Φθινοπωρινή άνοιξη στο μπαλκόνι

Στην αρχή της άνοιξης είχα ανεβάσει μερικές φωτογραφίες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου με θέα τον Ποδονίφτη και την επερχόμενη άνοιξη - για υπενθύμιση μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ. Έξι μήνες περίπου μετά και ενώ ο πιο βροχερός Σεπτέμβρης των τελευταίων χρόνων τελειώνει σιγά-σιγά, το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά. Και ενώ η άνοιξη είναι το ξύπνημα της φύσης μετά το χειμώνα, το φθινόπωρο μας προετοιμάζει για τον ερχομό του. Ο καιρός μπορεί σε μας να φαίνεται περίεργος, αλλά για τα φυτά μάλλον είναι καλός. Και ήλιος και υγρασία από τις βροχές, όχι υψηλές θερμοκρασίες ούτε και χαμηλές. Ιδανικό περιβάλλον λοιπόν. Γι αυτό το λόγο βλέπουμε αρκετά φυτά να αναπτύσσονται και να ανθίζουν.
Στο τέλος περίπου της άνοιξης ξεκίνησα να γεμίζω το μπαλκόνι μου με γλάστες. Γιατί καλή η θέα προς τα έξω, αλλά είναι όμορφο να υπάρχουν φυτά και λουλούδια και στο δικό μας μπαλκόνι.

Στην φωτογραφία αυτή διακρίνονται 5 διαφορετικά φυτά από 4 είδη. Το μπροστά που φαίνεται κάπως ξερό είναι το γιασεμί - ίσως το μόνο από τα φυτά που δεν μου έχουν πιάσει καλά ακόμη. Αριστερά πίσω είναι το μπέντζαμιν - ένα ιδιαίτερο φυτό εσωτερικού και εξωτερικού χώρου που δε χρειάζεται συχνό πότισμα και το οποίο μπορεί να ψηλώσει αρκετά. Δίπλα του ακριβώς είναι μια γλάστρα με ρυγχόσπερμα - σκληρό και ανθεκτικό αναρριχητικό φυτό της οικογένειας των γιασεμί. Η πιο ψηλή απ'όλες είναι η κυρία μπουκαμβίλια - γνωστή και μη εξαιρετέα σε όλους όσοι έχουμε επισκεφτεί κάποιο κυκλαδονήσι το καλοκαίρι. Τέρμα δεξιά είναι άλλο ένα ρυγχόσπερμα - ανθίζει μεταξύ Μάιο και Ιούνιο και μοσχοβολάει.

Πίσω από τα φυτά φαίνεται η καλαμένια πέργκολα που έχουμε βάλει στο μπαλκόνι για να κρύβει τη θέα από τους διπλανούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν πήρα τα φυτά είχαν περίπου το μισό ύψος και σε λιγότερο από 5 μήνες έχουν ψηλώσει αρκετά. Ήδη πλέκονται γύρω από τα καλάμια. Αυτό που ελπίζω είναι να αντέξουν τον πρώτο τους χειμώνα και επειδή είναι νεαρά φυτά αλλά και επειδή - κακά τα ψέματα - είμαι και γω άπειρος στο θέμα! Ήδη έχω προμηθευτεί με υγρό λίπασμα. Για να δούμε. Όλα τους θέλουν πότισμα κάθε 3 μέρες περίπου και όχι ιδιαίτερα πολύ - εξαίρεση αποτελεί το γιασεμί που ακόμη δεν έχω βρει τους ρυθμούς του.

Η συγκεκριμένη μπουκαμβίλια δεν είναι η κλασική φούξια. Είναι πορτοκαλί, δίνοντας ένα ιδιαίτερο χρώμα στην βεράντα. Αν πιάσει με το καλό θα της κάνω δώρο μία φούξια για να έχει να παίζει χρωματικά. Το βουνό που αχνοφαίνεται στο βάθος είναι η Πάρνηθα.

Παρεμπιπτόντως, στην πρώτη φωτογραφία οι γλάστρες με τα ταψιά που φαίνονται κάτω-κάτω έχουν μέσα κομπόστ. Το κομπόστ είναι οργανικό λίπασμα που μπορεί ο καθένας μας να φτιάξει μόνος του από τα οργανικά απορρίμματα του νοικοκυριού. Ήδη έχω βγάλει δύο παραγωγές και πάμε για την τρίτη! Περισσότερες πληροφορίες για το κομπόστ κάντε κλικ εδώ σε παλιότερη ανάρτησή μου.

Και για να ξαναμπούμε στο κλίμα των εκλογών δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε πράσινη ανάπτυξη από τους πολιτικούς μας. Μπορούμε να έχουμε και οι ίδιοι στο μπαλκόνι μας.

ΥΓ Όσες συμβουλές, ευπρόσδεκτες!

Αντικειμενικά πάντα...

Προεκλογικά κινούμαστε ως χώρα, ευτυχώς για λίγο ακόμη. Οι επίδοξοι πολιτευτές επιδιώκουν την ψήφο μας, στέλνουν μηνύματα φιλίας μέσω κινητών, εμφανίζονται σε τηλεοπτικές εκπομπές, μπαίνουν ακόμη και στο Ίντερνετ με διάφορες μεθόδους - κατάλοιπα της εκλογής Ομπάμα και της χρήσης των social media. Όλοι συσπειρώνονται γύρω από τους αρχηγούς των κομμάτων (ή τους εκπροσώπους όπου δεν υπάρχουν αρχηγοί) οι οποίοι τραβάνε και το μεγαλύτερο κουπί. Γιατί μπορεί το πολίτευμα της χώρας να είναι Προδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αλλά στην ουσία είναι παιχνίδι του ενός, του εκάστοτε δηλαδή αρχηγού.

Μέσα σ'αυτά τα πλαίσια αρκετοί από εμάς παρακολουθήσαμε και τα debates. Ομολογουμένως είχανε ενδιαφέρουσες προσθήκες όπως οι απευθείας ερωτήσεις από αρχηγό προς αρχηγό και την αντιπαράθεση σε δεύτερο χρόνο έστω και με απαντητικούς μονόλογους μεταξύ των δύο υποψηφίων πρωθυπουργών. Από την άλλη, αυτή η εμμονή στους τύπους εξακολουθεί να μετατρέπει το θέαμα σε σούπα. Το ζητούμενο είναι ποιον αφορούν αυτές οι τηλεμαχίες και ποιον τελικά επηρεάζουν.

Τις επόμενες μέρες βγήκανε οι εφημερίδες. Άμα διάβαζε κανείς τους τίτλους θα τρελαινότανε κυριολεκτικά. Ανατροπή κλίματος, κραυγάζανε οι μεν, ώρα για αλλαγή, απαντούσανε οι δε. Κάποιες μετριοπαθείς πένες προσπαθούσαν να δώσουν ένα στίγμα διαφορετικό, αλλά δύσκολο μέσα στο κλίμα πόλωσης που διαρκώς αυξάνεται. Και κάπου εκεί μέσα και εμείς, ο κυρίαρχος λαός. Οι συζητήσεις στα καφενεία, στις δουλειές, σε σπίτια, αναγκαστικά περιστρέφονται και σ'αυτό το κομμάτι. Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε, ποιος δεν έχασε και ούτω καθεξής. Και εκεί βλέπει κανείς μια τεράστια απόκλιση απόψεων από ανθρώπους που παρακολούθησαν το ίδιο θέαμα! Είναι δυνατόν με το ίδιο ερέθισμα οι γνώμες να διίστανται τόσο;

Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι όταν προσπαθεί ο συνομιλητής σου να σε πείσει ότι αυτός έχει δίκιο, όχι γιατί το λέει ο ίδιος, αλλά γιατί έτσι είναι αντικειμενικά! Και εδώ έγγειται η όλη ουσία του θέματος. Μήπως τελικά δε βλέπουμε το θέαμα αυτό καθεαυτό και τελικά βλέπουμε αυτό που θέλουμε; Ή ακόμη καλύτερα, μήπως τελικά αναγνωρίζουμε από αυτό που βλέπουμε τις πτυχές που ήδη θέλαμε να δούμε ως επιβεβαίωση αυτού που ούτως ή άλλως υποστηρίζουμε; Σε μια αναμέτρηση όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν λάθη, ο καθένας μπορεί να βρει μερικά επιχειρήματα να υποστηρίξει την ήδη διαμορφωμένη άποψή του και φυσικά πολλά περισσότερα γιατί το αντίπαλον δέος ήταν πολύ χειρότερο. Μέσα σε όλα αυτά, η αντικειμενικότητα μάλλον κάπου βόσκει...

Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στην πολιτική. Όλοι έχουμε παρακολουθήσει κάποιο παιχνίδι ποδοσφαίρου σε φιλική συνάθροιση όπου ουσιαστικά βλέποντας το ίδιο παιχνίδι, τα συμπεράσματα μπορεί να είναι αντιδιαμέτρου διαφορετικά. Με την ίδια ευκολία το σαπάκι γίνεται παιχταράς και το πέναλτι απλό τζαρτζάρισμα. Η σύνδεση μεταξύ ποδοσφαίρου και πολιτικής σ'αυτό το κομμάτι είναι αντικειμενικά πολύ ισχυρή. Και στα δύο ο κοινός παρονομαστής είναι η επιλογή ταμπέλας που έχουμε (ή μας έχουν) κάνει σε κάποια μικρότερη συνήθως ηλικία και την οποία συνήθως ακολουθούμε μέχρι τελικής πτώσης. Αντικειμενικά πάντα...

ΥΓ Το χρώμα στο τραγούδι μπορεί άνετα να μετατραπεί σε πράσινο, μπλε, κίτρινο κτλ κτλ. Στο κάτω-κάτω ο καθένας επιλέγει και το χρώμα που θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει καλύτερα. Γιατί ανάλογα με τα γυαλιά που φοράμε, βλέπουμε και τα πράγματα αντίστοιχα.

Βόλτες στη Βαλτική : Ελσίνκι (3/3)

Ωραίο το Τάλιν αλλά ήρθε και εδώ η ώρα να φύγουμε. Όπως φαίνεται και στην τελευταία φωτογραφία, αυτό το κομμάτι του ταξιδιού συνεχίστηκε με πλοίο της γραμμής. Το πλοίο βέβαια δεν έχει καμία σχέση με τα αντίστοιχα δικά μας - καινούριο, πολύ μεγάλο, αρκετά οργανωμένο και το κυριότερο για όσους έχουν θέμα είναι ότι δεν κουνούσε καθόλου. Τρεις ώρες περίπου μετά βρίσκεται κανείς στο Ελσίνκι. Αλλά δεν είναι το μόνο διαφορετικό που έχει το ταξίδι με το πλοίο. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής και φυσικά χωρίς να υπάρχει κάποιο σημάδι, περάσαμε τον αρκτικό κύκλο. Αν μη τι άλλο ήταν κάτι ξεχωριστό, από αυτά τα ξεχωριστά που τα είπες, τα διαπίστωσες και τα ξέχασες...

Από τις πρώτες εικόνες που συναντά κανείς στο λιμάνι είναι τα πολυάριθμα νησάκια.

Οι πρώτες εντυπώσεις από την πόλη δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδεις. Προερχόμασταν από μία παλιά και μία μεσαιωνική πόλη, οπότε μία νεότερη βιομηχανική πόλη όπως το Ελσίνκι σίγουρα έπρεπε να προσπαθήσει αρκετά για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, το Ελσίνκι χτίστηκε ως το αντίπαλο δέος στο Τάλιν. Από άποψη ομορφιάς δεν κατάφερε πάρα πολλά πράγματα, όμως πέτυχε από οικονομικής απόψεως. Στην πόλη υπάρχουν αρκετά δείγματα αρτ νουβώ, όπως επίσης και αρκετές μοντέρνες επιρροές. Έχουν σωθεί λίγα σοβιετικά χαρακτηριστικά - ας μην ξεχνάμε ότι η Φινλανδία για χρόνια βρισκόταν υπό την κατοχή των Ρώσων, ενώ κομμάτι της χώρας επηρεαζόταν από την Σουηδία. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι σίγουρα το καλύτερο δείγμα σοβιετικής αρχιτεκτονικής, όπως και η πλατεία που βρίσκεται δίπλα από αυτόν.

Μοντέρνα κτίρια έρχονται να καλύψουν επάξια την έλλειψη παραδοσιακής τεχνικής. Το κοινοβούλιο, το μουσείο μοντέρνας τέχνης και άλλα σίγουρα δίνουν διαφορετικό χρώμα στην πόλη.

Το βράδυ τα φώτα στα κτίρια δίνουν τη δική τους πινελιά. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το εμπορικό κέντρο στην πλατεία Camppi.

Η ψαραγορά στο λιμάνι ή αλλιώς η αγοράς Kauppatori αποτελεί σημείο αναφοράς. Εκτός από ψάρια εδώ μπορεί κανείς να βρει χειροποίητα αναμνηστικά και ό,τι άλλο προσφέρει μια λαϊκή αγορά και στην Ελλάδα. Οι τιμές βέβαια είναι αρκετά τσιμπημένες - δεν είναι τυχαία μία από τις ακριβότερες πόλεις παγκοσμίως. Το φαγητό όμως στην ψαραγορά ήταν πολύ καλό. Φρέσκα ψάρια τηγανίζονται εκείνη την ώρα και σερβίρονται σε χάρτινα κουτιά. Ομολογουμένως ήταν από τα καλύτερα γεύματα καθώς όλα τα ψάρια ήταν φρεσκότατα, από τις μαρίδες μέχρι και τον σολωμό. Προσοχή βέβαια στους γλάρους που περιφέρονται άφοβα μέσα στον κόσμο και αρπάζουν ό,τι βρουν. Εκείνο που λάτρεψα ήταν οι πάγκοι με τα κάθε λογιών berries. Πέρα από τα κλασικά, υπήρχαν σε διάφορα χρώματα και μεγέθη. Τάρανδο όσο και αν ψάξαμε, δεν προσφέρανε λόγω καλοκαιριού.

Για όποιον ενδιαφέρεται, στο λιμάνι υπάρχουν καραβάκια που σε πάνε βόλτα στα τριγύρω νησάκια του Ελσίνκι. Καθότι κουρασμένοι δεν το προτιμήσαμε, η διαδρομή όμως φαίνεται ενδιαφέρουσα. Μετά το φαγητό στην ψαραγορά, προχωρήσαμε στους δρόμους που εκτείνονται πέρα από αυτή. Μεγάλοι πεζόδρομοι, συντριβάνια και λουλούδια ήταν το τοπίο. Οι ντόπιοι φαίνεται ότι την προσέχουν την πόλη τους αρκετά.

Το πιο γνωστό μνημείο της πόλης και πιο εύκολο να βρει κανείς είναι ο καθεδρικός του Ελσίνκι. Δεσπόζει σε ψηλό λόφο της πόλης ώστε να είναι ορατός κατά την είσοδο του επισκέπτη στο λιμάνι. Χαρακτηριστικό του το άσπρο χρώμα και τα πολλά σκαλοπάτια στην πλατεία που βρίσκεται ακριβώς από κάτω.

Μία άλλη εκκλησία μας έκανε εντύπωση καθώς ερχόμασταν από το πλοίο. Ρώσικη με κόκκινα τούβλα και εξίσου καλή θέα φαντάζει σαν αντίπαλο δέος στον καθεδρικό ναό. Είναι ο μεγαλύτερος ορθόδοξος μητροπολιτικός ναός στην δυτική Ευρώπη, ο Uspenski.

Οι δύο εκκλησίες έχουν οπτική επαφή, πιθανότατα για να αναμετρώνται από ψηλά.

Η αγορά του Ελσίνκι που βρίσκεται στο κέντρο είναι σίγουρα πολύβουη. Πάρα πολλά εμπορικά μαγαζιά και αρκετός κόσμος να ψωνίζει. Εμείς δεν το τολμήσαμε καθώς οι τιμές ήταν σίγουρα ακριβότερες από Ελλάδα.

Για να δει κανείς την πόλη από ψηλά, πέρα από τους λόφους και τις εκκλησίες μπορεί να ανέβει στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου Sokos Torni. Ήταν το πρώτο πολυόροφο κτίριο του Ελσίνκι και εξακολουθεί να είναι το ψηλότερο με 12 ορόφους, αν δεν κάνω λάθος. Στο μικρό μπαρ που βρίσκεται εκεί, μπορεί κανείς να έχει μια πανοραμική θέα της πόλης. Ανεβήκαμε γύρω στις 10 παρά το βράδυ και το φως του ήλιου ακόμη αντιστεκόταν. Προσέξτε τη διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων φωτογραφιών που βλέπουν προς νότο και της τρίτης που βλέπει προς τον βόρειο πόλο.

Παίρνοντας κανείς το λεωφορείο νούμερο 24 και ακολουθώντας μια διαδρομή περίπου 20 λεπτών, φτάνει στο κοντινό νησάκι Seurasaari. Το συγκεκριμένο νησάκι είναι στην ουσία υπαίθριο μουσείο που δείχνει την παραδοσιακή Φινλανδία του 18ου και 19ου αιώνα. Επίσης, αν κάποιος διαθέτει περισσότερο χρόνο καλό θα ήταν να βγει από την πόλη και να περιπλανηθεί στην εξοχή. Δεν λέγεται τυχαία η χώρα με τις χίλιες λίμνες. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι προς βορρά βρίσκονται και άλλα αξιοθέατα όπως η πόλη Turku, το Rovaniemi που θεωρείται η πατρίδα του Αγ.Βασίλη καθώς και μέρος της Λαπωνίας.

Με αυτά και μ'αυτά όμως ήρθε η ώρα της επιστροφής, αεροπορικώς μέχρι Ρίγα και από εκεί Αθήνα. Ο ουρανός της Φινλανδίας έβαλε τα καλά του για να μας αποχαιρετήσει. Ο ήλιος της Ελλάδας μας περίμενε...

ΥΓ Αν και το έχουμε ήδη αργήσει, καμιά ιδέα για Πρωτοχρονιά;

Βόλτες στη Βαλτική: Τάλιν (2/3)

Αφήσαμε λοιπόν την όμορφη Ρίγα πίσω μας κατευθυνόμενοι προς την πρωτεύουσα της Εσθονίας το Τάλιν (Tallin) - έτσι προφέρεται από τους ντόπιους, οπότε είπαμε να το τιμήσουμε. Και αυτή τη φορά επιλέξαμε την Airbaltic για τη μεταφορά μας. Το ταξίδι διαρκεί περίπου μία ώρα, ενώ είχαμε την ευκαιρία μέσα από το αεροπλάνο να δούμε και λίγο Λετονία και Εσθονία από ψηλά, όπως επίσης και τα παράλια. Ούτε η Εσθονία έχει ακόμη ευρώ, αλλά ευτυχώς η πλειοψηφία των καταστημάτων παίρνει πιστωτικές κάρτες.

Από το αεροδρόμιο πήραμε πάλι ταξί-βανάκι με κόστος 3 περίπου ευρώ το άτομο. Το ξενοδοχείο βρίσκεται μέσα από τα τείχη, στην παλιά πόλη. Καθ'οδόν είχαμε επαφή με την μοντέρνα πόλη η οποία ομολογουμένως είχε αρχικά ενδιαφέρον. Μετά όμως φτάσαμε στα τείχη της παλιάς πόλης και περάσαμε την πύλη...

Τα τείχη περικλείουν την παλιά πόλη η οποία έχει διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, μας περίμενε άλλη μεγάλη έκπληξη. Το οίκημα ήταν απλώς καταπληκτικό. Παλιό αρχοντικό, με αντίστοιχη διακόσμηση, τον αέρα του παλιού και ταυτόχρονα ανακαινισμένου χωρίς να αλλοιωθούν τα χαρακτηριστικά του. Τα περισσότερα δωμάτια "βλέπανε" στην αυλή - αίθριο. Ιδανικό μέρος για τον καφέ ή την μπύρα.

Τακτοποιούμαστε στα δωμάτια και ξεκινάμε την βόλτα στην πόλη. Επειδή ήμασταν κοντά στα τείχη ξεκινήσαμε την περιήγηση λίγο ανάποδα, από έξω προς τα μέσα. Έξω ακριβώς από τα τείχη είχε μια έκθεση - διαγωνισμό για την διαμόρφωση κήπου. Τα χρώματα και τα σχέδια ήταν πραγματικά απίστευτα και δένανε αρμονικά με τα τείχη.

Κάπου εκεί υπάρχει και αυτή η μισοτελειωμένη γέφυρα. Όπως διαβάσαμε, είναι αφιερωμένη στα θύματα του ναυαγίου του πλοίου Estonia που βυθίστηκε στη Βαλτική το 1994 παρασέρνοντας στον βυθό πάνω από 800 ανθρώπους - το πιο πολύνεκρο ναυτικό ατύχημα της Ευρώπης. Ολόκληρες θεωρίες συνομωσίας υπάρχουν γι αυτή την ιστορία, στο τέλος όμως αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι που χάθηκαν.

Για την βόλτα στην πόλη του Τάλιν δε χρειάζεται καν χάρτη ή οδηγό. Απλώς αφήνεται κανείς στα σοκάκια και τους δρόμους και όπου τον βγάλει...

Κεντρικό σημείο στην πόλη είναι η πλατεία με το δημαρχείο. Θα την βρείτε σίγουρα.

Εκεί τριγύρω βρίσκονται πολλά εστιατόρια όπου μπορεί κανείς να φάει και να πιει σε σχετικά λογικές τιμές. Τα χρώματα είναι ζωντανά όπως και ο κόσμος που τριγυρνά. Επειδή ήμασταν εκεί από Παρασκευή μέχρι Κυριακή η πόλη έσφυζε πραγματικά από ζωή.

Αλλά και ο καιρός μας έκανε τα χατήρια καθώς ο ήλιος μεσουρανούσε. Επιστρατεύαμε τεχνάσματα για να βγάλουμε φωτογραφίες κόντρα στον ήλιο. Εδώ είναι κρυμμένος πίσω από την ταμπέλα με τα σουβενίρ.

Λίγο πιο πίσω από την πλατεία βρίσκεται ίσως το πιο καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, με κτίσματα που πιθανότατα έχουν μείνει αναλλοίωτα. Χαρακτηριστικότατο ένα (ακριβό) εστιατόριο που προσομοιάζει τον μεσαιωνικό χαρακτήρα.

Ο κατηφορικός δρόμος πίσω από την πλατεία οδηγεί εκτός των τειχών σε έναν από τους πιο πολύβουους δρόμους της πόλης. Εκεί βρίσκονται πολλά μπαρ τα οποία απευθύνονται κυρίως στους Φινλανδούς επισκέπτες που κατακλύζουν την πόλη ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Η Φινλανδία ανήκει στις ακριβότερες χώρες του κόσμου, ενώ η Εσθονία είναι σχετικά φτηνή, ειδικά όσον αφορά στο αλκοόλ. Στο συγκεκριμένο κομμάτι έχουν ανοίξει το τείχος ώστε να περνάνε τα αυτοκίνητα.

Ο πύργος είναι ένα από τα σύμβολα της πόλης - μινιατούρα για όσους κάνουν συλλογή.

Προς την αντίθετη μεριά βρίσκεται ένας λόφος που περιλαμβάνει ορισμένα αξιοθέατα. Καλοδιατηρημένο κομμάτι του τείχους με τις τάφρους, τον Πύργο των Παρθένων όπου υπάρχει και ένα ωραίο μπαράκι αλλά και η ρωσική εκκλησία του Alexander Nevsky. Η πόλη γενικά δεν έχει ρωσικές επιρροές πέρα από αυτή την εκκλησία. Μέχρι και οι Σοβιετικοί την διατήρησαν.

Στην κορυφή του λόφου υπάρχουν μπαλκόνια απ'όπου μπορεί κανείς να δει την πόλη πανοραμικά. Φαίνονται οι στέγες των κτιρίων, οι εκκλησίες, η θάλασσα και στο βάθος η νέα πόλη.

Το τείχος σε ορισμένα σημεία είναι ενιαίο. Πληρώνοντας κανείς ένα μικρό αντίτιμο μπορεί να ανεβεί στους πύργους και να περπατήσει περιμετρικά την πόλη. Η αίσθηση είναι σίγουρα διαφορετική.

Και στο Τάλιν η κουζίνα αποτελείται κυρίως από κρεατικά και ψαρικά. Επίσης στην πλατεία βρίσκονται εστιατόρια διεθνής κουζίνας (ιταλικό, ινδικό) όπου μπορεί κανείς να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Επίσημο ποτό και εδώ φυσικά η μπύρα. Προτιμήστε τις ντόπιες, πιο ελαφριές και νόστιμες. Οι σούπες κάνουν εξίσου καλά τη δουλειά τους ως πρώτο πιάτο.

Όπως και στις περισσότερες πόλεις, τα μέρη που έχει περπατήσει κανείς την ημέρα αξίζει να τα περιδιαβεί και το βράδυ. Η αίσθηση είναι τελείως διαφορετική. Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί με το κινητό, εντούτοις το αποτελέσμα ήταν καλύτερο του αναμενόμενου.

Μεσαιωνική στοά στο τείχος με πλάκες από τάφους ιπποτών

Μέρος του τείχους από την κάτω πλευρά. Εδώ διοργανώνονται και εκθέσεις ζωγραφικής.

Ο πύργος του Τάλιν και στο βάθος το δημαρχείο. Τα φώτα είναι από τα τουριστικά μπαρ.

Παράλληλα με το τείχος, στα στενάκια της πόλης. Θυμίζει λίγο από Τζακ Αντεροβγάλτη.

Ήρθε όμως η ώρα να αφήσουμε και το μαγευτικό Τάλιν για τον επόμενο προορισμό του ταξιδιού, το Ελσίνκι. Η πρωτεύουσα της Φινλανδίας ενώνεται και ακτοπλοϊκώς με το Τάλιν, οπότε είπαμε να το δοκιμάσουμε και αυτό. Το πλοίο αρκετά μεγάλο, ουσιαστικά δεν κούνησε καθόλου σε όλη τη διαδρομή. Κόστος για τις καθημερινές 18 ευρώ - για Κυριακή απόγευμα 35. Φυσικά ήταν γεμάτο με Φινλανδούς οι οποίοι κουβαλούσαν ολόκληρα κιβώτια με μπύρες αγορασμένα από την Εσθονία. Όπως μας είπε Φινλανδός η τιμή από ένα κιβώτιο μπύρες στο Τάλιν ισοδυναμεί με δύο μικρά κουτάκια στο Ελσίνκι. Αυτό αρκούσε για να μας κάνει να ανησυχήσουμε το τι μας περίμενε στο τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού, λίγο πιο πάνω από τον αρκτικό κύκλο...

ΥΓ Για το μόνο ίσως που μετανιώσαμε σ'αυτή την εκδρομή ήταν ότι η Αγία Πετρούπολη απέχει από το Τάλιν με αεροπλάνο μόλις μια ώρα...

ΥΓ1 Ρίγα ή Τάλιν; Η Ρίγα είναι όμορφη, το Τάλιν παραμυθένιο. Μπορείτε να επισκεφτείτε και τα δύο για να κάνετε σύγκριση. Όποιος θέλει πληροφορίες για ξενοδοχεία και όχι μόνο, μπορεί να επικοινωνήσει με email.

Βόλτες στη Βαλτική: Ρίγα (1/3)

Πέρυσι τον Οκτώβρη έπεσε τρελή ιδέα από την παρέα της Λάρισας. Η ιδέα ήταν να κάνουμε ταξίδι τον Αύγουστο προς κάποια μέρη διαφορετικά και όχι τόσο διαφημισμένα. Μια βόλτα σε χώρες της Βαλτικής και ένα πέρασμα από τον αρκτικό κύκλο. Χωρίς πολλή σκέψη και ψάξιμο, βγάλαμε τα εισιτήρια Αθήνα-Ρίγα-Αθήνα (8 ημέρες) και σιγά-σιγά συμπληρώσαμε και τους υπόλοιπους ενδιάμεσους προορισμούς. Και οι τρεις προορισμοί δεν απαντώνται συχνά σε τουριστικούς οδηγούς ούτε σε οργανωμένα ταξίδια. Θα απορήσει κανείς, καλοκαιριάτικα στην Λετονία; Και όμως η πρωτεύουσα της Λετονίας η Ρίγα έχει κάτι διαφορετικό να δώσει. Οι επιρροές από Ρωσία, Γερμανία, Σουηδία και όχι μόνο δίνουν ένα μείγμα διαφορετικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το ιστορικό κέντρο της Ρίγας έχει ανακηρυχθεί ως μνημείο πολιτισμού από την Unesco.

Από το αεροδρόμιο για το ιστορικό κέντρο φτάνει κανείς γρήγορα και οικονομικά με το Airport City Express - βανάκι με κόστος 5 ευρώ το άτομο. Από τις πρώτες εικόνες που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι η πλατεία του Δημαρχείου με το άγαλμα της Κατοχής, μπροστά από το ομώνυμο μουσείο.

Λίγο πιο πίσω βρίσκονται όμορφα κτίσματα όπως ο Οίκος των Μαυροκέφαλων (συντεχνία εμπόρων)

Η παλιά πόλη έχει άλλο στυλ. Η υπαίθρια μουσική δε θα μπορούσε να πηγαίνει πίσω

Ευτυχώς μέναμε σε ξενοδοχείο πολύ κοντά στην Doma laukums που είναι η κεντρική πλατεία της Ρίγας. Υπαίθριες μπυραρίες αλλά και φαγάδικα γεμίζουν την πλατεία.

Ο τοίχος του κτιρίου που διακρίνεται ζωγραφισμένος αποτελεί έκθεμα από μόνος του. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η ζωγραφιά αλλάζει, αλλάζοντας έτσι και την πλατεία. Παρεμπιπτόντως, η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τραβηγμένη μετά τις 9 το βράδυ - παρόλο που οι μεγάλες μέρες είχαν τελείωσει, το φως της ημέρας εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι τις 10 το βράδυ περίπου.

Η αλήθεια είναι ότι στη Ρίγα δε χρειάζεται να έχει κανείς ταξιδιωτικό οδηγό. Όλα τα ανακαλύπτει ο επισκέπτης απλώς περπατώντας, αρκεί να αφεθεί να χάνεται στα στενά. Ούτως ή άλλως τα πλακόστρωτα δίνουν άλλη χάρη στο περπάτημα.

Ζωντανά χρώματα στην πάλη μεταξύ πράσινης φύσης και κόκκινου τούβλου.

Τα Τρία Αδέρφια, όπως ονομάζονται τα κτίρια αυτά, είναι τα παλιότερα κτίσματα στην πόλη. Το παλιότερο είναι του 15ου αιώνα.

Ο ποταμός που βρίσκεται στο άκρο της Παλιάς Πόλης είναι ο Daugava. Με μια βόλτα στην μεγάλη γέφυρα που ενώνει με την απέναντι πλευρά, μπορεί κανείς να έχει μια πολύ καλή εικόνα της πόλης.

Από την άλλη πλευρά της πόλης περνάει το κανάλι της Ρίγας που αποτελεί και το όριο μεταξύ της Παλιάς Πόλης και της νεότερης.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο σύγχρονα "αξιοθέατα" της πόλης, η περίφημη γέφυρα με τα λουκέτα. Σύμφωνα με τον πρόσφατο μύθο στην γέφυρα αυτή κλειδώνουν οι ερωτευμένοι τον έρωτά τους.

Πέρα από το κανάλι μπορεί κανείς να βρει χαρακτηριστικά κτίσματα της art nouveau. Ως προς την αρχιτεκτονική αυτό σημαίνει κτίσματα με τερατόμορφα αγάλματα, συνδυασμός μπαρόκ στοιχείων με μοντέρνες επιρροές (ή κάπως έτσι).

Ωραία θέα της πόλης μπορεί κανείς να βγάλει από το μπαρ γνωστού ξενοδοχείου που βρίσκεται πολύ κοντά στην Παλιά Πόλη.

Πάνω δεξιά στην φωτογραφία είναι ο βορράς, γι αυτό και το φως φαίνεται ακόμη.

Ο καθεδρικός ναός της Ρίγα (Riga Doms). Μέσα θα βρεις κανείς ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα.

Το σπίτι με τις γάτες - ένα από τα χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης.

Ακολουθώντας το κανάλι ο επισκέπτης οδηγείται στην Μεγάλη Αγορά της Ρίγα, όπου μπορεί να προμηθευτεί τρόφιμα, ρούχα, αναμνηστικά κτλ. Ειδικά τα ψαρικά έβγαζαν μάτι με την αφθονία και την φρεσκάδα τους. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται μια μεγάλη κατασκευή που μοιάζει λίγο παράταιρη. Είναι σταλινικό κατάλοιπο και στέγαζε τις δημόσιες υπηρεσίες. Υπάρχουν άλλα 6 παρόμοια με το μεγαλύτερο να βρίσκεται στην Βαρσοβία.

Η πόλη έχει πολλές πλατείες όπου μπορεί κανείς να καθήσει να φάει, να πιει την μπύρα του, συνήθως με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής. Αν και στην νέα πόλη υπάρχουν πολλά κλαμπς, προτιμήσαμε τις υπαίθριες μπυραρίες - μάλιστα το βράδυ παρείχαν και κουβέρτες σε όσους κρύωναν. Δοκιμάστε ψάρια και κρεατικά - είναι εξίσου καλά. Δύο είναι τα απαραίτητα συνοδευτικά, ένα πριν και ένα μετά: σούπες και μπύρες. Η συγκεκριμένη σούπα είναι γκούλας με παντζάρι.

Είναι όμορφο τα μέρη που περνάει ο επισκέπτης την ημέρα να τα ξαναπερνά το βράδυ. Δίνει άλλη αίσθηση ο φωτισμός. Όσο για κίνδυνο να κυκλοφορήσει κανείς νύχτα μάλλον είναι μικρός, καθώς αστυνομικοί βρίσκονται παντού.

Τουριστικό μεν, αλλά αυτό το μεσαιωνικό εστιατόριο είναι στα προτεινόμενα. Τα φαγητά και το στυλ είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Και οι τιμές δεν ήταν και τόσο ακριβές. Παρεμπιπτόντως, ο νόμος περί καπνίσματος στην Λετονία εφαρμόζεται αυστηρά σε όλους τους κλειστούς χώρους.

Αγγλικά ξέρουν οι περισσότεροι κάτοικοι, ειδικά στο ιστορικό κέντρο. Ορισμένα μαγαζιά δέχονται ευρώ. Με μια μικρή ανάληψη και συνδυασμό πιστωτικής και ευρώ μπορεί κανείς να κινηθεί άνετα. Όμορφη η Ρίγα για 2-3 μέρες. Δεν είναι για πολύ παραπάνω, εκτός αν κινηθεί εκτός πόλης όπως έκαναν οι τρελοτουρίστες. Αξίζει και μια βόλτα με ποδήλατο. Την τρίτη ημέρα και αφού ολοκληρώσαμε τις βόλτες μας στην Παλιά Πόλη με τις καλύτερες εντυπώσεις, ετοιμαστήκαμε για την επόμενη χώρα της Βαλτικής, την Εσθονία και την πρωτεύουσά της το μεσαιωνικό Tallin...

ΥΓ Από Αθήνα πετάει για Ρίγα απευθείας η AirBaltic - low cost εταιρία της Βαλτικής με καινούριο στόλο αεροπλάνων.

ΥΓ1 Αφιέρωμα και φωτογραφίες από Ρίγα μπορείτε να δείτε επίσης από τους Τρελοτουρίστες που φύγανε εκτός τειχών αλλά και αφιέρωμα στην Πυξίδα πάλι των Crazytourists.