Ηράκλειο: Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης και βόλτα στην παραλιακή (1/2)

Θα αναρωτηθεί κανείς τι νόημα έχει ταξίδι στην Κρήτη μέσα στο καταχείμωνο. Είναι αλήθεια ότι η Κρήτη είναι κατ'εξοχήν καλοκαιρινός προορισμός. Ο συνδυασμός όμως πολύ καλών φίλων μαζί με μία μέρα ρεπό αλλά και φτηνή πτήση, κάνανε τον προορισμό ελκυστικό. 3ημερο στο Ηράκλειο, λοιπόν.

Πρώτη στάση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης. Είναι ένας όμορφος χώρος που δίνει την δυνατότητα στον επισκέπτη να περιηγηθεί στο φυσικό περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου με έμφαση στην Ελλάδα και στην Κρήτη. Το κτήριο του μουσείου βρίσκεται στην παραλιακή του Ηρακλείου, κοντά στο ενετικό λιμάνι.

Θέα προς την θάλασσα και το νησάκι Δία ή Ντία.

Η είσοδος είναι 6 ευρώ. Μπαίνοντας, ο σκελετός ενός δεινοσαύρου υποδέχεται τους επισκέπτες.

Σε προθήκες βρίσκονται ζώα και φυτά της ευρύτερης περιοχής, με τις απαραίτητες σχετικές πληροφορίες.

Το μουσείο έχει 3 επίπεδα. Προσωπικά μου άρεσε και ο σκελετός του κτηρίου - θυμίζει το George Pombidou στο Παρίσι.

Το μουσείο περιλαμβάνει και χώρο για περιοδικές εκθέσεις. Αυτή την περίοδο θέμα είναι ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων - ίσως ο αρχαιότερος υπολογιστής που έχει βρεθεί!

Μερικές πληροφορίες για τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.

Στο μουσείο εκτίθενται και ζωντανά ζώα και ερπετά.

Επίσης υπάρχει και επίπεδο όπου μαθητές μπορούν να συμμετάσχουν σε διαδραστικό εργαστήρι. Πολύ καλό και οργανωμένο και σίγουρα προτείνεται για σχολικές εκδρομές!

Η βόλτα στην παραλία συνεχίστηκε με κατεύθυνση το ενετικό λιμάνι.

Το Μουσείο Ιστορίας της πόλης ήταν δυστυχώς κλειστό.

Η παραλιακή της πόλης ήταν για πολλά χρόνια αναξιοποίητη. Ευτυχώς έχουν γίνει κινήσεις τα τελευταία χρόνια. Η πόλη για χρόνια αναπτυσσόταν προς την ενδοχώρα, αγνοώντας το παραθαλάσσιο κομμάτι του.

Λίγα παλιά κτήρια έχουν διατηρηθεί.

Ολίγον από καφετέρια, ενετικό φρούριο και νήσο Ντία.

Η ανάρτηση σταματά στο ενετικό φρούριο του λιμανιού του Ηρακλείου. Η βόλτα θα συνεχιστεί προς την πόλη.

ΥΓ Πολλοί φοίνικες στην Κρήτη έχουν προσβληθεί από το κόκκινο σκαθάρι - σχετική ανάρτηση για αντίστοιχους του Προεδρικού Μεγάρου από το dyosmaraki. Ευτυχώς αρκετοί είχαν διασωθεί με έγκαιρη παρέμβαση.

Περιμένοντας την άνοιξη

Ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, αν και ο συνήθως περίεργος καιρός του Μάρτη μας χωρίζει από την άνοιξη. Τα κρύα που δεν είδαμε - τουλάχιστον στην Αθήνα - δίνουν τη θέση τους σε λίγο πιο ζεστές μέρες, αν και θέλει προσοχή ακόμη κυρίως όσον αφορά στις ιώσεις. Πέρα απ'όλα αυτά, είναι κατάλληλη εποχή για να ασχοληθεί κανείς με την αναδιοργάνωση του κήπου ή του μπαλκονιού.

Πέρσι τέτοια περίπου εποχή - λίγο πιο μετά για την ακρίβεια - φύτεψα τα αρωματικά φυτά στο μπαλκόνι, δεντρολίβανο, μαντζουράνα και δυόσμο. Είναι μια καλή επιλογή αρωματικά φυτά τέτοιου τύπου. Επιπλέον, είναι καλή εποχή για να μετατρέψει κανείς το μπαλκόνι σε λαχανόκηπο. Ντομάτες, κρεμμύδια, σπανάκι και πατάτες είναι κάποιες από τις επιλογές. Περισσότερα μπορεί κανείς να βρει με μια απλή αναζήτηση (όπως πχ στο Sheblogs).

Είναι επίσης καλή εποχή για ξεχορτάριασμα, κλάδεμα με προσοχή (γιατί το κρύο καραδοκεί) αλλά και ψέκασμα με θερινό πολτό. Φαίνεται ότι αν ψεκάσει κανείς εγκαίρως αυτή την εποχή, μπορεί να γλυτώσει από μελλοντικές επιθέσεις πολλών βλαβερών ζωυφίων. Επειδή ο θερινός πολτός θέλει κάποια ιδιαιτερότητα στην χρήση του, καλό είναι να ρωτήσει κανείς κάποιον σχετικό πχ γεωπόνο ή σε κάποιο φυτώριο. Οδηγίες μπορούν να βρεθούν και στην σχετική συσκευασία. Φέτος θα το δοκιμάσω για πρώτη φορά, γιατί πέρσι ορισμένα ζωύφια όπως η μελίγκρα κάνανε πραγματικό πάρτι σε ορισμένα από τα φυτά.

Προετοιμασία λοιπόν για την άνοιξη που μας έρχεται. Για να μπορούμε να χαρούμε τον κήπο και το μπαλκόνι μας. Ο καιρός της χώρας αποτελεί συνήθως σύμμαχό μας.

Αθήνα της όπερας (Κουρέας της Σεβίλης, Εθνική Λυρική Σκηνή)

Όπως έχουμε πει επανειλημμένα, ένα από τα καλά της Αθήνας είναι η πληθώρα επιλογών ως προς την διασκέδαση και όχι μόνο. Σχεδόν κάθε μέρα γίνονται πολλές εκδηλώσεις σε όλη την πόλη για όλα τα βαλάντια. Πέραν των θεάτρων, πειραματικών σκηνών κτλ η πόλη διαθέτει χώρους για πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και την Λυρική Σκηνή που ανακάμπτει έπειτα από παρολίγον πτώση. Ειδικά η Εθνική Λυρική Σκηνή (Greek National Opera αγγλιστί) έχει αναβαθμίσει τις δραστηριότητές της, παρόλο που ακόμη δεν έχει βρει μόνιμη σύγχρονη στέγη. Πρόσφατα πάντως απέκτησε και λογαριασμό στο twitter.com/nationalopera.

Προσέχοντας αφίσες στο μετρό, μου κίνησε το ενδιαφέρον εκείνη του Κουρέα της Σεβίλης (Il barbiere di Siviglia). Πρόκειται για γνωστό έργο του Ιταλού συνθέτη Gioachino Rossini. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε σιγοτραγουδήσει την Άρια του Φίγκαρο αλλά και το κυρίως κομμάτι. Για του λόγου του αληθές ακούστε τα αποσπάσματα που βρίσκονται στο τέλος. Για να επανέλθω, έριξα μια ματιά στις ημερομηνίες, συνεννοηθήκαμε με φίλους και καταλήξαμε να κλείσουμε για την παράσταση στις 16/2, ημέρα Τετάρτη.

Είχα πολλά χρόνια να πάω στη Λυρική και ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα. Η παράσταση ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Είχε την ζωντάνια που επιβάλλεται σ'αυτή την χαρούμενη παράσταση, τα σκηνικά και η σκηνοθεσία στάθηκαν στο ύψος τους. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι (κόμης Αλμαβίβα, Ροζίνα, δον Μπάρτολο, Φίγκαρο και δον Μπαζίλιο) έδεναν πολύ καλά και με το παίξιμο και με τη φωνή τους. Πολύ καλή και η ορχήστρα με τον μαέστρο να δίνει ρεσιτάλ. Μου άρεσε επίσης και το γεγονός ότι η ματιά στο έργο ήταν σύγχρονη, τόσο με τα ρούχα όσο και με λοιπές μικρές πινελιές, χωρίς να αλλοιώνει κάτι.

Πέρα από την πολύ καλή παράσταση, θυμήθηκα γιατί είχα πολλά χρόνια να πάω στην Λυρική στο θέατρο Ολύμπια. Τα καθίσματα είναι αρκετά άβολα, ενώ η ακουστική του - αρκετά παλιού - χώρου θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Ο κόσμος που παρακολούθησε την παράσταση ήταν μιας κάποιας ηλικίας. Από την μία έχει την αξία του αυτό, να βλέπεις δηλαδή ανθρώπους να φοράνε τα καλά τους για την έξοδο, από την άλλη με προβλημάτισε. Έχει μήπως σχέση με την τιμή του εισιτηρίου, δηλαδή οι νεότεροι δεν μπορούν να πάνε λόγω υψηλού κόστους; Ή επειδή ο κόσμος που πάει είναι μεγαλύτερης ηλικίας, οι τιμές διαμορφώνονται αντίστοιχα υψηλά; Πάντως στα πλαίσια του ανοίγματος σε νεανικά κοινά η Λυρική έχει προσφορές της τελευταίας στιγμής για νέους - 20' πριν την παράσταση με 15 ευρώ εφόσον έχουν περισσέψει εισιτήρια. Ελπιδοφόρο άνοιγμα, μαζί με τις παιδικές παραστάσεις που διοργανώνονται κατά καιρούς.

Συνοψίζοντας, η παράσταση ήταν αρκετά καλή. Όσοι θέλετε, προλαβαίνετε ακόμη - θα δοθούν άλλες 6 παραστάσεις και έπεται συνέχεια με άλλα θεάματα. Η Εθνική Λυρική Σκηνή κάνει προσπάθειες. Ήδη έχουν ανακοινωθεί 5 παραστάσεις για το καλοκαίρι στο Ηρώδειο (δείτε εδώ). Προσωπικά, θα την τιμήσω ξανά.

Τι καλύτερο για κλείσιμο για ορισμένα αποσπάσματα από τον Κουρέα της Σεβίλης;

Κατά σειρά η άρια του Φίγκαρο, η έναρξη της παράστασης και μια μοναδική εκτέλεση από την Μαρία Κάλας στον ρόλο της Ροζίνα (link καθότι δεν επιτρέπεται η ενσωμάτωση). Τέλος, μία λίγο ανορθόδοξη εκτέλεση από Τομ και Τζέρι.

Μαρία Κάλας - Rosina (κλικ στον τίτλο να ανοίξει)

Θήβα: από την αρχαιότητα στο σήμερα

Μετά την Άμφισσα και τους Δελφούς (1 και 2) τα βήματα με έβγαλαν σε άλλη μια πόλη με έντονη ιστορία, κυρίως στα χρόνια της αρχαιότητας. Η Θήβα αποτελούσε κατά την αρχαιότητα μία από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και πεδίο δράσης και άνθισης πολλών μύθων. Βρίσκεται στον νομό Βοιωτίας, σε απόσταση περίπου μίας ώρας από την Αθήνα. Στον κάμπο της Θήβας που βρισκόταν παλιά η αποξηρανθείσα λίμνη της Κωπαϊδας καλλιεργούνται κρεμμύδια, καρότα, πατάτες και άλλα οπωροκηπευτικά που βρίσκει κανείς στις αγορές κυρίως της Αθήνας. Τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί και πάλι στην επικαιρότητα με το θέμα της μόλυνσης του ποταμού Ασωπού.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Από τον Κάδμο (ιδρυτή της πόλης), η ιστορία περνάει στον Οιδίποδα και τον τραγικό του βίο, στον Κρέοντα και την Αντιγόνη αλλά και στους 7 επί Θήβας και τους Επίγονους, τον Ιερό Λόχο και την Θηβαϊκή ηγεμονία. Μακρινές αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια κατακλύζουν , σημάδι πως καλή η γνώση, η μνήμη όπως χρειάζεται πού και πού φρεσκάρισμα. Μιας και ο χρόνος μετά την ολοκλήρωση της δουλειάς το επέτρεπε, βρήκα την ευκαιρία να κάνω μια μικρή βόλτα στην πόλη. Πρώτη στάση ήθελα να είναι το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης, όμως λόγω των εργασιών που γίνονται σ'αυτό δεν κατέστη δυνατό.

Έξω από το μουσείο αρχαία βρίσκονται στοιβαγμένα και περιμένουν να ταξινομηθούν και να τοποθετηθούν κάπου καλύτερα.

Ανηφορίζοντας την οδό Πινδάρου βλέπει κανείς ορισμένα νεότερα μεν, αλλά σχετικά όμορφα κτίρια που κάνουν την αντίθεση στην γενικότερη όψη της πόλης.

Ανηφορίζοντας από το κλειστό Μουσείο, βρίσκει κανείς την κεντρική πλατεία της πόλης, όπου βρίσκονται και τα περισσότερα καφέ.

Τα αρχαία βρίσκονται παντού διάσπαρτα στην πόλη. Χωρίς να γνωρίζω περισσότερα, ίσως είναι μεγάλο κρίμα που οι μεταγενέστεροι έχτισαν πάνω στα αρχαία. Φαντάζομαι ότι η πόλη θα έδειχνε τελείως διαφορετική αν μπορούσαν να αναδειχτούν όλα όσα βρίσκονται θαμμένα.

Κάποιες προσπάθειες λογικά γίνονται, αλλά φαίνεται ότι είναι δύσκολο να γίνει αναστήλωση.

Η πόλη αποπνέει την αίσθηση του παλιού. Το βρίσκει κανείς στα σταυροδρόμια με τις αναφορές στην αρχαιότητα, εκεί όπου ο Κάδμος συναντάται με την Αντιγόνη αλλά και τον Οιδίποδα..

Πέρα από τα αρχαία και το σύγχρονο τσιμέντο, παραμένουν ορισμένα κτίρια που δείχνουν τη φυσική συνέχεια της πόλης από την αρχαιότητα.

Ακόμη και ένας κήπος που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης φαίνεται και αυτός να έχει παρασυρθεί από το ευρύτερο κλίμα, παρόλο που στην είσοδο καλωσορίζουν τον επισκέπτη οι Μούσες - οι οποίες κατά τον μύθο ζούσαν στους πρόποδες του Ελικώνα που φαίνεται απέναντι.

Καθώς η πόλη βρίσκεται χτισμένη πάνω σε λόφο, η πόλη φαίνεται σαν να ρίχνει κλεφτές ματιές προς το αρχαίο ένδοξο παρελθόν και το χλωμό μέλλον.

Σπουδαία στην αρχαιότητα, μέτρια στο παρόν. Με αυτό το συμπέρασμα τέλειωσε και η σύντομη βόλτα στο κέντρο της Θήβας. Ευκαιρία για αναδρομή στο παρελθόν και ξεσκόνισμα των γνώσεων που σκουριάζουν. Πλέον ξέρω τι βιβλία θα ξαναδιαβάσω το καλοκαίρι που μας έρχεται...

Δελφοί: στάδιο, Μουσείο και η περιοχή (2/2)

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχαμε σταματήσει την ανάβαση στο αρχαίο θέατρο των Δελφών. Αρκετός κόσμος δεν αντέχει να ανεβεί πιο πάνω εκεί που βρίσκεται το Στάδιο. Ο χώρος μάλιστα ήταν κλειστός για μεγάλο διάστημα λόγω κατολισθήσεων που προκλήθηκαν από βροχοπτώσεις. Ευτυχώς όταν τον επισκέφτηκα είχα ανοίξει και πάλι.

Το στάδιο των Δελφών διατηρείται σε σχετικά καλό επίπεδο. Αποτελούσε τον χώρο όπου διεξάγονταν οι πανελλήνιοι Πυθικοί Αγώνες.

Ο κίονας αυτός δίνει αφορμή για φωτογραφία με φόντο τις Φαιδριάδες πέτρες.

Κατεβαίνοντας, συστάδες αρχαίων μας υποδέχονται και πάλι.

Επόμενη στάση το ανακαινισμένο και ομολογουμένως όμορφο Μουσείο των Δελφών.

Στην είσοδό του υπάρχει αναπαράσταση του χώρου όπως ήταν στην αρχαιότητα.

Στο μουσείο βρίσκει κανείς εκθέματα όπως Σφίγγες και Κούρους (από τους λιγοστούς δίδυμους σωζόμενους)...

...έναν ταύρο από χρυσά φύλλα...

...αναπαράσταση του Θησαυρού των Αθηναίων...

...αγάλματα που κοσμούσαν τον περίβολο...

...και κρήνες.

Το πιο γνωστό έκθεμα του Μουσείου των Δελφών είναι φυσικά ο Ηνίοχος. Το χάλκινο άγαλμα είναι σε αρκετά καλή κατάσταση, αναπαριστά έναν ηνίοχο (οδηγό άρματος) αμέσως μετά τη νίκη του σε αγώνα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μάτια του αγάλματος που είναι φτιαγμένα από διαφορετικό υλικό και τα νιώθει κανείς ζωντανά να τον παρακολουθούν.

Ο Ηνίοχος ήταν κομμάτι σύνθεσης που περιλάμβανε τα άλογα και το άρμα. Έχουν σωθεί ελάχιστα κομμάτια από το υπόλοιπο της σύνθεσης.

Οι χώροι ιδιαίτερης σημασίας εκτείνονται και πέρα από τον περιφραγμένο χώρο. Δυστυχώς η Κασταλία Κρήνη όπου πλένονταν οι επισκέπτες για να καθαγιαστούν και όπου ήταν η φωλιά του Πύθωνα πριν τον σκοτώσει ο Απόλλωνας, δεν είναι προσβάσιμη προς το παρόν στο κοινό. Αυτό συμβαίνει λόγω των κατολισθήσεων από τις Φαιδριάδες πέτρες. Τον τελευταίο καιρό έχουν προχωρήσει οι σχετικές εργασίες και σύντομα θα είναι προσβάσιμη στο κοινό.

Κάτω από την Κασταλία πηγή βρίσκεται το αρχαίο Γυμνάσιο. Ο χώρος είναι προσβάσιμος στο κοινό.

Εκεί δίπλα βρίσκεται και ο Θόλος της Αθηνάς Προναίας. Επειδή ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου είχε τελειώσει, δυστυχώς δεν πρόλαβα να τον επισκεφτώ.

Φεύγοντας από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, καλό είναι ο επισκέπτης να ρίξει μια τελευταία ματιά όσο ακόμη είναι πλημμυρισμένος από το δέος του χώρου. Η φύση συναινεί σ'αυτό.

Οι Δελφοί βρίσκονται εκεί για χιλιάδες χρόνια. Μας περιμένουν να τους επισκεφτούμε με την ευλάβεια και την αίσθηση που αρμόζει σ'αυτό το σπουδαίο παγκόσμιο πολιτιστικό μνημείο. Όλα αυτά σε απόσταση λιγότερη των δύο ωρών από Αθήνα και άλλο τόσο από Λαμία και Πάτρα. Δεν αξίζει άραγε στον καθένα μας να κάνει μία στο τόσο ένα προσκύνημα στον ιερό χώρο των Δελφών;

ΥΓ Όποιος θέλει, βλέπει και το πρώτο μέρος με τον ναό, το θέατρο και τον ευρύτερο χώρο.