Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.


Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

These are the reasons why we say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

ΥΓ  Σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 01/11 το ανωτέρω κείμενο. Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων. Το ανέβασα νωρίτερα προς ενημέρωση.

ΥΓ1 Ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι του Σκουληκιού που είναι και η εμπνεύστρια, του Laplace, του Κikop80 με βίντεο-ντοκουμέντο της αείμνηστης Μελίνας, του Αντώνη, της Raven, του Typhoon, του Agit8d, της Butterfly, του Τζονάκου, του Αναρχόβλαχου, της Next_day, της Founio, του Μαρουλιού, του Theogr του κηπουρού, της Dreamy Cloud, της Starclub, του JK του Skroytzakou, info press, της Σταλαγματιάς, του Mike, το χαμομηλάκι, του Troktiko, του Γιώργου Τ, enimerwsi-gr, της Μάγισσας Κίρκης, των Συμμοριτών, της Mammas El, του Zone-memo,  του VagSiok, της Μάτας, του Crazy Tzitzi, του Irthe_i_pitsa, του ikor,  των Parthenon sculptures, taxalia, του Side21, της Εύας και έπεται συνέχεια

ΥΓ2 Φωτογραφίες από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης (πριν απαγορευτεί η λήψη τους) μπορεί κανείς να βρει στη σχετική ανάρτησή μου.

Πήλιο: Άγιος Λαυρέντιος

Το σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε μας βρήκε στο Πήλιο στα πλαίσια του εορτασμού των γενεθλίων μίας από τις κοπέλες της παρέας. Φέτος σκέφτηκε να το γιορτάσουμε κάπου εκτός Αθηνών και έτσι οργανώθηκε η εκδρομή στο βουνό των κενταύρων και πιο συγκεκριμένα στον Άγιο Λαυρέντιο. Το χωριό αυτό είναι από τα λιγότερα γνωστά του κοσμοπολίτικου κατά τα άλλα Πηλίου, γεγονός που του δίνει αρκετά θετικά στοιχεία: έλλειψη πολυκοσμίας, χαμηλότερες τιμές, ελάχιστη κίνηση, διαθεσιμότητα δωματίων. Πρόκειται για ένα πολύ γραφικό χωριό, με πετρόκτιστα σπίτια, πλακόστρωτα σοκάκια. Βλέπει Παγασητικό κόλπο, απέχει 22 χλμ από τον Βόλο, άρα περίπου τρεισήμισι ώρες από Αθήνα και γύρω στις δύο από Θεσσαλονίκη. Με την ολοκλήρωση του περιφερειακού του Βόλου, δε θα μπαίνει ο επισκέπτης καν στην πόλη, γλυτώνοντας αρκετή κίνηση, αρκεί να ακολουθήσει σωστά τις πινακίδες.

Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων και φυσικά είναι κατάφυτο. Χαρακτηριστικό που θα δει ο επισκέπτης φτάνοντας είναι τα πολλά ελιόδεντρα.

Η διαμονή μας είχε κανονιστεί για το Αρχοντικό Ζαρίφη 1716. Είναι το κτίσμα που ξεχωρίζει σ'αυτή την φωτογραφία και βρίσκεται στον πάνω μαχαλά του χωριού.

Επειδή οι περισσότεροι δρόμοι βρίσκονται στις παρυφές του χωριού, ο επισκέπτης αφήνει το αυτοκίνητο και προχωρά στα στενά σοκάκια με τα πόδια.

Η πρώτη εικόνα από τον ξενώνα, εντυπωσιακή. Παλιό αρχοντικό που έχει αναπαλαιωθεί κρατώντας όλα τα χαρακτηριστικά της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.

Η θέα βέβαια προς τον Παγασητικό καταπληκτική.

Μετά την πρώτη θετικότατη εικόνα από το εξωτερικό του ξενώνα, οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν και μέσα. Το εσωτερικό του παλιού αρχοντικού είναι διαμορφωμένο καταπληκτικά. Εικόνες μπορεί κανείς να δει μπαίνοντας στην σελίδα του αρχοντικού. Στο ισόγειο βρίσκεται η υποδοχή, η κουζίνα, η τραπεζαρία και ο οντάς, όπου μπορεί κανείς να ξαπλώσει στις μαξιλάρες του πατώματος, να ζεσταθεί με το τζάκι, να πιει ποτά από το αυτοσχέδιο μπαρ και όλα αυτά σε ένα κλίμα που αποπνέει τον αέρα αρχοντιάς του κτίσματος. Τα δωμάτια το ένα καλύτερο από το άλλο με όλες τις ανέσεις. Η θέα από τον δεύτερο όροφο είναι επίσης πολύ καλή.

Οι ιδιοκτήτες του Αρχοντικού 1716 είναι ένα ζευγάρι, ο Βάγιος και η Μαρία. Πρόκειται για δύο ανθρώπους απίστευτα εξυπηρετικούς και ευγενικούς. Φαίνεται ότι αγαπάνε αυτό που κάνουν. Το πρωινό συμπεριλάμβανε εκτός από τα κλασικά και πίτες ψημένες από το προηγούμενο βράδυ από την Μαρία. Φυσικά το τζάκι άναβε κατά βούληση από τον Βάγιο, χωρίς κάποια επιβάρυνση. Και πέρα από όλα αυτά, οι τιμές είναι φυσιολογικές και χαμηλότερες από τα λοιπά τουριστικά μέρη του Πηλίου! Μετά από αυτή το ομολογουμένως πλήρες πακέτο, πιστεύω ότι το συγκεκριμένο αρχοντικό είναι σίγουρα προτεινόμενο για διαμονή! Σπεύσατε...

Το χωριό πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μοναστήρι που βρίσκεται εκεί. Αξίζει μια μικρή στάση.

Πέρα από το καλό φαγητό που βρίσκει κανείς στις ταβέρνες του χωριού - δεν είναι και τόσες πολλές, οπότε μπορεί κανείς να δοκιμάσει παντού - επιβάλλεται το περπάτημα εκτός των ορίων του οικισμού. Υπάρχουν αρκετοί βατοί χωματόδρομοι. Τριγύρω βλέπει κανείς πλατάνια, καρυδιές και άλλα δέντρα.

Αυτή την περίοδο τα κάστανα βρίσκονται στο φόρτε τους. Παντού σ'όλη την διαδρομή βρίσκαμε αρκετά πεσμένα στο έδαφος. Δε χάσαμε την ευκαιρία να μαζέψουμε αρκετά.

Παρόλο που στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχαμε κακοκαιρία, σ'αυτή την πλευρά του Πηλίου είχαμε μόνο συννεφιά, η οποία έσπαγε σε μερικά σημεία δίνοντάς μας ωραίες εικόνες όπως αυτή. Στο κέντρο περίπου του Παγασητικού κάποιες ακτίνες του ήλιου τρύπωσαν μέσα από τα σύννεφα, χαρίζοντας θέαμα που δύσκολα αποτυπώνεται στον φωτογραφικό φακό.

Φτάνοντας στην άκρη της χαράδρας όπου βρίσκεται το χωριό, το διπλανό λαγκάδι ξεπρόβαλλε. Το πράσινο, το κιτρινωπό και το καφέ των φύλλων των δέντρων ετοιμάζεται να καταβροχθιστεί κυριολεκτικά από το λευκό της συννεφιάς που κατέβαινε.

Το τραγούδι λέει ότι το σύννεφο έφερε βροχή. Ευτυχώς η συγκεκριμένη ήταν τόσο ελαφριά που επέτρεπε να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας. Και φυσικά, οι εικόνες που αντικρύσαμε μας αποζημίωσαν όσο δεν πάει...

Το ουράνιο τόξο ήταν τόσο κοντά που νόμιζε κανείς ότι θα μπορούσε να το πιάσει. Και όχι απλώς να το πιάσει, αλλά να τρέξει στις άκρες του να βρει το πιθάρι με το χρυσό που όπως λέει ο μύθος βρίσκεται εκεί.

Έτσι λοιπόν κύλησε ένα γεμάτο σαββατοκύριακο με καλή παρέα, πολύ φαγητό, αρκετό ποτό, φιλική εξυπηρέτηση και με σκέψεις ώστε την επόμενη φορά να κλείσουμε όλο τον ξενώνα για ακόμη μεγαλύτερο πάρτι.

Τίποτε δεν πάει χαμένο

Η ανακύκλωση είναι κάτι σχετικά καινούριο για τη χώρα μας. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που πρωτοείδαμε τους μπλε κάδους μαζικά στις γειτονιές (κυρίως της Αθήνας), ενώ πιο πριν υπήρχαν σποραδικές κινήσεις κυρίως έξω από σχολεία για ανακύκλωση χαρτιού κτλ. Και εδώ το σύστημα όταν πρωτοεφαρμόστηκε, υπήρχαν αρκετά ευτράπελα. Μόνο 1 στα 3 απορρίμματα στους μπλε κάδους ήταν προς ανακύκλωση. Σιγά-σιγά με την ενημέρωση και την εξοικείωση, το ποσοστό αυξήθηκε πάνω από τα 2/3. Μπορεί κανείς να πει ότι τα πράγματα βελτιώνονται διαρκώς. Βοήθησε αρκετά βέβαια και η αύξηση του αριθμού των μπλε κάδων. Πλέον, μπορεί κανείς με μια αίτηση στο δήμο που ανήκει να ζητήσει κάδο στη γειτονιά. Η ανταπόκριση - τουλάχιστον από το δήμο Αθηναίων που έχω προσωπική εμπειρία - είναι άμεση.

Το θέμα όμως δεν σταματάει εκεί. Τώρα που μάθαμε να ανακυκλώνουμε, καιρός να μάθουμε κάποια πράγματα επιπλέον. Για παράδειγμα το πόσο καθαρά είναι τα προϊόντα που απορρίπτουμε προς ανακύκλωση βοηθάει ή επιβαρύνει επιπλέον την προσπάθεια. Καλό θα είναι τα μπουκάλια να μην έχουν μέσα κάποιο υγρό, τα πλαστικά να καθαρίζονται με μια χαρτοπετσέτα πριν, τα κιβώτια να είναι διπλωμένα και ούτω καθεξής. Η σακούλα σε αντίθεση με τα κοινά απορρίμματα καλό είναι να είναι ανοιχτή ή ακόμη καλύτερα να αδειάζουμε τις συσκευασίες χύμα και μετά να ρίχνουμε μέσα και τη σακούλα. Δεν είναι κρίμα να κάνουμε τον κόπο και τελικά να μην βγαίνει κάτι καλό από αυτό;

Επιπλέον, αρκετές αλυσίδες σουπερμάρκετ επεκτείνουν το πρόγραμμα. Για παράδειγμα έχω υπόψη μου ότι η αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος σε ορισμένα καταστήματα έχει εγκαταστήσει δοχεία όπου μπορεί κανείς να ρίξει το μαγειρικό λάδι προς ανακύκλωση. Ιδιαίτερο χρήσιμο αυτό, διότι μία σταγόνα λαδιού μπορεί να μολύνει εκατομμύρια σταγόνες νερού. Στον Βερόπουλο, στα Carrefour Μαρινόπουλος και τον Βασιλόπουλο (εκεί το έχω δει, μπορεί να είναι και σε άλλα καταστήματα) υπάρχουν μηχανήματα όπου ρίχνοντας κανείς τα μπουκάλια μπύρας, αναψυκτικών κτλ μπορεί να ανταμοιφθεί χρηματικά. Κέντρα ανταποδοτικής ανακύκλωσης βρίσκονται σε πολλά σημεία πλέον, σε σχολεία, πλατείες όπου υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής αντίτιμου ή δωρεά προς το Χαμόγελο του Παιδιού.

Για τις ηλεκτρικές συσκευές μπορεί κανείς να απευθυνθεί είστε στο δήμο που ανήκει είτε στην ιστοσελίδα Electrocycle. Υπάρχουν ομάδες που ανταλλάζουν τα βιβλία που απλώς σκονίζονται στα ράφια μας. Παλιά ρούχα και παπούτσια, έπιπλα, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς μπορεί είτε να ανακυκλωθεί - όχι βέβαια στους μπλε κάδους - αλλά μέσω της επαναχρησιμοποίησης. Αρκεί να το θέλουμε, γιατί σίγουρα μπορούμε! Τίποτε δεν πάει χαμένο, λοιπόν...

ΥΓ Έχει ξεκινήσει σχετική ενημερωτική πρωτοβουλία από τον ραδιοφωνικό Σκάι. Όποιος θέλει μπορεί να στείλει εκεί σχόλια, παρατηρήσεις, απορίες οι οποίες θα απαντηθούν.

ΥΓ1 Στο oikologio.gr υπάρχουν πολλές θεματικές ενότητες περί ανακύκλωσης όπως ανακύκλωση ηλεκτρικών συσκευών, μπαταρίες - ΑΦΗΣ, βαριά υλικά, φάρμακα κτλ. Μπορεί και εκεί κανείς να ενημερωθεί και να ερωτήσει ό,τι χρειαστεί.

Κλιματική αλλαγή (blog action day '09)

Χθες 15 Οκτώβρη ήταν η Blog Action Day. Μία κίνηση των ιστολογίων παγκοσμίως που κάθε χρόνο θίγουμε, ο καθένας στη γλώσσα του, κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι επιστημονική ανάλυση. Μπορεί απλώς να είναι η θεώρηση του καθενός. Το 2007 θέμα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος. Το 2008 το πρόβλημα της φτώχειας. Και φέτος, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

Έχουν γίνει αρκετές συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή και κατά πόσο την επηρεάζει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Αρκετές εκθέσεις το δείχνουν σε υπερθετικό βαθμό. Άλλες πάλι προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν επηρεάζει ή τουλάχιστον ότι δεν επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Το ότι συμβαίνουν βέβαια αλλαγές στο κλίμα δεν το αμφισβητεί κανείς. Και φυσικά η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως κάπου στη μέση. Κουβέντα γίνεται και το πόσο χρήσιμες είναι τέτοιες εκδηλώσεις όπως η blog action day. Σίγουρα δε λύνουν το πρόβλημα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το αναδείξουν και να βάλουν τον καθένα μας να σκεφτεί λίγο περισσότερο. Το θέμα είναι να μη μένουν μόνο πίσω από το πληκτρολόγιο....

Σήμερα, γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά βρέθηκα κατά το μεσημέρι προς τα νότια προάστια, στους πρόποδες του Υμηττού - που σημειωτέον κάηκε και φέτος. Κάποια στιγμή ανοίξανε οι κρουνοί του ουρανού και έπεσε αρχικά χαλάζι και έπειτα βροχή με απίστευτη ένταση. Όλα αυτά για μισή ώρα περίπου. Επειδή η ορατότητα ήταν τρομακτικά περιορισμένη, έκανα στην άκρη με τα φώτα ανάγκης αναμμένα περιμένοντας να περάσει το κακό, ενώ το χαλάζι έπεφτε στην οροφή και στα τζάμια με μεγάλη δύναμη και κρότο. Η βροχή σταμάτησε κάποια στιγμή. Εκείνη την ώρα όμως όλο αυτό το νερό που η γη δεν μπόρεσε να απορροφήσει άρχισε να κυλάει από το βουνό και να παρασέρνει στο διάβα του χώμα, πέτρες, ξύλα, κάδους και αυτοκίνητα. Το μποτιλιάρισμα, φυσικά, ήταν μεγάλο. Άνοιξα το ραδιόφωνο να ακούσω Ελληνοφρένεια για να περάσει η ώρα...  Συνηθισμένο φαινόμενο για Αθήνα, θα μου πει κανείς. Βροχή και μποτιλιάρισμα είναι αλληλένδετα. Και γω να αναρωτιέμαι από πού να προήλθε άραγε όλη αυτή η μανία της φύσης. Αλλά είπαμε, η κλιματική αλλαγή είναι κάτι που συμβαίνει κάπου μακριά από εμάς και φυσικά δεν προέρχεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα...

Τρεις φωνές σαν μία...

Χθες Παρασκευή στην "Τεχνόπολις" στο Γκάζι πραγματοποιήθηκε μια πολύ καλή συναυλία με τη συμμετοχή τριών νέων καλλιτέχνιδων με ενδιαφέρουσες φωνές. Μια εκδήλωση στα πλαίσια του θεσμού "Η νέα γενιά της μουσικής πατάει Γκάζι". Πάνω από τρεις χιλιάδες κόσμου παρακολουθήσαμε την Ρίτα Αντωνοπούλου, την Ελεονώρα Ζουγανέλη και την Νατάσα Μποφίλιου σε μια δίωρη συναυλία που άφησε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού. Το θετικό της υπόθεσης ήταν ότι πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε. Θες γιατί ήταν Παρασκευή, θες γιατί το Γκάζι βολεύει λόγω μετρό, θες πάλι γιατί το εισιτήριο είχε στην προπώληση 10 ευρώ και οι φωνές είναι πολλά υποσχόμενες, πάντως καρφίτσα δεν έπεφτε.

Την Ρίτα Αντωνοπούλου την γνωρίσαμε μέσα από την Σπείρα-Σπείρα του Κραουνάκη και το τελευταίο διάστημα από την συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο. Χαρακτηριστικές ερμηνείες της στο Καραντί και στο Αυτή η νύχτα μένει. Έχει κυκλοφορήσει δύο δίσκους το "Για φωνή και ορχήστρα" και το "Πάμε ξανά από την αρχή" - και τα δύο με την ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου. Ομολογώ ότι μετά την συναυλία στο Ηρώδειο που την είχα δει αρχές του καλοκαιριού, μου άρεσε και αυτός ο πιο ελεύθερος ρόλος της.

Την Ελεονώρα Ζουγανέλη τη γνωρίσαμε από την μεγάλη επιτυχία του Έλα. Είναι η πιο ροκ φωνή της παρέας. Κόρη του Γιάννη Ζουγανέλη και της Ισιδώρας Σιδέρη, συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Ο πρώτος της προσωπικός δίσκος ονομάζεται και αυτός Έλα. Πολύ καλή στιγμή της όταν τραγούδησε το Και θα χαθώ που ο περισσότερος κόσμος το νομίζει τραγούδι του Χατζηγιάννη, ενώ στην πραγματικότητα το ερμήνευσε πρώτη η μητέρα της Ισιδώρα Σιδέρη.

Τελευταία, αλφαβητικά, η Νατάσα Μποφίλιου. Η περισσότερη πληθωρική φωνή της παρέας, με ένθερμο κοινό. Την πρωτογνωρίσαμε μέσα από τον δίσκο Εκατό μικρές ανάσες, ενώ πέρυσι κυκλοφόρησε ο δίσκος της Μέχρι τέλους. Ένα όνομα που σίγουρα θα ακουστεί αρκετά στη συνέχεια.

Η χημεία μεταξύ τους ιδιαίτερα καλή. Ενδιαφέρον ήταν και το κομμάτι που γράφτηκε και για τις τρεις πιθανότατα ειδικά γι αυτή τη συναυλία με το οποίο άνοιξε και έκλεισε η βραδιά. Ο τίτλος του Ένα ευχαριστώ ( το βίντεο είναι από λήψη μέσα από τη συναυλία, αλλά ακούγεται σχετικά καθαρά).

Καλή ακρόαση λοιπόν στις τρεις αυτές νέες φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Λογικά, θα τις ακούμε για αρκετό καιρό εφεξής. Τα επόμενα βίντεο είναι από τις αγαπημένες μου επιλογές από την καθεμία.

Ρίτα Αντωνοπούλου - Πίσω μη μ'αφήνεις

Ελεονώρα Ζουγανέλη - Μικρά βεγγαλικά

Νατάσα Μποφίλιου - Εν λευκώ

ΥΓ Ο καιρός της χώρας μας τελικά είναι καταπληκτικός. Έχουμε Οκτώβρη και γίνονται ακόμη υπαίθριες συναυλίες! Αξίζει να σημειωθεί ότι με το που άδειασε ο χώρος, τα συνεργεία του δήμου ξεκίνησαν αμέσως να καθαρίζουν. Μάλιστα τα μπουκάλια και τα χαρτιά πήγαν κατευθείαν στην ανακύκλωση. Εύγε στον δήμο για την όλη διοργάνωση, λοιπόν!

Διόδιο μιας και αργεί το τριώδιο

Οι εκλογές γενικότερα αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Καλή η Αθήνα, αλλά η ευκαιρία για ένα 4ημερο στη Λάρισα και στο χωριό είναι ό,τι πρέπει. Ευκαιρία για συναντήσεις με γονείς, παλιούς φίλους, συγγενείς, επίσκεψη στο χωριό και απόλαυση των φαγητών της γιαγιάς. Η μετακίνηση έγινε οδικώς - όπως αναγράφει και η υπεύθυνη δήλωση που καταθέτει κανείς για να πάρει την άδεια. Έτσι, πετύχαμε τις νέες αυξήσεις και τα νέα διόδια στην εθνική οδό στο κομμάτι από Αθήνα μέχρι Λάρισα. Τρελή φαεινή ιδέα να αυξηθούν τα διόδια λίγο πριν τις εκλογές. Επίσης, απίστευτη ιδέα ήταν και συνεχίζει να είναι να προπληρώνουμε έργα που θα γίνουν. Αλλά και η σύλληψη να πληρώνουμε διόδια από την πλευρά του Αιγαίου για την εταιρία που κάνει τα έργα στην πλευρά του Ιονίου είναι εξίσου μεγαλειώδης. Όσο για τις χρεώσεις, ασχολίαστο. Είμαι σίγουρος ότι έχουν όλα την μαγική εξήγησή τους...

Το πιο κουλό όμως απ'όλα είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που γίνεται με τους πομποδέκτες. Αναφέρομαι στα μικρά μηχανηματάκια που τα γεμίζει κανείς με χρήματα και περνά από τις ειδικές λωρίδες. Αυτό γίνεται κυρίως για οικονομία και ευκολία. Οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουμε τον πομποδέκτη e-pass της Αττικής Οδού. Στις εθνικές οδούς, όπου αυτό ήταν διαθέσιμο, είχαμε παλιότερα μόνο το TEO-pass. Χρήσιμο και αυτό, ειδικά σε μεγάλα μποτιλιαρίσματα σου κέρδιζε χρόνο και μια μικρή έκπτωση της τάξης του 5%. Λίγο καιρό πριν η εταιρία που ανέλαβε το κομμάτι της Πελοποννήσου ανέπτυξε δικό της σύστημα, το Olympia pass. Εδώ να σημειώσω ότι παράλληλα με το Olympia pass μπορεί κανείς προς το παρόν να περάσει και με το e-pass. Τέλος, η εταιρία που διαχειρίζεται το κομμάτι μεταξύ Λαμίας και Λάρισας καθιέρωσε και αυτή με τη σειρά της άλλο σύστημα, το e-way. Οσονούπω έρχεται η Ιονία Οδός και η Εγνατία. Για να δούμε και αυτές τι θα κάνουν.

Αντίστοιχα συστήματα διέλευσης ισχύουν σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Εξ'όσων γνωρίζω όμως, στις περισσότερες εφαρμόζεται ενιαίο σύστημα πομποδέκτη. Έτσι ο χρήστης του δρόμου δε χρειάζεται να έχει πολλαπλούς πομποδέκτες και κάθε φορά στα διόδια να αλλάζει, ούτε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου να είναι γεμάτο με βάσεις για τους δέκτες. Και σημειωτέον ότι μιλάμε για χώρες με πραγματικά πολλά χιλιόμετρα οδικού άξονα. Στην χώρα μας βέβαια όπου τα χιλιόμετρα αναλογικά είναι πολύ λιγότερα, έχουμε ήδη 4 διαφορετικά συστήματα! Αυτό δηλαδή που ξεκινά να γίνεται βοήθεια και εξυπηρέτηση, καταλήγει να γίνεται πονοκέφαλος. Για άλλη μια φορά, βέβαια, γίνεται κατανοητό ότι για ένα απλό πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει μια κεντρική συμφωνία και διαχείριση...

Προσωπικά έχω e-pass που περνά στην Αττική Οδό και σε ορισμένα διόδια προς Πελοπόννησο μεριά και teo-pass που περνάει στα τρία πρώτα διόδια μέχρι Λαμία, σε ένα έξω από Θεσ/νικη και στο Άκτιο. Ήδη το ότι έχω δύο μου φαίνεται υπερβολή. Ειλικρινά αδυνατώ να τοποθετήσω επιπλέον. Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, καλές διαδρομές!

ΥΓ Άσχετο, αλλά όσο ισχύει πάντως η εκλογική άδεια, στο χωριό θα ψηφίζω. Ευκαιρία για επιστροφές στα πάτρια. Χώρια που είναι πάνω από 400 χλμ άρα δύο οι μέρες που αντιστοιχούν.