Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009

Μουσείο Ακρόπολης και πέριξ

Το καλοκαίρι στην Αθήνα είναι γεμάτο εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις μουσικές, χορευτικές, θεατρικές. Στο Ηρώδειο, στην Επίδαυρο, στην Πειραιώς, στους δρόμους και σε άλλους χώρους μπορεί κανείς να παρακολουθήσει κυριολεκτικά ό,τι θέλει. Οι τιμές κυμαίνονται από τσουχτερές έως δωρεάν. Το καλοκαίρι λοιπόν η πόλη παίρνει πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Χθες το απόγευμα ως αργά το βράδυ ήταν γεμάτο ήχους, εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Πρώτη στάση επίσκεψη στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το νέο στολίδι της πόλης. Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δίπλα στον σταθμό του μετρό Ακρόπολη. Από το μετρό ήδη ο επισκέπτης προϊδεάζεται τι θα δει καθώς τον περιμένουν αναπαραστάσεις από την ζωφόρο του Παρθενώνα.

Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης στέκεται απέναντι από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Από τα σκαλιά πριν την είσοδό του η θέα είναι διπλή και γεμίζει το μάτι.
Το αιώνιο και το νέο...

Τα βήματα του επισκέπτη περνάνε από το γυάλινο πάτωμα με τις γκρι βούλες που επιτρέπουν να βλέπει κανείς κάτω. Τα εκθέματα του μουσείου ξεκινάνε ήδη από τα θεμέλια...
Το μουσείο είναι χτισμένο έτσι ώστε να υπάρχει η όσο το δυνατόν μικρότερη επιβάρυνση των αρχαίων που βρίσκονται από κάτω του, καθότι η συνοικία Μακρυγιάννη βρίθει αρχαιοτήτων. Αρχαία λοιπόν και στα σπλάχνα του μουσείου.
Εισιτήριο μπορεί κανείς να κλείσει και μέσω Ίντερνετ με χρέωση πιστωτικής. Η τιμή ως το τέλος του 2009 είναι 1 ευρώ! Το ωράριο 8-8. Και παρόλο που χθες ήταν η πρώτη μέρα ελεύθερη για το κοινό, στο διάστημα 6-8 το απόγευμα ο κόσμος ήταν λίγος.
Η πρώτη εικόνα μετά τον έλεγχο εισιτηρίων.
Το ισόγειο είναι σε κεκλιμένο επίπεδο, έτσι ώστε ο επισκέπτης να νιώθει κάτι αντίστοιχο με τα Προπύλαια. Εκεί βρίσκονται ευρήματα από την αρχαϊκή περίοδο. Έχουν γίνει ενδιαφέρουσες απόπειρας αποκατάστασης και ολοκλήρωσης θραυσμάτων.
Οι Καρυάτιδες σε περίοπτη θέση - λείπει η "συνάδελφός" τους που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ως γνωστόν, τα αρχαία μάρμαρα, γλυπτά κτλ ήταν χρωματιστά και μάλιστα με έντονα χρώματα. Ελάχιστα έχουν διατηρηθεί για να μας δίνουν μια σχετική ιδέα.
Οι αίθουσες έχουν χωρό ώστε ο επισκέπτης να βλέπει τα εκθέματα με την άνεσή του. Η συγκεκριμένη φωτογραφία θα μπορούσε να έχει τίτλο Το κορίτσι και το άλογο...
Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο (η πρόσβαση γίνεται και με κυλιόμενες σκάλες) πέρα από μια 3D περιήγηση στον τρόπο κατασκευής αλλά και καταστροφής της Ακρόπολης, υπάρχουν τα κομμάτια από τις μετόπες και τα αετώματα του ναού. Έχει γίνει μια ενδιαφέρουσα δουλειά όπου τα κομμάτια που λείπουν - βρίσκονται ως επί το πλείστον στο Βρετανικό Μουσείο - έχουν συμπληρωθεί ώστε το έργο να φαίνεται ενιαίο. Έτσι, για να παίρνουμε μία ιδέα του μεγαλείου. Με άσπρο προφανώς τα εκμαγεία των μαρμάρων.
Μια στάση για μια απρόσκοπτη ματιά προς τον Ιερό Βράχο και πάλι αυτή τη φορά από πιο ψηλά. Η θέα γενικότερα στην Αθήνα είναι αρκετά καλή.
Υδρορροή με μορφή λιονταριού - τα γκαργκόιλς των καθολικών ναών δεν είναι τελικά και τόσο πρωτότυπη ιδέα.
Η άλλη πλευρά του αετώματος με ό,τι έχει περισωθεί. Σημειωτέον ότι αρκετά αγάλματα τα κατέστρεψαν χριστιανοί κατά τον 3ο μχ αιώνα. Δε μας φταίνει μόνο οι ξένοι.
Το συγκεκριμένο γλυπτό βρισκόταν στην κορυφή του αετώματος.
Ο περιβάλλων χώρος του μουσείου έχει διαμορφωθεί με το φυτό-έμβλημα της πόλης της Αθήνας, την ελιά. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση σίγουρα.
Η άνεση στους χώρους φαίνεται καλύτερα από ψηλά. Η συγκεκριμένη αίθουσα βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο.
Έπειτα από μιάμιση περίπου ώρα περιήγησης στο μουσείο, ήρθε η ώρα για έναν γρήγορο καφέ υπό την σκέπη της Ακροπόλεως κάπου στην Πλάκα. Σημειωτέον μέσα στο μουσείο, στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει καφέ και εστιατόριο με άπλετη θέα και τιμές προσιτές. Εμείς το απολαύσαμε δίπλα στο Φανάρι του Διογένη.
Περπατώντας τον ομορφότερο πεζόδρομο της Ευρώπης, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τα βήματά μας μας οδήγησαν στο Ηρώδειο όπου χθες το βράδυ ο Θάνος Μικρούτσικος παρουσίαζε ορισμένα από τα καλύτερά του έργα. Ο αττικός ουρανός μας έκανε το χατήρι και δεν είχαμε απρόοπτα.
Στο πρώτο μέρος εμφανίστηκε η Καμεράτα υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Μυράτ με την Ρίτα Αντωνοπούλου να ερμηνεύει όμορφα τραγούδια του Μικρούτσικου. Στο δεύτερο μέρος ο Χρήστος Θηβαίος, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Γιάννης Κούτρας και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας φυσικά με τον Θάνο Μικρούτσικο στο πιάνο ερμήνευσαν μελοποιημένα τραγούδια του Καββαδία σε μουσική Μικρούτσικου. Και κάπως έτσι συμπληρώθηκε μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στην Αθήνα.

ΥΓ Η συνέχεια της περιήγησης στη Ρώμη μπορεί να περιμένει...
ΥΓ2 Φωτογραφίες χωρίς φλας μπορεί κανείς σε βγάλει σε όλο το μουσείο.

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009

Ρώμη: η αιώνια πόλη (1/2)

Τετάρτη απόγευμα χτυπάει το γνωστό τηλεφώνημα του γνωστού προϊσταμένου (βλέπε ταξίδι Κωνσταντινούπολη). Ψυλλιασμένος αυτή τη φορά, ήξερα τι με περίμενε. Τετάρτη και πάλι, τετραήμερο επαγγελματικό ταξίδι και αυτή τη φορά.

-Ετοιμάσου, μου λέει, 9 το πρωί της Πέμπτης πετάς.
-Να φανταστώ για εκεί που οδηγούν όλοι οι δρόμοι, του απαντάω.
-Δεν καταλαβαίνω τι λες, αλλά φεύγεις για Ρώμη.
-Το ίδιο λέμε, απαντάω.

Και να που οι δρόμοι με φέρανε και πάλι στην Αιώνια πόλη. Πρώτη φορά τα βήματα μας είχανε φέρει εδώ για εφταήμερη στην τρίτη Λυκείου, την μακρινή εποχή που δεν υπήρχε καν ευρώ. Και ομολογώ ότι την είχα λατρέψει από τότε. Η Ρώμη είναι ζωντανό μουσείο. Αρχαιότητα, ρωμαϊκά χρόνια, χριστιανικές επιρροές, Αναγέννηση, νεότερα χρόνια, όλα συνδυασμένα συμπληρώνουν την εικόνα της εφτάλοφης πόλης που διασχίζεται από τον ποταμό Τίβερη.

Το ξενοδοχείο σε πολύ καλό μέρος και κεντρικό, στη Via Veneto. Για τους επισκέπτες της Ρώμης είναι πολύ σημαντικό η διαμονή αν είναι σε κεντρικό σημείο διότι έχουν τη ευκαιρία να περπατήσουν την πόλη. Και είναι πραγματικά πολύ όμορφη.
Φωτογραφία της Via Veneto με τα πλατάνια, λίγο πάνω από την Piazza Barberini
Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο ορισμένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Ρώμης. Διασχίζοντας την Via Sistina προσεγγίζει κανείς την περίφημη Piazza di Spagna από την πάνω πλευρά. Στην κορυφή της δεσπόζει ένας από τους δεκατρείς οβελίσκους που βρίσκονται διάσπαρτοι στη Ρώμη.
Τα Ισπανικά Σκαλιά (Spanish steps) είναι σημείο συνάντησης νέων κατοίκων της Ρώμης και επισκεπτών. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς εκεί παρέες να πίνουν, να διασκεδάζουν, να τραγουδούν. Φυσικά κατά τη διάρκεια της ημέρας γίνεται πανικός από τουρίστες που δροσίζονται στα νερά του συντριβανιού που βρίσκεται στη βάση των σκαλιών.

Κατεβαίνοντας ευθεία από τα Σκαλιά βρίσκεται η περίφημη Via dei Condotti, ένας δρόμος όπου σίγουρα οι πιστωτικές κάρτες αναστενάζουν. Εδώ έχουν μαγαζιά όλοι οι γνωστοί οίκοι. Ευτυχώς πλέον υπάρχουν και στην Αθήνα, οπότε καλύτερα να ψάξετε μόνο για προσφορές.
Στη Via Condotti βρίσκεται και το Antico Caffe Greco, ένα από τα παλιότερα και γνωστότερα καφέ της Ρώμης (μαζί με το Cafe de Paris που βρίσκεται στη Via Veneto). Το Caffe Greco ήταν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, πράγμα που φαίνεται και από την καταπληκτική διακόσμηση στο εσωτερικό του με πίνακες αξίας. Ατού του μαγαζιού τα γλυκά του και φυσικά ένας καπουτσίνο για αναπλήρωση δυνάμεων μετά τα ψώνια.
Μέσα από τα στενάκια του κέντρου, φτάνει κανείς άνετα από την Piazza di Spagna στην περίφημη Fontana di Trevi. Συστάσεις ιδιαίτερες δε χρειάζονται. Καταπληκτική δημιουργία, αναπαράσταση του Ωκεανού σε ένα έργο που σίγουρα κόβει την ανάσα. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, σημαντικότερη εκ των οποίων η ιδιαίτερη σκηνή στην Dolce Vita. Ρίχνοντας κάποιο νόμισμα στα νερά του συντριβανιού δίνει ο επισκέπτης την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει στη Ρώμη.
Συνεχίζοντας τη βόλτα μέσα στα στενάκια του κέντρου και ακολουθώντας το πλακόστρωτο σε συνέχεια της Fontana di Trevi, μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει σε ένα άλλο διάσημο μνημείο της Ρώμης, το Πάνθεον. Αυτό το επιβλητικό κτίριο που αρχικά χτίστηκε για τη λατρεία αρχαίων θεών έχει μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία. Ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει το Πάνθεον εκτός από τους κίονες της εισόδου είναι η τεράστια οπή στο κέντρο. Ο θόλος δε στηρίζεται με κολώνες αλλά φαίνεται να αιωρείται. Επειδή όμως έχει αρκετά παχιά τοιχώματα, δεν μπορούσε να ανοιχτεί παράθυρο οπότε σχεδιάστηκε η οπή στο κέντρο για να μπαίνει φως και αέρας.
Αριστερά από το Πάνθεον είναι ακόμη ένας οβελίσκος που στηρίζεται σε έναν ελέφαντα - έργο του Μπερνίνι. Αν δεν υπήρχαν οι αρχαιότητες θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Μπερνίνι είναι για τη Ρώμη ότι ο Γκαουντί για τη Βαρκελώνη.
Η Ρώμη έγινε γνωστή και μέσα από τις ταινίες της Τσινετσιτά, το ιταλικό Χόλυγουντ που έδωσε αρκετές υπερπαραγωγές μερικές δεκαετίες πριν. Φαίνεται όμως ότι οι Ρωμαίοι είχανε τον κινηματογράφο αρκετό καιρό πριν μέσα τους. Σ'αυτούς τους δύο οβελίσκους παρατηρεί κανείς κάτι διαφορετικό: οι εικόνες δεν είναι σε παράλληλα επίπεδα αλλά στροβιλίζουν ακολουθώντας ένα μαιανδρικό μοτίβο. Οι εικόνες αναπαριστούν σημαντικές μάχες από την αρχή μέχρι και την κατάληξή τους. Έχει ενδιαφέρον να τις χαζέψει κανείς.

Επειδή όμως το ταξίδι ήταν επαγγελματικό, η βόλτα διεκόπη κάπου εδώ για τις υποχρεώσεις. Η Ρώμη όμως κρύβει εκπλήξεις και το βράδυ. Αξίζει κανείς να δει τα μέρη αυτά και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο φωτισμός είναι πάρα πολύ καλός, αν και επειδή είναι τραβηγμένες από το κινητό χάνουν λίγο σε ανάλυση.



Τα υπόλοιπα στο δεύτερο μέρος με Τίβερη, Βατικανό, Κολοσσαίο και άλλα.

UpdateΑναλυτικές αναρτήσεις για Ρώμη στο σχετικό tag του blogtravels.gr

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009

Πάρος: Όλα μέσα*

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε με βρήκε για επαγγελματικούς λόγους στην Πάρο. Τα καλοκαιρινά συνέδρια ο κόσμος προτιμά να τα περνά σε νησιά και παραθαλάσσια μέρα, σίγουρα μακριά από το κλεινόν άστυ. Πάρος λοιπόν ο προορισμός και συγκεκριμένα ξενοδοχείο κοντά στη Νάουσσα, όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία.

Κόσμος πολύς δεν υπήρχε στο νησί, κυρίως ντόπιοι και φίλοι τους από Αθήνα. Ίσως έτσι είναι καλύτερα να επισκέπτεται κανείς πολυσύχναστα νησιά, καθότι γενικώς υπήρχε μια χαλαρότητα. Παρόλο που υπήρχε πρόγραμμα και πολλά πράγματα να κάνει κανείς στο ξενοδοχείο, ξεκλέψαμε μερικές ώρες και πήγαμε για βουτιές και ξάπλες σε μία από τις πιο ιδιαίτερες παραλίες του νησιού, τις Κολυμπήθρες.
Η απόσταση ήταν περίπου 10' λεπτά οπότε επιλέξαμε να περπατήσουμε. Όταν το τοπίο διανθίζεται με όμορφες εικόνες όπως αυτή η μπουκαμβίλια  δε σου φαίνεται καν.

Η ιδιαιτερότητα στις Κολυμπήθρες είναι οι σχηματισμοί με τα βράχια.

Παρατηρώντας τους κανείς καλύτερα θυμίζει κάτι σουρεάλ με ονοματεπώνυμο... Το λες και Γκαουντί!


Ρηχή παραλία γενικότερα, ήρεμη όταν δεν έχει κόσμο με μικρούς κολπίσκους. Σίγουρα αξίζει σαν τοπίο.


Την Κυριακή θέλαμε να πάμε στο Μοναστήρι που όπως μας είπανε οι ντόπιοι είναι πολύ όμορφη παραλία. Το μειονέκτημά της; Έληξε η σύμβαση με τον προηγούμενο που εκμεταλλευόταν την καντίνα και τις ξαπλώστρες, οπότε όποιος θέλει να πάει πρέπει να είναι εφοδιασμένος με όλα τα υλικά από νερά μέχρι ψάθες κτλ. Ίσως αξίζει. Η περίφημη Πούντα είχε πάρα πολύ αέρα και λίγο κόσμο, οπότε δεν την προτιμήσαμε.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στο ξενοδοχείο ήταν οι Ιταλοί επισκέπτες που είχανε all inclusive και δεν το κουνήσανε ρούπι. Φαγητό, μπάνιο, βόλτες, αθλοπαιδιές, όλα μέσα στο πρόγραμμα. Και έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Μάλλον όχι, απ'ό,τι μπορώ να σκεφτώ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις...

Όσον αφορά στα μεταφορικά, πήγαμε με Highspeed (περίπου 3 ώρες) και γυρίσαμε με Νήσος Μύκονος (4 ώρες). Το Highspeed είναι σαφέστατα πιο γρήγορο, αλλά από 3-4 μποφώρ και πάνω κουνάει αρκετά. Το Νήσος Μύκονος (μαζί με το αδερφάκι του το Νήσος Χίος) είναι τα νεότερα πλοία του ελληνικού επιβατηγού στόλου. Αρκετά γρήγορο, σταθερό, καινούριο και καθαρό. Διαλέγετε και παίρνετε!

Παρόλο που ήταν επαγγελματικό το ταξίδι, τελικά καταφέραμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα. Αξίζει λοιπόν η ταλαιπωρία, σε γεμίζει...
Στις επόμενες βουτιές μας, λοιπόν!

ΥΓ Για το βράδυ σας, όλα τα λεφτά τα μπαράκια στη Νάουσα στην πλατεία που είναι και το Μπαρμπαρόσσα. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το νησί. Μαζί με τους λουκουμάδες για τους ξενύχτηδες...
*αυθαίρετη μετάφραση του all inclusive = πακέτο διακοπών μεγάλων πρακτορείων όπου μέσα στην τιμή περιλαμβάνονται τα πάντα σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, από φαγητό μέχρι αθλοπαιδιές, εκδηλώσεις κτλ ώστε δεν υπάρχει ανάγκη να βγουν από τα όρια του συγκροτήματος

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009

Το βόλεμα και οι ενεργοί πολίτες

Τελειώσανε και αυτές οι εκλογές, επιστρέψαμε σχεδόν όλοι στην καθημερινότητά μας. Συζητήσεις για το πώς περάσαμε, τι φάγαμε, τι ήπιαμε, πού πήγαμε, τι ψηφίσαμε, τι όχι, για τα αποτελέσματα κτλ. Μεγάλος πρωταγωνιστής, λένε, η αποχή. Μια αποχή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που άγγιξε ή και ξεπέρασε το πενήντα τοις εκατό. Οι μισοί περίπου Ευρωπαίοι δεν πήγανε να ψηφίσουν.

Και εδώ για πρώτη φορά - όπως πολυσυζητήθηκε - αρκετός κόσμος δεν πήγε να ψηφίσει. Γύρω στο πενήντα τοις εκατό είπανε. Και μετά αρχίσανε οι αναλύσεις για το νόημα της αποχής, τι θα είχε συμβεί αν όλοι αυτοί πηγαίνανε και ψηφίζανε, σε ποιο χώρο ανήκουν, οι λόγοι για τους οποίους απείχανε. Αρχίσανε και ορισμένοι πολιτικοί να καπηλεύονται αυτούς που δεν ψηφίσανε λέγοντας χαρακτηριστικά ότι "Ξέρουμε ότι είστε δικοί μας, το λάβαμε το μήνυμά σας - λέμε τώρα - και ξέρουμε επίσης ότι στις επόμενες βουλευτικές θα μας ξαναψηφίσετε". Φωνή βοώντος εν τη ερήμω ή αλλιώς από τη στιγμή που αυτοί όλοι παραχώρησαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος της έκφρασης της άποψής τους, τότε ο καθένας μπορεί να λέει και να εκμεταλλεύεται όπως θέλει και να τα παρουσιάζει όπως τον συμφέρει.

Αλήθεια, γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με το ποιο είναι το νόημα αυτών που απείχαν; Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο; Οι άνθρωποι απλώς επέλεξαν να πάνε για μπάνιο απ'το να τρέχουν για ψήφο. Είδανε ευκαιρία το τριήμερο και την αδράξανε - όπως θα κάναμε και αρκετοί ακόμη αν δεν ήταν εκλογές. Αποδεκτό μπορεί να μην είναι απ'όλους, είναι σίγουρα όμως δικαίωμά τους. Φυσικά αν ήταν ένα απλό Σαββατοκύριακο πχ του χειμώνα οπότε με την επιπλέον άδεια για τους ετεροδημότες γινότανε ένα ευχάριστο τριήμερο, τότε πολλοί περισσότεροι θα είχαν ξεχυθεί στα χωριά τους για να εκδράμουν μετά ψήφου. Τώρα όμως που η άδεια της Δευτέρας υπήρχε ούτως ή άλλως, προτιμήσανε οι άνθρωποι τα μπάνια τους.

Το θέμα όμως ξεκινάει όταν οι ίδιοι αλλά και οι πολιτικάντηδες προσπαθούν να δώσουν ερμηνεία γι αυτή την επιλογή. Πολιτική απαξίωση σου λέει ο ένας. Ενεργοί πολίτες που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν σου λέει ο άλλος. Αν θυμάμαι καλά, ενεργός είσαι όταν πράττεις (ή ακόμη και όταν δεν πράττεις) κάτι και όχι όταν παραιτείσαι του δικαιώματός σου. Απαξιώνεις όταν αγωνίζεσαι εκ των έσω και όχι όταν απλώς δεν είσαι εκεί. Γιατί όταν δεν είσαι εκεί εκχωρείς ουσιαστικά το δικαίωμά σου αυτό σ'αυτόν που είναι εκεί. Και δίνεις την ευκαιρία να ακουστεί η άποψή του εις διπλούν και τριπλούν. Και επιπλέον επιτρέπεις να καπηλεύεται και να χρησιμοποιεί προς ιδίον όφελος την απραξία σου αυτή. Έχεις άποψη μου λες και εγώ πραγματικά θέλω να σε πιστέψω. Πού είναι η άποψή σου όμως όταν τη στιγμή που ήρθε η ώρα να την εκφράσεις δυνατά και επίσημα, εσύ απλώς δεν ήσουν εκεί;

Παραδείγματα ενεργών πολιτών, συνανθρώπων μας που ηχηρά εκφράζουν την άποψή τους καθημερινά υπάρχουν αρκετά και φυσικά πέραν της πολιτικής. Καλό είναι να τα μοιραζόμαστε. Ορισμένα από αυτά έγραψε το πατσιούρι. Αξίζει να τα διαβάσουμε. Άλλο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι του doctor με τη δουλειά που κάνει στο Άλσος Γαλατσίου. Σίγουρα υπάρχουν πολλά περισσότερα. Και σίγουρα αποδίδουν πολύ περισσότερο από την αποχή και την παραίτηση. Ερμηνείες να δίνουμε εκεί που υπάρχουν και όχι εκεί που απουσιάζουν. Βολευόμαστε να φωνάζουμε ότι το κράτος φταίει για όλα, οι άτιμοι οι πολιτικοί, ο τάδε και ο δείνα, όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς, αλλά όταν φτάνει η ώρα της δράσης ή έστω της έκφρασης της άποψης (βλέπε κάλπη) μάλλον λοξοδρομούμε. Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι, έστω και το παραμικρό στην καθημερινότητά μας, πρέπει να ενεργοποιηθούμε.


 
ΥΓ Παρεμπιπτόντως η ενεργή αποχή είναι γύρω στο 35% καθότι ένα ποσοστό της τάξεως του 15% από αυτούς που "απείχαν" είναι οι διπλοεγγεγραμμένοι, οι αποθανόντες και ούτω καθεξής καθότι δεν έχουν εκκαθαριστεί οι εκλογικοί κατάλογοι.

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Περί πνεύματος των εκλογών

Γυρνώντας χθες το απόγευμα από Κυψέλη προς το σπίτι μου, εγκλωβίστηκα μαζί με αρκετούς άλλους στα στενά του αρχιπελάγους της πόλης. Αρχιπέλαγος καθότι όλοι οι δρόμοι γύρω έχουν ονόματα νησιών αλλά και επειδή κατοικείται από ανθρώπους εξωτικούς. Περάσανε μπροστά μας ορισμένοι από αυτούς κρατώντας πλαστικές σημαίες κόμματος που είχε ομιλία εκείνη την ώρα στο Πεδίον του Άρεως. Σημασία δεν είχε το χρώμα της σημαίας, καθότι και προχθές και σήμερα τα ίδια γίνονται. Ούτε ότι ο συμπολίτης μας είχε σκουρότερο δέρμα από το σύνηθες (σημείο των καιρών και αυτό), ούτε καν η κυκλοφοριακή συμφόρηση που είχε δημιουργηθεί επειδή ο δρόμος ήταν κλειστός.

Η κατάσταση είναι άμεσα συνυφασμένη με τις επερχόμενες εκλογές. Αρκετός κόσμος (περίπου ένας στους δύο) δε θα πάνε να ψηφίσουνε. Θα προτιμήσουν τις παραλίες, τις βόλτες, κάπου μακριά από τις κάλπες για τις ευρωεκλογές. Η σκανδαλολογία, το τριήμερο που "δε λέει να χαθεί", οι βόλτες στο εξωτερικό που είναι της μόδας (βλέπε Μόναχο, Παραγουάη) είναι λόγοι που η αποχή φαίνεται ότι θα είναι μεγάλη. Λόγοι κατανοητοί μεν, όχι και τόσο εύκολα αποδεκτοί δε.

Καταρχάς το τριήμερο. Σίγουρα είναι απώλεια το τριήμερο. Σαφέστατα αν δεν ήταν οι εκλογές, οι περισσότεροι θα πηγαίναμε σίγουρα βόλτα είτε προς κάποιο νησί, χωριό είτε προς αναζήτηση παραλίας. Λογικό και θεμιτό. Τι μας εμποδίζει όμως να το κάνουμε και την Κυριακή; Να πάμε δηλαδή πρωί να ψηφίσουμε και μετά βουρ για παραλία; Σκεφτείτε το όσοι δεν έχετε ήδη φύγει για κάπου μακριά.

Έπειτα, το ζήτημα της πολιτικής απαξίωσης. Η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και την πολιτική γενικότερα βρίσκεται στο ναδίρ. Σκάνδαλα ξεφυτρώνουν καθημερινά, το συνάφι αλληλοκατηγορείται αλλά όταν έρθει η κρίσιμη ώρα αλληλοπροστατεύεται. Και μέσα σ'αυτά και η οικονομική κρίση. Σαφέστατα και η διαμαρτυρία από πλευράς μας είναι αναγκαία. Αρκετοί αντιπαραθέτουν το επιχείρημα ότι η αποχή είναι διαμαρτυρία, είναι πολιτική στάση. Πολιτική στάση δεν είναι σίγουρα - από πότε η απραξία έγινε στάση; Αυτό σαν επιχείρημα δε στέκει από μόνο του. Το να πάω να αράξω σε μια ξαπλώστρα, βρίζοντας παράλληλα το σύστημα και αυτούς που το εκφράζουν είναι κάτι λιγότερο από ένα βότσαλο που αναπηδά στη θάλασσα κάνοντας γκελ. Αναρωτιέμαι άραγε, αν δεν ήταν κάποιο καλοκαιρινό τριήμερο αλλά μέσα πχ στον Νοέμβρη, θα γινόταν τόσος χαμός για την "πολιτική απαξίωση" και το "σιγά μην πάω να τους ψηφίσω, να μάθουνε αυτοί";

Δείτε το διαφορετικά. Φωνάζουμε διαρκώς ότι το πολιτικό σύστημα είναι αναξιόπιστο, ότι τα υπάρχοντα κόμματα έχουν πάψει να εκφράζουν τον κόσμο αλλά μόνο την τσέπη τους. Σωστό αυτό. Και την κρίσιμη ώρα που είναι να εκφράσουμε επίσημα τη θέση μας, τι κάνουμε; Σιωπούμε αφήνοντας τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους. Και λέγοντας άλλους εννοώ τους κομματικούς στρατούς που τρέχουν στις συγκεντρώσεις όπως αυτή που ανέφερα στην αρχή. Αφήνω δηλαδή αυτούς που καθημερινά κοροϊδεύω εντέλει να με εκπροσωπήσουν. Θαρραλέα στάση, σωστά;

Καθότι φωνακλάδες σαν λαός, φωνάζουμε επίσης για την οικογενειοκρατία, τις μίζες, τους κουρασμένους πολιτικούς. Τι κάνουμε γι αυτό; Πάμε και τους ξαναψηφίζουμε; Για να μην αδικούμε τα πάντα, στις τελευταίες εκλογές αρκετοί παλιοί πολιτικοί έμειναν απ'έξω, ονόματα τρανταχτά. Βέβαια κάποιοι φρόντισαν να τα επαναφέρουν τοποθετώντας τους στα ευρωψηφοδέλτια. Μήπως όμως και αυτές οι εκλογές είναι ευκαιρία για νέα πρόσωπα; Μήπως καταψηφίζοντας τους μεγάλους και κουρασμένους δώσουμε την ευκαιρία σε νέες φωνές να έρθουν στο προσκήνιο; Αλήθεια, δεν έχουμε καν την περιέργεια να τους ακούσουμε, να δούμε αν έχουν κάτι να πούνε; Ξέχωρα που αν οι μεγαλύτεροι νιώσουν τον ανταγωνισμό, ίσως κοιτάξουν να βελτιωθούν - αυτό καμιά φορά βοηθάει.

Η δική μου απόφαση είναι ειλημμένη. Θέλω να ακούσω κάποιους καινούριους, να δω τι έχουν να πουν. Θα τους δώσω από πλευράς μου την ευκαιρία να ακουστούν εκεί που μπορούν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ευρωεκλογές είναι εξίσου σημαντικές με τις εθνικές, καθότι πολλά πράγματα που μας επηρεάζουν καθημερινά αποφασίζονται στην Ευρωβουλή. Και ας πάει χαλάλι το τριήμερο, ευκαιρίες για αποδράσεις υπάρχουν αρκετές. Καλή ψήφο και καλή επιστροφή.


ΥΓ Οικονομική Κρήτη είπε ο νυν, ούτε μία ψήφος χαμένη στις κάλτσες είπε ο ερχόμενος. Πού να πιάσουν και οι ζέστες. Βρε δεν πάμε καλά...