Αίγινα: ο θησαυρός της Βαγίας

Η Αίγινα είναι ένα μικρό σχετικά νησί του Αργοσαρωνικού (βλέπε σχετικό χάρτη) σε σχετικά μικρή απόσταση από τον Πειραιά και με συχνά δρομολόγια - τα δελφίνια κάνουν περίπου 40', τα συμβατικά περίπου τον διπλάσιο χρόνο. Κατοικείται από την αρχαιότητα, είναι άλλωστε το νησί του Αιάκου αλλά και το μέρος όπου δημιουργήθηκαν οι Μυρμιδόνες, σύμφωνα με τον μύθο - αργότερα μετακόμισαν προς Πήλιο μεριά. Ήταν επίσης η πρώτη ανεπίσημη πρωτεύουσα της νεότερης Ελλάδας, πριν το Ναύπλιο κιόλας. Κάποια από τα πρώτα κτίρια του Καποδίστρια ακόμη υπάρχουν στην πόλη όπως το Ορφανοτροφείο ή το οίκημα που στέγαζε την άτυπη Τράπεζα της Ελλάδος.

Αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει ως παιδιά βιβλία της Ζωρζ Σαρρή. Ίσως το πιο γνωστό απ'όλα είναι ο Θησαυρός της Βαγίας, είχε μάλιστα γυριστεί και σειρά στην ΕΤ1 τη δεκαετία του '80. Η ιστορία εξελίσσεται στην Αίγινα. Εκπληρώνοντας παιδικό όνειρο αποφασίσαμε λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα, να ακολουθήσουμε τα βήματα των πρωταγωνιστών του βιβλίου στις διάφορες τοποθεσίες του νησιού. Όποιος δεν το έχει διαβάσει, ποτέ δεν είναι αργά!

Νυχτερινή άποψη από το λιμάνι της Αίγινας - άσχετο με την πλοκή.

Η Αίγινα, παρά το μικρό της μέγεθος, έχει αρκετά μνημεία. Καθοδόν για την Παλιαχώρα, που είναι η μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού χτισμένη σε έναν λόφο, βρίσκεται το μοναστήρι του αγίου Νεκταρίου. Πολύ όμορφες είναι οι σκάλες που οδηγούν από τη νέα εκκλησία στην παλιά, ανάμεσα σε μπουκαμβίλιες και άλλα λουλούδια.

Δίπλα σχεδόν βρίσκεται η Παλιαχώρα. Από τη μεσαιωνική αυτή πόλη αυτή τη στιγμή σώζονται μόνο 38 εκκλησίες. Η πόλη είχε χτιστεί εκεί προφανώς για το φόβο πειρατών. Όταν ο φόβος εξέλιπε, η ανάπτυξη του νησιού συνεχίστηκε στα παράλια.

Γνωστότερη εκκλησία στην Παλιαχώρα είναι αυτή του αγίου Διονυσίου ή αλλιώς Επισκοπή. Εδώ διαδραματίστηκε μέρος της πλοκής, αφού ήταν αρχικά το μέρος όπου πίστευαν ότι ήταν κρυμμένος ο θησαυρός.

Η Επισκοπή όπως φαίνεται ανεβαίνοντας.

Κιονόκρανο στον προαύλιο χώρο

Συνεχίζοντας, περνάει κανείς από τον Μεσαγρό, καταλήγει στην Αγία Μαρίνα. Το παραθαλάσσιο αυτό χωριό κατά τις δεκαετίες '60 και '70 ήταν κάτι αντίστοιχο της Μυκόνου. Φοιτητικές εκδρομές κατέληγαν εδώ, πολλοί τουρίστες ερχόντουσαν από Πειραιά μόνο για την πλαζ της, ενώ υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση απευθείας από Πειραιά! Αργότερα η πλαζ καταστράφηκε από την άναρχη δόμηση που φτάνει μέχρι τον αιγιαλό. Τώρα δειλά-δειλά επανέρχονται οι τουρίστες.

Επιστρέφοντας κανείς από την Αγία Μαρίνα από τον παραλιακό δρόμο, περνά από το μικρό ψαροχώρι της Βαγίας. Εδώ ήταν το μέρος όπου μένανε οι πρωταγωνιστές του βιβλίου αλλά πέραν τούτου ουδέν. Το χωριό είναι μικρό χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Μια στάση αρκεί.

Λίγο πριν την πόλη της Αίγινας βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας. Οικισμός που κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Αξίζει μια επίσκεψη κυρίως για την θέα προς την πόλη και το λιμάνι.

Σημαντικότερος αρχαιολογικός προορισμός της Αίγινας είναι ο ναός της Αφαίας. Παλιότερα υπήρχε η σύγχυση ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθήνα. Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι το όνομα σημαίνει άφαντη (αφαία) ενώ υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του μύθου.

Ο ναός είναι πώρινος και βρίσκεται σε περίοπτη θέση, αφού έχει θέα προς Πελοπόννησο, Ελευσίνα, Πειραιά και Σαλαμίνα από τη μία και Σούνιο, Κέα, Κύθνο προς την άλλη μεριά. Είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες.Διακρίνεται δε και το ιερό του ναού στο εσωτερικό.

Τα βήματα των "κυνηγών" του θησαυρού της Βαγίας κατέληξαν στον ναό αυτό. Κατά πάσα πιθανότητα, ο θησαυρός βρέθηκε σ'αυτή τη στέρνα. Αυτά ως προς τη μυθοπλασία.

Στην Αίγινα βέβαια υπάρχουν και άλλοι κρυμμένοι θησαυροί. Στην κάτω πλευρά του νησιού στο Όρος, βρίσκεται ο αρχαιότερος βωμός της Ευρώπης αφιερωμένος στον Ελλάνιο Δία, τον Δία δηλαδή όλων των Ελλήνων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις χρονολογείται τρεις γενιές πριν τον Τρωικό πόλεμο. Στον χώρο αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκκλησάκι, γεγονός που φανερώνει γι άλλη μια φορά τη συνέχεια των θρησκειών.

Λίγα μέτρα πιο πάνω βρίσκεται μια τεχνητή στέρνα όπου είναι και ο χώρος που γίνονταν οι τελετές. Η τεχνητή αυτή δεξαμενή διατηρείται ως σήμερα.

Οι παραλίες της Αίγινας είναι κυρίως βραχώδεις. Υπάρχουν βέβαια μερικές που ξεχωρίζουν όπως της Αγίας Μαρίνας ή αυτή της Πέρδικας. Απέναντι από το γραφικό αυτό ψαροχώρι βρίσκεται το νησάκι της Μονής. Το νησάκι αυτό είναι ακατοίκητο και χρησιμεύει ως καταφύγιο για αίγαγρους, παγώνια και λαγούς. Έχει συνέχεια καραβάκι που σε πηγαινοφέρνει με 5 ευρώ. Η παραλία που δένει το καραβάκι έχει beach bar και ξαπλώστρες.

Αν διαθέτει κανείς μια μικρή περιπετειώδη διάθεση, μπορεί να περπατήσει την πίσω βραχώδη παραλία, όπου τα νερά είναι ασύγκριτα καλύτερα. Εκεί υπάρχουν και τα ίχνη από εγκαταστάσεις κάμπινγκ του ΕΟΤ - πλέον δεν επιτρέπεται η διαμονή το βράδυ για την προστασία των ζώων και του νησιού.

Σε μικρή απόσταση από την Αίγινα βρίσκεται φυσικά και το Αγκίστρι. Την επόμενη φορά όμως η βόλτα προς τα εκεί.
Κλείνοντας αυτό το οικογενειακό τετραήμερο, η Αίγινα μας χαιρετά με δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες. Η πρώτη είναι από τον αρχαιολογικό χώρο της Αφαίας, ενώ η δεύτερη από την Κολώνα.

Καλή συνέχεια στην αναζήτηση θησαυρών εύχομαι...

ΥΓ Ο μετριασμός σχολίων ενεργοποιήθηκε γιατί το τελευταίο διάστημα πολλά ιστολόγια δεχτήκαμε "επίθεση" από κινέζικο bot που γέμιζε τις αναρτήσεις με διάφορα περίεργα. Έχουν σταλεί αναφορές στη google και περιμένουμε.
ΥΓ1 Νεότερη ανάρτηση για την Αίγινα στο blogtravels.gr

Στιγμές καλοκαιριού στην πόλη

Το εν τω βάθει καλοκαίρι στην πόλη είναι διαφορετικό από τις παρυφές του. Όσο πλησιάζει ο Αύγουστος, όπου και φεύγει η πλειοψηφία, οι εικόνες αλλάζουν. Η πόλη αδειάζει, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Ούτε οι θερινές εκπτώσεις μπορούν να συγκρατήσουν τον κόσμο που φεύγει, που αναζητά την όαση κάπου εκτός. Θέσεις parking ξεφυτρώνουν παντού. Ολόκληρα συγκροτήματα πολυκατοικιών αδειανά με λίγους θαρραλέους να κρατούν τις επάλξεις. Η ακοή οξύνεται, καθώς λείπει το ατελείωτο βουητό της κίνησης - ένα βουητό που το καταλαβαίνει κανείς πόσο έντονο είναι μόνο όταν σταματήσει. Μέσα σ'αυτή τη θερινή ραστώνη, στιγμές καλοκαιριού μπορούν να ευδοκιμήσουν δίνοντάς μας εικόνες της πόλης διαφορετικές, όμορφες.

Συζήτηση στην αυλή σε μια από τις λίγες μονοκατοικίες που έχουν μείνει. Συνοδεία παγωμένης μπύρας, ρεμβάζοντας την έλλειψη αυτοκινήτων και την ησυχία της γειτονιάς. Έχει κάτι το απόκοσμο αυτή η αίσθηση, αυτή η μοναξιά. Έντονες συζητήσεις προσπαθούν να σπάσουν αυτή την ησυχία, ίσως γιατί δεν την έχουμε συνηθίσει έτσι, ίσως γιατί μας φαίνεται παράξενο. Και κάπου στο βάθος το κρώξιμο ενός πουλιού. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία πραγματική επαφή με τη φύση;

Βραδινή βόλτα με το αυτοκίνητο στην πόλη. Όταν είναι άδεια η πόλη, φαντάζει όμορφη. Κλισέ μεν, αλλά ισχύει ότι δεν είναι τόσο άσχημη η Αθήνα, εμείς είμαστε πολλοί και την ασχημαίνουμε. Οπότε όταν φεύγουμε ή έστω όταν αραιώνουμε, τότε αυτή ξαναβρίσκει την ομορφιά της. Ώρα για βόλτες, λοιπόν, στο κέντρο, στις γειτονιές, στις λεωφόρους για μια οπτική διαφορετική, μια οπτική που απέχει μακράν από αυτή που την έχουμε συνηθίσει. Πώς φαίνεται η Κατεχάκη ή η Κηφισίας όταν δεν είναι πηγμένες στα αυτοκίνητα;

Πρωινό στο μπαλκόνι. Με τα τζιτζίκια να προσπαθούν να δώσουν το δικό τους κονσέρτο λίγο πριν η ζέστη γίνει ανυπόφορη. Με τα αυτοκίνητα να περνάνε σποραδικά σε βαθμό που να προκαλεί έκπληξη η κάθε διέλευση. Με τον καφέ και το χυμό να δροσίζουν λίγο πριν τη βουτιά από ψηλά. Με τους γείτονες ανήσυχα ήσυχους. Καλοκαιρινό κομμάτι της πόλης και αυτό.

Σ'αυτούς που μένουν για να απολαύσουν αυτές τις στιγμές. Σ'αυτούς που θα πηγαινοέρχονται και θα παίρνουν μερικές ανάσες πόλεις ενδιάμεσα στους πολύβουους προορισμούς τους. Η Αθήνα μένει εδώ, αναπνέει και αφουγκράζεται... Αυτές οι στιγμές είναι που δίνουν αξία. Καλό καλοκαίρι ό,τι και αν κάνουμε.

Άντε να φεύγουμε

Οι μέρες τελειώνουν. Και αυτή η περίοδος οδεύει στη λήξη της. Οι εκκρεμότητες έχουν τακτοποιηθεί, αβαρίες της τελευταίας στιγμής δε γίνονται δεκτές, η διάθεση ανεβοκατεβαίνει από την απαλεψιά στην ανεξήγητα ηλίθια καλή διάθεση που σπάει τα νεύρα των άλλων, το τελευταίο γεύμα με την εταιρία πραγματοποιήθηκε, οι πελάτες την έχουν κάνει εδώ και πολύ καιρό, το επίδομα μπαίνει όπου να'ναι και εμείς όπου φύγει-φύγει. Προς το παρόν νοερά, απ'το επόμενο ΣΚ και στην πραγματικότητα!

Πρώτη στάση Αίγινα. Νησί κοντινό στην Αθήνα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χαραγμένο στην μνήμη αρκετών από τον Θησαυρό της Βαγίας της Ζωρζ Σαρή. Παρόλο που στενοί συγγενείς έχουν σπίτι εκεί δεν έχω αξιωθεί να πάω μέχρι στιγμής. Οπότε φέτος θα την κάνω την εξόρμηση. Υπάρχουν αρκετά που θέλω να δω, κυρίαρχο όλων ο ναός της Αφαίας Αθηνάς. Τρεις περίπου μέρες είναι αρκετές.

Δεύτερη και γρήγορα στάση για το πρώτο ΠΣΚ του Αυγούστου στο Μαρμάρι Εύβοιας. Εκεί θα μαζευτεί μέρος της φοιτητικής παρέας για να γιορτάσουμε για άλλη μια φορά τα έντεκα χρόνια γνωριμίας μας. Άνδρο θέλαμε βέβαια, αλλά δεν υπήρχε τίποτε από δωμάτια.

Τρίτη στάση στην μαγευτική και εξωτική Λάρισα. Το προσκύνημα στην πατρίδα επιβάλλεται. Φίλοι από το σχολείο, τη γειτονιά, συγγενείς στο χωριό και όχι μόνο, μέρη αγαπημένα γεμάτα αναμνήσεις με περιμένουν και φέτος. Αν και η διαμονή θα περιοριστεί σε τέσσερις μέρες μόνο...

Τέταρτη στάση Πάρος. Φέτος έτυχε να ξαναπάω για επαγγελματικούς λόγους, οπότε τώρα είναι καιρός για διασκέδαση. Βοηθάει και η σύνθεση της παρέας που αποτελείται από τέσσερις μαντράχαλους - ένας εκ των οποίων διαθέτει το σπίτι και το μεταφορικό μέσο. Ποιότητα και οικονομία!

Πέμπτη στάση Ικαρία. Το εναλλακτικό νησί που ή θα μισήσεις ή θα λατρέψεις, λένε όσοι το έχουν επισκεφτεί. Ομολογουμένως θα είναι η πρώτη φορά για μένα, οπότε το περιμένω πώς και πώς. Δεδομένου ότι θα βρισκόμαστε εκεί και τον Δεκαπενταύγουστο, είναι ευκαιρία να ζήσουμε και τα περίφημα πανηγύρια του νησιού. Το πήγαινε-έλα στο νησί υπερπαραγωγή: έχει καράβι απευθείας από Πάρο οπότε δεν χρειάζεται να γυρίσω Πειραιά, για 16 του μήνα όμως επιστροφή δεν είχε τίποτε! Τελικά θα πάρω το καράβι για Σάμο και από εκεί αεροπορικώς - το δωρεάν εισιτήριο της Aegean να'ναι καλά.

Έκτη στάση και τελευταία Ρίγα-Ταλίν-Ελσκίνκι. Με εισιτήρια κλεισμένα από πέρσι τον Οκτώβρη, οι χώρες της Βαλτικής είναι έτοιμες να μας υποδεχτούν. Την περίοδο αυτή θα πούμε τη νύχτα...μέρα! Αυτό γιατί είναι η εποχή των μεγάλων ημερών και των ανύπαρκτων νυχτών. Για να δούμε τι θα δούμε και εκεί! Μια ιδέα για τη Ρίγα μας δώσανε πέρυσι οι τρελοτουρίστες.

Στάση επόμενη επιστροφή στη ζούγκλα και δουλειά, βεβαίως-βεβαίως. Σημαντικές εξελίξεις αναμένονται περί τα τέλη Σεπτέμβρη, αλλά ας μην βιαζόμαστε. Οι διακοπές είναι προ των πυλών! Κάνοντας έναν γρήγορο απολογισμό για όλα αυτά θα χρειαστούν περίπου 3+3+4+5+5+8=28 μέρες, όσες δηλαδή και οι μέρες που κλείνει η εταιρία τον Αύγουστο! Όσο για τα κόστη γενικά θα είναι χαμηλά - ακτοπλοϊκά και φόροι αεροδρομίου μόνο για εντός περίπου 100 ευρώ, αεροπορικά εξωτερικού κάτω από 200 ευρώ. Τελικά μου φαίνεται το μεγαλύτερο έξοδο θα είναι το Αθήνα-Λάρισα-Αθήνα οδικώς.

Ενδιάμεσα θα έχω επαφή με το Ίντνερνετ αλλά όχι συχνή, φαντάζομαι. Οπότε δε χανόμαστε! Μέχρι να περάσουν οι τελευταίες μέρες στη δουλειά... Καλές διακοπές σε όλους μας!

Λίγο πριν και φέτος...βιβλιοπροτάσεις

Οι διακοπές πλησιάζουν. Σχεδόν τις αγγίζουμε. Άλλοι τις έχουν αδράξει ήδη, κάποιοι έρχονται και φεύγουν, ορισμένοι περιμένουν να γυρίσουμε για να μας κουνήσουν μαντήλι. Ο πρώτος μίνι καύσωνας βρίσκεται προ των πυλών. Η αλήθεια είναι ότι μας άργησε φέτος γιατί το τροπικό κλίμα ήρθε να εγκατασταθεί εδώ. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί κάθε σχεδόν απόγευμα έβρεχε στη μισή Ελλάδα, πρέπει να'χουμε μετακομίσει στους τροπικούς και δεν το έχουμε καταλάβει. Άσχετη σκέψη τώρα, αλλά όλο αυτό το νερό μήπως πήγε χαμένο; Γιατί δε βλέπω να έγινε καμιά προσπάθεια συγκέντρωσής του. Μην πούμε αργότερα πάλι το νερό νεράκι. Κλείνει η άσχετη παρένθεση.

Διακοπές, λοιπόν, ετοιμάζουμε οι περισσότεροι. Μικρότερες ή μεγαλύτερες αυτό εξαρτάται από την άδεια, την οικονομική κατάσταση, τα συνοδά μέλη (βλέπε νεογέννητα κτλ) και άλλα. Οι βαλίτσες γεμίζουν, ψωνίζουμε τα απαραίτητα και γενικότερα προσέχουμε για να έχουμε. Οδικώς, αεροπορικώς, ακτοπλοϊκώς οι ώρες είναι πολλές, ειδικά αν υπάρχουν και ανταποκρίσεις. Απαραίτητη συντροφιά και φέτος λοιπόν τα βιβλία. Είτε παλιότερα που έχουμε διαβάσει και ξεσκονίζουμε, είτε βιβλία που αγοράσαμε μες στο χειμώνα και δεν έχουμε προλάβει να τελειώσουμε, είτε πάλι νέες αγορές που θα μας συντροφεύσουν ορισμένες ώρες χαλάρωσης και μετάβασης. Μετά τις αντίστοιχες περσινές προτάσεις, ώρα για τις φετινές.

Η πρώτη αφορά σε μια τριλογία που μας προέκυψε τετραλογία. Αναφέρομαι στα βιβλία της Stephanie Meyer Έπος του Λυκόφωτος (Λυκόφως, Νέα Σελήνη και Έκλειψη - εν αναμονή του τέταρτου και τελευταίου με τον τίτλο Χαραυγή). Όλα τους παγκόσμια Best Seller που διαβάζονται ευχάριστα. Ιστορία παράδοξης αγάπης όπου βρικόλακες διαφορετικοί απ'ό,τι τους έχουμε συνηθίσει, λυκάνθρωποι περισσότερο ανθρώπινη και στη μέση μια κοπέλα που ενώνει τις δύο πλευρές. Από τις καλύτερες επιλογές κατά τη γνώμη μου για φέτος το καλοκαίρι. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα θέλετε να τα διαβάσετε όλα μονομιάς, καθότι στο τέλος κάθε βιβλίο βρίσκεται ενσωματωμένο το πρώτο κεφάλαιο του επόμενου... Ομολογώ ότι το έξυπνο αυτό κόλπο με καθήλωσε!

Επόμενη επιλογή από τα εγχώρια και μάλιστα από μία συν-blogger, την Μαρία Τζιρίτα. Αρκετοί φαντάζομαι θα την γνωρίζουμε μέσα από τα blogs αλλά και από τα βιβλία της. Το μυθιστόρημά της Το παιδί της αγάπης (πρώτο της βιβλίο αν δεν κάνω λάθος) είναι ήδη best seller. Πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που έτσι απλά το μετέτρεψαν σε άνθρωπο-βαλίτσα. Το δεύτερό της βιβλίο που κυκλοφόρησε πιο πρόσφατα λέγεται Μάτια μου. Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου. Προτεινόμενο και αυτό!

Επειδή τα φετινά μου ταξίδια συμπεριλαμβάνουν αρκετές μετακινήσεις, όποιο άλλο βιβλίο έχετε να προτείνετε για φέτος το καλοκαίρι, ευπρόσδεκτο! Θα περιμένω τις προτάσεις σας στα σχόλια. Μέχρι να φύγουμε, προλαβαίνουμε να εφοδιαστούμε...

Σπέτσες: Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Το ΠΣΚ που μόλις πέρασε με βρήκε στο ορμητήριο των Τρελοτουριστών, τις Σπέτσες για...εκπαιδευτικούς σκοπούς. Νησί του Αργοσαρωνικού, αρχοντικό, με πολλούς καπεταναίους, που όλοι το θυμόμαστε από τα έργα με την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Τρεις ώρες περίπου από Αθήνα, είκοσι λεπτά από Κόστα (Πόρτο Χέλι) αν θέλει κανείς να πάει οδικώς. Ένα νησί που κρατάει ακόμη χαρακτήρα όπου οι μετακινήσεις γίνονται με θαλάσσια ταξί, άμαξες, ποδήλατα και λεωφορεία που θυμίζουν λίγο την Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και τον Αλήτη.

Παρασκευή μεσημέρι φτάσαμε και φύγαμε κατευθείαν για Βρέλλο. Από τις πιο κοντινές παραλίες με λεωφορείο (1,5 ευρώ εισιτήριο) που διαθέτει ξαπλώστρες και beach bar. Γενικά οι παραλίες του νησιού είναι μικρές σχετικά με βότσαλο. Ήπιαμε τις μπύρες μας στην παραλία και γυρίσαμε στον Άγιο Μάμα για φαγητό. Το βράδυ έφτασε και το μεγαλύτερο κομμάτι του γκρουπ και ξεχυθήκαμε μπαρότσαρκα στο Παλιό Λιμάνι. Μεγαλύτερη στάση και πιο κεφάτη στο Μουράγιο. Ξεκινώντας σχετικά χαλαρά, καταλήξαμε να χορεύουμε και να χοροπηδάμε 4 ώρες με τέτοια μανία που οι γύρω μας κοιτούσαν απορημένοι! Και λογιών-λογιών ηλικίες, από 25 ως και 45. Άμα το'χει ο άνθρωπος, το'χει, πάει και τελείωσε. Και δεν ήταν το αλκοόλ η κινητοποιός δύναμη. Πώς να συμβαίνει άραγε να περνάς τόσο αυθόρμητα όμορφα με ανθρώπους που γνωρίζεις τόσο λίγο;

Η επόμενη μέρα ή μάλλον μεσημέρι μας βρήκε με το καραβάκι για Αγίους Αναργύρους. Πρακτικά κάναμε τον γύρο του νησιού. Τα θαλάσσια ταξί απλησίαστα - για την συγκεκριμένη παραλία είναι 63 ευρώ η διαδρομή και μέχρι 8 άτομα, ενώ το καραβάκι 9 ευρώ με επιστροφή. Μόνο μειονέκτημα ότι γυρνάει σχετικά νωρίς, 6 η ώρα το τελευταίο δρομολόγιο. Η παραλία συμπαθητική και σχετικά ήρεμη. Όλα τα λεφτά όμως η ξενάγηση στο νησί του γέρου πλοιάρχου. Μάθαμε για όλες τις βίλες του νησιού, για τις ξέρες, τα βράχια, την ιστορία και όχι μόνο. Συναντήσαμε μέρη που βλέπουμε συχνά σε ταινίες (όπως η σπηλιά που πήγε η Καρέζη με τον Μπάρκουλη στο Τζένη-Τζένη) ή το μέρος όπου "ξαπόστασε" η ωραία Ελένη με τον Πάρη όταν φύγανε από Σπάρτη.

Η δεύτερη βραδιά ξεκίνησε πιο χαλαρά. Εκείνο που έκανε εντύπωση ήταν ότι μας σταματούσαν από τα άλλα εκπαιδευτικά γκρουπ και μας ρωτούσαν για την χθεσινή βραδιά. Από εγκωμιαστικά σχόλια περί χορευτικών ικανοτήτων και Πες μας τι πίνεις και δε μας δίνεις μέχρι κακεντρέχιες τύπου Δε βγαίνετε στην Αθήνα καθόλου... Τι έκανες παιδί μου στις Σπέτσες, θα ρωτά η έρμη μάνα. Εντύπωση μάνα, είναι η σωστή απάντηση! Αρχικά ποτό στο Stavento (ψιλομπόμπα), έπειτα για ελαφρύ λίκνισμα στο BBack (όλα αυτά στο Παλιό Λιμάνι) και τέλος οι ηρωικοί της παρέας στο ΕΜΠΑΤΗ. Το καλοκαίρι το γνωστό αθηναϊκό μαγαζί μετακομίζει στις Σπέτσες. Οποία σύμπτωση ότι είχε έναρξη τις μέρες που ήμασταν εμείς κάτω! Φυσικά η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και απολαύσαμε τα άσματα του Σπυράκου (Ο έρωτας με έρωτα περνάει) και της αχΣαμπρίνας (Boom Boom) μέχρι πρωίας! Ο ήλιος είχε ήδη ανατείλει όταν επιστρέψαμε κοιτώντας με μισόκλειστα μάτια τα αποτελέσματα του λουλουδοπόλεμου στα παντελόνια μας, έχει να πέσει πολλή χλωρίνη στο άσπρο παντελόνι. Από τα αγαπημένα του καλοκαιριού η πρωινή επιστροφή από ξενύχτι.

3 ώρες μετά πήγαμε για την τελευταία βουτιά στο Καϊκι - 5 λεπτά από το κέντρο, από τις πλέον οργανωμένες παραλίες. Λιώσιμο στην ξαπλώστρα με αποτέλεσμα κοκκίνισμα, μερικές βουτιές χαλάρωσης και ετοιμασία για επιστροφή στην Αθήνα με τη συνοδεία των απαραίτητων αμυγδαλωτών. Ευτυχώς στην Αθήνα μας περίμενε η δροσιά της απογευματινής βροχής.

Γενικό συμπέρασμα του 3ημέρου; Δε χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να περάσεις καλά, ούτε καν να προσπαθήσεις για να τις δημιουργήσεις. Καλή διάθεση μόνο και τα υπόλοιπα έρχονται. Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα, λοιπόν...


ΥΓ Φωτογραφίες θα αργήσουν καθότι είναι μοιρασμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα της Αθήνας.

ΥΓ1 Οι έντονες εντυπώσεις μου από το νησί έχουν προϊστορία. Όταν ήμουν 3 χρονών είχαμε πάει οικογενειακώς στις Σπέτσες. Εκεί που καθόμουν αμέριμνος και έτρωγα ένα μήλο, μια μέλισσα κάθησε πάνω στο φρούτο μου. Φυσικά την δάγκωσα, με τσίμπησε στη γλώσσα η οποία πρήστηκε και είχαμε τρεχάματα. Τέλος καλό βέβαια αλλά, υποσυνείδητα μάλλον, είχα να πάω στο νησί από τότε! Μας συνδέει προφανώς κάτι διαφορετικό και μ'αυτό το νησί.

Η ζωή τραβάει τον ανη-Φόρο...*

Το ταμείο είναι μείον. Αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Τόσο μείον που αστεία μέτρα προσπαθούν να εφαρμοστούν. Η "τακτοποίηση" και όχι νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων είναι ένα από αυτά. Μετάφραση; Το ταμείο έχει ανάγκη από ζεστό χρήμα. Νέοι φόροι επιβάλλονται. Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις οικονομικές γνώσεις αντιλαμβάνεται ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν επιβάλλεις νέους φόρους, αντίθετα τους μειώνεις έτσι ώστε να προσελκύσεις επενδύσεις και να αυξήσεις την κατανάλωση που οδηγεί μεσοπρόθεσμα σε περισσότερα έσοδα. Αλλά αυτά τα μέτρα απαιτούν προγραμματισμό, κάτι που φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες μάλλον αγνοούν. Και συνήθως αυτούς τους φόρους καλούνται να τους πληρώσουν αυτοί που έχουν ήδη πληρώσει...

Τυπικό παράδειγμα μια βόλτα για καφέ. Ένα παγωμένο τσάι και ένας καφές. Τον τελευταίο καιρό ζητάω τον λογαριασμό μαζί και την απόδειξη. Συγκεκριμένα "Μπορείτε να μας φέρετε την απόδειξη να σας πληρώσουμε;". Αρχίζει το γκαρσόνι ιστορίες ότι την ώρα που εκδίδανε την απόδειξη, πιάστηκε το χαρτί στη μηχανή κτλ κτλ. Επιμένω να ζητάω την απόδειξη. Χωρίς αυτή δεν κάνω κίνηση να πληρώσω, φυσικά. Εν τέλει και με ύφος χιλίων καρδιναλίων μου την φέρνει, πληρώνεται χωρίς πουρμπουάρ φυσικά και φεύγουμε. Φυσικά το μαγαζί μόλις μας έχασε από πελάτες.

Τι κοινό έχει η πρώτη ιστορία με τη δεύτερη; Μέρος της φοροϋστέρησης προέρχεται από τη φοροδιαφυγή. Ποιοι φοροδιαφεύγουν; Αρκετοί καταστηματάρχες, πάροχοι υπηρεσιών, ελεύθεροι επαγγελματιές κτλ. Και λέω αρκετοί γιατί υπάρχουν ασφαλώς και νομοταγείς. Ποιοι όμως αγοράζουν άραγε τις υπηρεσίες όλων αυτών; Η εύκολη απάντηση είναι να τους κυνηγήσει το κράτος. Συμφωνώ. Το κράτος όμως και ειδικά στην παρούσα κατάσταση αδυνατεί για τους χι-ψι λόγους να το κάνει. Οπότε τι μένει; Η ενεργοποίησή μας ως πολίτες και καταναλωτές.

Και γιατί να μπούμε σ'αυτή τη διαδικασία, θα ρωτήσει κάποιος άλλος; Απλούστατα γιατί αυτά τα έσοδα που λείπουν, φίλτατε, τα έχουμε πληρώσει αρκετοί από εμάς εις τριπλούν. Ποιοι είμαστε οι εμείς; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι νομοταγείς πολίτες. Και γιατί εις τριπλούν; Μία φορά ως φόρο στο μισθό μας. Δεύτερη φορά ως ΦΠΑ στο κατάστημα, επαγγελματία κτλ ο οποίος δεν τον αποδίδει ως όφειλε στο κράτος και φυσικά τον έχει εισπράξει από εμάς - μιλάμε για χρήματα που φεύγουν από την τσέπη μας και πάνε στην τσέπη του επιτήδειου, καθαρή απάτη δηλαδή. Και τρίτη φορά γιατί από τη στιγμή που το κράτος υστερεί σε έσοδα επιβάλλει νέους φόρους που πάλι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε. Ουσιαστικά ο κάθε επιτήδειος που δεν πληρώνει, επιβαρύνει επιπλέον τον καθένα από εμάς.

Πόσο θα άλλαζαν άραγε τα πράγματα αν εμείς κάναμε την απλή κίνηση να διεκδικούμε αυτό που έχουμε πληρώσει; Να διεκδικούμε δηλαδή ως πολίτες και καταναλωτές τα νόμιμα και τα αυτονόητα. Αν την επόμενη φορά αντί να ζητήσουμε απλώς τον λογαριασμό, ζητήσουμε να μας φέρουν την νόμιμη απόδειξη για να πληρώσουμε;

*εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Γ.Ρίτσου μελοποιημένο από τον Θεοδωράκη

Δροσερά καλοκαιρινά

Ενόψει διακοπών, το πήγαινε-έλα είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Άλλοι φεύγουν για διακοπές, άλλοι έρχονται, άλλοι απλώς περιμένουν. Μέσα σ'αυτό το κλίμα δύο κουλά για να'χουμε να πορευόμαστε.

Κουλό νο1: Κατεβαίνανε δύο γνωστοί με ΚΤΕΛ από Λάρισα με κατεύθυνση προς Πειραιά. Κάποια στιγμή περάσανε, όπως συμβαίνει συνήθως, από τις Θερμοπύλες. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος.

-Ρε συ, θύμησέ μου πώς τον λένε αυτόν στο άγαλμα.

-Πλάκα κάνεις έτσι ότι δε θυμάσαι...

-Άστο, το'χω. Θυμήθηκα, ο Περικλής είναι.

-Λεωνίδας βρε άσχετο!

-Α γεια σου! Και δε θυμόμουνα το επίθετο...
Όλο το λεωφορείο έσκασε στα γέλια, εννοείται.

Κουλό νο2: Ετοιμαζόμασταν να πάμε το Σάββατο που μας πέρασε στην Επίδαυρο στις Νεφέλες του Αριστοφάνη από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είχαμε το τρελό μπουρίνι που πλημμύρισε τα πάντα. Πάνω που περιμέναμε να δούμε αν θα βγει ανακοίνωση για την παράσταση, χτυπάει το τηλέφωνο της συνοδού μου και ακολουθεί ο χαρισματικός διάλογος.

-Έλα βρε, τι γίνεται. Έμαθα βρέχει και δε θα πάτε τελικά στην παράσταση.

-Έτσι φαίνεται. Τρελή γκαντεμιά, μια φορά είπα να πάω και γω Επίδαυρο.

-Ε καλά τι σκας βρε; Δεν είναι κλειστό το θέατρο από πάνω;

-...

-Κοτσάνα είπα ε; Άστο, κάνε ό,τι δεν άκουσες...

Η παράσταση παρεμπιπτόντως έγινε κανονικά. Ο ουρανός ήταν ξάστερος, η παράσταση δε αρκετά καλή. Μία φορά τουλάχιστον το χρόνο το προσκύνημα στην Επίδαυρο έχει την αξία του. Η τοποθεσία είναι μαγευτική, το θέατρο μοναδικό όπως και η εμπειρία του να βλέπεις παράσταση στον ίδιο χώρο που βλέπανε οι πρόγονοί μας 2 χιλιάδες και χρόνια πριν με τη συνοδεία των τζιτζικιών. Όποιος δεν το έχει ζήσει, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

ΥΓ Άσχετο: Τελικά στην Πλάκα άμα ψάξει κανείς υπάρχουν μαγαζιά που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα τουριστικά. Και καλό φαγητό, άψογη εξυπηρέτηση και φυσιολογικά τσιμπημένες τιμές.

Ρώμη: Βατικανό, Κολοσσαίο, Άγγελοι και Δαίμονες (2/2)

Ο χαρακτηρισμός Αιώνια Πόλη προήλθε από το γεγονός ότι η Ρώμη κατοικείται πάνω από τα αρχαία χρόνια. Επί χρόνια ήταν πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους που εξαπλώθηκε σε όλη τη Μεσόγειο. Επιπλέον υπήρξε και συνεχίζει να είναι η έδρα των Παπών. Στα σπλάχνα της Ρώμης βρίσκεται το Βατικανό, το μικρότερο κρατίδιο της Ευρώπης. Η Ρώμη ως φόντο έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές ταινίες, με πιο πρόσφατη την ταινία Άγγελοι και Δαίμονες (ελληνική μετάφραση Illuminati) από το ομώνυμο βιβλίο του Dan Brown (συγγραφέα και του Κώδικα Ντα Βίντσι). Αρχαιότητα και Αναγέννηση συνυπάρχουν ομάλα σ'αυτή την πόλη - ζωντανό μουσείο.

Στο δρόμο για το Βατικανό βρίσκεται το Castel Sant'Angelo, μπροστά στον Τίβερη. Αρχικά χτίστηκε σαν Μαυσωλείο του Αδριανού, αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν οχυρό, φυλακή και τώρα είναι μουσείο. Στην κορυφή του βρίσκεται ο Αρχάγγελος που βάζει το σπαθί του στο θηκάρι. Ιδιαίτερο στοιχείο ότι το κτίριο είναι κυλινδρικό. Το κάστρο αποτελεί βασικό σημείο της πλοκής και στην όπερα Tosca του Puccini.

Καλύτερη πρόσβαση και θέα έχει κανείς διασχίζοντας την Γέφυρα των Αγγέλων που ενώνει σ'εκείνο το σημείο τις όχθες του Τίβερη. Στην κορυφή του υπάρχει ένα καφέ με πολύ καλή θέα στην πόλη.

Περπατώντας κανείς με τα πόδια προς το Βατικανό βλέπει και το Passetto. Είναι ένας οχυρωμένος διάδρομος που ενώνει το Castel Sant'Angelo με το Βατικανό. Το χρησιμοποιούσαν οι Πάπες ως έξοδο διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Φυσικά αποτελεί και σημαντικό κομμάτι της πλοκής στο Illuminati.

Μετά από 5' περίπου λεπτά περπάτημα φτάνει κανείς στο Βατικανό. Τα κάγκελα χωρίζουν το παπικό κρατίδιο από τη Ρώμη και το υπόλοιπο ιταλικό κράτος. Ο Άγιος Πέτρος φυσικά ξεχωρίζει επιβλητικός, αμέσως μετά την περίφημη πλατεία.

Στη μέση της πλατείας βρίσκεται ένας οβελίσκος και ένα συντριβάνι, κομμάτι και αυτό της πλοκής στο Angels and Demons. Γύρω από το συντριβάνι βρίσκονται σε λιθογραφίες οι άνεμοι της αρχαιότητας. Δεξιά και αριστερά από το συντριβάνι βρίσκονται δύο χάλκινοι δίσκοι στο πάτωμα της πλατείας. Αν σταθεί κανείς εκεί και κοιτάξει την πλησιέστερη συστοιχία από κολώνες, παρατηρεί μια οπτική απάτη: οι κολώνες από τρεις φαίνονται μία! Μια προοπτική που έδωσε ο Μπερνίνι όταν σχεδίασε την πλατεία και τους κίονες.

Αφού περάσει κανείς τον έλεγχο, μπαίνει στον Άγιο Πέτρο. Προσοχή στην ενδυμασία, κυρίως για τις κυρίες. Βασικότερη επιλογή μετά είναι να μπει κανείς στην περίφημη βασιλική του Αγίου Πέτρου και οι κατακόμβες. Στις κατακόμβες βρίσκονται οστά αγίων, εικάζεται και αυτά του Αγίου Πέτρου. Παρεμπιπτόντως ο ναός έχει χτιστεί πάνω από το σημείο όπου σταυρώθηκε ο άγιος.

Η εκκλησία είναι εντυπωσιακή σε μέγεθος. Μην παραλείψετε εκθέματα όπως η περίφημη Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, όπου αναπαριστά την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση. Ο τρούλος είναι έργο επίσης του Μιχαήλ Αγγέλου.

Δεξιά από την είσοδο της πλατείας του Αγίου Πέτρου βρίσκεται η είσοδος για τα μουσεία του Βατικανού. Εκεί βρίσκεται και η περίφημη Καπέλα Σιστίνα ή Καπέλα Σιξτίνα. Τα μουσεία του Βατικανού είναι ουσιαστικά ένα ορθογώνιο. Στη μία πλευρά είναι η είσοδος και στο τέλος του ορθογώνιου αυτού είναι η Καπέλα Σιστίνα. Έτσι αναγκαστικά περνάει ο επισκέπτης από παντού.

Στη διαδρομή πάντως έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία. Ξεχωρίζει η περίφημη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ όπου αναπαριστώνται οι μεγαλύτεροι αρχαίοι φιλόσοφοι.

Καταλήγει κανείς στην Καπέλα Σιστίνα. Ένα παρεκκλήσι μοναδικό σίγουρα με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες ιδιαίτερες. Έργο αρκετών, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιχαήλ Άγγελος. Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, το έμαθα αφού τράβηξα την συγκεκριμένη.

Φεύγοντας από το Βατικανό και περπατώντας κατά μήκος του Τίβερη συναντά το νησάκι του Τίβερη, την περίφημη Isola Tiberina. Ένα νησάκι που έχει πάρει το σχήμα καραβιού το οποίο στεγάζει ένα νοσοκομείο και όχι μόνο. Υποτίθεται ότι εκεί βρέθηκε ένα φίδι - αφιέρωμα στο θεό Ασκληπιό.

Σχετικά κοντά βρίσκεται η Piazza Navona. Μία πλατεία γεμάτη από καφέ στο ίδιο μέρος όπου παλιότερα βρισκόταν ο ιππόδρομος της Ρώμης. Εκτός από ιπποδρομίες και θεάματα, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια αρκετές φορές πλημμύριζαν την πλατεία και διοργάνωναν ναυμαχίες!

Στο κέντρο της έχει ένα ακόμη συντριβάνι έργο του Μπερνίνι, το συντριβάνι των 4 ποταμών. Στη βάση του οβελίσκου βρίσκονται οι τέσσερις γνωστότεροι ποταμοί από τέσσερις ηπείρους. Ο Νείλος, ο Γάγγης, ο Ρίο ντε λα Πλάτα και ο Δούναβης. Καθένας έχει τους συμβολισμούς του. Ο Νείλος για παράδειγμα έχει κάλυμμα στο κεφάλι γιατί την εποχή που χτίστηκε το συντριβάνι δεν ήταν ακόμη γνωστές οι πηγές του.

Η Ρώμη όμως έχει και την αρχαία πλευρά της. Αυτή εκτείνεται κυρίως πίσω από το λόφο του Καπιτωλίου. Εκεί βρίσκεται το Forum Romanum και το Κολοσσαίο. Επειδή ο χρόνος δεν επαρκούσε και ο ήλιος έκαιγε, το προσεγγίσαμε από την εξωτερική πλευρά μόνο.

Μ'αυτά και μ'αυτά το επαγγελματικό ταξίδι στη Ρώμη έφτασε στο τέλος του. Το νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι καλού-κακού το έριξα, η πόλη όμως από μόνη της σε καλεί χωρίς να το καταλάβεις. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λοιπόν! Μέχρι την επόμενη φορά...

Update: Αναλυτικός οδηγός της πόλης της Ρώμης αλλά και ξεχωριστή ανάρτηση με τα διαδικαστικά ταξιδιού στην αιώνια πόλη.