Tips για ταξίδι στη Βαρκελώνη

Η πρωτεύουσα της Καταλανίας, η Βαρκελώνη, είναι μία από τις ευρωπαϊκές πόλεις που καλύπτουν όλα τα γούστα των επισκεπτών. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί την πόλη για αθλητικό και θρησκευτικό τουρισμό, για βόλτες στα πάρκα και την παραλία, για γαστριμαργικές απολαύσεις, επισκέψεις σε μουσεία μοντέρνας και μη τέχνης, για νυχτερινή διασκέδαση και όχι μόνο. Η πόλη είναι ζωντανή όλες τις ημέρες και ώρες, ενώ οι τουρίστες την επισκέπτονται καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς. Τι χρειάζεται, λοιπόν, να ξέρει κανείς που επισκέπτεται την πόλη;

  

Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς είναι ο Αντόνι Γκαουντί και τα έργα του. Ο αναμορφωτής της πόλης έχει αφήσει έντονη την σφραγίδα του σε εντυπωσιακά κτήρια, σημεία και τοπωνύμια της Βαρκελώνης. Κανείς μπορεί να αφιερώσει την επίσκεψή του στην πόλη αναζητώντας τις επιρροές του διάσημου Καταλανού αρχιτέκτονα και εκφραστή της λεγόμενης Αρτ Νουβό. Ακολουθώντας, λοιπόν, τις διαδρομές Γκαουντί μπορεί κανείς να περιηγηθεί στην Κάζα Μιλά, την Κάζα Vicens, το Palau (παλάτι ή αρχοντικό) Guell, την πολυκατοικία La Pedrera, το πάργκο Γκιουέλ, τον ημιτελή καθεδρικό ναό της Sagrada Familia και άλλα. Τα περισσότερα από αυτά είναι επισκέψιμα, είτε πρόκειται για πολυκατοικίες, είτε απλά σπίτια, πάρκα ή εντυπωσιακές εκκλησίες.

Τα σύγχρονα μνημεία της Βαρκελώνης σχετίζονται με τον αθλητισμό. Η πόλη της Βαρκελώνης και πρωτεύουσα της Καταλανίας είναι διάσημη και γι αρκετούς ταυτόσημη με την Μπαρτσελόνα, την ομάδα που τους εκφράζει. Ειδικά το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι διάσημο σε όλο τον κόσμο με τα επιτεύγματά του, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Όπως λέει και το σύνθημα της ομάδας "Mes que un club" που σημαίνει ότι εκφράζει περισσότερα από τον αθλητισμό και συμβολίζει την ιδέα και όχι μόνο. Στην επίσκεψή σας μπορείτε να περιηγηθείτε στο γήπεδο Καμπ Νόου (Camp Nou), να προσεγγίσετε το χορτάρι του γηπέδου, να θαυμάσετε τα τρόπαια και να μάθετε για την ιστορία της ομάδας και όχι μόνο. Στην πόλη θα δει κανείς και τις εγκαταστάσεις της Ολυμπιάδας του 1992 που διοργάνωσε η πόλη - κυρίως στο λόφο του Μονχουίκ και στην παραλία (Μπαρτσελονέτα και Port Olympic).

Στην επίσκεψή του στη Βαρκελώνη δεν πρέπει κανείς να παραβλέψει τον πιο γνωστό, ίσως, δρόμο της πόλης, την Las Ramblas. Ξεκινάει από την πλατεία της Καταλονίας και καταλήγει στη θάλασσα. Πέριξ του δρόμου βρίσκει κανείς αξιοθέατα, όπως το κτήριο της Λαϊκής Αγοράς. Κατεβαίνοντας στο αριστερό χέρι εκτείνεται και η συνοικία (γοτθική συνοικία), ένα παλιό αλλά πολύ ζωντανό κομμάτι της Βαρκελώνης, με κτήρια με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, καθώς και πολλά μπαράκια και εστιατόρια.

Σημαντικό κομμάτι της επίσκεψης στη Βαρκελώνη είναι φυσικά το φαγητό. Η ισπανική κουζίνα περιέχει αρκετά γνώριμα στοιχεία, ενώ στη συγκεκριμένη περιοχή υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες. Τα εστιατόρια της πόλης βγάζουν κάθε μεσημέρι (αρκετά και το βράδυ) menu del dia, τα οποία περιέχουν ορεκτικό, κυρίως πιάτο και ίσως ποτό (νερό ή  κρασί). Τα πιάτα αυτά είναι αρκετά οικονομικά ενώ δεν υστερούν σε ποιότητα. Είναι ένας καλός τρόπος να γλυτώσει κανείς χρήματα και να χορτάσει. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε λουκάνικα σε πολλές γεύσεις και εκδοχές, jamon iberico, patatas bravas, ανάμεικτη παέγια αλλά και ψαρικά - μην ξεχνάμε ότι η πόλη είναι δίπλα στη θάλασσα. Από γλυκά, δοκιμάστε ανεπιφύλακτα crema catalana (θυμίζει την κρεμ μπρουλέ) και churros con chocolate (κάτι σαν άγλυκος λουκουμάς που το βουτάει κανείς σε σοκολάτα).

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog της travelplanet24

ΥΓ1 Περισσότερες αναρτήσεις από Ισπανία στο blogtravels.gr

Λισαβόνα: η συνοικία Belem

Σε προηγούμενη επίσκεψη στη Λισαβόνα, είχαμε δει ότι στην όμορφη πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, εκτός από το γραφικό κέντρο, μπορεί κανείς να επισκεφτεί τη συνοικία της Μπελέμ, που βρίσκεται λίγο πιο έξω. Είναι προσβάσιμη με τραμ που ξεκινάει από την Πλατεία Εμπορίου (Praca do Comercio). Το όνομα της συνοικίας μεταφράζεται ως Βηθλεέμ.

Πρώτη στάση στην περιοχή είναι το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών (Mosteiro dos Jerónimos), το οποίο είναι αφιερωμένο στην Παρθένο της Βηθλεέμ. Πρόκειται για εντυπωσιακό, αρχιτεκτονικά και όχι μόνο, κτήριο. Κτίστηκε με χρήματα από το εμπόριο των Πορτογάλων στην Ασία, χρησιμοποιώντας τον λεγόμενο "φόρο του πιπεριού". Το μοναστήρι αποτέλεσε πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο της Λισαβόνας, ενώ ήταν αφετηρία των ναυτικών που ξεκινούσαν για τις μεγάλες ανακαλύψεις. Μέσα σ'αυτό βρίσκονται τάφοι μελών της βασιλικής οικογένειας της Πορτογαλίας αλλά και διάσημων εξερευνητών θαλασσοπόρων όπως ο Βάσκο ντε Γκάμα. Η αρχιτεκτονική του κτηρίου, τόσο μέσα, όσο και έξω είναι εντυπωσιακή, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι είναι χαρακτηρισμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Μετά το μοναστήρι τα βήματα οδηγούν στην παραλία. Στην περιοχή αυτή ο ποταμός Τάγος, λίγο πριν ενωθεί με τον Ατλαντικό ωκεανό, έχει μεγάλο άνοιγμα. Από το μέρος αυτό ξεκινούσαν οι μεγάλοι πορτογάλοι θαλασσοπόροι τις εξερευνήσεις τους στην υδρόγειο. Προς τιμήν τους, λοιπόν, χτίστηκε το Μνημείο των Ανακαλύψεων. Πρόκειται για ένα μνημείο άνω των 50 μέτρων σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας. Και από τις δύο πλευρές βλέπει κανείς τα αγάλματα πορτογάλων βασιλιάδων, θαλασσοπόρων και καλλιτεχνών. Το μνημείο είναι προσβάσιμο για το κοινό, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να ανέβει κανείς ψηλά για να απολαύσει τη θέα.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται ένα άλλο χαρακτηριστικό αξιοθέατο της συνοικίας Μπελέμ, που σχετίζεται κι αυτό με το υγρό στοιχείο και την Εποχή των Μεγάλων Ανακαλύψεων. Πρόκειται για τον Πύργο Μπελέμ, άλλο ένα χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό μνημείο της περιοχής, χαρακτηρισμένο και αυτό ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο Torre de Belem αποτελούσε κομμάτι της οχύρωσης της πόλης, που σε συνδυασμό με αντίστοιχο οχυρωματικό έργο στην απέναντι όχθη, επιτηρούσαν την είσοδο του ποταμού Τάγου. Το μνημείο είναι προσβάσιμο έναντι αντιτίμου.

Τελειώνοντας από τις περιπλανήσεις στη συνοικία Μπελέμ, χρειαζόμαστε κάτι για να αναπληρώσουμε δυνάμεις. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ένα διάσημο ζαχαροπλαστείο με τα περίφημα Pastéis de Belém (ή Pastel de nata). Πρόκειται για μικρές φωλιές γλυκού από αυγά και γάλα που βρίσκει κανείς και σε αρκετές άλλες χώρες με έντονο πορτογαλικό στοιχείο. Θα αναγνωρίσετε το ζαχαροπλαστείο από την ουρά των ανθρώπων που περιμένουν να αγοράσουν το γλυκό τους.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24

ΥΓ1 Περισσότερες αναρτήσεις από Πορτογαλία στο blogtravels.gr

Η Βαρκελώνη του Γκαουντί

Λίγοι καλλιτέχνες - η αρχιτεκτονική ανήκει σίγουρα στις ονομαζόμενες "καλές τέχνες" - έχουν συνδέσει τόσο πολύ το όνομα τους με μια πόλη. Ακόμη πιο λίγοι έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν τόσο πολύ μια πόλη ώστε να γίνεται σημείο αναφοράς μέσα από τα έργα τους. Και τα δύο αυτά στοιχεία έχει καταφέρει να συνδυάσει ο Αντόνι Γκαουντί με την αγαπημένη του πόλη, τη Βαρκελώνη. Η πόλη και ο αρχιτέκτονας φαντάζουν στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων ως άμεσα συνδεδεμένα. Περπατώντας στην πόλη συναντά κανείς αρκετά έργα του, τα οποία ασφαλώς έχουν χαρακτηριστεί προστατευόμενα μνημεία πολιτισμού.

Παρότι δε γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, συνδυάσε άρρηκτα το όνομά του με αυτή. Η πρωτεύουσα της Καταλονίας έχει λοιπόν να υπερηφανεύεται για τα δημιουργήματα του Antoni Gaudí i Cornet, όπως είναι το πλήρες όνομά του. Τα περισσότερα έργα του είναι ανοιχτά για το κοινό, μάλιστα δύο από αυτά είναι τα περισσότερο επισκέψιμα μνημεία στη Βαρκελώνη, η Sagrada Familia και το πάρκο Γκουέλ (Park Güell). Στην ανάρτηση αυτή θα περιηγηθούμε στο πρώτο και στο τελευταίο έργο του.

Το πρώτο έργο του Γκαουντί που βρίσκεται στη Βαρκελώνη είναι η Casa Vicens. Πρόκειται για ιδιωτική κατοικία, η οποία ανακηρύχτηκε το 2005 ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO (UNESCO World Heritage Site "Works of Antoni Gaudí"). Η κατοικία αυτή έχει έντονες μεσογειακές και μαυριτανικές επιρροές. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, τα περίφημα μαυριτανικά πλακάκια, κόκκινα τούβλα, ενώ στην κορυφή του κτηρίου βρίσκονται μικροί πυργίσκοι. Δυστυχώς το εσωτερικό της οικίας δεν είναι επισκέψιμο για το κοινό.

Το γνωστότερο έργο του Γκαουντί είναι το τελευταίο του, το οποίο μάλιστα δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει και παραμένει ακόμη ημιτελές. Πρόκειται για τη διάσημη La Sagrada Familia, τη διάσημη ρωμαιοκαθολική εκκλησία που δεσπόζει στην πόλη της Βαρκελώνης. Η εκκλησία έχει διάφορες επιρροές τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της. Έχει τρεις προσόψεις, την πρόσοψη της Γέννησης, την πρόσοψη των Παθών και την πρόσοψη της Δόξας. Οι μορφές που δεσπόζουν στις προσόψεις είναι επιβλητικές. Στο εσωτερικό της πρόσφατα απομακρύνθηκαν αρκετές σκαλωσιές και έγινε τελετή από τον Πάπα της Ρώμης. Αν έχετε υπομονή, περιμένετε στην ουρά για τον ανελκυστήρα που σας ανεβάζει σε έναν από τους πύργους του ναού. Όπως είχαμε γράψει σε παλιότερη ανάρτηση, η θέα από ψηλά αξίζει! Στο υπόγειο της εκκλησίας μπορείτε να δείτε βίντεο από τα σχέδια ολοκλήρωσης του ναού, η οποία υπολογίζεται μετά από αρκετά χρόνια. Η εκκλησία ανήκει κι αυτή, φυσικά, στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24

Ισπανία: Το χρυσό τρίγωνο των μουσείων της Μαδρίτης

Μπορεί η Βαρκελώνη να είναι γνωστή για τα πολιτιστικά της στοιχεία, κυρίως λόγω Γκαουντί, η Μαδρίτη όμως δεν πάει πίσω. Πολλά σημαντικά έργα τέχνης βρίσκονται και εκτίθενται στην πρωτεύουσα της Ισπανίας. Στη Μαδρίτη βρίσκεται ένα από τα πιο γνωστά και επισκέψιμα μουσεία του κόσμου, το Μουσείο ντελ Πράδο (Museo del Prado), όπως επίσης και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία αλλά και το μικρότερο Thyssen-Bornemisza Museum. Αυτά τα τρία, μάλιστα, συγκροτούν το λεγόμενο "Golden Triangle of Art" (χρυσό τρίγωνο της τέχνης) τα οποία μπορεί να τα επισκεφτεί κανείς με μειωμένο κοινό εισιτήριο. Αν βέβαια δεν είστε πολύ της τέχνης, τότε επιλέξτε ένα από αυτά ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.

Το Μουσείο ντελ Πράδο είναι πολύ γνωστό και εκτός Ισπανίας. Βρίσκεται στην Paseo del Prado. Οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν πολλές και πλούσιες συλλογές γλυπτών, πινάκων και άλλων μορφών τέχνης. Τα περισσότερα έργα είναι μεταξύ του 12ου και 19ου αιώνα. Ανάμεσα σ'αυτά έργα από Βελάσκεζ, Γκόγια, Ρούμπενς, Καραβάτζιο, Ρέμπραντ και άλλων μεγάλων καλλιτεχνών. Το μουσείο έχει έντονο ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς σ'αυτό εκτίθενται αρκετά έργα του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, γνωστού ως El Greco.

Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία (Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía ή απλά Museo Reina Sofía) είναι το δεύτερο πιο γνωστό της χρυσής τριάδας. Σ'αυτό στεγάζονται έργα σύγχρονης τέχνης κυρίως από Ισπανούς καλλιτέχνες. Περιλαμβάνει μεγάλες συλλογές έργων του Πάμπλο Πικάσο και του Σαλβαντόρ Νταλί, όπως επίσης και του Μιρό. Το διασημότερο έργο που μπορεί κανείς να δει στο μουσείο είναι η περίφημη Γκέρνικα (Guernica) του Πικάσο. Πρόκειται για έναν τεράστιο, επιβλητικό ασπρόμαυρο καμβά που απεικονίζει τη βιαιότητα του πολέμου και την ανθρώπινη απόγνωση.

Τρίτο κατά σειρά μουσείο του χρυσού τριγώνου είναι το μουσείο με το δύσκολο όνομα, το Thyssen-Bornemisza. Βρίσκεται κι αυτό στην Paseo del Prado, πολύ κοντά στο Μουσείο ντελ Πράδο. Οι συλλογές του στην ουσία συμπληρώνουν τα κενά που υπάρχουν μεταξύ των άλλων δύο μουσείων, κυρίως χρονολογικά αλλά και από πλευράς καλλιτεχνικών τάσεων. Περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα έργα του Μονέ, του Ντεγκά, του Βαν Γκογκ και άλλων.

Αν έχετε χρόνο και μέρες στη Μαδρίτη, μπορείτε να τα επισκεφτείτε και τα τρία. Σε διαφορετική περίπτωση επιλέξτε ένα ή δύο, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα. Καθένα από αυτά θέλει τουλάχιστον μισή μέρα περιήγησης ώστε να δει κανείς τα πιο γνωστά έργα.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Περισσότερες αναρτήσεις από Ιβηρική χερσόνησο.

Για κρασί, βακαλάο και αναμνήσεις στη Λισαβόνα

Η πρώτη μου επαφή με τη Λισαβόνα ήταν πολλά χρόνια πριν, μέσω της κλασικής – πλέον – τηλεοπτικής σειράς Οι απαράδεκτοι. Σε ένα επεισόδιο η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος είχαν πάει Λισαβόνα για να αναθερμάνουν τον έρωτά τους, ενώ ο Γιάννης Μπέζος που υποδυόταν ίσως τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, κυνηγούσε ένα ναυτικό που είχε γνωρίσει. Εκείνη την εποχή τα ταξίδια δεν ήταν εύκολα, οι εικόνες μου είχαν εντυπωθεί.

Δεύτερη επαφή ήταν το γνωστό και μη εξαιρετέο καλοκαίρι του 2004, το τότε αποκαλούμενο και ως “καλοκαίρι της Ελλάδας”. Η πορεία στον τελικό στα γήπεδα της Πορτογαλίας και ο τελικός του Euro 2004 στο γήπεδο DaLuz κόντρα στην οικοδέσποινα και διοργανώτρια είναι κάτι που δύσκολα θα ξεχάσουμε.

Για να τριτώσει το “κακό” είπαμε να επισκεφτούμε τη Λισαβόνα. Απευθείας πτήση δεν υπάρχει, η συνηθισμένη διαδρομή είναι μέσω Ισπανίας, Γερμανίας ή Ελβετίας.

Η Λισαβόνα είναι μια πραγματικά όμορφη πόλη. Έχει ηρεμία ακόμη και στο κέντρο της, ενώ έχει “αφεθεί” να επηρεάζεται από διαφορετικούς πολιτισμούς, τις αποικίες των πάλαι πότε θαλασσοπόρων και τους μαυριτανούς. Οι αντιθέσεις είναι έντονες αλλά ταυτόχρονα αρμονικές στην πόλη. Το κύριο μέρος της πόλης έχει το σχήμα U. Όπως την βλέπει κανείς από τη θάλασσα, στο δεξιό λόφο βρίσκεται η Alfama με το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και τις έντονες μαυριτανικές επιρροές, στο κέντρο η χαμηλή περιοχή της Baixa που καταστράφηκε από τον σεισμό και το τσουνάμι του 1775 και αριστερά το Chiado και το Bairro Alto. Λίγο πιο πέρα από το κυρίως μέρος της πόλης βρίσκεται το Belem, άλλη όμορφη περιοχή με μουσεία και μνημεία, ενώ προσφέρει θέα προς τον ποταμό Τάγο.

Παρεμπιπτόντως, μέχρι τότε νόμιζα ότι η Λισαβόνα ήταν παραθαλάσσια πόλη λόγω και των κατακτήσεων των πορτογάλων θαλασσοπόρων. Μόνο όταν επισκεφτήκαμε την περιοχή και είδαμε το ποτάμι αντιλήφθηκα πλήρως ότι είναι στην ουσία ένα μεγάλο ποτάμι.

Οι Πορτογάλοι γενικά είναι φιλόξενοι άνθρωποι. Παρόλο που αρκετοί δε μιλάνε αγγλικά, εντούτοις είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν. Η εξυπηρέτηση κυμαίνεται σε πολύ καλά επίπεδα. Το φαγητό είναι αρκετά φθηνό, ειδικά άμα φύγει κανείς από τις τουριστικές περιοχές. Πίναμε και τρώγαμε με 10-13 ευρώ το άτομο. Κύρια σπεσιαλιτέ ο βακαλάος (προφέρεται βαριά ως "βακαλάου"), το εθνικό τους φαγητό, μαγειρεμένο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Άλλο πράγμα που μας έκανε εντύπωση ήταν τα φτηνά και ποιοτικά κρασιά και κυρίως το πολύ γνωστό κόκκινο γλυκό πόρτο.

Κάπου εκεί ανάμεσα σε βακαλάο και πόρτο, πάντως, καταλήξαμε ότι καλό πράγμα οι αναμνήσεις, ακόμη καλύτερο όμως να ζεις την πραγματικότητα από κοντά. Η Πορτογαλία σε πολλά θυμίζει Ελλάδα, σε άλλα όχι. Σίγουρα όμως αφήνει καλές αναμνήσεις στον επισκέπτη, ειδικά σ'αυτόν που επισκέπτεται τη Λισαβόνα.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου από Ιβηρική χερσόνησο.

Ισπανία: ματιές στη Βαρκελώνη από ψηλά

Η  Βαρκελώνη είναι ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πόλεις που επισκέπτονται συχνά οι τουρίστες. Έχει να προσφέρει πολλά στον επισκέπτη, από αθλητισμό, πολιτισμό, έντονη νυχτερινή ζωή, φαγητό, μέχρι πάρκα, αξιοθέατα και θάλασσα. Είναι μια πόλη σίγουρα νεανική. Σε προηγούμενη ανάρτηση επισκεφτήκαμε την πρωτεύουσα της Καταλονίας κυρίως για αθλητισμό και φαγητό, αυτή τη φορά θα περιηγηθούμε στην πόλη αφ' υψηλού, προτείνοντας κοντινά μέρη στα οποία μπορεί κανείς να απολαύσει θέα στην πόλη.

Η La Sagrada Familia, η εκκλησία - σύμβολο της πόλης, που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη. Αν και μισοτελειωμένη, ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Είναι επισκέψιμη με αντίτιμο, ενώ οι ουρές είναι μεγάλες. Εντός του ναού σχηματίζεται μία ακόμη ουρά, αυτή τη φορά για τον ανελκυστήρα που ανεβάζει τον τολμηρό επισκέπτη σε έναν από τους πύργους του ναού. Η αναμονή αξίζει, όσοι περιμένουν ανταμείβονται από την καταπληκτική θέα προς την πόλη. Μη βιαστείτε να κατεβείτε, κάθε παράθυρο και μπαλκόνι προσφέρει μια διαφορετική εικόνα. Δεν ενδείκνυται βέβαια σε κλειστοφοβικούς, καθότι οι σκάλες καθόδου ίσως είναι αρκετά επίπονες και στενές. Οι καλλιτεχνικές φωτογραφίες μέσα από τα ανοίγματα, βέβαια, δίνουν και παίρνουν, είναι κάτι σαν τρόπαιο για τους επισκέπτες.

Το μειονέκτημα με τη θέα από την εκκλησία είναι ότι βρίσκεται μέσα στην πόλη. Στην άκρη της βρίσκεται το πάρκο και ο λόφος Μονζουίκ (Montjuic). Ανεβαίνοντας κανείς στο λόφο, πέρα από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, βρίσκει και το φρούριο του Μονζουίκ. Από την άκρη του φρουρίου η θέα είναι μοναδική. Με ειδικό κολάζ φωτογραφιών μπορεί κανείς να φτιάξει μια πλήρη σύνθεση της πόλης. Αν ο καιρός είναι καλός, η θέα καλύπτει από τη θάλασσα μέχρι τα μακρινά βουνά. Κατεβαίνοντας, προτιμήστε το τελεφερίκ του Μονζουίκ. Η θέα όπως προσεγγίζει κανείς ξανά την πόλη αποζημιώνει. Αποφύγετέ το μόνο αν έχετε υψοφοβία.

Το πιο ανώδυνο μέρος για να απολαύσει κανείς τη θέα της πόλης είναι το πάρκο Γκουέλ (Guell). Βρίσκεται στον λόφο el Carmel σε ένα αρκετά υπερυψωμένο σημείο της πόλης. Από την πλησιέστερη στάση μετρό απέχει περίπου 200 σκαλοπάτια, αν και σε ορισμένα σημεία υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες. Η θέα είναι σαφώς πιο ταπεινή συγκριτικά με τα άλλα δύο σημεία που αναφέρθηκαν, εντούτοις αξίζει.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου από Ιβηρική Χερσόνησο.
ΥΓ2 Στο facebook τρέχει ένας ωραίος διαγωνισμός αυτό το διάστημα με τίτλο Havana365. Αφορά σε πρόσκληση για τον γύρο του κόσμου! Μας έστειλαν ενημερωτικό υλικό στο blogtravels.gr και τους ευχαριστούμε γι αυτό!

Μαδρίτη, η βασίλισσα με τις πλατείες και τα παλάτια

Η Μαδρίτη, πρωτεύουσα της Ισπανίας, βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Η πόλη αποπνέει αρχοντιά σε όλες τις μορφές: τα πάρκα, οι πλατείες, τα μουσεία, οι δρόμοι, ακόμη και η μεγαλύτερα ομάδα της πόλης, η διάσημη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο λόγος που την επισκέφτηκα κάποιο καιρό πριν ήταν ακριβώς αυτός, να δω ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ευκαιρίας δοθείσης, βέβαια, οι βόλτες δεν έλειψαν.

Σημείο αναφορά στην πόλη είναι η πλατεία Puerta del Sol, η Πύλη του Ήλιου. Η πλατεία αυτή είναι το σημείο Μηδέν της Ισπανίας, καθώς όλες οι χιλιομετρικές αποστάσεις ξεκινούν από εδώ. Στη μια πλευρά της πλατείας βρίσκεται και το σύμβολο της πόλης, μια αρκούδα που είναι σηκωμένη στα 2 πόδια και τρώει από μία κουμαριά (δέντρο). Κόσμος πολύς πηγαινόερχεται στην πλατεία, ενώ εδώ ήταν η "έδρα" των Ισπανών Αγανακτισμέων.

Στα νοτιοδυτικά της πλατείας, αφού διασχίσει κανείς τα στενά, βρίσκεται σε άλλη μια γνωστή πλατεία της Μαδρίτης, την Plaza Mayor. Είναι μια ωραία, κλειστή πλατεία, σαν αυτές που συναντάμε σε πολλές πόλεις της κεντρικής Ευρώπης. Τα κτήρια, κυβερνητικά κυρίως, γύρω-γύρω είναι πραγματικά πανέμορφα. Στην πλατεία υπάρχουν αρκετά καφέ και εστιατόρια, ιδανικό μέρος για να απολαύσει κανείς μια στάση.

Μιας και είμαστε στη Μαδρίτη, αξίζει να σταματήσουμε στο Palacio Real, το βασιλικό παλάτι. Αξίζει κανείς να περιηγηθεί με ξεναγό, καθώς καταλαβαίνει πολλά περισσότερα έτσι. Το παλάτι είναι σε ένα ύψωμα, από τη μία πλευρά αγναντεύει κανείς προς τον ποταμό Μανθάρες.

Το πραγματικό παλάτι για αρκετούς, βέβαια, είναι το γήπεδο της αποκαλούμενης "βασίλισσας", της Ρεάλ Μαδρίτης δηλαδή. Είναι μία από τις πλουσιότερες και πιο γνωστές ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο, με πολλά τρόπαια σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Το γήπεδό της, το Σαντιάγκο Μπερναμπέου χωράει γύρω στις 85 χιλιάδες θεατές. Υπάρχει ομώνυμη στάση μετρό. Το γήπεδο λειτουργεί και ως μουσείο, είναι επισκέψιμο καθημερινά και Σαββατοκύριακα, με περιορισμό τις ημέρες που παίζει εντός έδρας η Ρεάλ. Εκεί βλέπει κανείς τα τρόπαια, την ιστορία της ομάδας, επισκέπτεται το χώρο των αποδυτηρίων, των συνεντεύξεων τύπου αλλά και τον αγωνιστικό χώρο και τα καθίσματα στο χαμηλό επίπεδο. Για όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ανεξάρτητα από ποια ομάδα υποστηρίζουν, αυτό το στάδιο είναι σημείο αναφοράς.

Λιχουδιές στη Μαδρίτη θα βρει τις κλασικές ισπανικές. Μία ξεχώρισα: τα Churros con chocolate. Πρόκειται για αρτοσκευάσματα σε μορφή, ας πούμε, τουλούμπας, όχι ιδιαίτερα γλυκά, τα οποία σερβίρονται συνοδεία πηχτής σοκολάτας. Η απόλαυση είναι να τα βουτάει κανείς στη σοκολάτα! Πολύ καλό ζαχαροπλαστείο που σερβίρει churros βρήκαμε κατεβαίνοντας την Puerta del Sol. Αναζητήστε τα!

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Η πρώτη μου ταξιδιωτική ανάρτηση από Μαδρίτη, 5 χρόνια πριν!

Στη Βαρκελώνη για φαγητό και αθλητισμό

Η πρωτεύουσα της Καταλονίας, η Βαρκελώνη, είναι μια πόλη που προσελκύει πολλούς επισκέπτες για διαφορετικούς λόγους. Ανάμεσα σ’αυτούς και αρκετοί Έλληνες – ειδικά μετά τις απευθείας πτήσεις που συνδέουν Αθήνα και Βαρκελώνη. Αν και η πόλη είναι παραθαλάσσια και οι ακτές της προσφέρονται για μπάνιο, εντούτοις δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος να την επισκεφτεί κανείς.

Είτε είναι κανείς ποδοσφαιρόφιλος είτε όχι, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της πόλης της Βαρκελώνης και της καταλανικής κουλτούρας γενικότερα, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα FC Barcelona, Barca εν συντομία. Μέσα από την ομάδα έχει μάθει πολύς κόσμος για τις διαφορές μεταξύ των Καστιγιάνων και Καταλανών που εκφράζεται σχεδόν απόλυτα από το El Clasico, την αναμέτρηση δηλαδή μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα. Η πόλη έχει αντίστοιχα καλή ομάδα και στο μπάσκετ, το ποδόσφαιρο όμως σίγουρα κυριαρχεί. Είναι ίσως από τα πιο ισχυρά εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας παγκοσμίως.

Έδρα της Μπάρτσα είναι το περίφημο Camp Nou. Αρκετοί συνδυάζουν την επίσκεψη στην πόλη με κάποιο παιχνίδι της ομάδας. Το γήπεδο, που χωράει σχεδόν 100 χιλιάδες θεατές, είναι επισκέψιμο και ως μουσείο τις μέρες που δε γίνεται κάποιο παιχνίδι. Σίγουρα αξίζει η επίσκεψη για όποιον ασχολείται, πληρώνοντας το σχετικό αντίτιμο. Περισσότερα για τους αγώνες, τα εισιτήρια και τις ώρες επίσκεψης μπορεί κανείς να βρει στο επίσημο site της ομάδας.

Η Βαρκελώνη – όπως και η Αθήνα – διοργάνωσε το 1992 Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ανάμεσα στα άλλα που άφησε ως παρακαταθήκη η διοργάνωση, είναι οι Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις στο λόφο του Μονζουίκ (Montjuic).Προτιμήστε να ανεβείτε με τελεφερίκ, ώστε να έχετε καλή θέα προς την πόλη. Αξίζει ένας περίπατος μέσα στο δάσος και τις εγκαταστάσεις.

Πέρα από τον αθλητισμό, στη Βαρκελώνη μπορεί κανείς να δοκιμάσει ενδιαφέρουσες γεύσεις. Τα tapas κάνουν θραύση και εδώ, όπως και στην υπόλοιπη Ισπανία. Υπάρχουν tapas για όλα τα γούστα, ψαρικά και κρεατικά. Δοκιμάστε και τα δύο. Μην παραλείψετε patatas bravas (πατάτες σε καυτερή σάλτσα), λουκάνικα κάθε είδους, jamon iberico, παέγια με κρέας και ψαρικά.

Tip: Στα περισσότερα εστιατόρια το μεσημέρι υπάρχουν μενού αρκετά οικονομικά, που περιλαμβάνουν συνήθως πρώτο και δεύτερο πιάτο συνοδεία νερού, μπύρας ή σανγκρίας. Προτιμήστε τα!

Οι τιμές γενικότερα είναι σαν τις αντίστοιχες ελληνικές με την εξαίρεση της μπύρας. Για επιδόρπιο churros con chocolate (κάτι σαν λουκουμάδες που τους βουτάς σε ζεστή σοκολάτα) και φυσικά crema catalana (κάτι σαν την crème brulee).

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Παλιότερη σχετική ανάρτησή μου από Βαρκελώνη: Μπάρτσα, Γκαουντί και φαγητό.

Πορτογαλία: Πόρτο (4/4)

Μ'αυτά και μ'αυτά ξημέρωσε Πρωτοχρονιά του 2010. Καθότι δεν το είχαμε ξημερώσει, ήμασταν σε θέση να ξυπνήσουμε νωρίς ώστε να πάρουμε ένα από τα πρώτα πρωινά τρένα με κατεύθυνση το Πόρτο. Διάρκεια ταξιδίου περίπου 3 ώρες. Από τη στιγμή που οι θέσεις ήταν αριθμημένες, ο ύπνος επιβαλλόταν... Αρχικά είχαμε ψάξει για να πάμε αεροπορικώς, οι τιμές όμως ήταν απαγορευτικές. Το τρένο κόστιζε 35 ευρώ μετ'επιστροφής.

Φτάνοντας στο Πόρτο, η πρώτη εικόνα που αντικρύσαμε ήταν από τον σταθμό των τρένων.

Επειδή τα περισσότερα αξιοθέατα και μαγαζιά ήταν κλειστά λόγω Πρωτοχρονιάς, περιοριστήκαμε σ'αυτά που μπορούσαμε να δούμε και να κάνουμε ποδαράτοι. Βγαίνοντας από τον σταθμό των τρένων.

Εκκλησία που δεσπόζει σ'έναν από τους λόφους της πόλης.

Η θέα προς το ποτάμι που θα ήταν και ο τελικός προορισμός μας.

Πριν το ποτάμι επισκεφτήκαμε αυτή την εκκλησία με το καμπαναριό που μας φαινόταν ενδιαφέρον αξιοθέατο από τον απέναντι λόφο.

Η κατάβαση προς το ποτάμι τελικά μας δικαίωσε.

Τα χρώματα στα παραποτάμια σπίτια δίνουν άλλον τόνο στην πόλη.

Η γέφυρα που δεσπόζει στον ποταμό Ντούρο.

Το ποτάμι που δίνει άλλη όψη στην κατά τα άλλα βιομηχανοποιημένη πόλη. Παραποτάμιες καφετέριες και μαγαζάκια. Παρόλο που ο καιρός μας έπαιζε διαρκώς παιχνίδια, κόσμος πηγαινοερχόταν.

Στη βάση της γέφυρας βρίσκεται τελεφερίκ που σε ανεβάζει πάνω μόλις με 2 ευρώ. Αξίζει η θέα.

Η σκιά της γέφυρας κάνει παιχνίδι με τις στέγες των σπιτιών.

Άποψη της πόλης με το ποτάμι. Στην δεύτερη φωτογραφία περίπου στο κέντρο βρίσκεται η επιβλητική φιγούρα της πιο γνωστής ίσως μάρκας κρασιού πόρτο με το όνομα Sandeman. Εμβληματική φιγούρα ο κύριος με την μπέρτα και το καπέλο.

Αποθήκες επεξεργασίας  του κρασιού πόρτο, το οποίο έχει πάρει το όνομά του φυσικά από την πόλη.

Το απόγευμα ήρθε και μεις κινήσαμε προς την Λισαβόνα για να ετοιμαστούμε, αφού την επόμενη μέρα επιστρέφαμε στην Αθήνα. Το Πόρτο σίγουρα μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και μια υπόσχεση να το επισκεφτούμε ξανά. Ποιος ξέρει, ίσως ευκαιρία για κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα...

Καλή ταξιδιωτική χρονιά σε όλες και όλους εύχομαι!

Πορτογαλία: Σίντρα (3/4)

Ξημερώνοντας παραμονή Πρωτοχρονιάς και επειδή σε γενικές γραμμές τη Λισαβόνα την είχαμε εξαντλήσει, είπαμε να πεταχτούμε σε μια όμορφη γραφική πόλη σε απόσταση περίπου 45' από Λισαβόνα. Αν αποφασίσει κανείς να κάνει ένα μόνο ταξίδι εκτός Λισαβόνας, η Σίντρα σίγουρα πρέπει να είναι αυτή η επιλογή. Έχει τρένα συνέχεια από Λισαβόνα και το κόστος είναι κάτω από 10 ευρώ μετ'επιστροφής.

Η Σίντρα είναι χτισμένη σε λόφο και η θέα προς τον Ατλαντικό είναι τρομερή. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεγαν την περιοχή αυτή οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας ως μέρος για τις θερινές διακοπές τους. Φτάνοντας κανείς στον σιδηροδρομικό σταθμό, καλό είναι να κατευθυνθεί προς το γραφείο εξυπηρέτησης επισκεπτών για λεπτομέρειες. Επειδή τα αξιοθέατα βρίσκονται στους λόφους, χρήσιμο είναι το λεωφορείο νούμερο 434 που σε πάει στα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Το κόστος είναι 4,5 ευρώ για κυκλική διαδρομή. Οι στάσεις που κάνει είναι στο Palacio da Pena, στο Castelo do Mouros, στο Sintra Vila και φυσικά στο Sintra Estacao που είναι ο σταθμός των τρένων.

Η είσοδος για το Palacio da Pena είναι 11 ευρώ το άτομο και περιλαμβάνει και το Castelo do Mouros. Μέχρι το παλάτι έχει μια μικρή ανάβαση μέσα από ένα ενδιαφέρον δάσος. Και λέω ενδιαφέρον γιατί αποτελεί μείγμα αυτόχθονης βλάστησης και τροπικών φυτών που έχουν φέρει οι δημιουργοί του από τις πορτογαλικές κτήσεις. Παρατηρώντας λοιπόν αυτή την επιμειξία, ξεπροβάλει το κάστρο που είναι και ο αρχικός προορισμός μας.

Σε τουριστικό οδηγό είχαμε διαβάσει ότι το κάστρο αυτό συναγωνίζεται τα κάστρα της Disneyland, σχόλιο ιδιαίτερο εύστοχο! Τα χρώματα αυτού του κάστρου είναι απίστευτα, βγαλμένα από παραμύθι.

Ο οδηγός άφηνε διακριτικά να φανεί τους λόγους για τους οποίους έχτισε ο τότε βασιλιάς το κάστρο αυτό ως θερινό ανάκτορα. Ερωτικοί προφανώς οι λόγοι. Η θέα πάντως είναι απίστευτη προς όλες τις κατευθύνσεις. Παρεμπιπτόντως, καλό είναι να έχετε μαζί σας και κανένα μπουκάλι νερό καθώς δεν είναι σίγουρο ότι θα λειτουργεί η καφετέρια που βρίσκεται μέσα στο κάστρο.Αφού απολαύσαμε τη θέα, είπαμε να κατεβούμε με τα πόδια προς το Φρούριο των Μαυριτανών που χρονολογείται χίλια χρόνια περίπου πίσω. Η απόσταση είναι περίπου 10 λεπτά με τα πόδια, κυρίως κατηφόρα. Τα απομεινάρια του κάστρου δένουν αρμονικά με τη φύση.

Στο βάθος αυτού του πύργου βρίσκεται ο Ατλαντικός.

Σ'αυτή τη φωτογραφία φαίνεται το κάστρο που ήμασταν πριν και η κορυφή του φρουρίου των Μαυριτανών.

Επειδή φυσούσε, έβρεχε και έκανε πολύ κρύο δεν σταθήκαμε πολύ στην κορυφή και ξεκινήσαμε την κατάβαση προς το χωριό μέσα από το δάσος. Παρόλη τη βροχή και το κρύο, άξιζε η προσπάθεια.

Η πλατεία του χωριού και το Palacio Nacional de Sintra που ήταν και ο επόμενος προορισμός μας. Είσοδος 5 ευρώ - που, μεταξύ μας, δεν άξιζε καθόλου. Μόνο χαρακτηριστικό οι δύο καμινάδες από τα μαγειρεία.

Άποψη του χωριού με το Castelo dos Mouros να δεσπόζει στον λόφο.

Είχε ήδη πάει μεσημέρι και έπρεπε να κάνουμε μια στάση για φαγητό και καφέ. Αφεθήκαμε να χαθούμε στα στενά του χωριού και βρήκαμε μια συμπαθητική ταβέρνα. Παρότι τουριστικό μέρος, το κόστος με κρασί και ορεκτικά δεν ξέφυγε από 13 ευρώ το άτομο. Μετά από το γεύμα, καθήσαμε σε μια καταπληκτική καφετέρια-ζαχαροπλαστείο που βρίσκεται σε στενάκι ακριβώς πάνω από την κεντρική πλατεία. Τα γλυκά τους ήταν απίστευτα και το κόστος δεν υπερέβαινε το 1,5 ευρώ το κομμάτι! Απέναντι από την κεντρική πλατεία βρίσκεται μια πολύ καλή κάβα με πληθώρα επιλογών για όποιον ενδιαφέρεται να αγοράσει πορτογαλικά κρασιά. Συν τοις άλλοις ο ιδιοκτήτης ήταν απίστευτα εξυπηρετικός και πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας περί κρασιού. Μάλιστα υπήρχε η δυνατότητα να δοκιμάσουμε αρκετά από τα κρασιά. Φυσικά δε φύγαμε με άδεια χέρια και από εκεί.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και έπρεπε σιγά-σιγά να γυρίσουμε στη Λισαβόνα για να ξεκουραστούμε για την αλλαγή του χρόνου. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε προς τον σταθμό των τρένων και η Σίντρα μας αποζημίωσε με όμορφες εικόνες...

ΥΓ Πρότασή μου να πάρει κανείς το λεωφορείο για το Palacio da Pena που είναι το αξιοθέατο που βρίσκεται ψηλότερα. Μετά να περπατήσει για περίπου 10 λεπτά για το Κάστρο των Μαυριτανών. Έπειτα, οι εναλλακτικές είναι δύο. Είτε να πάρει το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης είτε αν είναι καλός ο καιρός και αντέχουν τα πόδια της ομάδας να περπατήσει μέσα από το δάσος προς την πόλη για 25 περίπου λεπτά. Η διαδρομή μέσα από το δάσος αξίζει και είναι εύκολα προσβάσιμη.

ΥΓ1 Την Πρωτοχρονιά στη Λισαβόνα έχει εκδηλώσεις στην Belem που είναι 20 λεπτά με το τραμ απ'το κέντρο. Επειδή έβρεχε και φυσούσε είπαμε να κινηθούμε προς Bairro Alto. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τα περισσότερα μαγαζιά κλείσανε γύρω στις 2 τα ξημερώματα.

ΥΓ2 Αυτές τις μέρες γίνεται χαμός στη δουλειά και γενικότερα, γι αυτό και δεν έχω βρει χρόνο για περισσότερο blogάρισμα και επισκέψεις. Ελπίζω ότι ως το επόμενο ΣΚ θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα και να σας επισκεφτώ με την ησυχία μου.