Ελβετία: Βασιλεία, η πόλη στο γόνατο του Ρήνου

Η Βασιλεία (Basel στα γερμανικά) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας, μετά τη Ζυρίχη και τη Γενεύη. 'Ενα από τα χαρακτηριστικά της είναι ότι βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με Γερμανία και Γαλλία, οπότε μπορεί να αποτελέσει βάση εξόρμησης για εκδρομές στην περιοχή. Αυτή η γειτνίαση έχει δώσει μία επιπλέον ζωντάνια στην πόλη, η οποία άνετα χαρακτηρίζεται διεθνής. Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, ότι το πλησιέστερο αεροδρόμιο στην πόλη ενώ βρίσκεται στην γαλλική πλευρά, διαχειρίζεται και από τους Ελβετούς, ενώ έχει τριπλό όνομα EuroAirport Basel-Mulhouse-Freiburg! Βέβαια, ο ευκολότερος τρόπος για να φτάσει κανείς στην πόλη από Ελλάδα, είναι μέσω του αεροδρομίου της Ζυρίχης, η οποία απέχει μία ώρα με το τρένο από τη Βασιλεία. Αν σκοπεύετε να ταξιδέψετε, κλείστε μαζί με το αεροπορικό και το εισιτήριο του τρένου ώστε να σας έρθει πιο οικονομικά.

Την πόλη τη διασχίζει ο ποταμός Ρήνος, σε ένα σημείο που κάνει γωνία σχεδόν 90 μοίρες και ονομάζεται και ως "γόνατο του Ρήνου". Μία τουλάχιστον βόλτα κατά μήκος του ποταμού επιβάλλεται, ώστε να γνωρίσει κανείς και τις δύο πλευρές της πόλης. Η βόλτα συνήθως ξεκινάει από τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Κατηφορίζοντας προς το κέντρο, διαπιστώνει κανείς γιατί οι Ελβετοί θεωρούνται και είναι πολιτισμένος λαός. Ο ήχος της κόρνας είναι σπάνιος, τα αυτοκίνητα σταματούν στις διαβάσεις και γενικότερα ο καθένας σέβεται τον άλλο. Σημείο συνάντησης για την πόλη είναι η Markplatz. Εκεί υπάρχει συνήθως η υπαίθρια αγορά της πόλης, ενώ λίγο πιο πάνω κατά την διάρκεια των εορτών στήνεται καρουζέλ και περίπτερα με φαγητά και ποτά. Αφιερώστε λίγο χρόνο να επισκεφτείτε και το κόκκινο δημαρχείο της πόλης.

Άλλο αξιοθέατο της Βασιλείας, όπως σχεδόν σε κάθε πόλη της κεντρικής Ευρώπης, είναι ο καθεδρικός ναός. Γενικότερα η πόλη δεν έχει πολλά αξιοθέατα, αν και για το μέγεθός της έχει πολλά μουσεία. Εμείς επισκεφθήκαμε το Pappenhausmuseum, μουσείο με κούκλες, κουκλόσπιτα και όλα τα συνοδευτικά τους! Μην παραλείψετε, επίσης, να κάνετε ένα πέρασμα από το στενό δρομάκι με την τοιχογραφία με όλους τους αστέρες της ροκ. Απέναντι ακριβώς βρίσκεται καφετέρια, που από τον πρώτο όροφό της μπορείτε να δείτε απέναντι τον Μικ Τζάγκερ και άλλους αστέρες ζωγραφιστούς να σας κοιτάνε. Η πόλη γενικότερα είναι ήρεμη και μικρή - πιστεύω ότι δύο με τρεις μέρες αρκούν για να την επισκεφτεί κανείς.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24

ΥΓ1 Περισσότερες αναρτήσεις από Ελβετία στο blogtravels.gr

Ελβετία: για σκι στο Saint Moritz

Η Ελβετία, βρισκόμενη στο κέντρο της Ευρώπης, ιδιόμορφη λόγω των ψηλών βουνών της, είναι ανάμεσα στους ελκυστικούς προορισμούς διακοπών για διάφορους λόγους. Κυρίαρχοι λόγοι το σκι και η φύση γενικότερα. Ο πιο διαδεδομένος και γνωστός προορισμός για σκι πιθανότατα είναι το Saint Moritz.

Ένας βολικός τρόπος να πάει κανείς από Ελλάδα στο Saint Moritz είναι μέσω Μιλάνου, κυρίως λόγω των απευθείας πτήσεων. Μετά το Μιλάνο μπορεί κανείς να νοικιάσει αυτοκίνητο ή να πάρει λεωφορείο. Περίπου 3 ώρες μετά το Μιλάνο και αφού έχει περάσει (ίσως ευκαιρία για στάση και φωτογραφίες) από τη λίμνη Κόμο, φτάνει κανείς στο καντόνι του Saint Moritz. Εναλλακτικά, μπορεί κανείς να πάει με τρένο μέσω άλλων πόλεων της Ελβετίας.

Το καντόνι στο οποίο βρίσκεται το διάσημο θέρετρο είναι στην ουσία μία κοιλάδα με συνεχόμενες λίμνες ανάμεσα σε ψηλά βουνά, απομεινάρια των παγετώνων. Οι δρόμοι είναι αρκετά στενοί, ενώ όταν διασταυρώνεται κανείς με λεωφορείο χρειάζεται να κάνει προσεκτικά στην άκρη. Το τοπίο βέβαια είναι μαγευτικό.

Η πόλη (στην ουσία είναι χωριό) του Σεντ Μόριτς είναι χτισμένη στις πλαγιές του βουνού και εκτείνεται μέχρι τη λίμνη. Είναι σχετικά μικρό, γεμάτο με διάσπαρτα σαλέ και ξενοδοχεία, αλλά και μαγαζιά με ακριβές μάρκες. Η πόλη γενικότερα δεν έχει κάποιο σημαντικό αξιοθέατο. Τα καλύτερα εστιατόρια βρίσκονται μέσα στα καλά ξενοδοχεία της περιοχής, ενώ λίγο μετά που πέφτει ο ήλιος η κίνηση στην πόλη νεκρώνει.

Ο κύριος λόγος να πάει κανείς στο Saint Moritz είναι το σκι. Στο καντόνι υπάρχουν αρκετές πίστες για σκι, διαφορετικής ομορφιάς και δυσκολίας. Η πιο κοντινή είναι η Corviglia, στην οποία μπορεί να πάει κανείς με τελεφερίκ από το χωριό του Saint Moritz. Άλλες γνωστές είναι η Corvatsch και η Diavolezza. Οι περισσότεροι επισκέπτες ξυπνάνε νωρίς για να προλάβουν να ανεβούν με το που ανοίξει η πίστα που τους ενδιαφέρει, ενώ κάνουν σκι μέχρι τελικής πτώσεως.  Έπειτα επιστροφή στη βάση για φαγητό και μπύρες και ύπνος νωρίς. Το σκι είναι απαιτητικό άθλημα, τελικά! Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι τα παιδιά εξασκούνται στο άθλημα του σκι από πολύ μικρά.

Πέρα από το σκι υπάρχουν διάφορες άλλες δραστηριότητες. Περπάτημα και τρέξιμο γύρω από τη λίμνη (ειδικά όταν είναι παγωμένη, το θέαμα είναι μοναδικό), ski cross-country, ανάβαση στα βουνά και άλλα. Όσο για φαγητό, προτιμήστε κυνήγι και φυσικά ελβετικό fondue. Κατά την υψηλή τουριστική περίοδο οι τιμές είναι προφανώς υψηλές. Με τη λήξη της οι τιμές πέφτουν αρκετά, το κακό όμως είναι ότι αρκετά καταστήματα και εστιατόρια κλείνουν, το χιόνι όμως παραμένει αρκετό για όσους θέλουν να το απολαύσουν.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου από Ελβετία.

ΥΓ2 Καλή χρονιά, χρόνια πολλά, πάνω απ'όλα με υγεία σε όλες και όλους. Πέρα από την υγεία, αλληλεγγύη μεταξύ μας. Είναι βασική διέξοδος από την κρίση και τις άλλες δυσκολίες που κρύβει αυτή η χρονιά.

ΥΓ3 Χρωστάω ανάρτηση από την παρουσίαση "Ενεργός άνεργος". Μέσα στην επόμενη βδομάδα, εκτός απροόπτου.

Ελβετία: Pontresina, Saint Moritz και μαραθώνιος στο Μιλάνο (2/2)

Το καντόνι στο οποίο βρίσκεται το Saint Moritz έχει αρκετά μικρά χωριουδάκια διάσπαρτα. Ένα από αυτά είναι η Pontresina, περίπου 15 λεπτά από την βάση μας. Την επισκεφτήκαμε και αυτή, καθότι εκεί ήταν το συνέδριο για το οποίο βρισκόμασταν στην Ελβετία. Μικρό χωριό, σε λιγότερο προβεβλημένο σημείο απ'ότι το Saint Moritz, ίσως πιο γραφικό. Στην ουσία είναι ένας δρόμος με ορισμένα ωραία κτίσματα.

Παιχνίδια με το φως και την σκιά

Ποιος έχει άραγε αντέχει να κυκλοφορεί με το κάμπριο όταν τριγύρω έχει τόσο χιόνι;

Με μια μικρή στάση για καφέ, γυρίσαμε στο Saint Moritz. Είχε έρθει η ώρα για βόλτα γύρω από την λίμνη.

Η αφετηρία μας

Καλωσήλθατε στο Saint Moritz!

Ένα πολύ καλό εστιατόριο-ξενοδοχείο πάνω στη λίμνη (Waldhaus am See). Αν ποτέ βρεθείτε, δοκιμάστε το φοντύ του.

Ο σκίουρος υποδέχεται τους περιπατητές

Επειδή δεν πιάνει ο ήλιος, το μονοπάτι είναι ακόμη παγωμένο

Άποψη του Saint Moritz από την απέναντι πλευρά

Οι πάπιες αναζητούν λίγο νερό να κολυμπήσουν

Άλλη άποψη του Saint Moritz

Είχε έρθει η ώρα να φύγουμε από την Ελβετία με κατεύθυνση το Μιλάνο, απ'όπου θα επιστρέφαμε Αθήνα. Κάνοντας μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα, τελικά μπορέσαμε να έχουμε ένα γεμάτο 4ωρο στο Μιλάνο. Βέβαια, το ταξίδι δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς απρόοπτα. Την συγκεκριμένη Κυριακή που επιστρέφαμε, το κέντρο του Μιλάνο ήταν κλειστό για τα οχήματα λόγω μαραθωνίου! Ευτυχώς καταφέραμε να φτάσουμε κοντά στη λήξη, οπότε δεν αντιμετωπίσαμε κάποιο πρόβλημα. Τα περισσότερα μαγαζιά τριγύρω από το Duomo ήταν ανοιχτά. Χαμός γινόταν από κόσμο, ανάμεσά τους και πάρα πολύ Έλληνες.

Το Duomo - ο καθεδρικός του Μιλάνο

Η περίφημη Σκάλα του Μιλάνο

Το Castello Sforzesco

Εδώ τερμάτιζε και ο μαραθώνιος. Παρόλο που είχανε περάσει πάνω από 5 ώρες, κάποιοι ακόμη τερμάτιζαν μέσω χειροκροτημάτων γνωστών τους αλλά και αγνώστων που απλώς χάζευαν. Ό,τι και να πει κανείς, αξιέπαινη προσπάθεια όσων επιχειρούν να τρέξουν στον μαραθώνιο.

Άλλη άποψη του Duomo

Το Μιλάνο δεν είναι για πολλές περισσότερες ώρες, εκτός αν κατέβει κανείς για ψώνια. Και φυσικά εκτός αν έχει κλείσει κανείς κάποια Όπερα στην Σκάλα, επίσκεψη στον περίφημο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι ή εισιτήρια για το γκραν πρι της Μόντσα (απέχει περίπου 15 λεπτά από το κέντρο του Μιλάνο).

ΥΓ Για να βλέπουμε και τι γίνεται έξω, οι Ελβετοί μας φάνηκαν γενικά κακοί οδηγοί. Καθώς ανεβαίναμε με το λεωφορείο στους στενούς και γενικά άσχημους δρόμους από το Κόμο προς το Saint Moritz, οι σφήνες που κάνανε αρκετοί ήταν απίστευτα ριψοκίνδυνες. Οι περισσότεροι ταξιτζήδες που χρησιμοποιήσαμε μπορεί να ήταν ευγενικοί και με τα κοστούμια τους, εντούτοις μιλούσαν στο κινητό χωρίς handsfree ενώ οδηγούσαν, ενώ κάποιος άλλος μέχρι και ειδήσεις στο iPhone έβλεπε!

ΥΓ1 Βέβαια η σύγκριση καθαριότητας στους δρόμους και γενικότερα μεταξύ Saint Moritz και Μιλάνο ήταν σαφέστατα υπέρ των Ελβετών, παρόλο που και στο Saint Moritz είχε πάρα πολλούς Ιταλούς.

ΥΓ2 Άλλο θέμα που μας έκανε εντύπωση ήταν η ευγένεια των εργαζόμενων στα εστιατόρια που πήγαμε. Αναφέρομαι στην ευγένεια, όχι στην σπιρτάδα. Γιατί από σπιρτάδα στην εξυπηρέτηση, ήταν αυτό που θα μπορούσε κανείς να πεις "τα ζώα μου αργά". Μπερδευόντουσαν, αργούσαν και τα σχετικά. Απ'ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να τα έχει κανείς και τα δύο...

Ελβετία: Saint Moritz (1/2)

Η ιστορία γνωστή: τηλεφώνημα προϊσταμένου (αυτή τη φορά εγκαίρως, 2 βδομάδες πριν το ταξίδι!), ανάθεση επαγγελματικού ταξιδιού στο εξωτερικό. Αυτή τη φορά ως αρχηγός μικρής ομάδας, πράγμα που σήμαινε ότι οι περισσότερες διαδικασίες περνούσαν από τα χέρια μου σε οργανωτικό επίπεδο και όχι μόνο. Προορισμός το Saint Moritz στα νότια της Ελβετίας. Γνωστό θέρετρο για λάτρεις του σκι.

Το ταξίδι ξεκίνησε με απρόοπτα. Χάθηκε βαλίτσα στο αεροδρόμιο του Μιλάνο, ο οδηγός του λεωφορείου που θα μας πήγαινε στον προορισμό μας ήξερε μόνο ιταλικά πράγμα που δυσκόλευε τις συνεννοήσεις. Το πιο σοβαρό; Φτάνοντας στο ξενοδοχείο διαπιστώσαμε ότι ενώ είχε γίνει η κράτηση, δεν είχε πληρωθεί προκαταβολή από τον Ιταλό πράκτορα! Μπάχαλο και οι γείτονες και όχι μόνο. Ενώ η εταιρεία είχε πληρώσει εγκαίρως το ελληνικό πρακτορείο που με τη σειρά του είχε πληρώσει τους Ιταλούς ένα μήνα τουλάχιστον πριν, αυτοί προφανώς φρόντισαν να εκμεταλλευτούν αυτό το χρονικό διάστημα. Σημεία των καιρών, θα πει κανείς. Αυτά για να βλέπουμε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς...

Το ζήτημα λύθηκε με αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα, η έγκριση δόθηκε και εγκατασταθήκαμε στο ξενοδοχείο που παρεμπιπτόντως ήταν σε κεντρικότατο σημείο του St.Moritz. Αυτό βοήθησε αρκετά, καθότι η χαμηλή τουριστική περίοδος μόλις είχε ξεκινήσει και τα περισσότερα εστιατόρια και μπαρ ήταν κλειστά.

Και λόγω υπερέντασης, είπα να κάνω την πρώτη βόλτα στο St.Moritz ακολουθώντας έναν από τους δύο κύριους δρόμους. Η θέα στην παγωμένη λίμνη φυσικά εξαιρετική.

Σπίτια αλλά άποψη του St.Moritz

Σε λιγότερο από 10 λεπτά είχα ήδη φτάσει στο επίπεδο της λίμνης

Το Badrutts Palace ξενοδοχείο που δεσπόζει στην πόλη - κλειστό αυτή την περίοδο

Το καντόνι του St.Moritz φυσικά φημίζεται για τα χιονοδρομικά του κέντρα. Τριγύρω στην περιοχή πρέπει να βρίσκονται τουλάχιστον 6. Επειδή γενικά πέραν της βόλτας στη λίμνη η περιοχή δεν έχει κάποιο άλλο ιδιαίτερο αξιοθέατο, μία βόλτα τουλάχιστον σε ένα από αυτά επιβαλλόταν. Την επόμενη μέρα το πρωί είπα να το αποτολμήσω. Πήρα το τρενάκι λοιπόν για την πιο κοντική πίστα, την Corviglia. Μπορεί κανείς να νοικιάσει εξοπλισμό πριν μπει στο τρενάκι ή πάνω στις εγκαταστάσεις. Προτιμήστε τα μαγαζιά κάτω, είναι 30% περίπου φθηνότερα. Η θέα φυσικά ήταν πολύ όμορφη.

Μετά από 3 ώρες περίπου εξαντλητικών προσπαθειών για σκι και ενώ τα πιτσιρίκια γύρω εννοείται ότι κάνανε σκι με τρελή άνεση, ήταν ώρα για να αποδεχτώ την ήττα μου πίνοντας μια μπύρα.

Φωτογραφία από την κατάβαση με το τρενάκι

Απίστευτη διαφήμιση και φωτογραφία που προσκαλεί τον κόσμο για νυχτερινές περιπέτειες υπό το φως της πανσέληνου. Γενικά, ξέρουν να το πουλάνε πολύ καλά το άθλημα.

Αφού την μία πλευρά της πόλης την είχα εξερευνήσει, είχε έρθει η ώρα της άλλης. Αυτή η ενδιαφέρουσα κατασκευή αποτελεί ουσιαστικά την είσοδο στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας.

Παιχνίδια στο χιόνι στο μέρος όπου είναι η αφετηρία του αγώνα Olympic Bob Run που διοργανώνεται 100 και χρόνια στην περιοχή. Σημειωτέον είναι ο παλιότερος αγώνας τέτοιου τύπου και ο μόνος που γίνεται σε φυσικό περιβάλλον.

Μέσα σ'αυτό το όμορφο κτίσμα βρίσκεται ένα ζαχαροπλαστείο-σοκολατερί. Δοκιμάστε το.

Πού πάνε άραγε τα χιόνια όταν λιώνουν; Ιδού η απορία...

ΥΓ Ευτυχώς όλες τις μέρες που ήμασταν μας έκανε καλό καιρό. Ηλιοφάνεια και θερμοκρασίες μεταξύ 2 και 8 βαθμών Κελσίου. Εκείνο που δεν συνηθίζεται με τίποτε είναι οι τιμές τους! Αν λέμε για ακρίβεια στην Ελλάδα, εκεί μιλάμε για τουλάχιστον διπλάσιες τιμές!

ΥΓ1 Ζωή στο St.Moritz ανύπαρκτη! Η πόλη ζωντάνευε λίγο κατά τις 5 που τέλειωναν όλοι το σκι μέχρι τις 8 και μετά νέκρα. Σε ολόκληρο το St.Moritz μόνο 4 εστιατόρια ανοικτά - τα 3 σε ξενοδοχεία απόρροια της χαμηλής τουριστικής περιόδου. Ειλικρινά, αν δεν είναι κανείς πολύ φανατικός του σκι, δεν έχει λόγο να πάει στο St.Moritz. Αξίζει όμως γι αυτούς που θέλουν να επιδοθούν ασταμάτητα στο άθλημα!

ΥΓ2 Στο επόμενο μέρος ακολουθούν φωτογραφίες από βόλτα στη λίμνη, την Pontresina (διπλανό χωριό) και κάποιες ξώφαλτσες από Μιλάνο.

Ελβετική τράπεζα: Ζυρίχη (3/3)

Η τελευταία μέρα στην Ελβετία μας έφερε στη Ζυρίχη, απ'όπου και θα αναχωρούσαμε για Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στα τυφλά, αλλά ακολουθήσαμε τις συμβουλές μιας νεόκοπης ντόπιας... Αναφέρομαι στην lucinta η οποία με προθυμία μας συμβούλευσε για το τι να δούμε αυτή τη μέρα που θέλαμε να περάσουμε στην πόλη της. Με την άδειά της, λοιπόν και μερικές φωτογραφίες δικές μου ας ξεναγηθούμε σ'αυτή την όμορφη πόλη.

Αγαπητέ Κιτσομήτσο,

σε πρόλαβα, νεσπα? Λογικά μεθαύριο πρέπει να έρχεσαι στην όμορφη Ζυρίχη. Ακολουθεί μια σύντομη εικονική περιήγηση στη νέα μου πόλη, που ελπίζω να βρείτε χρήσιμη :) Η περιήγηση βασίζεται σε αυτόν τον υπέροχο χάρτη που μόλις βρήκα στο ίντερνετ και ο οποίος μας δείχνει ακριβώς το κέντρο της πόλης. Εφόσον απ' ό,τι κατάλαβα θα μείνετε μόνο μία μέρα στη Ζυρίχη, η πρότασή μου είναι να γνωρίσετε το κέντρο της περπατώντας το... Φορέστε λοιπόν τα αθλητικά σας και ξεκινάμε!!

Καταρχάς η Ζυρίχη είναι πολύ μικρούλα, μια "μικρή μητρόπολη" όπως τη λένε οι ντοπιοι. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείτε μετά τη μέρα που θα περάσετε εδώ, να πείτε ότι τη γυρίσατε όλη :) Πάμε στο χάρτη λοιπόν... Το κέντρο θα έλεγα χονδρικά ότι βρίσκεται μεταξύ των μεγάλων οδών: Bahnhofstrasse και Rämistrasse (αριστερά και δεξιά του ποταμού Λίμματ όπως βλέπουμε τον χάρτη) και των γεφυρών Bahnhofbrücke (βόρεια) και Quaibrücke (νότια). Λογικά το πρώτο σημείο που θα δείτε μόλις φτάσετε στην πόλη είναι ο κεντρικός σταθμός (Hauptbahnhof), που είναι τεράστιος και το σημείο αναφοράς της πόλης. Ας ξεκινήσουμε με μια πιθανή διαδρομή που θα μπορούσατε να ακολουθήσετε. Το περπάτημα είναι αρκετό, αλλά υπάρχει κι άλλος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη? :)

...Ο επόμενος σας προορισμός είναι η Niederdorfstrasse, η παλιά πόλη ουσιαστικά. Πρώην red-light district, πλέον τουριστικός δρόμος με δεκάδες εστιατόρια, καφέ, μπυραρίες. Μια ωραία σοκολατερί (η παλαιότερη στην πόλη) που θα συναντήσετε στο δρόμο σας (προς το τέλος της Niederdorfstrasse) είναι το Schober. Θα μπορούσατε να κάνετε μια μικρή στάση για μια ζεστή σοκολάτα ή να συνεχίσετε το περπάτημα στη γύρω περιοχή (πχ. Rindermarkt, Neumarkt) με επόμενο στόχο τη χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής εκκλησία Grossmünster (μπορείτε να ανέβετε στο "καμπαναριό" για να απολαύσετε μια ακόμη όμορφη οπτική γωνία της πόλης αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο - έχετε ακόμα πολλά να δείτε και θα χάσετε χρόνο).

Χαθείτε στα γραφικά στενάκια γύρω από αυτή, βγάλ' τε όμορφες φωτογραφίες και συνεχίστε προς το "άνω" τμήμα της παλιάς πόλης, την Oberdorfstrasse.

Συνέχεια της "κάτω" Niederdorfstrasse, όμως κατά τη γνώμη μου πολύ ομορφότερη. Δεν έχει τόσα τουριστικά μαγαζιά, αντιθέτως είναι πιο 'καλλιτεχνική', με όλα τα στενάκια με τα οποία διασταυρώνεται να κρύβουν γκαλερί, όμορφα μαγαζάκια, μικρά σινεμά, ζεστά καφέ, όμορφες εικόνες. Κατεβείτε προς το ποτάμι και πάλι (LimmatQuai) με κατεύθυνση αυτήν τη φορά τη γέφυρα Münsterbrücke, για να περάσετε πλέον στο πιο γκλάμουρους κομμάτι της πόλης. Η περιοχή που οριοθετείται από τις πολλές εκκλησίες είναι επίσης εξαιρετική για περπάτημα.

Μπείτε αν θέλετε στην Fraumünster για να δείτε τα διάσημα βιτρώ του Chagall, χαζέψτε το καμπαναριό της StPeters Kirche με τα μεγαλύτερα ρολόγια τοίχου της Ευρώπης, περπατήστε όσο πιο πολύ μπορείτε στα γύρω στενά και ανεβείτε στο Lindenhof για να καθίσετε επιτέλους, να κάνετε διάλειμμα και να απολαύσετε τη θέα, αυτήν τη φορά από την άλλη πλευρά της πόλης.

Αφού ξεκουραστείτε, κατεβείτε στο γραφικό δρομάκι Rennweg και περπατήστε ως την Bahnhofstrasse, μια απ' τις ακριβότερες οδούς της Ευρώπης. Ω ναι, η Ζυρίχη επιτέλους όπως την είχατε φανταστεί, βωμοί του καταναλωτισμού, εμπορικά κέντρα και τράπεζες, πολλές τράπεζες. Περπατείστε και πάλι νότια (κάνουμε μερικά ζικ ζακ αλλά οι αποστάσεις δεν είναι τόσο τρομακτικές) ως την Paradeplatz θαυμάζοντας τα αγαθά του καπιταλισμού. Κάπου εδώ λέω να τελειώσουμε με το περπάτημα και αν έχετε κουράγιο, να μπείτε για ψώνια ή να καθίσετε για φαγητό αν δεν το έχετε ήδη κάνει κάπου στη διαδρομή. Λάβετε υπόψη σας μόνο ότι τα εμπορικά μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς (νομίζω στις 6 τα Σάββατα ενώ είναι κλειστά τις Κυριακές), ενώ και οι καφετέριες/ζαχαροπλαστεία συνήθως έχουν κλείσει στις 7-8 το απόγευμα...

Πανοραμική άποψη της πόλης

Οι πληροφορίες ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες. Υπήρχε ολόκληρο παράρτημα για φαγητό, καφέ και φυσικά σοκολάτες. Στο Πολυτεχνείο δεν πήγαμε, ενώ στο κέντρο της πόλης είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν φτάσαμε και οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καλές. Lucinta πραγματικά σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που διέθεσες για την ηλεκτρονική αυτή ξενάγηση. Ποιος ξέρει, την επόμενη φορά ίσως συναντηθούμε...