Να τα π(ι)ούμε;

Οι καιροί αλλάζουν. Όπως και οι άνθρωποι. Ταυτόχρονα μένουν ίδιοι - και οι καιροί και οι άνθρωποι. Ίσως όχι οι ίδιοι άνθρωποι, αλλά η ανθρωπότητα ως σύνολο. Κλασικό παράδειγμα τα κάλαντα. Όταν ήμασταν παιδιά, ειδικά στις επαρχιακές πόλεις και τα χωριά, ξεχυνόμασταν από το πρωί και χτυπούσαμε τα κουδούνια, ξυπνώντας τον κόσμο με τις λεπτεπίλεπτες αγριοφωνάρες μας. Κάποιοι άνοιγαν τις πόρτες, κάποιοι πάλι όχι. Άλλοι δίνανε λίγες δραχμές, άλλοι περισσότερες, πού και πού κανέναν κουραμπιέ ή μελομακάρονο. Τα σχόλια για το ύψος της γενναιοδωρίας δίνανε και παίρνανε, άσε που σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένοι κάνανε διακρίσεις ακόμη και μέσα στην ίδια την ομάδα κρούσης.

Περνώντας τα χρόνια, βρισκόμαστε αναπόφευκτα από την άλλη πλευρά της πόρτας. Είμαστε οι ακροατές της παράστασης και αυτοί που οφείλουν να δώσουν τον οβολό, σε ευρώ πλέον. Έχει πλάκα πως οι περισσότεροι από πρώην κριτές μετατρεπόμαστε αυτόματα στα παραδείγματα που πριν από λίγο καυτηριάζαμε. Προσωπικά, στην αρχή το έβλεπα με μια δόση μελαγχολίας τύπου "Τόσο πολύ μεγάλωσα;". Μετά από λίγο καιρό και μερικές λεπτεπίλεπτες αγριοφωνούλες - αυτό δεν αλλάζει, είναι παγκόσμια σταθερά - τα πράγματα βρίσκουν την ισορροπία τους. Ψιλά μόνο να έχουμε γιατί στα κάλαντα είναι κανόνας ότι ρέστα δεν υπάρχουν.

Αργότερα έρχεται ο καιρός που ορισμένοι γίνονται γονείς, αποκτούν εγγόνια και ούτω καθεξής. Τα πράγματα ξαναλλάζουν. Οι γονείς ξαναβγαίνουν για κάλαντα, συνοδεύοντας τα μικρά παιδιά αυτή τη φορά. Και έχει πλάκα, κούραση και νεύρα, όπως παλιά. Έτσι η ισορροπία αποκαθίσταται. Οι καιροί άλλαξαν και πάλι, μένοντας ουσιαστικά ίδιοι. Γιατί εμείς μπορεί να μεγαλώσαμε, όμως σαν σύνολο η εικόνα παραμένει ίδια. Παιδιά με τρίγωνα να τραγουδάνε, μεγάλοι να ανοίγουν ή και όχι την πόρτα, ο δε διάλογος παραμένει σταθερός:

-Να τα πούμε;

-Να τα πείτε...

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές να έχουμε. Πάνω απ'όλα υγεία και καλή διάθεση.

ΥΓ Η απόφαση αν θα ανοίξει ή όχι η πόρτα στα παιδιά που λένε τα κάλαντα έχει ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που λένε οι περισσότεροι άντρες για το νόημα και την αξία του ποδοσφαίρου: Αν δεν έχεις παίξει, δεν μπορείς να το καταλάβεις...

Σκουπιδιών διάλογοι

Μπήκαμε στην τελική ευθεία πριν από τις φετινές ιδιάζουσες χριστουγεννιάτικες διακοπές, ιδιάζουσες για τους γνωστούς οικονομικούς και όχι μόνο λόγους. Η πόλη μπορεί να άργησε, αλλά στολίστηκε. Ακόμη και ο καιρός πλέον θυμίζει χειμώνα και Χριστούγεννα. Από την άλλη, μαζί με τα υπόλοιπα προβλήματα, φέτος φαίνεται ότι τελικά θα κάνουμε γιορτές με τα σκουπίδια. Όσο καλή θέληση και να έχει κάποιος, μετά από 10 ημέρες περίπου στο μπαλκόνι, συνήθως δεν αντέχει και τα κατεβάζει. Μέσα στο σκουπιδομάνι ευτυχώς ορισμένοι είχαν αίσθηση του χιούμορ ή και της ειρωνείας και στόλισαν τα σκουπίδια με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. Σημεία των καιρών και αυτά.

Περπατώντας τις προάλλες στο κέντρο της πόλης και πλησιάζοντας την Πλατεία Καρύτση, άκουσα κάποιους περίεργους θορύβους. Σαν από ταινία, σαν μουσική με εμβόλιμες ανθρώπινες φωνές. Επειδή ήταν βράδυ, ήταν πιο εύκολο να εντοπίσει κανείς την προέλευση των ήχων και του φωτός. Στην μία πλευρά του υπαίθριου πάρκινγκ που βρίσκεται δίπλα στην πλατεία Κλαυθμώνος, σε έναν άδειο τοίχο παιζόταν κάποιο εικαστικό δρώμενο. Ομολογώ ότι μου άρεσε η ιδέα. Χάζεψα λίγο το θέαμα και προχώρησα. Δύο μέρες μετά, πέρασα από το σημείο μεσημέρι, ανακαλύπτοντας την πηγή της προβολής.

Πλησιάζοντας στην ενημερωτική πινακίδα, είδα ότι πρόκειται για εικαστική παραγωγή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στα πλαίσια του διεθνούς συνεδρίου Διάλογοι των Αθηνών.

Ο άδειος τοίχος στον οποίο γίνεται η προβολή. Τέτοιοι τοίχοι και πλευρές υπάρχουν σε όλη την Αθήνα. Δεν θα ήταν ωραίο να αξιοποιηθούν ώστε να ομορφύνουν έστω και λίγο αυτό το μονότονο γκρι της πόλης; Θυμήθηκα πόσο ωραία φαινόταν η εικαστική παρέμβαση σε αντίστοιχο τοίχο στην Ρίγα (5η και 6η φωτογραφία από την αρχή).

Στο μετρό της Ομόνοιας εντόπισα τυχαίο άλλο ένα κομμάτι της παρέμβασης αυτής. Η φωτογραφία είναι από το κινητό, ο φωτισμός δεν βοήθησε ιδιαίτερα.

Περισσότερες πληροφορίες για τους Εικαστικούς Διαλόγους μπορεί κανείς να βρει εδώ σχετικά με τους AthensDialogues.

Βόλτες στο κέντρο θα κατεβούμε όλοι αυτές τις ημέρες. Ας προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε αυτές τις 14 παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης μέχρι το τέλος του χρόνου, ακόμη και αν είναι κρυμμένες πίσω από τα σκουπίδια...

ΥΓ Τα 14 σημεία είναι και οι αντίστοιχοι καλλιτέχνες είναι: Χρήστος Αποστολάκης – Σταθμός Μετρό Ομόνοια, Κατερίνα Αποστολίδου – Κτήριο ΑΤΕ (Οδός Πανεπιστημίου), Κωστής Βελώνης – Πληροφοριακό Κέντρο ΥΠΠΟΤ, Ελένη Καμμά – Σταθμός Μετρό Ομόνοια, Άννα Λάσκαρη – Σταθμός Μετρό Σύνταγμα, Δέσποινα Μεϊμάρογλου – Σταθμός Μετρό Ομόνοια, Νίκος Ναυρίδης – Κτήριο Παλαιάς Βουλής, Νίκος Παπαδημητρίου – Πεζόδρομος οδού Ερμού, Άγγελος Πλέσσας – Υπαίθριο parking απέναντι από την Πλατεία Κλαυθμώνος, Γιάννης Σκουρλέτης – Σταθμός Μετρό Σύνταγμα, Βασιλεία Στυλιανίδου – Σταθμός Μετρό Μοναστηράκι, Δημήτρης Τσουμπλέκας – Αίθριο Στοάς του Βιβλίου, Μάκης Φάρος – Στοά του Βιβλίου και Αλέξανδρος Ψυχούλης – Σταθμός Μετρό Μοναστηράκι.

Το Α' Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας με μια γρήγορη ματιά

Η πόλη της Λάρισας είναι γνωστή για ορισμένα πράγματα όπως η διασκέδαση, οι πεζόδρομοι, η αγορά στο κέντρο και η ΑΕΛ, φυσικά. Ακόμη και αρκετοί από τους κατοίκους δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα για την ιστορία της πόλης από την αρχαιότητα ως το πρόσφατο παρελθόν. Η στενή σχέση της πόλης και της περιοχής με τα πελασγικά φύλα δώσανε το όνομα στην πόλη, καθώς Λάρισα στα πελασγικά σήμαινε "Οχυρωμένος λόφος" ή "Ακρόπολη".

Κάτι που ήταν ακόμη λιγότερο γνωστό μέχρι πριν 20 χρόνια περίπου, ήταν η ύπαρξη δύο αρχαίων θεάτρων στην πόλη της Λάρισας. Το πρώτο και μεγαλύτερο βρισκόταν θαμμένο στους πρόποδες του μοναδικού λόφου της πόλης, του γνωστού Φρουρίου, κάτω από πολυκατοικία και κτίσματα που μάλιστα χρησιμοποιούσαν τους χώρους του πάλαι πότε θεάτρου ως τουαλέτες και βόθρους. Ευτυχώς ξεκίνησαν προσπάθειες για την αποκατάσταση του μνημείου και τελικά σε κοντινό χρονικό διάστημα θα παραδοθεί στο κοινό. Εγκαίνια θα γίνουν πιθανότατα κάποια στιγμή και με κάποιες παραστάσεις.

Στην πινακίδα αυτή υπάρχουν φωτογραφίες από την πορεία των ανασκαφών, όπως επίσης και μερικά στοιχεία για την ιστορία του Α' Αρχαίου Θεάτρου.

Ο χώρος ακόμη δεν είναι προσβάσιμος στο κοινό. Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο είναι ότι τα κενά που υπήρχαν είτε στις κερκίδες είτε στους υπόλοιπους χώρους έχουν συμπληρωθεί με μάρμαρο από την ίδια πηγή που χρησιμοποιήθηκε κατά την αρχαιότητα!

Ο ήλιος και ο ίσκιος παρακείμενων κτιρίων δεν επέτρεψαν την λήψη καλύτερων φωτογραφιών. Ίσως την επόμενη φορά οι φωτογραφίες να είναι και μέσα από τον χώρο.

Το θετικό είναι ότι ανάπλαση έχει γίνει και στον ευρύτερο χώρο του Φρουρίου, με βυζαντινής κυρίως προελεύσεως ευρήματα.

Κάτι καλό γίνεται στην πόλη, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Γιατί εκτός από τα αρχαία, κτίσματα όπως το νέο γήπεδο της ΑΕΛ κοσμούν πλέον την πόλη. Στο γήπεδο θα αναφερθώ όταν με το καλό το επισκεφτώ σε κάποιο παιχνίδι...

ΥΓ Όποιος θέλει μπορεί να ενημερωθεί για το Α' Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας από την σελίδα του Δήμου Λαρισαίων, την αντίστοιχη του Υπουργείου Πολιτισμού, την wikipedia και το πρόγραμμα Μελίνα για παιδιά.

Δεκεμβριανά στο μπαλκόνι

Ο φετινός Δεκέμβρης λένε ότι είναι ο πιο ζεστός των τελευταίων χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι κοντεύουμε στα μέσα του και οι θερμοκρασίες θυμίζουν φθινοπωρινή άνοιξη. Πέρσι περίπου τέτοια εποχή που έκανα αντίστοιχη ανάρτηση, είχανε πέσει τα πρώτα χιόνια στην Πάρνηθα - παρόλο που ο ήλιος στην Αθήνα εξακολουθούσε να είναι...μπόλικος.

Γυρνώντας μεσημέρι στο σπίτι και αφού έφαγα, βγήκα λίγο στο μπαλκόνι. Ο ήλιος βλέπει το μπαλκόνι μου από το μεσημέρι μέχρι και την δύση του, οπότε είπα να τον απολαύσω με καφέ και ίντερνετ στην βεράντα. Καθώς φώτιζε τα λουλούδια τριγύρω, σκέφτηκα να τα απαθανατίσω - χειμώνας έρχεται και ποτέ δεν ξέρει κανείς πόσα και ποια θα επιβιώσουν.

Ο βασιλικός στο περβάζι είναι ανθισμένος. Η γιαγιά μου έχει πει ότι καλό είναι να κόβω τα άνθη του για να κρατήσει περισσότερο. Τα έκοψα 4 φορές ως τώρα και αυτός συνεχίζει. Ας γίνει το χατίρι του...

Οι καυτερές πιπεριές που φύτεψα την άνοιξη ήδη έχουν δώσει 4 φορές καρπούς! Το κόκκινο χρώμα είναι ένδειξη ότι είναι και πάλι έτοιμες.

Η ντοματιά ακόμη αντιστέκεται και έχει πετάξει νέο κλωναράκι. Καθότι μονοετές φυτό σε λίγο θα μας χαιρετίσει περήφανα, κρατώντας ακόμη την μία και μοναδική ντομάτα που έβγαλε. Στην βάση της γλάστρας ήδη έχουν φυτρώσει 2 κοκκάρια που φύτεψα κατά τον Οκτώβρη.

Αυτός ο βασιλικός δεν άντεξε τόσο όσο ο προηγούμενος και δίνει τη θέση του σε άλλα 2 κοκκάρια. Η ζωή στο μπαλκόνι συνεχίζεται...

Τα χρυσάνθεμα που είναι και της εποχής, ανθίζουν με ένα χρώμα κοντά στο πορφυρό αυτοκρατορικό - ή έτσι φαίνεται με τα παιχνιδίσματα του ήλιου.

Η άλλη γωνία του μπαλκονιού σφύζει από ζωή και χρώματα. Από δεξιά προς τα αριστερά έχουμε μία σεφλέρα (την οποία μάλλον πρέπει να μετακινήσω σε πιο σκιερό μέρος, καθότι η απευθείας έκθεση στον ήλιο καίει τα φύλλα της), την πορτοκαλί μπουκαμβίλια, ένα ρυγχόσπερμα (που μάλλον δεν θα αντέξει πολύ όπως και τα προηγούμενα που είχα φυτέψει), μια ροζ μπουκαμβίλια και το μπέντζαμιν. Το μπέντζαμιν και η μπουκαμβίλια ετοιμάζονται για τον δεύτερο χειμώνα τους...

Η πέργκολα γεμίζει αργά και σταθερά με λουλούδια. Προς το παρόν τα απλωμένα του γείτονα διακρίνονται.

Η πορτοκαλί και η ροζ μπουκαμβίλια συναγωνίζονται η μία την άλλη σε χρώματα. Η πορτοκαλί ως μεγαλύτερη κατά ένα χρόνο έχει άνθη από την άνοιξη, ενώ στα φύλλα της διακρίνονται σημάδια από το πολύ πότισμα. Ευτυχώς σώθηκε... Η ροζ μπουκαμβίλια είχε βγάλει άνθη στην αρχή του καλοκαιριού και από τότε ξαναπέταξε πριν λίγες ημέρες! Ο καιρός και τα φυτά μπερδεύει.

Η Πάρνηθα διακρίνεται στο βάθος. Ακόμη δεν έχει χιονίσει. Σε πρώτο φόντο κυριαρχεί το ροζ.

Καλό χειμώνα να έχουμε, λοιπόν! Το κρύο λογικά δεν αργεί να έρθει.

ΥΓ Παρεμπιπτόντως, μπορεί να παραπονιόμαστε για το κρύο που δεν έρχεται, ίσως όμως ξεχνάμε ότι όσο κρατάει η καλοκαιρία γλυτώνουμε πετρέλαιο...

All I want from Christmas is mood*

Λόγω εργασιακού φόρτου τις τελευταίες εβδομάδες (έως και υπερφόρτωσης καθώς τα ωράρια ήταν καθημερινά 8 το πρωί με 10 το βράδυ στην καλύτερη) είχα αρκετές μέρες να κατεβώ στο κέντρο. Χθες, παρόλο που δούλευα ως τις 7 το βράδυ και είχα κοιμηθεί ένα ολόκληρο 4ωρο το προηγούμενο βράδυ, είπα να πιω έναν καφέ προς έναν από τους "παραλιακούς" δρόμους της πόλης, την Αδριανού - όπου παραλιακός κάθε δρόμος που έχει καφετέριες και ταυτόχρονα αποτελεί περατζάδα. Κατά την επιστροφή, επιλέξαμε να περπατήσουμε την Ερμού με κατεύθυνση προς το Σύνταγμα. Εκεί διαπιστώσαμε ότι, εκτός από αρκετά μαγαζιά που είναι ξενοίκιαστα, τα περισσότερα καταστήματα δεν είχανε καν στολίσει. Αναπόφευκτη ήταν η σύγκριση με προηγούμενες χρονιές όπου τα στολίδια και τα φωτάκια κυριαρχούσανε. Θες ο καλός καιρός της χώρας μας, θες η κακή διάθεση, θες τα σκουπίδια που ακόμη υπάρχουν σε γειτονιές της Αθήνας, θες ο φόβος της κρίσης και της ανεργίας, θες, θες, θες...

Μέχρι τώρα μου είχε διαφύγει αυτή η λεπτομέρεια. Αρκετοί δεν έχουμε καν στολίσει, συνεπικουρούμενοι από την καλοκαιρία. Είναι άραγε μόνο αυτό όμως; Μήπως είναι περισσότερο θέμα διάθεσης; Θα συμφωνήσω εν μέρει με όσους λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι επίπλαστη χαρά, ότι από "γιορτή της χριστιανοσύνης" έχει μετατραπεί σε εμπορική συναλλαγή, ότι "κανένας δεν μπορεί να μας αναγκάσει να χαρούμε γιατί έτσι πρέπει" και πολλά άλλα επιχειρήματα εκατέρωθεν. Ρίχνοντας μια ματιά τριγύρω μας μήπως όμως πρέπει να αναρωτηθούμε ότι χρειαζόμαστε χαρές απ'όπου και αν αυτές προέρχονται; Ότι η ανάγκη να συναντηθεί η οικογένεια, η ανάγκη να βρεθούμε με φίλους και να γιορτάσουμε ή έστω να ανταλλάξουμε δώρα, να φάμε, να διασκεδάσουμε, είναι αν όχι επιβαλλόμενη; Αρκετή μιζέρια και κακή διάθεση υπάρχει γύρω μας. Και αν φέτος τα χρήματα είναι λιγότερα, τα δώρα μας μπορεί να είναι διαφορετικής φύσης. Είτε να αναζητήσουμε ως σωστοί καταναλωτές αυτά που πραγματικά αξίζουν είτε να κάνουμε κάτι χειροποίητο. Αλήθεια, πόσο καιρό έχει ο καθένας από εμάς να κάνει ένα πραγματικά προσωπικό δώρο;

Ακόμη και η φιλανθρωπία - που συνήθως την θυμόμαστε αυτές τις μέρες μόνο - μπορεί να δώσει λίγη παραπάνω αίσθηση χαράς τόσο σε μας όσο και σ'αυτούς που είναι οι τελικοί αποδέκτες. Τα προβλήματα είναι υπαρκτά και κανένας δεν τα αμφισβητεί. Θα είναι εκεί είτε στολίσουμε είτε όχι, είτε κάνουμε γιορτινά τραπέζια είτε όχι, είτε επιλέξουμε χαρούμε λίγο παραπάνω είτε όχι. Σε τελική ανάλυση, θέμα επιλογής είναι, απλώς με την επιλογή της καλύτερης διάθεσης σίγουρα θα περάσουμε έστω και λίγο καλύτερα. Εγώ πάντως από τον Άγιο Βασίλη φέτος θα επιλέξω καλύτερη διάθεση για μένα και τους γύρω μου. Μετά την υγεία, είναι το θέμα των φετινών γιορτών που - επιλέγω να - με απασχολεί περισσότερο...

* Παραλλαγή βγαλμένη από το γνωστό χριστουγεννιάτικο τραγούδι της Mariah Carey "All I want from Christmas is you"