τις φωτογραφίες σας άρεσε, ας το επαναλάβουμε.

Την Δευτέρα βρέθηκα και πάλι λόγω δουλειάς σ'αυτή την πόλη. Ποια να είναι άραγε; (είναι η Θήβα και το αρχαιολογικό της μουσείο - το βρήκε το marouli)

Την Τετάρτη με την καλοκαιρία, ήπια τον καφέ μου εδώ. Άλλη πόλη αυτή και πάλι. (είναι πολύ πιο κοντά απ'ό,τι φαντάζεστε - φωτογραφία απ'το κέντρο της Αθήνας)

Η εργάσιμη εβδομάδα έκλεισε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο δίπλα στην θάλασσα. Αν και δύσκολο κανείς να το καταλάβει από αυτή την φωτογραφία, για δοκιμάστε... (παράλια Αττικής, κοντά σε διάφορες κατασκηνώσεις - είναι η παραλία στο Ζούμπερι, το βρήκε η meanan )

Συζητώντας με μία φίλη για το πότε να κάνουμε την απόπειρα για πρώτο μπάνιο στη θάλασσα, καταλήξαμε καιρού επιτρέποντος το Σαββατοκύριακο μετά την Πρωτομαγιά. Θυμηθήκαμε επίσης ότι η πιο κρύα θάλασσα που έχουμε βουτήξει ποτέ ήταν σε φοιτητική εκδρομή στην Μύκονο τέλη Απριλίου. Η ερώτηση είναι η εξής: Εσείς πότε συνήθως ξεκινάτε τα μπάνια;

ΥΓ Όλα αυτά στον απόηχο της έλευσης το προγράμματος στήριξης. Τουλάχιστον τέλειωσε το κρυφτούλι "θα μπούμε-δεν θα μπούμε". 

ΥΓ1 Ελπίζω να μην σας δυσκόλεψα πολύ...
ΥΓ2 Ανανέωση: επειδή φαίνεται ότι σας δυσκόλεψαν αρκετά οι φωτογραφίες, έχω προσθέσει κάποιες βοήθειες! 
ΥΓ3 Κατά σειρά εμφάνισης: Θήβα - Αθήνα (απέναντι απ'το Κάραβελ) - Ζούμπερι). Τελικά ήταν όντως δύσκολα :-)

Ώρα της Γης 2010 και απαντήσεις στο προηγούμενο κουίζ

Το Σάββατο 27 Μαρτίου 2010 στις 20:30 είναι η φετινή Ώρα της Γης. Αντίδραση ή δράση, όπως και αν την δει ο καθένας μας είναι σίγουρα κάτι καλύτερο από το τίποτε. Μια ευκαιρία έστω και για μία μέρα, έστω και για μία ώρα να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ήταν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, βοηθώντας το περιβάλλον. Όσοι πιστοί μπορούν να συμμετέχουν. Όσοι διαφωνούν, δικαίωμά τους. Όπως σε καθετί, υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Όσοι επιλέγουμε να συμμετάσχουμε, ας κλείσουμε για μία ώρα τον διακόπτη του ρεύματος. Μπορεί και να αξίζει...

Οι προηγούμενες συμμετοχές και ενέργειες βρίσκονται εδώ και εκεί.

Όσον αφορά στο προηγούμενο κουίζ βρέθηκαν και οι δύο πόλεις. 

Η πρώτη είναι η Λαμία και συγκεκριμένα το κάστρο της. Το βρήκανε ο ανώνυμος, η Φύρδην-Μίγδην, η Meanan, ο Ηφαιστίωνας και ο Side21 ο οποίος μάλιστα βρήκε και την Πλατεία Πάρκου απ'όπου είναι τραβηγμένη η φωτογραφία.

Η δεύτερη και η τρίτη φωτογραφία είναι από Ραφήνα. Το βρήκανε ο Gi Gaga Kouni Beli και η Liakada.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην Φύρδην-Μίγδην και στην Liakada που δώσανε και πληροφορίες για το δέντρο που φαίνεται στην τρίτη φωτογραφία και είναι η κουτσουπιά ή αλλιώς δέντρο του Ιούδα!

Πλάκα είχε πάντως! Οι απαντήσεις είχανε και γέλιο. Λέω να το επαναλάβω...

Για όσους πάνε καμιά βόλτα αυτές τις μέρες, καλά να περάσουμε!

Μυρίζει άνοιξη και ένα κουίζ

Πρέπει να το παραδεχτούμε, η άνοιξη έφτασε. Όσο και αν κάνει πισωγυρίσματα ο Μάρτης δεν μπορεί να αποτρέψει το αναπόφευκτο. Η φύση η ίδια το υποδηλώνει, αρκεί να κοιτάξουμε στο μπαλκόνι μας ή ακόμη καλύτερα κάπου έξω από αυτό. Στο άδειο οικόπεδο όπου το χορτάρι έχει οργιάσει, σε μια εκδρομή στις παρυφές της πόλης σαν μια πρόβα για το Πάσχα που έρχεται.

Γρήγορο διπλό κουίζ με φωτογραφίες

Την Δευτέρα βρέθηκα λόγω δουλειάς σ'αυτή την πόλη. Μπορεί κανείς να μαντέψει απ'την φωτογραφία;

Η Παρασκευή όμως έκλεισε ακόμη καλύτερα με φόντο την θάλασσα. Χαρακτηριστικό του καιρού; Τα χιονισμένα βουνά στο βάθος! Ποια να'ναι άραγε και αυτή η πόλη; Το καράβι πάντως είναι έτοιμο να μας μεταφέρει...

Η άνοιξη λοιπόν είναι εδώ σε πρώτο φόντο ενώ λίγο πιο πίσω το καλοκαίρι μας κλείνει το μάτι. Το μυαλό ήδη ταξιδεύει...

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε. Οι αργίες έρχονται...

Τρία σε ένα και πάλι

Παιχνίδια κατακλύζουν την μπλογκόσφαιρα και πάλι. Μάλλον λόγω άνοιξης μας έπιασε παιχνιδιάρικη διάθεση. Καλό είναι αυτό, σε καλό δρόμο είμαστε...

Παιχνίδι πρώτο ή αλλιώς τα 10 ελαττώματα. Και το ερώτημα είναι μόνο δέκα; Ή πού να τα βρω τώρα δέκα; Έλα μου ντε. Θυμίζει λίγο τα παλιότερα αμαρτήματα πάντως... Η πρόσκληση έγινε από την φίλτατη Next beautiful day.

1. Του άντρα του πολλά βαρύ μην του μιλάτε το πρωί... Έτσι λέει το άσμα και κάτι θα ξέρει. Το πρωί, λοιπόν, αν με ξυπνήσετε πριν της ώρας μου μη μου μιλάτε για αρκετή ώρα. Δολοφονική ματιά είναι το λιγότερο που μπορείτε να εισπράξετε. Τώρα βέβαια αν το ξύπνημα περιλαμβάνει ελαφριά έως καθόλου ενδυμασία, εξωτικό μέρος (ας είναι και η Λούτσα) ή έστω ένα χαμόγελο αλλάζει το πράγμα.


2. Βαριέμαι εύκολα. Εκεί που το'χω το θέμα, με πιάνει μια τρελή βαρεμάρα και ξενερώνω. Και άμα ξενερώσω, τέλος.


3. Είμαι λιγάάάκι αναβλητικός. Το ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο πράγμα να λες σε μια συνέντευξη για παράδειγμα, αλλά είμαι. Στο κάτω-κάτω γιατί να αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις μεθαύριο;


4. Όταν κάποια πράγματα δεν πάνε όπως τα έχω προγραμματίσει (ακόμη και σε διασκέδαση, διακοπές κτλ) σπάζομαι τρελά. Τώρα τελευταία προσπαθώ να το συγκρατώ, αλλά συμβαίνει.


5. Άμα βαριέμαι τρελά δεν σηκώνω καν το τηλέφωνο. Και ας μου τάζουν λαγούς με πετραχήλια.


6. Το ίδιο ισχύει όταν (μία στο τόσο) έχω πάρει την απόφαση να σαπίσω σπίτι. Είναι λες και μπαίνω στο κοστούμι "κάθομαι μέσα" και δε θέλω να κουνηθώ ρούπι!


7. Κάνω συχνά υποθέσεις για τους άλλους και δεν τις αλλάζω εύκολα, παρόλο που ξέρω ότι δεν είναι απαραίτητα σωστές. Προσπαθώ να το αναθεωρήσω αλλά είναι δύσκολο!


8. Όπως έχω αναφέρει και σε άλλο παιχνίδι, είμαι αρκετά απαισιόδοξο άτομο, άσχετα που το κρύβω καλά. Όταν συμβαίνει κάτι το πρώτο που σκέφτομαι είναι συνήθως το χειρότερο!


9. Καθότι λαίμαργος, έχω αυξομειώσεις βάρους. Τα συν/πλην δέκα κιλά τα'χουμε για την πλάκα. Αυτό έχει και άλλα παρελκόμενα. Όταν ξεπερνώ συγκεκριμένο βάρος, αρχίζουν οι παρενέργειες - βλέπε ροχαλητό κτλ - τ'ακούς γιατρέ; Ευτυχώς ό,τι παίρνω το χάνω και σχετικά εύκολα - να δούμε για πόσο ακόμη. Τώρα πάντως είμαι στα καλά μου.


10. Βαριέμαι απίστευτα το πλύσιμο των πιάτων. Όλες τις άλλες καθαριότητες τις κάνω, αλλά το συγκεκριμένο το βαριέμαι αφόρητα. Δεν ξέρω γιατί. Ευτυχώς πλέον έχω πλυντήριο πιάτων οπότε γλυτώνω το νταβαντούρι!

Για όσους συνεχίζουν να θέλουν να διαβάσουν μετά από αυτά, συνεχίζω με την πρόσκληση της σκουλήκως σχετικά με το αβατάρι του καθενός. Βέβαια με πρόλαβε και απάντησε η ίδια αλλά ήρθε η ώρα να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή και λιγότερο διεστραμμένη, δυστυχώς... Λίγους μήνες μετά που είχα ξεκινήσει να γράφω στο μπλογκ, η σκουλήκω και το λάχανο με κορόιδευαν γκρινιάζοντας ότι οι αναρτήσεις μου είναι πολύ σοβαρές και ότι καίνε τα εγκεφαλικά τους κύτταρα διαβάζοντάς με. Προβληματίστηκα είναι η αλήθεια, οπότε είπα να το "αλαφρύνω" λιγάκι επιλέγοντας το συγκεκριμένο αβατάρ που μου φάνηκε ενδιαφέρον επειδή είναι ακριβώς το απόλυτο ό,τι να'ναι! Ευτυχώς τα αποτελέσματα ήταν άμεσα καθότι σύμφωνα με σχόλιο των τρελοτουριστών, ποιο πιθανό είναι να με πούνε φλούφλη παρά jamanfou μετά από αυτό. Κοιτώντας μόνο τη χαρά στο πρόσωπο του μπισκότου, ομολογώ ότι με έκανε σαν τρελός να το αγαπήσω! Και αν σας φαίνεται κουλή η ιστορία, εξορία στο Καρπενήσι για να μάθετε καλό σκι!

ΥΓ Η ιστορία είναι κατά το ήμισυ αληθινή. Το υπόλοιπο είναι απάντηση σε πρόσκληση-παιχνίδι της ζουζούνας όπου γράφουμε μια ιστορία στην οποία εμπλέκουμε δέκα άλλους μπλόγκερς είτε με βάση το όνομά τους είτε με βάση το αβατάρ τους. Όσοι από τους δέκα θέλουν, ας συνεχίσουν τις ιστορίες.

ΥΓ1 Επειδή για ορισμένα έχει περάσει λίγος καιρός από τότε που έγινε η πρόσκληση, αν έχω ξεχάσει κάποιον/-α ας μου το πει να προσθέσω το link!

ΥΓ2 Το αφιέρωμα για τον Χατζιδάκι είναι προγραμματισμένο να "σκάσει" διαδικτυακά από αρκετά blogs, από το twitter και μέσω podcast και αναρτήσεων για τις 16 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο radiobubble και στην Ροδιά.

Η ώρα της γης 2009

Το 2007 ξεκίνησε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας μια πρωτοβουλία για την ευαισθητοποίηση των πολιτών ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Η πρωτοβουλία αυτή καλούσε 2,2 εκατ ανθρώπους να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα ώστε να συμβάλλουν στην εξοικονόμηση ενέργειας. Είχε τέτοια επιτυχία που την επόμενη χρονιά επαναλήφθηκε σε 35 χώρες και συμμετείχαν περίπου 100 εκατ άνθρωποι παγκοσμίως! Ιδού και η περσινή αντίστοιχη ανάρτηση. Φέτος στόχος είναι πάνω από το ένα δέκατο του πληθυσμού της γης να συμμετέχει σε αυτή την παγκόσμια κίνηση. Έτσι λοιπόν, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ κατεβάζουμε τον γενικό, έτσι απλά για μία ώρα.

Εύλογη απορία είναι το τι κερδίζουμε από την κίνηση αυτή και γιατί κανείς να συμμετάσχει. Το μήνυμα είναι διττό. Από τη μία, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η εξοικονόμηση εκείνη την συγκεκριμένη ώρα είναι τεράστια και δίνει μικρή ανάσα στον πλανήτη μας - ο οποίος κινδυνεύει όπως επισημαίνει και η eri. Αυτό είναι το άμεσο αποτέλεσμα. Το έμμεσο είναι ότι έτσι ευαισθητοποιούμαστε και αντιλαμβανόμαστε την δύναμη που έχουμε στα χέρια μας, δύναμη που συνήθως καταστρέφει αλλά ενίοτε μπορεί και να κάνει καλό. Ευαισθητοποίηση για ορθολογική χρήση των πόρων που μας παρέχει ο πλανήτης που μας φιλοξενεί.

Η κίνηση είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ για μία ώρα. Μία ώρα που έχουμε στη διάθεσή μας να αφουγκραστούμε τη γη, να νιώσουμε λίγο πιο ρομαντικά υπό το φως των κεριών. Και ίσως μπορούμε να "χαζέψουμε" ευκολότερα όποιο κομμάτι ουρανού βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας. Αρκεί να κλείσουμε τα φώτα...

ΥΓ Στις εκδηλώσεις συμμετέχουν πολλοί δήμοι της χώρας μας. Πρωτοστατεί ο δήμος Αίγινας. Για δεύτερη χρονιά συμμετέχει ο δήμος Αθηναίων κατεβάζοντας τα φώτα σε μνημεία όπως η Ακρόπολη, Λυκαβηττός, Βουλή κτλ, ο δήμος Θεσσαλονίκης και πολλοί ακόμη. Περισσότερες πληροφορίες στο Earth Hour.

ΥΓ1 Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο θέμα, αλλά θα ήθελα να ευχαριστήσω το σκουλήκι και τον fresco για την απονομή του βραβείου Proximade. Το καλύτερο βραβείο είναι τα καλά λόγια των ανθρώπων που τους διαβάζεις και σε διαβάζουν, όσο και αν ποικίλλουν τα θέματα που απασχολούν τον καθένα. Στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι μία από τις ομορφιές του διαδικτύου;

Τρία πέντε εφτά

Έπειτα από ένα ομολογουμένως κουραστικό Σάββατο (περίπου 14 ώρες σε ένα συνέδριο με αρκετή ορθοστασία), τι καλύτερο για ξεκούραση από έναν καναπέ και μερικά παιχνίδια;

Ανταποκρινόμενος λοιπόν στο κάλεσμα φίλτατων μπλόγκερς, συμμετέχω με τη σειρά μου σε αυτά. Τρία, πέντε, εφτά λοιπόν...

Πρώτα το παιχνίδι των τριών ευχών στο οποίο με κάλεσαν οι αγαπημένες Ό,τι Να'ναι, o Gi Gaga Kouni Beli και η φίλη ~~A~~. Μία για μένα, μία για τους εχθρούς μου και μία για τους αγαπημένους μου.

Για μένα εύχομαι υγεία, ευτυχία και εκπλήρωση των επιθυμιών μου.

Για τους αγαπημένους μου να είμαστε μαζί, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο και να αλληλοκαλύπτουμε τα κενά μας.

Για τους εχθρούς μου να είναι άξιοι και αξιόμαχοι αντίπαλοι - η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή.

Έπειτα το παιχνίδι με τις ερωτήσεις που θα έκανα σε έναν φιλόσοφο, σε έναν παλιό έρωτα, σε ένα μέντιουμ, σε ένα παιδί και στον καθρέφτη μου που με κάλεσε η φίλτατη artanis.

Προς φιλόσοφο: Φιλοσοφώντας έρχεται η όρεξη ή είναι απλώς αμπελοφιλοσοφίες;

Προς παλιό έρωτα: Μου έλειψες...μπλα μπλα...ομόρφυνες...μπλα μπλα...είσαι για ένα rebound;

Προς μέντιουμ: Αφού ξέρεις τι θέλω να πω, τα λόγια είναι περιττά...

Προς παιδί: Αφού βιάζεσαι να μεγαλώσεις, αλλάζουμε;

Προς καθρέφτη: Όταν λες ο πιο όμορφος, τι εννοείς ακριβώς; (αν και αρκετά ερωτήματα έχουν απαντηθεί παλιότερα)

Τέλος, το παιχνίδι με τις εφτά αλήθειες που με κάλεσαν η φίλτατη Μάτα-Μπορμπότσαλο και ο Άγρυπνος-Side21.

Αλήθεια πρώτη: Είμαι γενικότερα αρκετά απαισιόδοξο άτομο. Όταν ακούω κάτι κατευθείαν μου βγαίνει το κακό, αλλά το εκφράζω έτσι ώστε να γίνομαι τέρας...αισιοδοξίας!

Αλήθεια δεύτερη: Ήμουν αρκετά σιχασιάρης και μυγιάγγιχτος μέχρι που έμεινα μόνος μου ως φοιτητής και πάλεψα με ιερά τέρατα από πουρί τουαλέτας μέχρι κατσαρίδες και ποντίκια.

Αλήθεια τρίτη: Από τότε που ξεκίνησα να έχω δικά μου χρήματα, έβαλα σαν στόχο να πηγαίνω τουλάχιστον ένα ταξίδι στο εξωτερικό το χρόνο. Ευτυχώς έχω καταφέρει κάτι παραπάνω ως τώρα...

Αλήθεια τέταρτη: Αν και τα μπουζουκοφαινόμενα (βλέπε Φάβα) απατούν, αγαπημένη μου μουσική είναι η ηλεκτρονική. Μέχρι μια ηλικία ήμουν αρκετά κολλημένος, αλλά από τότε έχω διευρύνει αρκετά τους μουσικούς μου ορίζοντες! Και σε τραπέζια ανεβαίναμε στο τσακίρ κέφι!

Αλήθεια πέμπτη: Το χειρότερό μου είναι οι ουρές! Βάλε με σε ουρά και χάνω την υπομονή μου στο πι και φι. Έλα όμως που στη δουλειά μου πρέπει να υπομένω αρκετές...

Αλήθεια έκτη: Έχω πάρει και χάσει πάνω από έξι κιλά τουλάχιστον δεκατρείς φορές τα τελευταία δέκα χρόνια. Συνήθως ξεχνιέμαι, ανεβαίνω "επίπεδο" και μετά επανέρχομαι με δίαιτα, περικοπές και φερμουάρ.

Αλήθεια έβδομη: Αγαπημένος μου χώρος απομόνωσης και περισυλλογής είναι φυσικά...το μπάνιο. Πάντα μπαίνω με ένα βιβλίο ή περιοδικό. Μπορώ να καθήσω ώρες ολόκληρες διαβάζοντας, μέχρι να μουδιάσουν τα πόδια μου. Αυτό που μπορώ να αποκαλύψω σίγουρα είναι ότι την ιστορία δέσμης για τις πανελλήνιες εξετάσεις την έμαθα...εντός!

Αυτά ως προς τι παιχνιδιάρικες διαθέσεις μου. Αν ξέχασα κάποια/-ον που με προσκάλεσε σε κάποιο παιχνίδι, ας μου το πει να κάνω την απαραίτητη προσθήκη!

Άντε και με τη νίκη αύριο - θα είμαι εκεί μαζί με άλλους 999 Λαρισαίους (ΟΑΚΑ θύρα 20)!

Παιχνίδια και κάποιες σημειώσεις

Όσο κρυώνει ο καιρός, τόσο ανοίγει η όρεξη όλων μας για παιχνίδια, κατά προτίμηση ομαδικά. Υποκύπτοντας λοιπόν στο κάλεσμα του καιρού, συμμετέχω έστω και καθυστερημένα σε κάποια από τα παιχνίδια που κυκλοφορούν στα ιστολόγια.

Πρώτη κατηγορία είναι το τι μουσική άκουγες δέκα χρόνια πριν. Συμπέφτει με δύο σημαδιακά γεγονότα στη ζωή μου: τέλειωσα το Λύκειο και μπήκα στο πανεπιστήμιο, αλλάζοντας για άλλη μια φορά πόλη (αυτή τη φορά με την αντίθετη διαδρομή). Και δεν ήταν η μόνη αλλαγή. Έκανα και άνοιγμα στα μουσικά μου ακούσματα, διανθίζοντας την ηλεκτρονική (που παραμένει η αγαπημένη μου μουσική) με ελληνικά στοιχεία, ροκ, λαϊκά, έντεχνα και ό,τι άλλο. Γι αυτό και ο ενδεικτικός κατάλογος τραγουδιών πριν δέκα χρόνια είναι λίγο-πολύ...αχταρμάς. Επιρρόες ηλεκτρονικές, λαϊκές και όχι μόνο - μην ξεχνάμε ότι είναι η εποχή με τα videoclip στο Tempo - New και τα σχετικά. Τότε πρωτοξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε και στα τραπέζια...

Prodigy - Narayan (είναι και εξακολουθούν να είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα)

Hallucinogen - LSD (απίστευτος ήχος)

Hallucinogen - Jingle of the Sphinx (τρελός ρυθμός)

Πυξ Λαξ - Πούλα με (εξακολουθεί να είναι από τα αγαπημένα)

Πυξ Λαξ - Έπαψες αγάπη να θυμίζεις (τα λόγια είναι περιττά)

Goin'Through-Terrox X Crew-Ημισκούμπρια - Η πτώση (είχε λιώσει η αντίστοιχη κασέτα)

Νότης Σφακιανάκης: μια κατηγορία μόνος του τότε, ειδικά με τον διπλό δίσκο Οι νότες είναι εφτάψυχες όπου ακούγονταν και τα 38 κομμάτια!

Ξεχωρίζω τη Στέλλα τη Σμυρνιά και τη Γύφτισσα Μέρα

Για πιο βαριά ακούσματα ο Βασίλης Τερλέγκας - Ενός λεπτού σιγή

Και φυσικά η τότε ανερχόμενη και όχι μόνο Δέσποινα Βανδή - Ο περιττός (η πρώτη της συνεργασία με τον Φοίβο στο άλμπουμ Δέκα εντολές)

Τα πρώτα συμπεράσματα δικά σας...

Έπειτα, ο Lockheart μας κάλεσε να παρουσιάσουμε παιδικές αναμνήσεις που μας έχουν σημαδέψει για τα καλά.

Η μία είναι κοινή. Μιλάω φυσικά για Τη λίμνη των Κύκνων (το παιδικό) όπου η μαγεία του Τσαϊκόφσκι δένει άψογα με τις παιδικές εικόνες.

Η άλλη εικόνα είναι από το Θαυμαστό ταξίδι του Νηλς Χόλγκερσον. Άλλο ένα παραμύθι που η τηλεοπτική του μεταφορά μπορώ να πω ότι μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη. Τόσο έντονη που στην πρόσφατη έκθεση βιβλίου το αγόρασα...

Αυτά προς το παρόν. Σχολιάστε άφοβα :-)

ΥΓ Αν ξέχασα κάποιον με τις αναφορές - προσκλήσεις, ας μου το πει με σχόλιο να τον-την προσθέσω.

ΥΓ1 Νικητής εκτός συναγωνισμού στο προηγούμενο ήταν ο γκρινιάρης. Φυσικά ήταν η Temple Church των Ναϊτών Ιπποτών που αναφέρεται στον Κώδικα Ντα Βίντσι. Όποιος θέλει να την επισκεφτεί, ας επικοινωνήσει για πληροφορίες.

ΥΓ2 Ήθελα να πω και κάτι άλλο, αλλά το ξέχασα...

ΥΓ3 Θυμήθηκα! 15 Οκτώβρη είναι η Blog Action Day αυτή τη φορά ενάντια στη φτώχεια - για όσους θυμούνται την προηγούμενη φορά ήταν για το περιβάλλον. Καλό θα είναι να συμμετέχουμε. Περισσότερες πληροφορίες στο blogactionday.org

Μπλογκοπαίγνιων η συνέχεια: Ιδιογράφως

Συμμετοχή στο ενδιαφερόν παιχνίδι αυτό από Tzonakos, Island και Lily-duck (αν ξέχασα κανέναν πείτε το να τον προσθέσω).
Επίσης, απάντηση και στην Penthesila για το αν είμαι τελικά αριστερόχειρας...

Κανόνες του παιχνιδιού:

• Γράφεις ό,τι θέλεις.
• Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις.
• Ανεβάζεις την ανάρτηση.
• Καλείς φίλτατους bloggers να συνεχίσουν το παιχνίδι. Και πού ξέρεις; Κάποια στιγμή μπορεί όλοι να εκ-δοθούμε...
• Στο τέλος γράφεις για το http://autographscollectors.blogspot.com/ ώστε να επικυρωθεί η συμμετοχή σου.

Με τη σειρά μου καλώ τους Βλαμμένο, Mad2Luv , ~~a~~ , Lifewhispers, Laxanaki, Haris και The muppet show girls να μας δείξουν τα δικά τους χειρόγραφα...

Σεξοϊστορία μου, αμαρτία μου και ένα φετίχ για το δρόμο

Καλώστον κι ας άργησε, όπως είχε πει και η φίλτατη κοπτοραπτού σε προηγούμενο βιβλιοπαίχνιδο. Συχνά - πυκνά γίνονται παιχνίδια μεταξύ των ιστολογίων που σκοπεύουν και στο να μαθαίνει ο καθένας πτυχές του άλλου. Έχοντας δεχτεί προσκλήσεις, σειρά μου να συμμετάσχω σε κάποια από αυτά. Όσα θυμάμαι δηλαδή. Αν υπάρχει κάποιο που έχω ξεχάσει, ας μου το θυμίσετε... Τα παιχνίδια αυτά είναι τα 7 θανάσιμα αμαρτήματά μου, το σεξοπαίχνιδο με τις 7 απαντήσεις, αλλά και ένα που το πρόλαβα εγκαίρως - πες με και παπουτσοθήκη! Ξεκινάω λοιπόν.


1) Λαγνεία: Ναι, ναι και πάλι ναι. Αλλά όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, όταν έχουμε θέλουμε κι άλλο… Είναι το μόνο αμάρτημα που θέλω να πέφτω ξανά και ξανά, όσο αντέχουμε. Και μετά; Υπάρχουν λύσεις εις τριπλούν! Και ένα και δύο και τρία!!!

2) Λαιμαργία: Εννοείται. Και σε μεγάλο βαθμό. Γενικά έχω σκαμπανεβάσματα στα κιλά. Ειδικά τα Σ-Κ τρώω κανονικό γεύμα σπίτι γύρω στη μία και ξανατρώω πλήρες γεύμα στις τρεις έξω με την παρέα! Βέβαια, όταν περνάω τα 90+ κιλά ξεκινάω η αντίστροφη φάση και φτου και απ'την αρχή!

3) Απληστία: Παλιότερα αρκετά, τώρα λιγότερο. Πιθανότατα μεγάλωσα και κατάλαβα ότι όσα και να έχω, μάλλον δύσκολα θα τα έχω όλα, οπότε…

4) Οκνηρία: Συχνά. Ίσως το μεγαλύτερο ελάττωμά μου συνοδευόμενο με την αναβλητικότητα. Με πιάνουν στιγμές που δε θέλω να κάνω τίποτε και τελικά απλώς κάθομαι. Αν και τον τελευταίο καιρό δε με έχει πιάσει αρκετά.. Παρεμπιπτόντως, η λέξη Sloth πάντα μου θυμίζει τον τύπο απ’τα Γκούνις. Παιδικά τραύματα!

5) Ζήλεια: Επίσης παλιότερα πάρα πολύ. Και τώρα ακόμη ζηλεύω, αλλά το παλεύω γιατί απλούστατα ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό. Και δεν αναφέρομαι για ζήλεια μόνο μες στη σχέση, αλλά γενικότερα. Ζηλεύω...

6) Οργή: Άλλη μια απόπειρα συγκράτησης. Γενικά εξοργίζομαι και αρπάζω εύκολα, αλλά το παλεύω και αυτό. Θυμάμαι αρκετές φορές τον εαυτό μου οργισμένο και ποτέ δε μου άρεσε το μετά… Άσε που κάθε φορά που ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αυξάνουμε τους κινδύνους εγκεφαλικού. Σωστά γιατρέ μου;

7) Αλαζονεία: Αρκετά απέναντι σ’ αυτούς που προσπαθούν να «μου την μπουν», να βγούνε από πάνω και τα σχετικά. Εκεί γίνομαι όσο δεν παίρνει άλλο. Η ειρωνεία πέφτει σύννεφο! Γενικότερα όμως, την αποφεύγω. Είναι και η δουλειά μου στη μέση που έχει να κάνει με ανθρώπους.


Ας έρθουμε στα πικάντικα τώρα... Με όλο το σεβασμό στη θεία Ελένη (μία είναι η θεία Ελένη)... Λόγω καταγωγής, θα καταπιαστώ και λίγο με τα βουκολικά.


Αγαπημένη στάση: Αυτές με τη μεγαλύτερη σωματική επαφή. Θέλω να νιώθω την άλλη ολόκληρη και να στάζει ιδρώτα το κορμί… Επίσης, λόγω βουκολικού (βλέπε παρακάτω) βολεύει και πολύ στα τέσσερα.

Όργιο: Μόνο χωρίς συναίσθημα. Άμα υπάρχει και λίγο από αυτό, δύσκολα γιατί ζηλεύω! Αλλά από όργια, έχω συναντήσει πολλά!!! Στα βουκολικά, ένας τράγος μέσα στο μαντρί τι θεωρείται;

Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού: Και εκτός αυτοκινήτου σε χαντάκι/ λοφάκι/ δασάκι/ παρκάκι να υποθέσω, ε; Χμμ, δύσκολο. Θα ψηφίσω φοιτητικά χρόνια, σε εσοχή πολυκατοικίας ακριβώς απέναντι από μπαρ που είναι μαζεμένη όλη η παρέα… Κάποιοι βγήκαν και κάτι πήραν μάτι… Αυτό δεν πιάνεται για όργιο, φαντάζομαι!

Μονογαμία ή πολυγαμία: Πολύ…γαμία με μονογαμική σχέση γίνεται;

Φαντασίωση: Ορισμένες από αυτές που σκεφτόμουν έχουν ήδη γίνει… Κόλλημα του τελευταίου καιρού; Αγνό βουκολικό μες στη στάνη κτλ κτλ με ροζ αποχρώσεις…βλέπε παρακάτω.

Τι μου αρέσει περισσότερο να μου κάνουν πάνω στο σεξ: Να με χαϊδεύουν ώστε να ανατριχιάζω. Επίσης μ’αρέσουν οι πρωτοβουλίες από το έτερον ήμισυ… Αλλιώς, πιάσου απ'τα κέρατα.

Tι λέω αφού τελειώσω: Τίποτε. Αγκαλιάζω, περιμένοντας τον επόμενο γύρο. Δεν καπνίζω κιόλας. Εναλλακτικά και λόγω βουκολικού και πάλι, θα μπορούσα να πω απλώς "μπεεε"...

Ας προσθέσω και ένα δικό μου. Φετίχ του τελευταίου καιρού, ροζ, γυαλιστερά και αστραφτερά – τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Φυσικά και δεν είναι δικά μου, αλλά ανήκουν σε αιθέρια ύπαρξη. Δε σας λέω ποια, αλλά μπορείτε να τη βρείτε… Hint: Χιχι! Παπούτσι απ'τον τόπο σου που λένε!!!

Αγαπητή φάβα, η συμμετοχή αυτή πιστεύω να μπει στην μπλογκοπαπουτσοθήκη… Ευχαριστώ προκαταβολικά!!!

Δυό-δυό στη Χιό

Επαγγελματικές υποχρεώσεις με φέρνουν εδώ και τρία χρόνια περίπου δύο τουλάχιστον μέρες το μήνα στη Χίο. Το νησί όπου ευδοκιμεί το μαστιχόδεντρο απ’ όπου προέρχεται η μαστίχα, το επικρατέστερο ίσως από τα μέρη που διεκδικούν τον τίτλο της γενέθλιας γης του Ομήρου, πατρίδα πολλών ναυτικών και εφοπλιστών...

Είναι νησί για οικογενειακό κυρίως τουρισμό, με πολλά αξιοθέατα, αρκετές παραλίες με κρύα νερά, καλό φαγητό – κυρίως ψαρικά, αλλά και κρεατικά και γαλακτοκομικά, περίφημο το τυρί μαστέλο της Χίου. Με μεγάλη παράδοση στα γλυκά του κουταλιού, στο ούζο και το λικέρ μαστίχα, γενικότερα σε προϊόντα με βάση τη μαστίχα. Το προϊόν αυτό, μοναδικό στον κόσμο για θεραπευτικές, χωνευτικές και πολλές άλλες ιδιότητες έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια να εκμετελλεύεται από τους κατοίκους και πέραν των κλασικών τρόπων (μαστίχα, ούζο, γλυκά κτλ) με νέους τρόπους μέσω συνεταιρισμού των παραγωγών και της ίδρυσης των Mastiha Shops, Mastic spa κτλ.

Το νησί κινείται σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς που δε συμβαδίζουν με τους αθηναϊκούς. Τα ωράρια εργασίας για τους πελάτες μου είναι 10-1 και 6-8. Τα αντίστοιχα στην Αθήνα; 9-2 και 5-9! Τεράστιες διαφορές και δεν είναι οι μόνες. Η ευκαιρία που μου δίνει το νησί να ξεφύγω ολοκληρώνεται με το γεγονός ότι για τις μετακινήσεις μου δε χρησιμοποιώ αυτοκίνητο!

Έτσι, η βόλτα στο λιμάνι, μέχρι την κεντρική πλατεία, διαμέσου του κύριου εμπορικού δρόμου (οδός Απλωταριάς) είναι μία αγαπημένη πλέον συνήθεια. Κάθε φορά που έρχομαι, αγοράζω ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Κάτι σαν ιεροτελεστία, απόρροια των περισσότερων χρημάτων που έχω λαμβάνειν ως εκτός έδρας αμοιβή. Επίσης, οι επισκέψεις με πελάτες και συναδέλφους σε ταβέρνες της πόλης της Χίου περιλαμβάνουν συχνά μεγάλες μερίδες φρέσκου φαγητού, λιχουδιές και κατανάλωση καλού ντόπιου κρασιού σε άκρως λογικές τιμές – καμία σχέση με το τι πληρώνουμε για ανάξια λόγου γεύματα στην Αθήνα!

Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές της πόλης της Χίου στη διαδρομή που προανέφερα. Η δυνατότητα να ξεφεύγει κανείς είναι κάτι σπάνιο στις μέρες μας και γι αυτό τόσο πολύ εκτιμητέο. Μικρές παρενθέσεις... Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Τελικά, μήπως κάνουμε κάποιο λάθος στην Αθήνα και έχουμε χάσει όλα αυτά;

Οι φωτογραφίες είναι κατά σειρά: η θέα απ'το μπαλκόνι του δωματίου στην άκρη του λιμανιού, το Γυμνάσιο Χίου και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, η κεντρική πλατεία και η οδός Απλωταριάς - εμπορικός δρόμος.

ΥΓ Μιας και ανέφερα τη συνήθεια με τα βιβλία, ας συμμετάσχω αρκετά καθυστερημένα στο μπλογκοπαίχνιδο με τη γνωστή σελίδα, παράγραφο κτλ. Το βιβλίο είναι Το θεώρημα του παπαγάλου από τον Ντένι Γκετζ – ένα πολύ ενδιαφέρον λογοτεχνικό βιβλίο με την ιστορία των Μαθηματικών. Ιδού η παράγραφος.
- Πρέπει να ομολογήσουμε ότι πρόκειται για δηλητηριασμένη διαθήκη, έκρινε η Πέρετ. Οι νεαροί θα τα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα, θα το δείτε. Είναι εξαιρετικά ικανοί. Αλλά κι εγώ δεν τα καταφέρνω άσχημα.

Επισκόπηση Μαδρίτης (με φωτογραφίες)

Παρόλα τα γνωστά βυσσινί φρονήματά μου, δόθηκε ευκαιρία να ταξιδέψουμε με παρέα στη Μαδρίτη. Επ' ευκαιρία, επισκεφθήκαμε

Κουνήσαμε και λίγο από αυτό (έστω και δανεικό, α ρε ΑΕΛάρα, άντε και στο Champions League)

Ωραίο το ματς, δεν κέρδισε ο Ολυμπιακός, είδαμε όμως καλή μπάλα. Άξιζε την ισοπαλία. Επιβλητικό το γήπεδο, απίστευτη ακουστική.

Όχι μόνο το παιχνίδι όμως, περιπλανηθήκαμε αρκετά. Είδαμε, περπατήσαμε ανάμεσα σε άλλα και εδώ

Απίστευτο και όμως αληθινό: Επειδή κάτι μας έλειπε, βρήκαμε κάτι αναπάντεχο σε Irish Pub

Ήταν σημαδιακό. Πήγαμε, είδαμε, ήπιαμε φάγαμε.

Την επόμενη ημέρα, παρά την ήττα, ξαναφάγαμε κάτι πιο παραδοσιακό

Για να χωνέψουμε, πήγαμε και μια βόλτα στο πάρκο - μήπως λείπει κάτι τέτοιο από εδώ; Εκτάσεις υπάρχουν...

Είχαμε άλλη μια μέρα στη διάθεσή μας. Αφού περπατήσαμε πάλι αρκετά, είπαμε να φάμε κάτι γλυκό πριν φύγουμε

Το γλύκισμα να το προτιμήσετε. Είναι κάτι σαν λουκουμάς, λέγεται σοκολάτα κον τσούρος. Στη φωτογραφία δεν είμαι εγώ πάντως ;-)

Και τελειώνοντας το ταξίδι με τη Vueling, κάναμε και τα αναμνηστικά ψώνια μας (απάντηση στην πρόκληση των Τρελοτουριστών)

ΥΓ Θα αργήσω να ξαναφορτώσω τόσες εικόνες. Πραγματικά θαυμάζω τα υπόλοιπα παιδιά - χαρά στην υπομονή σας!

Όμορφο το ταξίδι πάντως. Στα επόμενα ωραία!