Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Η άλλη όψη του Πηξ Λα Μουν

Περίεργο πράγμα η ψυχολογία. Ανεβαίνει και κατεβαίνει από τη μία στιγμή στην άλλη. Εκεί που είσαι πηγμένος με τη δουλειά, εκεί που τα ξενύχτια πάνε και έρχονται για διάφορους λόγους, έρχεται μια απόδραση και τα αλλάζει. Δεν απαιτείται να είναι απαραίτητα πολυήμερη. Ούτε να πας κάπου μακριά. Αρκεί να φύγεις, να αλλάξεις λίγο παραστάσεις.

Φαίνεται μικρό και ασήμαντο, αλλά δεν είναι και τόσο... Χρειάζεται, χρειαζόμαστε να ξεφεύγουμε. Και δεν είναι απαραίτητο να πας στα Πουκέ και στο Μπαλί για να γίνει αυτό – αν και μεταξύ μας, θα έλεγα ότι βοηθάει και αυτό. Μπορεί απλώς να πας ένα τριήμερο να δεις κάποια αγαπημένα σου πρόσωπα που είσαι μακριά τους. Μπορεί απλώς να είσαι με καλή παρέα. Μπορεί, πάλι, απλώς να συναντήσεις εκεί ανθρώπους που τους ξέρεις αλλά θέλεις να τους γνωρίσεις από κοντά. Μπορεί απλώς επιστρέφοντας να περάσεις να δεις μερικούς φίλους για λίγο, έτσι για το καλό. Μπορεί και όλα αυτά μαζί.

Θάλασσα, τοπία όμορφα, βραδινές εξορμήσεις, φιλικές και αγαπημένες παρουσίες, ενδιαφέρουσες συζητήσεις, παλιότερες και νέες συναντήσεις, 1400 χλμ σε 4 ημέρες, δύο ώρες ουρά στα Τέμπη (σε άλλη ανάρτηση αυτά – γκρρρ), γεύσεις διαφορετικές, ηρεμία και ένταση μαζί, τηλεφωνικές επικοινωνίες καταλυτικής σημασίας και γέλιου. Και όλα αυτά σε ένα τριήμερο!

Σε όλες και όλους που συνέθεσαν αυτό το εξαιρετικό τριήμερο από κοντά και από μακριά.... Αφιερωμένο.



ΥΓ Πάει και αυτό το τριήμερο. Ευτυχώς που ήρθα στο μαστιχονησί για ηρεμία και δουλειά. Πάει το κοντέρ, θα τερματίσει... Το επόμενο ΠΣΚ κάπου πιο κοσμικά, έτσι γι αλλαγή.