Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Αθήνα του θέατρου

Η Αθήνα σίγουρα προσφέρει πολλές επιλογές στον κάτοικο και τον επισκέπτη. Είναι ένα από τα προτερήματά της, ένα από τα αντίβαρα στις καθημερινές δόσεις τρέλας που απλόχερα της προσφέρουμε και μας ανταποδίδει. Το ζητούμενο είναι ποιες από αυτές θα επιλέξουμε, ανάλογα με το τι αρέσει στον καθένα. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς κάτοικος της πόλης. Μπορεί μία εκδρομή στην Αθήνα άνετα να συνδυαστεί και με θεατρική εξόρμηση.

Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει φέτος στο Θέατρο Rex στη σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" το Τρίτο Στεφάνι του Κώστα Ταχτσή. Το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το έργο είναι ένα από αυτά που αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ηλικία. Πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης, στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου. Μέσα από τις αφηγήσεις των δύο γυναικών βλέπουμε μεγάλο μέρος της όχι και τόσο παλιότερης ιστορία της χώρας.

Οι κριτικές που είχα ακούσει για την παράσταση από φίλους που την είχανε παρακολουθήσει ήταν πολύ καλές. Κλείσαμε τα εισιτήρια μέσω Ίντερνετ - το site του Εθνικού Θεάτρου είναι αρκετά καλά οργανωμένο αν και χρεώνουν +7%. Εισιτήρια υπάρχουν για όλα τα βαλάντια. Παραλαβή εισιτηρίων από το φουαγιέ, αφού ανεβήκαμε από ένα ασανσέρ μεγαλύτερο των πενήντα ετών. Και η παράσταση αρχίζει...

Ο θίασος μεγάλος, άνω των είκοσι ατόμων. Η σκηνοθεσία του Φασουλή ευρηματικότατη. Εφάμιλλη μπορεί κανείς να πει αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Οι ερμηνείες κυρίως των δύο πρωταγωνιστριών Κομνηνού και Μεντή απλώς συγκλονιστικές. Παρόλο που η διάρκεια του έργου είναι 4 ώρες, το έργο έκανε κοιλιά μικρότερη των 20 λεπτών.  Συνολικά η παράσταση ήταν τρομερή. Τόσο τρομερή, που σχεδόν κανείς δεν παραπονέθηκε για την διάρκεια.

Βγαίνοντας από το θέατρο, κατεβήκαμε στην Ομόνοια να πάρουμε ταξί για τον γυρισμό, σίγουρα εντυπωσιασμένοι από το θέαμα που είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε. Όμορφη θεατρική βραδιά. Και τι ειρωνεία, λίγα βήματα πιο πέρα βρίσκεται η Πλατεία Θεάτρου με την γνωστή κατάσταση. Αλλά αυτή την προσπερνάμε... Τι λέτε λοιπόν, πάμε θέατρο;

ΥΓ Καμιά άλλη προτεινόμενη παράσταση;