Η λούμπα που μπορεί να γίνει τουλούμπα*

Η καθημερινότητα είναι μεγάλη υπόθεση. Βοηθά όλους μας να βάλουμε τάξη στο χάος της πληροφόρησης και των διεργασιών που συμβαίνουν γύρω μας. Από την άλλη είναι και λούμπα. Λούμπα στην οποία εύκολα μπορεί κανείς να πέσει χωρίς να το καταλάβει.  Περιχαρακωνόμαστε τόσο πολύ γύρω από αυτή την καθημερινότητα που όταν πάει έστω και λίγο να αλλάξει αντιδρούμε βουλιάζοντας ολοένα και περισσότερο στη λούμπα. Η αιτία ίσως να βρίσκεται σε παλιότερη συζήτηση περί Άδυτου του ασυνείδητου.

Πολύ συχνά παραπονιόμαστε για την Αθήνα (και κατ'επέκταση τις πόλεις) και το χάος της. Για την τρέλα που αυτή βγάζει, για την κίνηση, την αποξένωση και πολλά άλλα. Σίγουρα έχουν βάση όλα αυτά. Σίγουρα συμβαίνουν. Μήπως όμως είναι μια λούμπα; Μια καραμέλα που είναι εύκολο να πιπιλιστεί;

Χθες το μεσημέρι εκατό περίπου άνθρωποι μαζευτήκαμε σε δύο οικόπεδα στο κέντρο της πόλης έπειτα από πρόσκληση των atenistas. Το τι είναι και τι κάνουν μπορεί κανείς να το βρει στο site τους. Την προηγούμενη βδομάδα ήταν άλλα δύο οικόπεδα στο Θησείο, μερικές ζαρντινιέρες και άλλες μικρότερες και μεγαλύτερες δράσεις. Είναι μια απόπειρα να αφυπνιστούμε οι Αθηναίοι, αρχικά, οι κάτοικοι των πόλεων, σε δεύτερο χρόνο και να μάθουμε να αγαπάμε τις πόλεις μας, να αγαπάμε αυτό που μας περιβάλλει και στο οποίοι διαβιούμε. Να μην πέφτουμε στη λούμπα και να ρίχνουμε την ευθύνη μόνο στους άλλους ή στους πολιτικούς - έχουν ευθύνες σίγουρα, αλλά ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω από αυτούς μόνο; Μετά από 4 περίπου ώρες, αρκετά σκαλίσματα, τσαπίσματα, φυτέματα και λοιπούς καλλωπισμούς τα οικόπεδα παραδόθηκαν στους πολίτες και πάλι καθαρά και όμορφα. Τα αποτελέσματα εμφανή.

Μονοπάτι που οδηγεί...

...στο παρτέρι που στήθηκε στον χώρο μετά τον στολισμό.

Στο τέλος κληθήκαμε να γράψουμε τι σημαίνει Αθήνα για τον καθένα από εμάς. Μαζεύτηκαν σίγουρα καλές ιδέες...

Σήμερα Κυριακή είχαμε τα 2500 χρόνια από την μάχη του Μαραθώνα όπου οι αρχαίοι Αθηναίοι μαζί με τους Πλαταιείς κατατρόπωσαν την δεκαπλάσια δύναμη των Περσών. Μία μάχη για την ελευθερία έναντι στους κατακτητές, μια μάχη που σηματοδότησε την έναρξη του Χρυσού Αιώνα του Περικλέους, ίσως της λαμπρότερης χρονικής περιόδου της αρχαίας ελληνικής ιστορίας με την εδραίωση της δημοκρατίας, ανάπτυξης των τεχνών και άλλα. Ως αποτέλεσμα αυτής της μάχης γεννήθηκε και η ιδέα του Μαραθωνίου, όταν αθηναίος οπλίτης έτρεξε την διαδρομή για να μεταφέρει, λίγο πριν ξεψυχήσει από την προσπάθεια, όλο αυτό το μεγαλείο και να ηρεμήσει τους εναπομείναντες στην πόλη με το απλό Νενικήκαμεν. Βοηθούμενοι από τον καιρό, αρκετός κόσμος κατέβηκε στο κέντρο για να χειροκροτήσει, να χαρεί. Οι αθλητές κάνανε καλά την δουλειά τους. Η ουσία κατ'εμέ κρύβεται στους πραγματικούς ήρωες που τρέχανε στα πλαίσια αυτής της ιδέας. Πρόσθετη μνεία όσους ξένους ήρθανε από πολλά μέρη για να συμμετέχουν στην ιδέα. Και έβλεπε κανείς την χαρά στα πρόσωπα όλων που τερματίζαν έχοντας διανύσει (χωρίς πάντα να νοιάζονται για τον χρόνο) την κλασική διαδρομή, εκεί που γεννήθηκε η ιδέα. Η Αθήνα λοιπόν είχε για άλλη μια φορά κάτι να δώσει.

Ευκαιρίες να ξεφύγουμε από την λούμπα, λοιπόν, υπάρχουν. Ακόμη και ως θεατές, ακόμη και ως κοινό που παροτρύνει αυτούς που το τολμούν. Άδικο δεν είναι όμως να μπορούμε και να μην γευόμαστε την τουλούμπα;

*"Πέφτω στην λούμπα" σημαίνει "πέφτω στην παγίδα", πολλές φορές και "Βουλιάζω". Τουλούμπα είναι το γνωστό σοροπιαστό γλυκό.

ΥΓ Το σημερινό ήταν μια ευκαιρία για ξεσκόνισμα των ιστορικών γνώσεων που αποκτά κανείς στο σχολείο. Το χθεσινό ήταν ευκαιρία να πιάσω τσάπα στα χέρια μου χρόνια μετά. Και τα δύο χρήσιμα εργαλεία, όσο ασύνδετα και αν φαίνονται μεταξύ τους.

ΥΓ1 Το σημερινό γεγονός και η έκταση που πήρε σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι μια πολύ καλή ιδέα για να αναπτύξει η χώρα εναλλακτικά είδη τουρισμού όπως ο αθλητικός και όχι μόνο;

Μικρές χαρές που άσκοπα περνούν

Δέκα μέρες μείνανε μέχρι τις εκλογές, μισή μέρα μέχρι την αργία της 28ης Οκτωβρίου. Αρκετός χρόνος έμεινε για να αποφασίσουμε τι και πως θα ψηφίσουμε. Τα προβλήματα πολλά και υπαρκτά, οι εναλλακτικές περιορισμένες. Οπότε ας απολαύσουμε την διαδικασία όσο γίνεται. Ενδιάμεσα όμως έχουμε και την 28η Οκτωβρίου. Αργία, ευκαιρία για ξεκούραση, ειδικά για όσους τυχερούς μπορέσουν να κάνουν την γέφυρα για το 3ημερο. Αλλά και μόνη της σαν μέρα μπορεί να είναι ωφέλιμη.

Για ορισμένους είναι ευκαιρία για δουλειές στο σπίτι και ειδικά στρώσιμο χαλιών, βασισμένα στα λεγόμενα των παλιότερων που έλεγαν ότι χαλιά στρώνουμε μετά του Αγίου Δημητρίου. Για άλλους πάλι ευκαιρία για μικρή απόδραση εκτός των τειχών. Ταξίδια κοντινά ή και μακρινά. Μπορεί να'ναι το Πήλιο, μπορεί μια βόλτα στα Μετέωρα, στον Παρνασσό και στους Δελφούς, άλλοι πάλι θα προτιμήσουν κοντινά νησιά και καταφύγια όπως οι Σπέτσες και η Αίγινα. Ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους ζούμε στο κλεινόν άστυ είναι και η Πάρνηθα και η Ιπποκράτειος Πολιτεία, τα παλιά βασιλικά κτήματα, το Σούνιο, ο Μαραθώνας, ίσως το Ναύπλιο και η Επίδαυρος. Ακόμη και εντός των τειχών είναι μια ευκαιρία για περπάτημα στο Θησείο (όχι όμως μόνο για καφέ), στον Εθνικό Κήπο ή και στην παραλία, στην μαρίνα του Φλοίσβου και όχι μόνο. Έχει πολλά να δώσει η κάθε πόλη, αν και εμείς είμαστε πρόθυμοι να τα απολαύσουμε. Ό,τι και αν κάνουμε όμως, καλό θα ήταν να είναι κάτι διαφορετικό και αναζωογονητικό, εφόσον έχουμε την ευκαιρία.

Επειδή τέτοιες ευκαιρίες είναι δυσεύρετες και επειδή όλοι έχουμε ανάγκη απ'το να ξεσκάσουμε όσο γίνεται. Ας είναι και κάτι μικρό διαφορετικό. Έχουμε απορροφηθεί από τα μεγάλα και τα μακρινά και έχουμε ξεχάσει να βρίσκουμε χρόνο για τα μικρά πράγματα που έχουν αξία. Ξεχνάμε όμως ότι τα μεγάλα χτίζονται από πολλές μικρές στιγμές.

Προτάσεις για μικρές αποδράσεις ευπρόσδεκτες στα σχόλια.

ΥΓ Προτάσεις περισσότερο ή λιγότερο δαπανηρές καθότι οι καιροί είναι περίεργοι.

ΥΓ1 Ακόμη και όσοι πρέπει να δουλέψουν, ας αφιερώσουν λίγο χρόνο για μια μικρή ανάπαυλα, για μια βόλτα. Σίγουρα είναι δύσκολο, αλλά βγαίνει κάτι όταν τρέχουμε συνέχεια;

ΥΓ2 Εμπνευσμένο από χθεσινοβραδινή συζήτηση. Αφιερωμένο.
ΥΓ3 Προτάσεις για εκδηλώσεις των ημερών από τις Βόλτες στην πρωτεύουσα.

Δανία: Κοπεγχάγη με ολίγον από Malmö (Σουηδία)

Μιας και οι ημέρες που ήμασταν στην Σουηδία ήταν αρκετές και για κούραση και για ξεκούραση, αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να πεταχτούμε και στην Κοπεγχάγη (København στα δανέζικα). Επειδή τα αεροπορικά ήταν αρκετά ακριβά και οι οδηγοί δεν αντέχαμε να οδηγήσουμε πάλι (μετά τις 5 μέρες και τα 2500χλμ της Νορβηγίας), είπαμε να πάμε με τρένο. Το τρένο που συνδέει την Στοκχόλμη με την Κοπεγχάγη χρειάζεται περίπου 5 1/2 ώρες, ενώ το κόστος ποικίλει ανάλογα με το πόσο νωρίς θα το κλείσει κανείς και τις ώρες αιχμής. Δεύτερο και μεγαλύτερο εμπόδιο, η εύρεση ξενοδοχείου. Όσα βρίσκαμε στην Κοπεγχάγη ήταν πολύ ακριβά, πιο ακριβά και από Νορβηγία. Παραξενευτήκαμε και επειδή και τα youth hostels δεν είχανε πολύ καλές κριτικές, αποφασίσαμε να κλείσουμε ξενοδοχείο στην απέναντι πλευρά της Κοπεγχάγης που είναι η σουηδική πόλη Malmö. Στην πορεία διαπιστώσαμε ότι πολλοί Δανοί και Σουηδοί μένουν απέναντι γιατί είναι φθηνότερα και ταξιδεύουν καθημερινά για Κοπεγχάγη. Η διαδρομή με το τρένο ήταν καλή. Καλύτερο σημείο της διαδρομής ήταν όταν διασχίσαμε την γέφυρα που ενώνει τις δύο χώρες, την Öresund Bridge. Αυτή η γέφυρα έχει δύο επίπεδα, στο κάτω περνάει το τρένο και πάνω τα αυτοκίνητα. Πλησιάζοντας στην Δανία, δε αντικρίσαμε το περίφημο αιολικό πάρκο της χώρας που βρίσκεται μέσα στην θάλασσα!

Νόμισμα και εδώ η κορώνα, δανέζικη αυτή τη φορά. Απέναντι ακριβώς από τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης βρίσκεται το πάρκο Τίβολι, όπου περιλαμβάνει ζωολογικό κήπο, τρενάκια και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Επειδή όμως ήμασταν στην πόλη μόνο για 2 μέρες, είπαμε να το αποφύγουμε.

Κάπου εκεί δίπλα βρήκαμε μια οδό που το όνομά της μας θύμισε κάτι...

Το δημαρχείο της πόλης, κοντά και αυτό στον σιδηροδρομικό σταθμό. Εκεί διαπιστώσαμε τον λόγο για τον οποίο τα ξενοδοχεία ήταν τόσο ακριβά. Είχαμε πέσει ακριβώς στην έναρξη της ευρωπαϊκής εβδομάδας μόδας και η πόλη ήταν γεμάτη με εκδηλώσεις, πάρτι και φυσικά, μοντέλα. Στην Κοπεγχάγη είδαμε τις ωραιότερες γυναίκες της Σκανδιναβίας, πρέπει όμως να λάβουμε σοβαρά υπόψη το γεγονός της εβδομάδας μόδας.

Το κέντρο της πόλης είναι σχετικά εύκολο. Αποτελείται στην ουσία από το Strøget που είναι ένα σύμπλεγμα 5 πεζόδρομων που ενώνει τις δύο κύριες πλατείες της πόλης, την Kongens Nytorv και την Radhuspladsen (πλατεία δημαρχείου). Μια γενικότερη εικόνα της πόλης μας δίνει ο χάρτης.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Ξεκινήσαμε το περπάτημά μας λοιπόν στους πεζόδρομους αυτούς. Είχε αρκετό κόσμο λόγω των εκδηλώσεων και όχι μόνο.

Τρενάκια τελικά υπάρχουν παντού.

Στις πλατείες ήταν παντού στημένες γιγαντοοθόνες όπου μπορούσε ο κόσμος να παρακολουθεί τι γινόταν στις πασαρέλες.

Κάπου εκεί βρίσκεται και μουσείο με ρεκόρ Guinness. Στην φωτογραφία είναι το ομοίωμα του πιο ψηλού ανθρώπου.

Άλλη μια ωραία πλατεία στο τέλος των πεζόδρομων, λίγο πριν το μέρος όπου είχαμε αποφασίσει να σταματήσουμε για καφέ.

Προορισμός μας για ξεκούραση, καφέ και ανασύνταξη δυνάμεων ήταν το Nyhavn.

Όπως και πολύς άλλος κόσμος, καθίσαμε να πιούμε καφέ, μπύρα και γενικότερα ό,τι τραβούσε η όρεξη του καθενός. Εκείνη τη στιγμή είχε ήλιο, οπότε μια χαρά ήταν η στάση. Από αυτό το σημείο άλλωστε θα παίρναμε το καραβάκι που θα μας έκανε βόλτα στα κανάλια της πόλης με τελικό προορισμό την περίφημη Μικρή Γοργόνα.

Αν και το γνωρίζαμε από πριν, η αλήθεια είναι ότι δεν μας άρεσε ιδιαίτερα ότι έλειπε από την πόλη η οικοδέσποινα και σύμβολο της Κοπεγχάγης, η Μικρή Γοργόνα, η ηρωίδα του Χ.Κ.Άντερσεν (The Little Mermaid, Den lille havfrue στα δανέζικα). Αποζημιωθήκαμε με μία εικόνα της από τα μακρινά μέρη που ταξίδευε.

Το άγαλγμα της Μικρής Γοργόνας βρίσκεται για κάποιο διάστημα στην Σανγκάη, στα πλαίσια τουριστικής προβολής της Δανίας στην τεράστια αγορά της Κίνας. Ας ελπίσουμε να κάνουν αντίστοιχες κινήσεις οι δικοί μας...

Αντί να επιστρέψουμε με το καραβάκι από εκεί που ήρθαμε, είπαμε να πάμε με τα πόδια μέσα από το Kastellet που είναι το κάστρο-φρούριο της πόλης. Ακόμη και τώρα στεγάζει στρατιωτικά και κυβερνητικά κτίρια.

Το άγαλμα είναι θέμα από τις Βαλκυρίες, από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της σκανδιναβικής μυθολογίας. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να ρωτήσει τον φίλτατο mahler για την αντίστοιχη όπερα του Wagner.

Κάπου εκεί μας έπιασε μια απίστευτη βροχή όπου κυριολεκτικά γίναμε παπιά. Ήταν ώρα να κάνουμε μια μεγάλη στάση για φαγητό. Προτεινόμενο φαγητό του οδηγού ήταν τα περίφημα ανοιχτά δανέζικα σάντουιτς και κυρίως αυτά με τις γαρίδες και το αυγό. Στην φωτογραφία διακρίνονται άλλα δύο, ένα με καπνιστό χοιρομέρι και μήλο και ένα τρίτο με βοδινό κρέας και σάλτσα. Γευστικότατα!

Επειδή όμως είχε αρχίσει να νυχτώνει και η παρέα ήταν ήδη κουρασμένη από το πρωινό ταξίδι και τις βόλτες, είπαμε να γυρίσουμε σιγά-σιγά προς τον σιδηροδρομικό σταθμό που θα μας πήγαινε πίσω στην Σουηδία και στο Μάλμε. Η απόσταση είναι περίπου 40'.

Το άλλο πρωί και αφού είχαμε ανασυντάξει δυνάμεις, κάναμε μια μικρή βόλτα στο Μάλμε πριν πάμε πάλι προς Κοπεγχάγη μεριά. Συμπαθητική πόλη, όσο την είδαμε δηλαδή.

Έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό τα ποδήλατα κυριαρχούν!

Αυτή τη φορά περπατήσαμε σε άλλη περιοχή της πόλης, σε κάποια από τα μεγαλύτερα κανάλια. Κόσμος έκανε μπάνιο και βουτιές, όπως φαίνεται στην άκρη της φωτογραφίας! Να γιατί τρελαίνονται με τις θάλασσες του νότου.

Η κατεύθυνσή μας ήταν το νησάκι Christianhavn όπου στεγάζει την ελεύθερη κοινότητα της Christiania. Πήραμε την παράκτια διαδρομή.

Μετά από λίγο, φτάσαμε στην Christiania. Η περιοχή εκεί είναι ένα ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα. Σε ένα κομμάτι γης που θεωρείται "ελεύθερο" διαβιούν περί τα 850 άτομα σε μία αυτονομούμενη κοινότητα. Μέχρι πρόσφατα διακινούνται ελεύθερα και τα ναρκωτικά, πέρα από τις ιδέες, αν και πλέον η αστυνομία της πόλης επεμβαίνει ορισμένες φορές. Αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη και γιατί όχι και μια οικονομική στήριξη, αγοράζοντας τα χειροποίητα αντικείμενα των εκεί κατοίκων.

Οι φωτογραφίες εντός απαγορεύονται για ευνόητους λόγους, οπότε θα περιοριστούμε σε αυτές μπαίνοντας και βγαίνοντας.

Εκτός από την εβδομάδα μόδας, στην πόλη είχαν έρθει και αντιπρόσωποι από ναυτικές δυνάμεις χωρών της Βαλτικής και γενικότερα. Στην φωτογραφία φαίνονται τα πολεμικά πλοία. Το μαύρο επιβλητικό κτίριο στο βάθος είναι βιβλιοθήκη και γραφεία υπηρεσιών.

Το ψηλό κυλινδρικό κτίριο είναι το αρχαιότερο ευρωπαϊκό αστεροσκοπείο που λειτουργεί ακόμη.

Είχαμε κλείσει εισιτήρια για το απόγευμα, οπότε είχαμε στη διάθεσή μας λίγες ώρες ακόμη για χάζεμα, βιτρίνες, αγορές, καφέ και φαγητό. Σε μία από τις στάσεις συντροφιά μας κρατούσε ο καλλιτέχνης δρόμου της φωτογραφίας. Όποιος του έκανε χειραψία, τον περίμενε συντριβάνι νερού, έτσι για το καλό.

Μ'αυτά και μ'αυτά το διήμερο στην Κοπεγχάγη έφτανε στο τέλος του. Η πόλη σε γενικές γραμμές όμορφη, μαζεμένη. Σίγουρα θα την επισκεφτώ ξανά, έστω για να δω την οικοδέσποινα που έλειπε. Παρόλο που δεν έχει την ομορφιά της Στοκχόλμης, εντούτοις η πόλη αποπνέει ζωντάνια.

ΥΓ Στην Δανία επίσης είδαμε πολλή βρωμιά σε τρένα, δημόσιους χώρους και γενικότερα. Μάλλον δεν ήταν μόνο λόγω πολυκοσμίας.

ΥΓ1 Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού που θα πάνε στην Κοπεγχάγη για το παιχνίδι με την ομώνυμη ομάδα να το ξανασκεφτούν για όποιες φασαρίες. Η αστυνομία ειδικά στο κέντρο βρίσκεται παντού.

ΥΓ2 Μ'αυτή την ανάρτηση ολοκληρώνεται η καλοκαιρινή περιήγηση στην Σκανδιναβία. Τελικά βγήκαν πολλές μαζεμένες αναρτήσεις. Προς το παρόν διάλειμμα από τα ταξίδια του εξωτερικού, μέχρι το νέο έτος τουλάχιστον...

Σαν τραβάς το καζανάκι (Blog Action Day '10: Water)

Έφτασε και φέτος η Blog Action Day. Για όσες/ όσους δεν το γνωρίζουν, κάθε 15 Οκτώβρη ιστολόγια παγκοσμίως αναδεικνύουν συγκεκριμένο θέμα που έχει ψηφιστεί τον προηγούμενο καιρό. Είναι μια συλλογική προσπάθεια ώστε να διαβάζουμε, να σκεφτόμαστε, να προτείνουμε για κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Το 2007 το θέμα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος. Το 2008 η φτώχεια. Το 2009 η κλιματική αλλαγή. Έπειτα από ψηφοφορία που τέθηκε στην σελίδα της κίνησης αυτής, φετινό θέμα αποφασίστηκε ότι είναι το νερό. Το ανεκτίμητο και πολύτιμο αυτό αγαθό, το οποίο μας είναι τόσο απαραίτητο αλλά και το οποίο ξοδεύουμε τόσο εύκολα και αβίαστα.

Μπορούμε να πούμε πολλά για το νερό και την σπατάλη του. Για την ξηρασία και την ερημοποίηση περιοχών, για τα καλοκαίρια στην Αθήνα με τις εκκλήσεις για μειωμένη κατανάλωση, για το αλόγιστο πότισμα που γίνεται σε πολλές περιοχές (ούτως ή άλλως πολύ μεγάλο μέρος της κατανάλωσης είναι για αγροτικούς λόγους), για τις διαρροές του δικτύου, τις πισίνες και πολλά πολλά άλλα.

Στα πλαίσια της οικιακής κατανάλωσης το μεγαλύτερο ξόδεμα του νερού υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι το καζανάκι. Λέγοντας φυσιολογικές συνθήκες, εννοούμε όταν δεν υπάρχουν διαρροές και όταν το μπάνιο που κάνουμε δεν περιλαμβάνει κάθε φορά αιθέρια έλαια και γέμισμα της μπανιέρας. Όσο περίεργο, αστείο ή ό,τι άλλο ακούγεται, καθημερινά ο καθένας μας ξοδεύει αρκετά λίτρα νερό απλώς πατώντας ένα κουμπί. Και μπορεί κάποια καινούρια συστήματα να έχουν την επιλογή μισό και ολόκληρο, με τα παλιότερα όμως τι γίνεται;

Η ιδέα δεν είναι ούτε καινούρια ούτε πρωτοποριακή. Είναι πολύ απλή, οικονομική και οικολογική. Τι μπορούμε να κάνουμε, λοιπόν; Γεμίζουμε ένα άδειο μπουκάλι με νερό, προσθέτοντας κάτι βαρύ για να μην επιπλέει πχ μια πέτρα. Το τοποθετούμε μέσα στο καζανάκι. Έτσι μειώνεται ο όγκος νερού για να γεμίσει το καζανάκι, ενώ η δουλειά μας γίνεται κανονικά! Απλό δεν είναι; Ας το εφαρμόσουμε λοιπόν.

ΥΓ Σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ είδα κάτι που μου έκανε εντύπωση. Το νερό από τότε που δημιουργήθηκε η γη (προχθές δηλαδή) υπάρχει στις 3 μορφές του κάνοντας έναν ατελείωτο κύκλο. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία που έχει λογική βάση, το νερό που πίνουμε σήμερα μπορεί παλιότερα να το πίνανε οι πρόγονοί μας, οι δεινόσαυροι και ό,τι άλλο ζώο έχει περάσει από τον πλανήτη αυτό. Εντυπωσιακό, αν μη τι άλλο... Αυτό δε σημαίνει όμως ότι το πόσιμο νερό είναι για αλόγιστη σπατάλη, ε;

ΥΓ1 Μπορεί να φαίνεται μικρή σαν κίνηση, μπορεί να φαίνεται λίγο, αλλά είναι μια καλή αρχή. Και μην ακούσω πάλι ότι οι άλλοι ξοδεύουν περισσότερο άρα από αυτούς να αρχίσουμε κτλ, την γνωστή ασθένεια της αλλοι-ίτιδας, λοιπόν. Ας κοιτάξουμε τι μπορούμε άμεσα να κάνουμε εμείς.

ΥΓ2 Ναι, ξέρω, το καζανάκι μου θέλει να το καθαρίσω. Πώς του επιτρέπω να βγαίνει έτσι έξω δημόσια...

Νορβηγία: Lom και Lillehammer

Γεμάτοι εμπειρίες και εικόνες, φύγαμε το απόγευμα από το Geiranger. Σιγά-σιγά πέρναμε τον δρόμο της επιστροφής προς την έδρα μας, την Σουηδία και συγκεκριμένα την Ουψάλα.

Προβολή Geiranger-Lillehammer-Uppsala σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Η διαδρομή όμως είχε ακόμη πολλά να μας δώσει. Περάσαμε και πάλι τούνελ...

...όμορφες λίμνες και τοπία που μας καλούσαν να σταματήσουμε να τα φωτογραφίσουμε...

...ομίχλη που ήταν έτοιμη να καταπιεί ολόκληρο οικισμό...

...είπαμε αντίο στους τελευταίους καταρράκτες που βρήκαμε στο διάβα μας...

...και χαιρετίσαμε πράσινες στέγες και τοπία.

Πρώτη μεγάλη στάση κάναμε στο παραδοσιακό χωριό Lom. Μοναδικό αξιοθέατο η ξύλινη εκκλησία του χωριού που χρονολογείται περίπου από το 1000 μΧ! Πραγματικό μνημείο η Lom stave church. Οι ξύλινες εκκλησίες (Stavkyrkje) απαντώνται συχνά στην Νορβηγία. Κάντε μια στάση να τις δείτε.

Για να μπει κανείς στην εκκλησία πληρώνει είσοδο. Δυστυχώς όμως οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονταν, οπότε θα αρκεστούμε σ'αυτές του εξωτερικού χώρου. Επειδή η εκκλησία χτίστηκε στα πρώτα - για τους Βίκινγκς - χριστιανικά χρόνια, οι επιρροές από την παγανιστική εποχή είναι έκδηλες. Για παράδειγμα οι δράκοι στις κορυφές της στέγης.

Μας έπιασε και μια μπόρα άλλο πράγμα. Γρήγορα όμως βγήκε και πάλι ο ήλιος...

...ο οποίος μας χάρισε μοναδική θέα προς το χωριό και ένα ουράνιο τόξο.

Τα χιλιόμετρα όπως φαίνεται ήταν αρκετά, οπότε σίγουρα χρειαζόμασταν μία διανυκτέρευση ακόμη. Αυτή ήταν η μόνη βραδιά που δεν είχαμε κλείσει κάποιο δωμάτιο. Και η μικρή πόλη Lillehammer που τελικά σταματήσαμε μας επιφύλασσε μερικές εκπλήξεις. Το Lillehammer είχε φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004!

Η δεύτερη έκπληξη μας περίμενε στο ξενοδοχείο που τελικά μείναμε για το βράδυ. Το Molla Hotell ήταν παλιά νερόμυλος που έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο!

Μάλιστα έχουν χρησιμοποιήσει τα παλιά στοιχεία του νερόμυλου όπως η πέτρα και άλλα για διακόσμηση του ξενοδοχείου.

Επειδή ήταν αργά, αποφασίσαμε να φάμε κάτι. Επειδή θα ήταν το τελευταίο βράδυ στην Νορβηγία, ψητός σολομός ήταν η καλύτερη επιλογή.

Στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου είχε μπαρ με θέα στην πόλη, οπότε το τιμήσαμε για ένα χαλαρωτικό ποτό. Βέβαια, μην περιμένετε να σας σερβίρουν με το ποτό πατατάκια, ξηρούς καρπούς ή κάτι αντίστοιχο. Αυτά μόνο στην χώρα μας.

Την άλλη μέρα το πρωί κάναμε μια βόλτα στην πόλη. Πρώτη στάση το εξωτερικό μέρος του ξενοδοχείου με το ρυάκι να κυλά δίπλα στον παλιό νερόμυλο.

Το δημαρχείο της πόλης με την λαϊκή αγορά ακριβώς απέξω.

Το Μουσείο Πολιτισμού και το μνημείο στον...άγνωστο σκιερ!

Ο κεντρικός δρόμος της πόλης. Κάτω δεξιά φαίνεται ρώσος υπαίθριος οργανοπαίχτης.

Το υγρό στοιχείο αποτελεί κομμάτι της πόλης.

Πάρκο με άπλετη θέα προς το νεκροταφείο της πόλης. Κάποιοι ηλικιωμένοι άραζαν εδώ αγναντεύοντας το επόμενο σπίτι τους (μπρρρ!).

Φυσικά, δεν παραλείψαμε να κάνουμε στάση και στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Σ'αυτή την πίστα κάνουν τα περίφημα άλματα.

Μ'αυτές τις όμορφες εικόνες στο μυαλό η επιστροφή στην Σουηδία ήταν καθαρά διαδικαστικού χαρακτήρα. Ήταν σίγουρα 5 γεμάτες μέρες, με εναλλαγή τοπίων, πόλεων, έχοντας διασχίσει 2,5 χιλιάδες χιλιόμετρα, χωρίς να φτάσουμε ούτε καν στα μισά της αχανούς αυτής χώρας. Αυτό που σίγουρα αποκομίζει ο επισκέπτης από την χώρα είναι η αίσθηση ότι αξίζει να ξαναρθεί! Οπότε, Νορβηγία, ανυπομονούμε να σε επισκεφτούμε ξανά!

ΥΓ Τελειώνοντας αυτό το οδοιπορικό-μαμούθ στις Σκανδιναβικές χώρες εκκρεμεί άλλη μία ανάρτηση για την Κοπεγχάγη. Οσονούπω.

ΥΓ1 Ωραίες αναρτήσεις από Νορβηγία θα βρει κανείς στον Αθεόφοβο, στον Phlou...flis με το Ταξίδι του Οδυσσέα ένα και δύο, στον φίλτατο Netcos και στην σταθερή αξία της Σοφίας. Αν ξέχασα κάποια-οιον, πείτε μου να σας προσθέσω!