Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Diet is die with a t*

Το μυστικό της κάθε δίαιτας είναι ένα. Θέληση να πετύχουμε το στόχο μας, όποιος και αν είναι αυτός. Εντάξει, πρέπει να είναι και ρεαλιστικός. Δεν μπορεί κανείς να κατέβει αμέσως τι 30, τι 40, τι 50. Ίσα-ίσα είναι αφύσικο και ενδεχομένως ακίνδυνο. Επιπλέον χρειάζεται και προσήλωση στο στόχο. Και φαντασία. Γιατί άλλο πράγμα να τρως το άνοστο νερόβραστο λαχανικό και άλλο να το γεύεσαι σαν γουρουνόπουλο ψητό στη σούβλα. Φυσικά χρειάζεται και πρόγραμμα. Πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και βραδινό-όχι-γουρούνιασμα. Βασικά, κανένα από τα γεύματα δεν πρέπει να είναι ιδιαίτερα βαρύ. Τα πέντε-έξι γεύματα τη μέρα τον γιατρό ή μάλλον τον διαιτολόγο τον κάνουν πέρα. Αναψυκτικά, τρανς λιπαρά, γλυκά και ταχυ-φαγητά είναι στη λίστα Μην-Όχι-Μη. Απλά πράγματα. Όλα και όλα, το αλκοόλ δεν κόβεται. Είπαμε, ας μας μείνει και τίποτε όρθιο. Αν και αρκετοί κινητοποιούνται μόνο στην ιδέα του διαιτολόγου - κοινώς τα σκας για να υπάρχει κάποιος να σε παρακολουθεί να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που του τα σκας. Μυστήριο πράγμα ο καταναλωτισμός...


Η δίαιτα όμως είναι επικίνδυνη όταν επεκτείνεται και σε άλλες πτυχές της ζωής. Για την οικονομική τι να πει κανείς... Την βλέπουμε τριγύρω. Αλλά και αυτή κάνει τους κύκλους της. Αν όμως περάσει στα συναισθήματα; Υπάρχει άραγε συναισθηματική δίαιτα και από ποιον επιβάλλεται και σε ποιον απευθύνεται; Πώς γίνεται να κάνεις εκπτώσεις σε αυτό που αισθάνεσαι; Χρειάζονται μεγάλες μπουκιές μία στο τόσο ή είναι απαραίτητο να τσιμπάς συνέχεια; Μήπως αυτή η δίαιτα μπορεί να σε "σκοτώσει" όπως λέει και ο τίτλος; Με τις μεγάλες μπουκιές υπάρχει λύση. Όταν όμως μπουκώνει κανείς τα συναισθήματά του και τα πιέζει αντί να τα βγάζει προς τα έξω ή ακόμη χειρότερα τα καταναλώνει λαίμαργα και μετά μένει νηστικός και τρέφεται από το λίπος του, τι λύση άραγε να υπάρχει; Και ενώ στην άλλη υπάρχει σχετικός που μπορεί να απευθυνθεί κανείς (βλέπε διαιτολόγος), περί συναισθημάτων πού άραγε μπορεί να αποταθεί; Ή τρώγοντας ανοίγει η όρεξη; Το νερόβραστο φαγητό αντέχεται, το νερόβραστο συναίσθημα όμως με τίποτα.


Και στις δύο περιπτώσεις τελικά μάλλον υπάρχουν κοινές συνισταμένες. Ζήσε και απόλαυσέ το όσο κρατάει. Όπως μετά από κάθε γεύμα ξεκινάνε οι τύψεις (αφού έχει κανείς φάει τον περίδρομο) έτσι και στα συναισθήματα ας χορέψουμε πρώτα και ψάχνουμε μετά το τι και πώς. Αυτό άλλωστε δεν έχει αξία; Ούτως ή άλλως δίαιτα ξεκινάει κανείς, αφού πρώτα έχει φάει... Αν δεν έχει φάει, δεν έχει καν νόημα...


ΥΓ Μέχρι 25 Μαρτίου λόγω εκπαιδευτικού ταξιδιού θα επισκεφτώ έναν από τους προορισμούς που συζητήθηκαν στο προηγούμενο podcast των Kipsila. Λεπτομέρειες στο podcast που θα βγει πέριξ της εθνικής εορτής...

*λογοπαίγνιο δανεισμένο