Encore une fois...a Paris (1/2)

Εκπαιδευτικοί λόγοι αυτή τη φορά με φέρανε για άλλη μια φορά στο Παρίσι (εξ'ου και ο τίτλος*). Και λέω άλλη μια φορά, γιατί τελευταία επίσκεψη ήταν πριν 2 χρόνια, την Πρωτοχρονιά του 2008 - Λουτετία είσαι μια οπτασία. Συνέπεσε βέβαια με το προηγούμενο podcast των Kipsila και το συγκριτικό τεστ μεταξύ Παρίσι και Καρπενήσι.

Όταν επισκέπτεσαι ξανά μια πόλη, έχεις πάντα την ευκαιρία να δεις και να κάνεις πράγματα που δεν είχες κάνει στις προηγούμενες επισκέψεις. Από τις προηγούμενες επισκέψεις είχανε μείνει δύο μεγάλα κενά τα οποία δεν έμειναν ανικανοποίητα: η Eurodisney και οι Βερσαλλίες (αυτά στο δεύτερο μέρος). Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να ξαναπάει Παρίσι και να μην κάνει κάποια βασικά πράγματα όπως είναι βόλτα στη Μονμάρτη, προσκύνημα στο Λούβρο και περαντζάδα στον Σηκουάνα.

Άποψη της Notre Dame παραποτάμια - η Παναγιά των Παρισίων βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στο νησάκι Île de la Cité όπου αρχικά βρισκόταν η Λουτετία (Παρίσι). Παρεμπιπτόντως, ο Σηκουάνας στα γαλλικά λέγεται Seine. Αν δεν έχετε ξαναπάει, δοκιμάστε βόλτα με το καραβάκι στο ποτάμι. Δίνει στον επισκέπτη άλλη οπτική της πόλης.

Σχετικά κοντά βρίσκεται το George Pombidou, ένα ριζοσπαστικό για την εποχή του μουσείο μοντέρνας τέχνης. Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς διότι πέρα από τα εκθέματα έχει φανταστική θέα σε όλη την πόλη.

Το Pombidou βρίσκεται στην άκρη μιας όμορφης συνοικίας του Παρισίου που ονομάζεται Le Marais απ'όπου ξεπήδησε η παριζιάνικη μπουρζουαζία. Ειδικά την Κυριακή οι δρόμοι είναι γεμάτοι με καλλιτέχνες που εκτελούν τα προγράμματά τους, μουσικούς, ενώ τα μικρά μαγαζάκια είναι ανοιχτά παρέχοντας λογιών-λογιών πράγματα.

Η θέα από την Μονμάρτη και συγκεκριμένα από την Sacré-Cœur (Ιερή Καρδιά) είναι μαγευτική μέρα-νύχτα. Στα σκαλιά κάτω μαζεύεται αρκετός κόσμος όπου διασκεδάζει τραγουδώντας και πίνοντας. Μην παραλείψετε να φάτε μια κρέπα στην πλατεία των ζωγράφων που βρίσκεται ακριβώς από πίσω. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρέπα είναι από τα εθνικά φαγητά των Γάλλων.

Καθότι εκπαιδευτική εκδρομή, περιλάμβανε επίσκεψη και στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Μάλιστα, η επίσκεψή μας συνέπεσε και με επεισόδια, καθότι και εκεί ισχύει το άσυλο... Πάντως η Σορβόννη βρίσκεται κεντρικότατα στο Παρίσι, μεταξύ των κήπων του Λουξεμβούργου και της Παναγιάς των Παρισίων - προσωπικά είχα την εντύπωση ότι βρισκόταν κάπου έξω από το Παρίσι. Ξεκίνησε από θεολογική σχολή για να καταλήξει ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια της Ευρώπης.

Φυσικά πήγαμε στην Galerie Lafayette όπου οι κυρίες του γκρουπ επιδώθηκαν μανιωδώς σε αγαπημένο τους άθλημα. Οι λιγοστοί άντρες της ομάδας καθήσαμε να ξαποστάσουμε στο καφέ που βρίσκεται στον πρώτο όροφο, αγναντεύοντας τον γενικότερο χαμό του κόσμου που πηγαινοερχόταν, απολαμβάνοντας παράλληλα ένα ποτήρι σαμπάνια υπό την σκέπη του φανταστικού βιτρώ της οροφής.

Ως γνήσιοι Έλληνες επισκεφθήκαμε φυσικά και το Buddha Bar. Όμορφο bar-restaurant, στο τέλος της Av. Champs-Élysées. Οι τιμές ίδιες με αντίστοιχα μαγαζιά στην Αθήνα - για παράδειγμα ένα ποτήρι Kir Royale 16 ευρώ. Παρέχει και φαγητό, κυρίως fingerfood και ασιατική κουζίνα. Άλλο μέρος για decadance διασκέδαση είναι η Latin συνοικία που βρίσκεται στις όχθες του Σηκουάνα απέναντι από Notre Dame. Εκεί βρίσκει κανείς μπαράκια που μένουν ανοιχτά μέχρι σχετικά αργά σε περιβάλλον που έχει μείνει κολλημένο στην δεκαετία του '80. Σ'αυτή τη συνοικία υπάρχουν και αρκετά ελληνικά μαγαζιά Πίτα-γύρος και τα σχετικά. Ένα σύντομο πέρασμα αρκεί...

Κλείνοντας, ο πύργος του Άιφελ - σήμα κατατεθέν της πόλης. Δυστυχώς η ουρά για να ανέβει κανείς μέχρι πάνω είναι συνήθως τεράστια, μέχρι και πάνω από δύο ώρες αναμονή. Η θέα πάντως είναι τρομερή, αν βοηθά και η μέρα. Ωραία άποψη του πύργου έχει κανείς είτε από το Πεδίον του Άρεως (ακριβώς από πίσω στην φωτογραφία) είτε από το Τροκαντερό απ'όπου είναι τραβηγμένη αυτή η φωτογραφία.
Ωραία φαίνεται και τη νύχτα, αφού κάθε ώρα ακριβώς ανάβουν όλα τα φώτα για 5 λεπτά περίπου.

Θα ακολουθήσει μέσα στη βδομάδα β' μέρος με Eurodisney, Βερσαλλίες και μερικές χρήσιμες πληροφορίες για τους επισκέπτες.

Τι Παρίσι, τι Καρπενήσι...3o Kipsila podcast

Στο προηγούμενο podcast σας είχαμε υποσχεθεί συγκριτικό διαγωνισμό με τίτλο Τι Παρίσι, τι Καρπενήσι. Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε! Στο τρίτο podcast των Kipsila ο συναγωνισμός των δύο προορισμών είναι αμείλικτος! Η lifewhispers είναι η Παριζιάνα και το λαχανάκι η Καρπενησιώτισσα. Ποια επικράτησε τελικά; Η απάντηση στα ηχεία σας! Και για να το κάνουμε πιο πειστικό, το τρίτο μέλος των Kipsila (η αρχοντομουτσουνάρα μου) θα εκδράμει εκεί για το πενθήμερο(;) της 25ης Μαρτίου!

Επιπλέον, καλούμε όσους bloggers θέλουν να αποκτήσουν και φωνή! Λεπτομέρειες στο 3o podcast... Ηχογράφηση κάτω από αντίξοες συνθήκες, καθότι δεχόμαστε (μελλοντική) επιδρομή στο στούντιο! Ολίγον από podcamp συνοδεύει το podcast αυτό. Και φυσικά το απαραίτητο making of. Αναμένουμε τα σχόλιά σας!

ΥΓ Η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει προγραμματιστεί να δημοσιευτεί 3:33 το απόγευμα της Κυριακής. Για να δούμε τι ψάρια πιάνουμε...

Diet is die with a t*

Το μυστικό της κάθε δίαιτας είναι ένα. Θέληση να πετύχουμε το στόχο μας, όποιος και αν είναι αυτός. Εντάξει, πρέπει να είναι και ρεαλιστικός. Δεν μπορεί κανείς να κατέβει αμέσως τι 30, τι 40, τι 50. Ίσα-ίσα είναι αφύσικο και ενδεχομένως ακίνδυνο. Επιπλέον χρειάζεται και προσήλωση στο στόχο. Και φαντασία. Γιατί άλλο πράγμα να τρως το άνοστο νερόβραστο λαχανικό και άλλο να το γεύεσαι σαν γουρουνόπουλο ψητό στη σούβλα. Φυσικά χρειάζεται και πρόγραμμα. Πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και βραδινό-όχι-γουρούνιασμα. Βασικά, κανένα από τα γεύματα δεν πρέπει να είναι ιδιαίτερα βαρύ. Τα πέντε-έξι γεύματα τη μέρα τον γιατρό ή μάλλον τον διαιτολόγο τον κάνουν πέρα. Αναψυκτικά, τρανς λιπαρά, γλυκά και ταχυ-φαγητά είναι στη λίστα Μην-Όχι-Μη. Απλά πράγματα. Όλα και όλα, το αλκοόλ δεν κόβεται. Είπαμε, ας μας μείνει και τίποτε όρθιο. Αν και αρκετοί κινητοποιούνται μόνο στην ιδέα του διαιτολόγου - κοινώς τα σκας για να υπάρχει κάποιος να σε παρακολουθεί να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που του τα σκας. Μυστήριο πράγμα ο καταναλωτισμός...

Η δίαιτα όμως είναι επικίνδυνη όταν επεκτείνεται και σε άλλες πτυχές της ζωής. Για την οικονομική τι να πει κανείς... Την βλέπουμε τριγύρω. Αλλά και αυτή κάνει τους κύκλους της. Αν όμως περάσει στα συναισθήματα; Υπάρχει άραγε συναισθηματική δίαιτα και από ποιον επιβάλλεται και σε ποιον απευθύνεται; Πώς γίνεται να κάνεις εκπτώσεις σε αυτό που αισθάνεσαι; Χρειάζονται μεγάλες μπουκιές μία στο τόσο ή είναι απαραίτητο να τσιμπάς συνέχεια; Μήπως αυτή η δίαιτα μπορεί να σε "σκοτώσει" όπως λέει και ο τίτλος; Με τις μεγάλες μπουκιές υπάρχει λύση. Όταν όμως μπουκώνει κανείς τα συναισθήματά του και τα πιέζει αντί να τα βγάζει προς τα έξω ή ακόμη χειρότερα τα καταναλώνει λαίμαργα και μετά μένει νηστικός και τρέφεται από το λίπος του, τι λύση άραγε να υπάρχει; Και ενώ στην άλλη υπάρχει σχετικός που μπορεί να απευθυνθεί κανείς (βλέπε διαιτολόγος), περί συναισθημάτων πού άραγε μπορεί να αποταθεί; Ή τρώγοντας ανοίγει η όρεξη; Το νερόβραστο φαγητό αντέχεται, το νερόβραστο συναίσθημα όμως με τίποτα.

Και στις δύο περιπτώσεις τελικά μάλλον υπάρχουν κοινές συνισταμένες. Ζήσε και απόλαυσέ το όσο κρατάει. Όπως μετά από κάθε γεύμα ξεκινάνε οι τύψεις (αφού έχει κανείς φάει τον περίδρομο) έτσι και στα συναισθήματα ας χορέψουμε πρώτα και ψάχνουμε μετά το τι και πώς. Αυτό άλλωστε δεν έχει αξία; Ούτως ή άλλως δίαιτα ξεκινάει κανείς, αφού πρώτα έχει φάει... Αν δεν έχει φάει, δεν έχει καν νόημα...

ΥΓ Μέχρι 25 Μαρτίου λόγω εκπαιδευτικού ταξιδιού θα επισκεφτώ έναν από τους προορισμούς που συζητήθηκαν στο προηγούμενο podcast των Kipsila. Λεπτομέρειες στο podcast που θα βγει πέριξ της εθνικής εορτής...

*λογοπαίγνιο δανεισμένο

16 Μαρτίου 2009 - Ημέρα τιμής και μνήμης στον Μάνο Χατζιδάκι

Μια ιδέα που ξεκίνησε από το radiobubble. Μια ιδέα κατά βάση ραδιοφωνική αλλά όχι μόνο. Για έναν άνθρωπο που σίγουρα στιγμάτισε την σύγχρονη πολιτιστική ιστορία μας και εκπροσώπησε τη χώρα μας στο παγκόσμιο στερέωμα με αποκορύφωμα το Όσκαρ το 1961 για το τραγούδι Τα παιδιά του Πειραιά από την ταινία Ποτέ την Κυριακή με την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη. Ψυχή του Τρίτου προγράμματος, δημιουργός και διευθυντής της Ορχήστρας Χρωμάτων, "δήμαρχος" της Λιλιπούπολης. Το αφιέρωμα αποσκοπεί στο να ακούσουμε, να δούμε, να θυμηθούμε ο καθένας μας... Για να μην ξεχνάμε...

Η φωτογραφία είναι από το σπίτι του Χατζιδάκι στην Ξάνθη.

Η πρώτη μου επαφή με το έργο του Χατζιδάκι (όπως έγραφε το όνομά του ο ίδιος) ήταν μέσα από τα τραγούδια της Λιλιπούπολης. Μέσα από τις αυθεντικές κασέτες που παίζανε στο αυτοκίνητό μας όταν οργώναμε την Ελλάδα. Ήθελα κάτι αυθεντικό, κάτι δικό μου, κάτι διαφορετικό. Γι αυτό και ζήτησα τις αναμνήσεις του πατέρα μου που έζησε την Λιλιπούπολη ραδιοφωνικά από την στιγμή της δημιουργίας της...

Λιλιπούπολη (οι αναμνήσεις του πατέρα μου)

Είμαι κι εγώ υπήκοος της Λιλιπούπολης, ένας Λιλιπούα... Η συνέχεια της ιστορίας στα ακουστικά σας.




LilipoupoliHatzidakis - Download (6,3 MB)

Πόσο επίκαιρα είναι όλα αυτά ακόμη...

ΥΓ Όλοι οι στίχοι από τα τραγούδια της Λιλιπούπολης ΕΔΩ.

ΥΓ1 Δύο από τα αγαπημένα τραγούδια με την συμμετοχή του ίδιου του Μάνου Χατζιδάκι. Το πρώτο είναι ντουέτο με την Μελίνα Μερκούρη στον Κυρ Αντώνη σε ελληνικά και γαλλικά και το δεύτερο είναι ο Κεμάλ με τον προλογισμό του ίδιου του Χατζιδάκι. Απολαύστε τα.

ΥΓ2 Περισσότερα για το αφιέρωμα, μουσικές εκπομπές, συμμετοχές, banners και άλλα στο RadioBubble, στην Ροδιά και στο ΜικρόΑνάλογο.

Τρία σε ένα και πάλι

Παιχνίδια κατακλύζουν την μπλογκόσφαιρα και πάλι. Μάλλον λόγω άνοιξης μας έπιασε παιχνιδιάρικη διάθεση. Καλό είναι αυτό, σε καλό δρόμο είμαστε...

Παιχνίδι πρώτο ή αλλιώς τα 10 ελαττώματα. Και το ερώτημα είναι μόνο δέκα; Ή πού να τα βρω τώρα δέκα; Έλα μου ντε. Θυμίζει λίγο τα παλιότερα αμαρτήματα πάντως... Η πρόσκληση έγινε από την φίλτατη Next beautiful day.

1. Του άντρα του πολλά βαρύ μην του μιλάτε το πρωί... Έτσι λέει το άσμα και κάτι θα ξέρει. Το πρωί, λοιπόν, αν με ξυπνήσετε πριν της ώρας μου μη μου μιλάτε για αρκετή ώρα. Δολοφονική ματιά είναι το λιγότερο που μπορείτε να εισπράξετε. Τώρα βέβαια αν το ξύπνημα περιλαμβάνει ελαφριά έως καθόλου ενδυμασία, εξωτικό μέρος (ας είναι και η Λούτσα) ή έστω ένα χαμόγελο αλλάζει το πράγμα.


2. Βαριέμαι εύκολα. Εκεί που το'χω το θέμα, με πιάνει μια τρελή βαρεμάρα και ξενερώνω. Και άμα ξενερώσω, τέλος.


3. Είμαι λιγάάάκι αναβλητικός. Το ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο πράγμα να λες σε μια συνέντευξη για παράδειγμα, αλλά είμαι. Στο κάτω-κάτω γιατί να αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις μεθαύριο;


4. Όταν κάποια πράγματα δεν πάνε όπως τα έχω προγραμματίσει (ακόμη και σε διασκέδαση, διακοπές κτλ) σπάζομαι τρελά. Τώρα τελευταία προσπαθώ να το συγκρατώ, αλλά συμβαίνει.


5. Άμα βαριέμαι τρελά δεν σηκώνω καν το τηλέφωνο. Και ας μου τάζουν λαγούς με πετραχήλια.


6. Το ίδιο ισχύει όταν (μία στο τόσο) έχω πάρει την απόφαση να σαπίσω σπίτι. Είναι λες και μπαίνω στο κοστούμι "κάθομαι μέσα" και δε θέλω να κουνηθώ ρούπι!


7. Κάνω συχνά υποθέσεις για τους άλλους και δεν τις αλλάζω εύκολα, παρόλο που ξέρω ότι δεν είναι απαραίτητα σωστές. Προσπαθώ να το αναθεωρήσω αλλά είναι δύσκολο!


8. Όπως έχω αναφέρει και σε άλλο παιχνίδι, είμαι αρκετά απαισιόδοξο άτομο, άσχετα που το κρύβω καλά. Όταν συμβαίνει κάτι το πρώτο που σκέφτομαι είναι συνήθως το χειρότερο!


9. Καθότι λαίμαργος, έχω αυξομειώσεις βάρους. Τα συν/πλην δέκα κιλά τα'χουμε για την πλάκα. Αυτό έχει και άλλα παρελκόμενα. Όταν ξεπερνώ συγκεκριμένο βάρος, αρχίζουν οι παρενέργειες - βλέπε ροχαλητό κτλ - τ'ακούς γιατρέ; Ευτυχώς ό,τι παίρνω το χάνω και σχετικά εύκολα - να δούμε για πόσο ακόμη. Τώρα πάντως είμαι στα καλά μου.


10. Βαριέμαι απίστευτα το πλύσιμο των πιάτων. Όλες τις άλλες καθαριότητες τις κάνω, αλλά το συγκεκριμένο το βαριέμαι αφόρητα. Δεν ξέρω γιατί. Ευτυχώς πλέον έχω πλυντήριο πιάτων οπότε γλυτώνω το νταβαντούρι!

Για όσους συνεχίζουν να θέλουν να διαβάσουν μετά από αυτά, συνεχίζω με την πρόσκληση της σκουλήκως σχετικά με το αβατάρι του καθενός. Βέβαια με πρόλαβε και απάντησε η ίδια αλλά ήρθε η ώρα να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή και λιγότερο διεστραμμένη, δυστυχώς... Λίγους μήνες μετά που είχα ξεκινήσει να γράφω στο μπλογκ, η σκουλήκω και το λάχανο με κορόιδευαν γκρινιάζοντας ότι οι αναρτήσεις μου είναι πολύ σοβαρές και ότι καίνε τα εγκεφαλικά τους κύτταρα διαβάζοντάς με. Προβληματίστηκα είναι η αλήθεια, οπότε είπα να το "αλαφρύνω" λιγάκι επιλέγοντας το συγκεκριμένο αβατάρ που μου φάνηκε ενδιαφέρον επειδή είναι ακριβώς το απόλυτο ό,τι να'ναι! Ευτυχώς τα αποτελέσματα ήταν άμεσα καθότι σύμφωνα με σχόλιο των τρελοτουριστών, ποιο πιθανό είναι να με πούνε φλούφλη παρά jamanfou μετά από αυτό. Κοιτώντας μόνο τη χαρά στο πρόσωπο του μπισκότου, ομολογώ ότι με έκανε σαν τρελός να το αγαπήσω! Και αν σας φαίνεται κουλή η ιστορία, εξορία στο Καρπενήσι για να μάθετε καλό σκι!

ΥΓ Η ιστορία είναι κατά το ήμισυ αληθινή. Το υπόλοιπο είναι απάντηση σε πρόσκληση-παιχνίδι της ζουζούνας όπου γράφουμε μια ιστορία στην οποία εμπλέκουμε δέκα άλλους μπλόγκερς είτε με βάση το όνομά τους είτε με βάση το αβατάρ τους. Όσοι από τους δέκα θέλουν, ας συνεχίσουν τις ιστορίες.

ΥΓ1 Επειδή για ορισμένα έχει περάσει λίγος καιρός από τότε που έγινε η πρόσκληση, αν έχω ξεχάσει κάποιον/-α ας μου το πει να προσθέσω το link!

ΥΓ2 Το αφιέρωμα για τον Χατζιδάκι είναι προγραμματισμένο να "σκάσει" διαδικτυακά από αρκετά blogs, από το twitter και μέσω podcast και αναρτήσεων για τις 16 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο radiobubble και στην Ροδιά.

Μουντ(ζ)άδα

Είναι κάτι μέρες περίεργες. Σαν την σημερινή, ή μάλλον σαν τις τελευταίες μέρες. Που κυριαρχεί αυτή η υπέροχη μουντάδα η οποία δίνει άλλη αίσθηση στη γεμάτη γκρι αποχρώσεις πόλη. Λες και δε μας έφτανε το γκρι γύρω μας, γκρίζαρε και ο ουρανός. Μια υπέροχη αίσθηση μουντάδας που κάνει τον περισσότερο κόσμο κατσούφη. Περπατάς στο κέντρο και βλέπεις στο βλέμμα την έλλειψη χρωμάτων που κυριαρχεί. Σαν κάτι να τα στράγγιξε μακριά και δεν ξαναγυρνάνε. Έντονη η αντίθεση με την απίστευτη ηλιοφάνεια των πρώτων ημερών της άνοιξης που γέμιζε χρώματα. Σαν να τέλειωσε ο καμβάς, τελέψανε οι τέμπερες και ζωγραφίζουμε με ό,τι έχει απομείνει. Είναι και η υγρασία που επιτρέπει στις ανοιξιάτικες αλλεργίες να κάνουν πάρτι σε συνεργασία με τους ωρλ - κακά τα ψέματα, καλά την είχαμε βγάλει ελέω ήπιου σχετικά χειμώνα. Και φυσικά αυτή η υπέροχη αίσθηση του αχ-βαχ-μπλιαχ που δεν μπορεί αλλιώς να περιγραφεί.

Η μουντζά-δα πάει αλλού. Ταιριάζει βέβαια με το κλίμα της μουντάδας, μπορεί και να΄ναι παρελκόμενό της. Μουντζά-δα γιατί αυτή η οικονομική κρίση δε φαίνεται να τελειώνει. Τι κακό είναι αυτό; Για πρώτη φορά σα να μην υπάρχει ελπίδα. Το φως στο τούνελ είναι πολύ-πολύ μακρινό. Και καθημερινά ακούμε για χιλιάδες απολύσεις. Ποιανού θα'ναι η σειρά άραγε και όποιος αντέξει... Μούντζα και στους πολιτικούς μας. Ο μεν που κυβερνάει φαίνεται ότι δεν έχει σχέδιο αλλά ταυτόχρονα ζητάει συναίνεση απ'τους λοιπούς για ένα σχέδιο που ακόμη δεν έχει καταστρώσει. Ο δε ετοιμάζεται να κυβερνήσει και δεν επιθυμεί τη συναίνεση σε μια κρίσιμη στιγμή που μάλλον την χρειαζόμαστε. Τόσο κακό είναι αυτή η άτιμη, ειδικά σε μια περίοδο εθνικής κρίσης; Ό,τι και να γίνει, θα είναι ο επόμενος (αφού οι παρόντες τα κάνανε φασκελοκουκούλωστα), αν όμως συναινούσε στα πλαίσια του εθνικού συμφέροντος καταθέτοντας στο τραπέζι του διαλόγου εφαρμόσιμες προτάσεις πιστεύω θα κέρδιζε πολύ περισσότερους πόντους. Για τα υπόλοιπα κόμμα της αντιπολίτευσης τι να πει κανείς; Μόνιμα κολλημένα στο όχι και στην άρνηση, το μόνο που τους νοιάζει είναι αν το ένα θα είναι πιο πάνω απ΄το άλλο για να πανηγυρίσουν. Μούντζα σε όλους, λοιπόν και ας ακούγεται ισοπεδωτικό.

Το πηξ λα μουν το βλέπουμε, το ζούμε. Το αντίδοτό του πού είναι; Ευτυχώς είναι Παρασκευή. Ευτυχώς...

ΥΓ Προσεχώς αφιέρωμα στον Χατζιδάκι από blogs και radiobubble. Έτσι στο άσχετο... Θα επανέλθω μέσα στο σκ.