Αθήνα του θέατρου

Η Αθήνα σίγουρα προσφέρει πολλές επιλογές στον κάτοικο και τον επισκέπτη. Είναι ένα από τα προτερήματά της, ένα από τα αντίβαρα στις καθημερινές δόσεις τρέλας που απλόχερα της προσφέρουμε και μας ανταποδίδει. Το ζητούμενο είναι ποιες από αυτές θα επιλέξουμε, ανάλογα με το τι αρέσει στον καθένα. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς κάτοικος της πόλης. Μπορεί μία εκδρομή στην Αθήνα άνετα να συνδυαστεί και με θεατρική εξόρμηση.

Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει φέτος στο Θέατρο Rex στη σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" το Τρίτο Στεφάνι του Κώστα Ταχτσή. Το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το έργο είναι ένα από αυτά που αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ηλικία. Πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης, στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου. Μέσα από τις αφηγήσεις των δύο γυναικών βλέπουμε μεγάλο μέρος της όχι και τόσο παλιότερης ιστορία της χώρας.

Οι κριτικές που είχα ακούσει για την παράσταση από φίλους που την είχανε παρακολουθήσει ήταν πολύ καλές. Κλείσαμε τα εισιτήρια μέσω Ίντερνετ - το site του Εθνικού Θεάτρου είναι αρκετά καλά οργανωμένο αν και χρεώνουν +7%. Εισιτήρια υπάρχουν για όλα τα βαλάντια. Παραλαβή εισιτηρίων από το φουαγιέ, αφού ανεβήκαμε από ένα ασανσέρ μεγαλύτερο των πενήντα ετών. Και η παράσταση αρχίζει...

Ο θίασος μεγάλος, άνω των είκοσι ατόμων. Η σκηνοθεσία του Φασουλή ευρηματικότατη. Εφάμιλλη μπορεί κανείς να πει αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Οι ερμηνείες κυρίως των δύο πρωταγωνιστριών Κομνηνού και Μεντή απλώς συγκλονιστικές. Παρόλο που η διάρκεια του έργου είναι 4 ώρες, το έργο έκανε κοιλιά μικρότερη των 20 λεπτών.  Συνολικά η παράσταση ήταν τρομερή. Τόσο τρομερή, που σχεδόν κανείς δεν παραπονέθηκε για την διάρκεια.

Βγαίνοντας από το θέατρο, κατεβήκαμε στην Ομόνοια να πάρουμε ταξί για τον γυρισμό, σίγουρα εντυπωσιασμένοι από το θέαμα που είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε. Όμορφη θεατρική βραδιά. Και τι ειρωνεία, λίγα βήματα πιο πέρα βρίσκεται η Πλατεία Θεάτρου με την γνωστή κατάσταση. Αλλά αυτή την προσπερνάμε... Τι λέτε λοιπόν, πάμε θέατρο;

ΥΓ Καμιά άλλη προτεινόμενη παράσταση;

Ελβετική τράπεζα: Ζυρίχη (3/3)

Η τελευταία μέρα στην Ελβετία μας έφερε στη Ζυρίχη, απ'όπου και θα αναχωρούσαμε για Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στα τυφλά, αλλά ακολουθήσαμε τις συμβουλές μιας νεόκοπης ντόπιας... Αναφέρομαι στην lucinta η οποία με προθυμία μας συμβούλευσε για το τι να δούμε αυτή τη μέρα που θέλαμε να περάσουμε στην πόλη της. Με την άδειά της, λοιπόν και μερικές φωτογραφίες δικές μου ας ξεναγηθούμε σ'αυτή την όμορφη πόλη.

Αγαπητέ Κιτσομήτσο,

σε πρόλαβα, νεσπα? Λογικά μεθαύριο πρέπει να έρχεσαι στην όμορφη Ζυρίχη. Ακολουθεί μια σύντομη εικονική περιήγηση στη νέα μου πόλη, που ελπίζω να βρείτε χρήσιμη :) Η περιήγηση βασίζεται σε αυτόν τον υπέροχο χάρτη που μόλις βρήκα στο ίντερνετ και ο οποίος μας δείχνει ακριβώς το κέντρο της πόλης. Εφόσον απ' ό,τι κατάλαβα θα μείνετε μόνο μία μέρα στη Ζυρίχη, η πρότασή μου είναι να γνωρίσετε το κέντρο της περπατώντας το... Φορέστε λοιπόν τα αθλητικά σας και ξεκινάμε!!

Καταρχάς η Ζυρίχη είναι πολύ μικρούλα, μια "μικρή μητρόπολη" όπως τη λένε οι ντοπιοι. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείτε μετά τη μέρα που θα περάσετε εδώ, να πείτε ότι τη γυρίσατε όλη :) Πάμε στο χάρτη λοιπόν... Το κέντρο θα έλεγα χονδρικά ότι βρίσκεται μεταξύ των μεγάλων οδών: Bahnhofstrasse και Rämistrasse (αριστερά και δεξιά του ποταμού Λίμματ όπως βλέπουμε τον χάρτη) και των γεφυρών Bahnhofbrücke (βόρεια) και Quaibrücke (νότια). Λογικά το πρώτο σημείο που θα δείτε μόλις φτάσετε στην πόλη είναι ο κεντρικός σταθμός (Hauptbahnhof), που είναι τεράστιος και το σημείο αναφοράς της πόλης. Ας ξεκινήσουμε με μια πιθανή διαδρομή που θα μπορούσατε να ακολουθήσετε. Το περπάτημα είναι αρκετό, αλλά υπάρχει κι άλλος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη? :)

...Ο επόμενος σας προορισμός είναι η Niederdorfstrasse, η παλιά πόλη ουσιαστικά. Πρώην red-light district, πλέον τουριστικός δρόμος με δεκάδες εστιατόρια, καφέ, μπυραρίες. Μια ωραία σοκολατερί (η παλαιότερη στην πόλη) που θα συναντήσετε στο δρόμο σας (προς το τέλος της Niederdorfstrasse) είναι το Schober. Θα μπορούσατε να κάνετε μια μικρή στάση για μια ζεστή σοκολάτα ή να συνεχίσετε το περπάτημα στη γύρω περιοχή (πχ. Rindermarkt, Neumarkt) με επόμενο στόχο τη χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής εκκλησία Grossmünster (μπορείτε να ανέβετε στο "καμπαναριό" για να απολαύσετε μια ακόμη όμορφη οπτική γωνία της πόλης αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο - έχετε ακόμα πολλά να δείτε και θα χάσετε χρόνο).

Χαθείτε στα γραφικά στενάκια γύρω από αυτή, βγάλ' τε όμορφες φωτογραφίες και συνεχίστε προς το "άνω" τμήμα της παλιάς πόλης, την Oberdorfstrasse.

Συνέχεια της "κάτω" Niederdorfstrasse, όμως κατά τη γνώμη μου πολύ ομορφότερη. Δεν έχει τόσα τουριστικά μαγαζιά, αντιθέτως είναι πιο 'καλλιτεχνική', με όλα τα στενάκια με τα οποία διασταυρώνεται να κρύβουν γκαλερί, όμορφα μαγαζάκια, μικρά σινεμά, ζεστά καφέ, όμορφες εικόνες. Κατεβείτε προς το ποτάμι και πάλι (LimmatQuai) με κατεύθυνση αυτήν τη φορά τη γέφυρα Münsterbrücke, για να περάσετε πλέον στο πιο γκλάμουρους κομμάτι της πόλης. Η περιοχή που οριοθετείται από τις πολλές εκκλησίες είναι επίσης εξαιρετική για περπάτημα.

Μπείτε αν θέλετε στην Fraumünster για να δείτε τα διάσημα βιτρώ του Chagall, χαζέψτε το καμπαναριό της StPeters Kirche με τα μεγαλύτερα ρολόγια τοίχου της Ευρώπης, περπατήστε όσο πιο πολύ μπορείτε στα γύρω στενά και ανεβείτε στο Lindenhof για να καθίσετε επιτέλους, να κάνετε διάλειμμα και να απολαύσετε τη θέα, αυτήν τη φορά από την άλλη πλευρά της πόλης.

Αφού ξεκουραστείτε, κατεβείτε στο γραφικό δρομάκι Rennweg και περπατήστε ως την Bahnhofstrasse, μια απ' τις ακριβότερες οδούς της Ευρώπης. Ω ναι, η Ζυρίχη επιτέλους όπως την είχατε φανταστεί, βωμοί του καταναλωτισμού, εμπορικά κέντρα και τράπεζες, πολλές τράπεζες. Περπατείστε και πάλι νότια (κάνουμε μερικά ζικ ζακ αλλά οι αποστάσεις δεν είναι τόσο τρομακτικές) ως την Paradeplatz θαυμάζοντας τα αγαθά του καπιταλισμού. Κάπου εδώ λέω να τελειώσουμε με το περπάτημα και αν έχετε κουράγιο, να μπείτε για ψώνια ή να καθίσετε για φαγητό αν δεν το έχετε ήδη κάνει κάπου στη διαδρομή. Λάβετε υπόψη σας μόνο ότι τα εμπορικά μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς (νομίζω στις 6 τα Σάββατα ενώ είναι κλειστά τις Κυριακές), ενώ και οι καφετέριες/ζαχαροπλαστεία συνήθως έχουν κλείσει στις 7-8 το απόγευμα...

Πανοραμική άποψη της πόλης

Οι πληροφορίες ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες. Υπήρχε ολόκληρο παράρτημα για φαγητό, καφέ και φυσικά σοκολάτες. Στο Πολυτεχνείο δεν πήγαμε, ενώ στο κέντρο της πόλης είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν φτάσαμε και οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καλές. Lucinta πραγματικά σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που διέθεσες για την ηλεκτρονική αυτή ξενάγηση. Ποιος ξέρει, την επόμενη φορά ίσως συναντηθούμε...

Ελβετικό ρολόι: Λουκέρνη (2/3)

Η δεύτερη μέρα στην Ελβετία μας βρήκε στον δρόμο για την Λουκέρνη. Η μικρή και όμορφη αυτή πόλη βρίσκεται σχετικά κεντρικά στην Ελβετία, μία ώρα περίπου με το τρένο από την Βασιλεία όπου ήταν η έδρα μας. Τα ελβετικά τρένα μπορεί να είναι ακριβή στην ώρα τους όπως τα περίφημα ελβετικά ρολόγια, αλλά είναι αρκετά ακριβά ταυτόχρονα. Για την διαδρομή Βασιλεία-Λουκέρνη μετ' επιστροφής πληρώσαμε κάτι λιγότερο από 50 ευρώ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στο κέντρο περίπου της πόλης, ακριβώς μπροστά στη ομώνυμη λίμνη που χαρακτηρίζει την πόλη. Οι πρώτες εικόνες που αντικρίζει κανείς βγαίνοντας είναι πραγματικά όμορφες.

Δεξιά από τον πύργο που διακρίνεται αριστερά και αποτελεί μέρος της παλιάς οχύρωσης της πόλης, βρίσκεται η παλιά πόλη, όπου ήταν και ο προορισμός μας.

Αυτό που φαίνεται σαν "σκεπαστή" είναι στην ουσία γέφυρα. Και μάλιστα γέφυρα με αρκετά ενδιαφέροντα. Η γέφυρα ονομάζεται Kapellbrücke που σημαίνει γέφυρα του παρεκκλησίου και είναι η παλαιότερη ξύλινη γέφυρα της Ευρώπης. Το κτίσμα που ξεχωρίζει βέβαια είναι ο Πύργος του Νερού που ήταν κομμάτι της οχύρωσης και έχει χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή. Διασχίζοντας κανείς την γέφυρα βέβαια, τον περιμένουν και άλλες εκπλήξεις. Αρκετοί κύκνοι και πάπιες είναι μαζεμένες στο ποτάμι που χύνεται στην λίμνη, παρόλο το τσουχτερό κρύο.

Οι ζωγραφιές αυτές είναι του 17ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές της πόλης. Εντυπωσιακό θέαμα.

Το κακό είναι ότι μια φωτιά το 1993 που προήλθε από ξεχασμένο τσιγάρο έκαψε μεγάλο μέρος της γέφυρας όπως και τις περισσότερες από τις ζωγραφιές αυτές. Τα σημάδια είναι ακόμη ορατά.

Η παλιά πόλη έχει αρκετή ζωντάνια και χρώμα. Αυτό φαίνεται παντού όπως και σ'αυτό το εστιατόριο.

Επειδή είχε μεσημεριάσει, αποφασίσαμε να καθήσουμε σε ένα εστιατόριο για να απολαύσουμε ζεστή σούπα. Ο κατάλογος είχε ποικιλία, οπότε είπαμε να πειραματιστούμε. Μια ψαρόσουπα και μια κολοκυθόσουπα ήταν ό,τι πρέπει για αναζωογόνηση.

Καθότι πόλη που αναπτύχθηκε κυρίως λόγω των μοναστηριών, έχει αρκετές εκκλησίες, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο επιβλητικές.

Η συγκεκριμένη χρησιμεύει και ως  "σημαδούρα" για το επόμενο πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης. Πρόκειται για το Löwendenkmal δηλαδή το Μνημείο του λιονταριού, που είναι σκαλισμένο σε βράχο. Εντυπωσιακό μνημείο, αφιερωμένο στη μνήμη των Ελβετών Φρουρών που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης - ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί η Ελβετία να έχει ειρήνη πολύ καιρό τώρα, αρκετοί όμως κάτοικοι της χώρας παλιότερα ήταν μισθοφόροι σε ξένους στρατούς.

Αντιπροσωπευτικό παραδοσιακό ελβετικό σπίτι.

Φεύγοντας, ρίξαμε μια τελευταία ματιά πέρα από την λίμνη, στα ψηλά βουνά που την περικλείουν και αντιπροσωπεύουν την χώρα.

Σαν μια υπενθύμιση ότι μπορεί να είδαμε κάποιες από τις πόλεις, αλλά το εντελβάις βρίσκεται κάπου εκεί ψηλά στα βουνά και μας περιμένει...

ΥΓ Τελικός προορισμός η Ζυρίχη...
ΥΓ1 Νεότερη ανάρτηση από Λουκέρνη.

Paraskevidekatriaphobia λίγο πριν τα τριάντα...

Καταρχάς ομολογώ ότι δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτή η λέξη. Τι πάει να πει paraskevidekatriaphobia; Ας είναι καλά η wikipedia. Και όμως αν το διαβάσει κανείς φωναχτά, το παζλ αρχίζει σιγά-σιγά και συμπληρώνεται. Παρασκεύη + δεκατρείς + φοβία. Απλά και ελληνικά!

Τι το ιδιαίτερο έχει η συγκεκριμένη ημέρα όμως; Πολλά θα διαβάσετε για γκαντεμιά, γρουσουζιά και λοιπά και λοιπά και λοιπά, άλλα θα ακούσετε, κάποια μπορεί και να τα πιστέψετε. Οι πιο τολμηροί θα δούνε και καμιά ταινία της ομώνυμης σειράς. Είναι όμως για όλο τον κόσμο έτσι;

Για μερικούς ανθρώπους τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί για κάποιους αυτή η μέρα είναι η τυχερή τους. Πιο τυχερή δε γίνεται. Γιατί απλούστατα είναι η μέρα που πρωτοείδαμε το φως. Και ας ήμασταν και λίγο παραπάνω μαυριδεροί απ'το συνηθισμένο...

Οπότε για τελευταία φορά με τον αριθμό 2 μπροστά, χρόνια πολλά και καλή paraskevidekatriaphobia. Ας ξορκίσουμε τη μέρα εορτάζοντες...

Ελβετικό φοντύ: Βασιλεία (1/3)

Το ΠΣΚ που μας πέρασε μου δόθηκε ευκαιρία για ένα γρήγορο ταξίδι στην Ελβετία. Η χώρα που είναι γνωστή για την ουδετερότητά της, τα ρολόγια-κούκος, το φοντύ, τις Άλπεις, το εντελβάις. Βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης και συνορεύει με Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία και Λιχτενστάιν. Επίσημες γλώσσες είναι τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρόμανς (που τα μιλάνε κυρίως οι χωρικοί και θεωρούνται τα αυθεντικά ελβετικά). Η χώρα δεν βρίσκεται στην ΕΕ ούτε επιθυμεί να ενταχθεί άμεσα, εντούτοις έχει πρόσφατα υπαχθεί στην Σένγκεν γεγονός που επιτρέπει πιο εύκολα τις μετακινήσεις. Νόμισμα της χώρας είναι το ελβετικό φράγκο, σε πολλά τουριστικά μέρη όμως δέχονται και ευρώ - η ισοτιμία είναι ένα ευρώ για ενάμιση φράγκο περίπου.

Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης και πήραμε το τρένο για Βασιλεία - σημειωτέον ότι μαζί με το αεροπορικό εισιτήριο, συμφέρει κανείς να κλείσει και αυτό του τρένου. Η πόλη που είναι χτισμένη κατά μήκους του Ρήνου στο σημείο που ονομάζεται γόνατο του Ρήνου λόγω της κλίσης, ανήκει στα γερμανόφωνα καντόνια της χώρας. Η πόλη είναι αρκετά μικρή, δε χρειάζονται πάνω από 2 μέρες να την γυρίσει κανείς από άκρη σε άκρη. Ο ευκολότερος τρόπος να δει κανείς την πλειοψηφία των αξιοθέατων είναι να ξεκινήσει από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και να ακολουθήσει τους κατηφορικούς δρόμους που θα τον οδηγήσουν στον Ρήνο. Η συγκεκριμένη περίοδος είναι από τις πιο όμορφες για την πόλη, καθώς είναι στολισμένη χριστουγεννιάτικα. Τα Χριστούγεννα στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη γιορτάζονται μεγαλοπρεπώς και αυτό φαίνεται τόσο από τις βιτρίνες όσο και από τα υπαίθρια πανηγύρια που έχουν στηθεί σε όλες τις πλατείες της πόλης.

Σημείο αναφοράς για την πόλη είναι το κόκκινο δημαρχείο στην Marktplatz. Δίνει ιδιαίτερο χρώμα στην πόλη ενώ και το προσβάσιμο εσωτερικό του έχει ενδιαφέρον.

Οι περισσότεροι δρόμοι είναι πλακόστρωτοι πεζόδρομοι, ενώ οι οδηγοί ακινητοποιούνται και μόνο στην σκέψη ότι ο πεζός σκέφτεται να διασχίσει την διάβαση. Δείγμα πολιτισμού, προφανώς. Μικρές όμορφες γωνίες που θυμίζουν αυλές συναντά κανείς σχεδόν παντού στην πόλη. Μικρά καφέ περιστοιχίζουν τις πλατείες αυτές - ενδιαφέρον συνδυασμός μαζί με τις μυρωδιές από τα λουκάνικα των υπαίθριων πωλητών. Το κοράκι και η μαϊμού ομορφαίνουν την συγκεκριμένη πλατεία.

Φθινόπωρο και για τους Ελβετούς με ιδιαίτερο χρώμα λόγω των φύλλων που πέφτουν. Ευτυχώς ο καιρός στάθηκε ευνοϊκός μαζί μας, με εξαίρεση την βροχή το πρώτο βράδυ.

Η επαφή με τη φύση κάνει καλό στον άνθρωπο από μικρή ηλικία...

Μετά την πλατεία με το δημαρχείο, ο Ρήνος είναι πάρα πολύ κοντά. Τα κτίσματα που βρίσκονται κατά μήκος του δίνουν ιδιαίτερο χρώμα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ρήνος είναι πλωτός ποταμός που συνδέει το λιμάνι του Ρότερνταμ με την κεντρική Ευρώπη. Μάλιστα η Βασιλεία διαθέτει και μεγάλο λιμάνι.

Ο τίτλος του συγκεκριμένου γλυπτού θα μπορούσε να είναι το Κορίτσι και το Άλογο.

Έχει και τα θετικά του να χάνεται κανείς μέσα στα στενά της πόλης. Εδώ μπορεί κανείς να δει όλη την ιστορία της ροκ μουσικής τρεις δεκαετίες πίσω. Δείτε ποιους μπορείτε να αναγνωρίσετε.

Και τη νύχτα η τοιχογραφία σε κερδίζει. Ο τοίχος "βλέπει" σε ένα καφέ απέναντι όπου μάλιστα στον πρώτο όροφο έχει κανείς πανοραμική θέα της ζωγραφιάς.

Μ'αυτά και μ'αυτά όμως μας έπιασε νύχτα και είπαμε να την απολαύσουμε από το ποτάμι.

Όσο και αν είναι ειδυλιακό το φεγγάρι από τη γέφυρα στον Ρήνο, καλό είναι να αναζητήσουμε κάποιο μέρος να φάμε και να ζεσταθούμε. Τι πιο παραδοσιακό από ένα γεύμα με φοντύ και απαραίτητο συνοδευτικό βαρελίσια μπύρα; Στο κάτω-κάτω είμαστε στην χώρα απ'όπου προέρχεται το φοντύ.

Τα πανηγύρια στους δρόμους κρατούσαν μέχρι τα μεσάνυχτα περίπου. Ίσως δεν είναι και τόσο ξενέρωτοι οι Ελβετοί όσο νομίζουμε. Πού αλλού θα μπορούσε κανείς να δει αυτή την κούκλα σε βιτρίνα;

Ας δώσουμε βάση στο πόσο γήινη φαίνεται η κούκλα, ειδικά σε σχέση με τη διπλανή της...

Μ'αυτά και μ'αυτά όμως η πρώτη μέρα μας στην Ελβετία έλαβε τέλος. Επόμενος σταθμός η περισσότερο παραδοσιακή Λουκέρνη.

ΥΓ Για άλλη μια φορά το έκανα το θαύμα μου και ξέχασα την φωτογραφική. Ευτυχώς που υπάρχει το κινητό. Αυτά παθαίνει κανείς άμα φεύγει τρέχοντας απ'την δουλειά και αλλάζει κοστούμια στο αεροδρόμιο.

Τα καλά του ανταγωνισμού: η πλευρά του ταξιδιώτη

Εδώ και ένα μήνα περίπου η Ολυμπιακή δεν είναι πλέον εταιρεία του δημοσίου και ας ελπίσουμε να μην ξαναγίνει για πολλούς και διάφορους λόγους. Έτσι, για πρώτη φορά έχουμε στη χώρα μας δύο μεγάλες αεροπορικές εταιρείες που λειτουργούν σε συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού. Όσο υπήρχε μόνο η πάλαι πότε Ολυμπιακή, δε μιλούσαμε καν για ανταγωνισμό. Οι τιμές ήταν σταθερές, η ποιότητα ας μην συζητηθεί πόσο μάλλον η συνέπεια. Το υψηλό κόστος κυρίως του Ελευθέριος Βενιζέλος απέτρεπε πολλές low cost αεροπορικές εταιρείες να ξεκινήσουν πτήσεις από/ προς την Ελλάδα. Όλα αυτά μέχρι 6-7 χρόνια πριν.

Μετά ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έβαλαν την χώρα ξανά δυνατά στον παγκόσμιο χάρτη του τουρισμού, του ενδιαφέροντος, του πολιτισμού, των μετακινήσεων. Η Ολυμπιακή συνέχιζε να απαξιώνεται, η Aegean Airlines είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται με έμφαση στην ποιότητα και στην συνέπεια, γεγονός που ανταμοίφθηκε από το επιβατικό κοινό. Τα τελευταία δύο χρόνια περίπου η κατάσταση του ανταγωνισμού στην χώρα χειροτέρευε, ακολουθώντας αντίστοιχα βήματα με τις αγορές του εξωτερικού. Η Ολυμπιακή σχεδόν δεν υπήρχε, η Aegean άρχισε να έχει καθυστερήσεις χάνοντας την συνέπεια που την χαρακτήριζε, φθηνά εισιτήρια έβλεπε κανείς μόνο με το κυάλι. Η κατάσταση για τον ταξιδιώτη δε φαινόταν πολύ καλή, σε συνδυασμό και με την οικονομική κρίση.

Τότε μπήκε στο παιχνίδι η Marfin αγοράζοντας την Ολυμπιακή και μετονομάζοντάς την σε Olympic Air. Νέα σκάφη έχουν ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, αναβαθμίζοντας την ποιότητα και την ασφάλεια. Η Aegean συνεχίζει να έχει τον νεότερο στόλο της ΝΑ Ευρώπης παραλαμβάνοντας διαρκώς νέα αεροπλάνα. Και οι δύο εταιρείες έχουν εντάξει στο στόλο τους ελικοφόρα αεροπλάνα προετοιμαζόμενες για τους διαγωνισμούς των άγονων γραμμών - μην ξεχνάμε ότι σε ορισμένα αεροδρόμια σε νησιά δεν μπορούν να προσγειωθούν τζετ λόγω μεγέθους. Το ίδιο έχει κάνει και η Athens Airways. Ο πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των δύο μεγάλων ήδη έχει αρχίσει με αφορμή τα δρομολόγια προς Κωνσταντινούπολη.

Και κάπου εκεί μπαίνει και ο ταξιδιώτης. Ως αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού, κατακλυστήκαμε τον τελευταίο καιρό από διαφημίσεις για προσφορές. Διαδρομές εξωτερικού με 50 και 70 ευρώ μετ'επιστροφής (φόρων και λοιπών συμπεριλαμβανομένων), διαδρομές εσωτερικού σε αντίστοιχα χαμηλές τιμές (πχ Θεσσαλονίκη-Αθήνα με 21 ευρώ). Και δε μιλάμε για λίγες θέσεις, αλλά για αρκετές χιλιάδες. Πλέον μπορούμε ως πελάτες να συγκρίνουμε τιμές για ίδια δρομολόγια μεταξύ των δύο (για το εξωτερικό) και μεταξύ των τριών (για το εσωτερικό). Απολαμβάνουμε πτήσεις με ονομαστική τιμή 1 ευρώ. Όλα αυτά δηλαδή που στην υπόλοιπη Ευρώπη υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, που λένε.

Ας απολαύσουμε το πάρτι του ανταγωνισμού, λοιπόν, όσο αυτό διαρκεί. Είναι ευκαιρία για φτηνά ταξίδια, κυρίως στο εξωτερικό. Αθροιστικά αν το πάρει κανείς, είναι αρκετά φτηνότερα από ένα σαββατοκύριακο στο Πήλιο ή σε οποιονδήποτε άλλο εσωτερικό προορισμό. Αρκεί να προγραμματίσει κανείς εγκαίρως κάποιο άσχετο τριήμερο μέσα στον Φλεβάρη ή τον Μάρτη. Και πάνω απ'όλα να το πάρει απόφαση... Τι λέτε λοιπόν, πάμε να γνωρίσουμε την Ευρώπη;