Κάνε στην άκρη να περάσω...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έζησα γι άλλη μια φορά την μοναδική εμπειρία της οδήγησης σε έναν από τους καλύτερους δρόμους της Ευρώπης. Αναφέρομαι φυσικά στην Κορίνθου-Πατρών, ευτυχώς όχι σε όλο της το μήκος. Ήταν που ήταν ο δρόμος άθλιος, τα μισοτελειωμένα-παρατημένα έργα χειροτερεύουν την κατάσταση (τα διόδια είναι άλλη μεγάλη συζήτηση). Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον ελληνάρα οδηγό κάνουν το μείγμα εκρηκτικό. Ο δρόμος αυτός, για όσους έχουν την τύχη να μην γνωρίζουν, αποτελείται από μία λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση με διπλή διαχωριστική στη μέση στο μεγαλύτερο μέρος του. Το οδόστρωμα σε κακή κατάσταση, ενώ ταμπέλες υπάρχουν διαρκώς που προειδοποιούν για θανατηφόρα ατυχήματα. Δίπλα στη μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση υπάρχει μονή διαχωριστική γραμμή για την λωρίδα έκτακτης ανάγκης, αλλιώς ΛΕΑ. Εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι.

Οι περισσότεροι ελληναράδες οδηγοί θεωρούν τη ΛΕΑ ως δρόμο κυκλοφορίας. Οπότε είτε την χρησιμοποιούν για προσπεράσεις από δεξιά είτε πάλι έχουν την απαίτηση με φώτα, κορναρίσματα και κολλώντας πίσω από τους οδηγούς που κινούνται κανονικά στην μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας να "κάνουν στην άκρη". Βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, γκαρίζουν και θεωρούν ότι όποιος κινείται εντός των ορίων είναι αργός και οφείλουν να τον προσπεράσουν, χωρίς να προβληματίζονται από μικρότητες όπως διπλή διαχωριστική ή ότι απλούστατα δεν υπάρχει χώρος. Γι αυτή την κατηγορία οδηγών τα σχόλια είναι περιττά και το πρόβλημα εμφανές.

Από την άλλη έχουμε την άλλη κατηγορία ελληναράδων οδηγών που δεν κάνουν μεν προσπεράσεις αλλά οδηγούν "στην άκρη" ώστε να "αφήνουν τους άλλους" να προσπερνούν, μη γνωρίζοντας συνήθως ότι οι ίδιοι παρανομούν και με αυτήν τους την πράξη και γίνονται υπαίτιοι ατυχήματος. Η λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος, για έκτακτες ανάγκες. Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά και οχήματα που βρίσκονται σε κίνδυνο. Η συγκεκριμένη κατηγορία ελληναράδων οδηγών δε, θεωρούν ότι δεν ευθύνονται, ότι κάνουν το "σωστό", παραβλέποντας ότι κινούνται παράνομα στη ΛΕΑ, αλλοιώνοντας την κανονική κυκλοφορία. Επιπλέον η ΛΕΑ σε αρκετές περιπτώσεις συρρικνώνεται, οπότε οι παρανομούντες οδηγοί αναγκάζονται να κάνουν μανούβρες ξαναμπαίνοντας στην κανονική κυκλοφορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο δρόμος είναι σχεδιασμένος για ένα κινούμενο όχημα ανά κατεύθυνση, οτιδήποτε παραπάνω είναι επικίνδυνο.

Η σχέση αρκετών οδηγών των ελληνικών δρόμων με τον ΚΟΚ είναι κάτι μεταξύ αγώνων Φόρμουλα1 και τη; θεωρία; του σύμπαντος: τον ξεχειλώνουμε όσο μας βολεύει ώστε να βγούμε πρώτοι. Το θέμα είναι ότι το έπαθλο είναι η θλιβερή πρωτιά στα θανατηφόρα ατυχήματα. Εύχομαι στους επίδοξους καβαλάρηδες της ΛΕΑ όταν - δυσάρεστο αλλά πιθανό  - την χρειαστεί κάποιος δικός τους άνθρωπος, εκείνη τη μέρα να μην έχει μπλοκαριστεί από κάποιον "έξυπνο και γρήγορο" σαν κι αυτούς.

ΥΓ Όσο κι αν φαίνεται ψιλά γράμματα, η τήρηση του ΚΟΚ είναι το Α και το Ω της οδικής ασφάλειας. Δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική. Όσο χάλια και αν είναι το οδικό δίκτυο (που είναι), οι άνθρωποι που κινούμαστε πάνω σ'αυτό κάνουμε τη διαφορά.

ΥΓ1 Στο ιστολόγιο του Andriotakis θα βρείτε αρκετά χρήσιμα στοιχεία για το κομμάτι της Οδικής Ασφάλειας. Αξίζουν τέτοιες προσπάθειες. Προσωπικά θεωρώ τους θανάτους από αυτοκινητιστικά ως "τζάμπα και βερεσέ" καθώς αφορούν κυρίως νεότερους ανθρώπους, που είναι δυο φορές κρίμα.

ΥΓ2 Αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρεί κανείς καθημερινά όταν κινείται στον Κηφισό. Η παραβίαση της ΛΕΑ είναι "παιχνίδι και μαγκιά" για "γρήγορους" οδηγούς. Πολλές φορές έχουν δει εγκλωβισμένα ασθενοφόρα. Και δεν είναι θέμα αστυνόμευσης ούτε επιβολής, είναι θέμα τουλάχιστον σεβασμού και πολιτισμού.
ΥΓ3 Η κίνηση αποκλειστικά στην αριστερή λωρίδα είναι άλλο μεγάλο πρόβλημα, αλλά δεν έχει σχέση με το φαινόμενο που περιγράφεται στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Σόφια: θρησκευτικός τουρισμός (2/2)

Συνεχίζουμε την περιήγηση στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, αυτή τη φορά με θρησκευτικό μανδύα. Τα περισσότερα και γνωστότερα αξιοθέατα της Σόφιας είναι θρησκευτικού προσανατολισμού. Τα περισσότερα θα τα συναντήσετε εύκολα, απλώς περπατώντας στους δρόμους της πόλης. Υπάρχουν όμως ορισμένοι κρυμμένοι ναοί που θέλουν λίγη προσπάθεια παραπάνω.

Ο συγκεκριμένος ναός του Αγίου Γεωργίου δε θα είχε τίποτε να δείξει στον επισκέπτη - πέραν του αγάλματος της βίδρας (νομίζω), αν δεν είχε την εξής λεπτομέρεια: free wifi στο πάρκο που τον περιβάλει.

Ενδιαφέρον στοιχείο, αν μη τι άλλο. Ευτυχώς πρόσφατα έχει γίνει κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα και με πρωτοβουλία των atenistas στο πάρκο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Στο κεντρικότερο, ίσως, σημείο της πόλης, στο τέλος της οδού Vitosha βρίσκεται ο καθεδρικός της Sveta Nedelya (εκκλησία της Αγίας Κυριακής). Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η Βουλγάρικη Ορθόδοξη Εκκλησία (ή Βουλγάρικη Εξαρχία) είναι αυτοκέφαλη ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ναός είναι μεσαιωνικός, με ελεύθερη είσοδο. Πληρώνει κανείς μόνο αν θέλει να βγάλει φωτογραφίες, όπως στις περισσότερες εκκλησίες της Σόφιας. Επίσης αξιοσημείωτο ότι στις περισσότερες εκκλησίες υπήρχαν επιγραφές και στα ελληνικά, σημάδι ότι αρκετοί έλληνες επισκέπτονται την πόλη.

H Sveti Sedmochislenitsi Church βρίσκεται στην οδό Graf Ignatiev, ως μετεξέλιξη Μαύρου Τζαμιού. Είναι στο δρόμο με την αγορά των οπωροκηπευτικών, κοντά στο γήπεδο Vasil Levski, έδρα της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της Βουλγαρίας.

Ο πιο ενδιαφέρον, κατ'εμέ, ναός είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου σε σχήμα Ροτόντας (church of Saint George Rotunda ή Rotonda Sveti Georgi). Βρίσκεται πίσω από το ξενοδοχείο Sheraton Sofia, που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία της Αγίας Κυριακής.

Το ξενοδοχείο είναι στο πίσω φόντο. Δεξιά όπως μπαίνει κανείς στον ναό, υπάρχει ένα καφέ με θέα την πλατεία.

Ο ναός με τα κόκκινα τούβλα θεωρείται το αρχαιότερο κτίριο στην Σόφια.

Ο ναός είναι πλαισιωμένος με απομεινάρια της αρχαίας πόλης Serdica, που ήταν χτισμένη εκεί που βρίσκεται η σύγχρονη Σόφια.

Ο ναός και τα ερείπια φαίνονται εντυπωσιακά και το βράδυ.

Βγαίνοντας κανείς από την πίσω έξοδο της Ροτόντας του Αγίου Γεωργίου, συναντά το Αρχαιολογικό Μουσείο που ήταν παλιά τζαμί.

Το άγαλμα της Αγίας Σοφίας, ως άλλη Νίκη, βρίσκεται στην αρχή της οδού Todor Alexandrov.

Περνώντας από την υπόγεια διάβαση, αξίζει κανείς να σταθεί στην εκκλησία Sveta Petka Samardzhiiska που βρίσκεται σχεδόν όλη κάτω από το σημερινό επίπεδο της πόλης.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το μουσουλμανικό τέμενος Banya Bashi. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται η εβραϊκή συναγωγή. Οι Βούλγαροι είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι για το γεγονός ότι σε απόσταση μερικών μόνο μέτρων συνυπάρχουν οι τρεις θρησκείες χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ενδιαφέρον στοιχείο. Η είσοδος είναι ελεύθερη, αρκεί κανείς να σεβαστεί τους κανόνες που υπάρχουν. Μέσα στο τζαμί υπάρχει ρολόι που μετράει τους χρόνους για κάθε προσευχή.

Απέναντι ακριβώς βρίσκονται τα Δημόσια Λουτρά της Σόφιας. Το όμορφο αυτό κτίριο δυστυχώς δε λειτουργεί. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον με τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γίνει κάτι.

Δίπλα ακριβώς υπάρχουν πηγές με ιαματικό (ζεστό) νερό, όπου οι κάτοικοι της Σόφιας προμηθεύονται ελεύθερα.

Το σήμα κατατεθέν της Σόφιας και πιο μεγάλος της ναός είναι o Alexander Nevsky Cathedral. Δεσπόζει στην πόλη με το ύψος και το μέγεθός του. Ο χρυσός τρούλος φαίνεται σχεδόν από παντού. Είναι προσβάσιμος, ενώ ο διάκοσμος είναι εντυπωσιακός.

Ο ναός φαίνεται εξίσου όμορφος είτε ανθισμένος είτε φωτισμένος τη νύχτα.

Βγαίνοντας από τον ναό αριστερά και δεξιά υπάρχουν δύο μικρότερες εκκλησίες, ο ναός της Αγίας Σοφίας με το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη να καίει διαρκώς και ο ναός της Ιεράς Συνόδου.

Μπροστά από τον ναό υπάρχει υπαίθριο παζάρι με καλλιτεχνίες και παλιατζούρες. Προσοχή στις ισοτιμίες, συνηθίζουν να κλέβουν. Ένα ευρώ ισούται με 1,956 περίπου βουλγαρικά λέβα. Εκεί βρίσκονται και απομεινάρια τούρκικων φυλακών. Λιγότερο από 200 χρόνια πριν οι Βαλκάνιοι μοιραζόμασταν κοινή (τουρκική) κατοχή και μοίρα.

Τελευταίος αξιοσημείωτος ναός της Σόφιας είναι ο ρωσικός ναός του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού (Sv. Nikolay Chudotvorets ή Saint Nicholas the Miracle-Maker). Στο υπόγειο του ναού μπορεί κανείς να αφήσει την ευχή του γραμμένη σε χαρτάκι και αυτή θα πραγματοποιηθεί, σύμφωνα με το μύθο. Χαρακτηριστικό του ναοί οι τρούλοι. Κάτι μου λέει πως θα ξαναδούμε αντίστοιχους σύντομα.

Σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα αξιοθέατα της Σόφιας. Αν έχει κάποιος περισσότερες από τρεις μέρες, μάλλον αξίζει να βγει προς την επαρχία ή/ και τα βουνά. Η Σόφια πάνω-κάτω αυτά έχει να προσφέρει. Το φαγητό είναι φθηνό, χωρίς ιδιαίτερες διαφορές από την κουζίνα της Θράκης ή της Μακεδονίας. 

Στη φωτογραφία φαίνεται πάνω μπουγιουρντί και κάτω κάτι σαν χοιρινό καυτερό στο πήλινο.

Έχει μια μίξη από Βαλκάνια, ορθοδοξία και κομμουνισμό μαζί με τις εμφανείς δυτικοευρωπαϊκές επιρροές και έντονο ελληνικό στοιχείο τόσο από επισκέπτες όσο και από τράπεζες. Ειδικά στο θέμα των τραπεζών, η πλειοψηφία έχουν εξαγοραστεί από αντίστοιχες ελληνικές. Καφέ, καταστήματα ηλεκτρονικών, κινητή τηλεφωνία είναι ανάμεσα στις επιχειρήσεις που έχουν αγοραστεί από ημεδαπές. 

Κλείνοντας την περιήγηση αυτή, δε θα μπορούσε να λείπει το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης από μια διαφορετική οπτική γωνία...

ΥΓ Το πρώτο μέρος της περιήγησης στη Σόφια.

ΥΓ1 Για περισσότερη δόση από Βαλκάνια, αναρτήσεις από Σερβία: Βελιγράδι στα λευκά, Βελιγράδι στα κίτρινα και Νόβι Σαντ.

Σόφια: περίπατος στην πόλη (1/2)

Το τριήμερο που στην Ελλάδα γινόταν χαμός λόγω παρελάσεων και αντιδράσεων του κόσμου, για καλή μας τύχη είχαμε κανονίσει εκδρομή στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, την Σόφια. Η Σόφια (Sofia ή Sofyia) βρίσκεται στο δυτικό άκρο της σύγχρονης Βουλγαρίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να βρίσκεται περίπου στο κέντρο των περιοχών που οι Βούλγαροι θεωρούσαν ως δικές τους. Το όνομα της πόλης προέρχεται πιθανότατα από παράφραση της ελληνικής λέξης σοφία. 

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Το κέντρο της Σόφιας. Η πόλη είναι μικρή και περπατιέται εύκολα. Από το κάτω άκρο του χάρτη μέχρι το πάνω είναι λιγότερο από μισή ώρα με χαλαρό περπάτημα. Το διαμέρισμα ήταν στα όρια της πλατείας Βουλγαρίας (Bulgaria square) δίπλα ακριβώς στο Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού (NDK). Τις μέρες που πήγαμε, μάλιστα, ήταν οι επαναληπτικές προεδρικές εκλογές. Περιττό να σχολιάσω ότι καμία σχέση με τη φασαρία και τις αφίσες που θα είχε αντίστοιχη εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα.

Η βόλτα μας ξεκίνησε με ήλιο από το National Palace of Culture (NDK). 

Μπροστά ακριβώς υπάρχουν υπόγειες διαβάσεις - όπως και σε όλη την πόλη - με όμορφα συντριβάνια.

Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η πλατεία Βουλγαρίας, ουσιαστικά πάρκο με διάφορα εκθέματα.

Συντριβάνια και αγάλματα στο πάρκο.

Σε προηγούμενες φωτογραφίες φαίνεται μια σιδεροκατασκευή να δεσπόζει στο πάρκο. Την πλησιάσαμε μέσα από μια χαραμάδα αλλά και πιο μακριά για να δούμε τα γκράφιτι που την περικλείουν.

Καθίσαμε σε υπαίθριο καφέ, όπου φάγαμε αυτές τις μεγάλες φέτες ψωμί με λιωμένο τυρί και κρέας. Γενικά, το φαγητό και ο καφές στην Σόφια είναι πολύ φτηνά. Τεράστια κομμάτια πίτσας που τρώγανε οι περισσότεροι με 2,5 λέβα - περίπου 1,2 ευρώ. Για να δούμε τι θα γίνει όταν μπουν και αυτοί στο ευρώ.

Η πλατεία Μακεδονίας - τους έμεινε και αυτούς ο καημός, φαίνεται.

Από τον δρόμο Graf Ignatiev που διασχίζει το κέντρο, περνάει στο μεγαλύτερο μέρος του μόνο το τραμ. Τι ωραία που θα ήταν για παράδειγμα η Πατησίων χωρίς αυτοκίνητα. Στη μία πλευρά έχει και την αγορά φρούτων-λαχανικών.

Υπαίθρια λαϊκή αγορά, πιο οργανωμένη από τις δικές μας, είχε στην οδό St.Stambolov.

Η πόλη έχει αρκετά κτίρια σοβιετικής κατασκευής και προέλευσης, όπως και αγάλματα. Στην πρώτη φωτογραφία ήταν τα γραφεία της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας του κόμματος (ένα ήταν το κόμμα). Παρόμοια κτίρια σαν αυτό υπάρχουν στη Ρίγα (σχετική ανάρτηση), στη Βαρσοβία και φυσικά στη Μόσχα. 

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, οι μοναχοί που εφηύραν το κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται στις σλαβικές χώρες.

Roundabouts με μνημεία υπάρχουν διάσπαρτα στην πόλη.

Το εθνικό θέατρο, μέρα και νύχτα. Γενικότερα, η πόλη φαίνεται ασφαλής και τη νύχτα. Αρκετός κόσμος στο κέντρο, αστυνομία (ίσως και λόγω εκλογών), δεν αισθανθήκαμε στην ουσία απειλή.

Στην πλατεία απέναντι από το εθνικό θέατρο υπήρχε αρκετός κόσμος που έπαιζε σκάκι και ντάμα σε υπαίθριες κατασκευές. Εδώ δυστυχώς τα πάρκα δεν τα αξιοποιούμε όσο θα έπρεπε.

Κλασικό άγαλμα στις περισσότερες πόλεις, το όνομα αλλάζει κάθε φορά.

Ενδιαφέρον κτίριο πολιτιστικού προσανατολισμού μπροστά από υπαίθριο καφέ.

Πολύ κοντά στην πόλη βρίσκεται το όρος Vitosha όπου μπορεί κανείς να πάει για περίπατο, σκι και άλλες δραστηριότητες εφόσον έχει χρόνο. Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που έχει βουνά τόσο κοντά. Εν μέρει είναι αλήθεια, αφού στην Αθήνα τα βουνά τα έχουμε χτίσει.

Μικρές λεπτομέρειες που ξεπηδούν στο δρόμο. Πάντα θα υπάρχει μια θέση για τον κουρασμένο επισκέπτη.

Όπως στα περισσότερα ταξίδια, η σούπα δε θα μπορούσε να λείψει από τα γεύματα. Μανιταρόσουπα, λοιπόν, σερβιρισμένη μέσα σε ψωμί. Αφού τελειώσει η σούπα, το ψωμί φυσικά τρώγεται. Παρεμπιπτόντως, οι παραδοσιακές ταβέρνες λέγονται Mehana. Αναζητήστε τις, αξίζουν. Για δύο-τρία ορεκτικά, δύο κυρίως πιάτα, μπύρες ή κρασί, παντού πληρώσαμε περίπου 10 ευρώ το άτομο.

Μπύρα όνομα και πράγμα. Έχουν αρκετές διαφορετικές μάρκες, δοκιμάστε τις.

Αν στο δρόμο συναντήσετε ετερόκλητες ομάδες ανθρώπων να κυκλοφορούν, να ξέρετε ότι έχετε συναντήσει τουρίστες που ακολουθούν την Free Sofia Walking Tour. Είναι μια πολύ καλή ιδέα που έχει εφαρμοστεί σε πολλές πόλεις. Για δυόμιση περίπου ώρες ακολουθεί κανείς με τα πόδια εθελοντές ξεναγούς, χωρίς να μπαίνει στα μνημεία, σχηματίζοντας καλή εικόνα για την ιστορία της πόλης, τα αξιοθέατά της, με μπόλικη δόση χιούμορ. Και όλα αυτά δωρεάν. Στο τέλος της ξενάγησης όποιος θέλει αφήνει κάποιο φιλοδώρημα, χωρίς υποχρέωση. Πιστεύω ότι ακόμη και να τα έχει δει κάποιος τα μέρη μόνος του, αξίζει να τα ξαναδεί για τις περιγραφές. Εκεί μπορεί να γνωρίσει κόσμο απ'όλες τις χώρες - όπως πχ τον Γερμανό που ανέφερα στην ανάρτηση για την Ενωμένη Ευρώπη (;). Ξεναγήσεις γίνονται κάθε πρωί στις 11 και κάθε απόγευμα στις 6 με αφετηρία την αρχή της οδού Vitosha, εκεί που ενώνεται με την οδό Alabin. Λεπτομέρειες στην σελίδα της FreeSofiaTour.

ΥΓ Πτήσεις απευθείας από Αθήνα έχουν οι Air Bulgaria και η Olympic Air. Αν κλείσει κανείς νωρίς, μπορεί να βρει πολύ καλές τιμές. Για τη διαμονή μας κλείσαμε διαμέρισμα, το οποίο κόστιζε περίπου 120 ευρώ για 2 άτομα για 3 βραδιές. Συνολικό κόστος εκδρομής για 4 μέρες/ 3 νύχτες κάτω από 250 ευρώ.

ΥΓ1 Το δεύτερο μέρος θα περιέχει τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σόφιας, θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου.