Η αλλοι-ίτιδα και ορισμένα παρελκόμενα

Χειμώνα έχουμε, όχι ιδιαίτερα βαρύ για να λέμε και την αλήθεια. Μαζί με τον χειμώνα κάνουν την εμφάνισή του γνωστές ιώσεις και λοιμώξεις της εποχής όπως γαστρεντερίτιδα που έχει ρημάξει αρκετό κόσμο, φαρυγγίτιδα αλλά και απλούστερα και συνηθισμένα όπως συνάχι, πονόλαιμος κτλ. Καταρχάς, περαστικά στον κόσμο που υποφέρει, πέρασε ή περνάει αυτές τις φάσεις.

Μια άλλη ασθένεια όμως καλά κρατεί και δεν γνωρίζει από εποχικότητες. Είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα αλλοι-ίτιδα. Παθολογική κατάσταση, αγιάτρευτη σε πολύ μεγάλο βαθμό με άπειρες προεκτάσεις. Είναι η αίσθηση και η σιγουριά ότι για όλα φταίνει οι άλλοι και ότι όλα τα στραβά τα κάνουν οι άλλοι. Ακόμη και όταν το κάνουμε εμείς, η απάντηση είναι απλή... Αφού έτσι κάνουν και οι άλλοι, εγώ μόνο φταίω; Άμα το καλοσκεφτούμε κιόλας, το χρησιμοποιούμε παντού. Ακόμη και στο μέρος όπου-μέχρι-και-ο-βασιλιάς-πηγαίνει-μόνος (μάντεψε πού) όταν μας χτυπήσουν η απάντηση βγαίνει αυτόματα... Άλλος!

Λες και δεν έχουμε υπόσταση. Λες και τα πράγματα δεν τα κάνουμε εμείς. Πάντα οι άλλοι... Λες αυτό να εξηγεί τη μανία με το Lost; Όπου οι Άλλοι είναι οι κακοί και αυτοί ευθύνονται για όλα; Χμμμ... Από παιδιά όταν μας πιάνουν να έχουμε φάει το γλυκό (άλλος το έκανε, όχι εγώ) μέχρι μεγαλύτεροι πάντα μας φταίνει οι άλλοι. Εμείς ποτέ. Το πολύ-πολύ να μας έχουν παρασύρει αυτοί οι μυστηριώδεις άλλοι. Σε συνδυασμό βέβαια με τον ωχαδερφισμό κάνουν δίδυμο τρελό, αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα.

Έχουμε σκεφτεί όμως ότι όταν στρέφουμε το δάχτυλο για να δείξουμε τους άλλους, ένα δάχτυλο μόνο τους δείχνει. Πλην του αντίχειρα, τα υπόλοιπα δείχνουν εμάς. Μήπως, λέω μήπως, αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτούμε λίγο παραπάνω; Μήπως τελικά ανήκουμε και μεις στους άλλους;

ΥΓ Και ας θυμίζει λίγο το παιδικό

-Με ποιον είσαι εσύ ρε; Με μας ή με τους άλλους;

-Με σας φυσικά.

-Εμείς όμως είμαστε με τους άλλους...

ΥΓ2 Ο υπολογιστής μου είναι ακόμη στην εντατική, γι αυτό και η απουσία μου γενικότερα. Θα περάσω μόλις αποκατασταθεί η ζημιά ή πάρω καινούριο μηχάνημα. Η γκαντέμω βρέθηκε πάντως...

Lost vs MOST... και ο James Bond σ'αυτό το post

Ματα-ξαναξεκίνησε η φρενίτιδα αρκετών από εμάς. Αναφέρομαι στον 5ο κύκλο του Lost που επανήλθε με χορταστικό διπλό επεισόδιο. Και όλοι σπεύσαμε να το κατεβάσουμε (για τους άλλους λέω, όχι για μένα αγαπητοί κύριοι των πνευματικών δικαιωμάτων) κάνοντας τους servers να πάρουν φωτιά. Μα καλά, πότε προλάβανε σε λιγότερο από μισή μέρα να ανέβουνε τα επεισόδια σε τόσες πολλές σελίδες; Χαμός γίνεται! Κανονική νόσος του Lost.

Βέβαια η "μόδα" των σειρών έχει ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια και δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μάλλον το Ίντερνετ έβαλε το χεράκι του, αφού προσφέρει τη δυνατότητα να βρίσκουμε εύκολα και γρήγορα τις αγαπημένες μας σειρές, γιατί αν περιμέναμε από τα επίσημα μέσα, ζήτω που καήκαμε. Σημειολογικά και μόνο, ενώ την Πέμπτη στις ΗΠΑ παιζόταν ο 5ος κύκλος, εδώ το αντίστοιχο κανάλι έπαιζε τον 2ο. Ω ποια καθυστέρηση... Αν και για να μην αδικούμε κανέναν, υπάρχουν περιπτώσεις σειρών που σχεδόν συμβαδίζαμε.

Τα βρήκα λοιπόν και γω τα επεισόδια - όχι εγώ, ένας γνωστός μου και καλά, για να'μαστε και καλυμμένοι - και είπα να τα δω χθες. Αλλά δύο εμπόδια ανέκυψαν αιφνής. Το πρώτο ήταν η προβολή της πρώτης ταινίας James Bond με Daniel Craig. Το είχα ξαναδεί στον κινηματογράφο το Casino Royale αλλά μια επανάληψη για ταινία James Bond δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος. Ναι, είμαι οπαδός της σειράς ταινιών.

Ο δεύτερος και πιο πιεστικός λόγος ήταν τηλεφώνημα που έσκασε από συνάδελφο που έχουμε αναλάβει μαζί μια παρουσίαση. Η εν λόγω κυρία ήταν ολίγον πιεστική, χρησιμοποιώντας όλο το εύρος της διαπεραστικής φωνής της, μη αφήνοντάς μου πολλές εναλλακτικές. Βλέπετε, εκείνη την ώρα ο James είχε ήδη σκοτώσει τρεις-τέσσερις και το έργο προχωρούσε κανονικότατα και εγώ ως άντρας δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε δύο πράγματα ταυτόχρονα, συμφώνησα χωρίς δισταγμό.

-Εκτός από SWOT, PEST και λοιπά πρέπει να κάνεις και MOST, λέει η διακριτική τσιριχτή φωνούλα από την άλλη άκρη.
-MOST; Και εγώ πότε θα δω Lost;
-Τι είναι αυτό το Lost παιδί μου, μου απαντάει. MOST σου λέω, Mission Objectives Strategy Tactics (κόλπα του marketing). Μέχρι Σάββατο να είναι έτοιμα.
-...

Κάπου εκεί τελείωσε η διακριτική κουβέντα και γύρισα στις κωλοτούμπες του James. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι είχα συμφωνήσει σε κάτι που δεν έπρεπε, αλλά η ταινία είχε φτάσει στο τουρνουά πόκερ οπότε δεν άφηνε περιθώρια για περισσότερη σκέψη. Τελικά αφέθηκα Lost στη MOST αλλά θα πάρω το αίμα μου πίσω. Μέχρι το Σάββατο...

ΑΠΔΈΗΤ: Δεν ξέρω ποια το γκαντέμιασε, αλλά το Σάββατο το πρωί ο υπολογιστής "κράσαρε" παρασέρνοντας στον βυθό τόσο το Lost όσο και την MOST. Η υπεύθυνη ανα-κατά-ζητείται! Προσφέρεται αμοιβή...

Φοβού τους Δαναούς και ευρώ φέροντας...*

Ακούμε καθημερινά για την οικονομική κρίση που μας ήρθε από Αμερική. Πλέον είναι ολοφάνερο ότι επηρεάζει και την Ευρώπη. Βιομηχανίες κλείνουν ή ζητούν κρατική ενίσχυση, κράτη χρεωκοπούν, ρευστότητα δεν υπάρχει, το μέλλον γενικά κρίνεται δυσοίωνο. Σύμφωνα με τις προβλέψεις για το τρέχον έτος οι ρυθμοί ανάπτυξης θα είναι αρνητικοί. Για τη χώρα μας από +2% που ήταν η πρόβλεψη, θα είναι περίπου +0,2% - μη βιαστείτε να πανηγυρίσετε. Το έλλειμμα τρέχει με μεγάλους ρυθμούς ξεπερνώντας τα συμφωνηθέντα.

Τελευταία, η χώρα μας βγήκε στο σεργιάνι για δανεισμό. Βγάλανε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου μικρής σχετικά διάρκειας (από τρεις μήνες μέχρι ένα χρόνο και κάτι περίπου) για να καλύψουμε τις άμεσες ανάγκες και κυρίως τόκους από παλιότερα δάνεια. Πρακτικά, είναι σαν ένας από εμάς να έχει πάρει στεγαστικό δάνειο και επειδή αδυνατεί να πληρώσει τους τόκους να παίρνει και καταναλωτικό! Εν πάση περιπτώσει, πήγε καλά ο συγκεκριμένος δανεισμός και αναμένουμε μέσα στους επόμενους μήνες και άλλον.

Η χώρα μας μπήκε έντονα στον οικονομικό χάρτη και στα στόματα των αναλυτών τις προάλλες. Φαίνεται έχουμε την τάση να δίνουμε το παράδειγμα. Και αυτό γιατί είμαστε η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που παρουσιάζει τόσο έντονα προβλήματα από την κρίση. Δημόσιες επενδύσεις περικόπτονται, βιομηχανία δεν είχαμε ποτέ, ο τουρισμός λόγω κρίσης θα είναι πεσμένος, η δημοσιονομική πολιτική σχεδόν ανύπαρκτη και ούτω καθεξής. Μια χώρα δηλαδή στον προθάλαμο της κατάρρευσης. Και θα είναι μεγάλο πλήγμα για το ευρώ αν συμβεί κάτι τέτοιο, καθότι θέλει να είναι το ισχυρότερο νόμισμα παγκοσμίως, αντικαθιστώντας το δολάριο. Γιατί όλα αυτά όμως τώρα; Τι κάναμε διαφορετικά παλιότερα; Η εκάστοτε κυβέρνηση υποτιμούσε την δραχμή, τύπωνε πληθωριστικό χρήμα και πρακτικά μας έκλεψε και ανέβαζε τα μεγέθη με πλασματικά στοιχεία.

Όλα αυτά που συμβαίνουν πρακτικά γύρω μας ανταποκρίνονται στην θεωρία του λάστιχου. Πάντα θέλαμε δανεισμό αλλά η διεθνής συγκυρία πλέον δεν το επιτρέπει. Κοινώς, οι τράπεζες δεν δανείζουν γιατί φοβούνται τις απώλειες, ο κόσμος δεν ξοδεύει γιατί μαζεύεται, η ρευστότητα έχει φτάσει στο μηδέν και λόγω της επιτήρησης δεν μπορούμε να εκπονήσουμε πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Μέχρι τώρα μας κρατούσαν σε κίνηση οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ο τουρισμός, οι επιδοτήσεις της ΕΕ και ο οικοδομικός οργασμός. Οι Ολυμπιακοί πέρασαν, ο τουρισμός δέχεται πλήγμα λόγω της κρίσης, οι επιδοτήσεις από την ΕΕ κόπηκαν λόγω απογραφής του Horsehat (υπενθυμίζω ότι θεωρήθηκε μία από τις top100 οικονομικές γκάφες παγκοσμίως) και η οικοδομή πλέον φθίνει.

Είμαστε οι μόνοι; Σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες της ΕΕ, κυρίως οι μεσογειακές (Ισπανία, Πορτογαλία) και η Ιρλανδία. Κατάρρευση σαν την Ισλανδία, την Ουκρανία, το Μεξικό, την Λιθουανία που τρέχουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για βοήθεια δύσκολα θα βιώσουμε. Και για όλους εμάς που παραπονιόμαστε για το ευρώ και την ακρίβεια, αμφιβάλλει κανείς ότι αν δεν ήμασταν στην Ευρωζώνη θα είχαμε καταρρεύσει ήδη; Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα και μ'αυτό κανονικά θα έπρεπε να ασχολούμαστε.

Το επόμενο διάστημα θα είμαστε στο μάτι του κυκλώνα, κερδίζοντας ως χώρα άλλα "δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας" (από την διάσημη ρήση του Άντι Γουόρχολ) που μας αναλογεί. Ένα είναι πάντως σίγουρο τώρα που όλοι σπεύδουν στις κυβερνήσεις για προγράμματα στήριξης: το μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας του Adam Smith ότι η αγορά έχει τους μηχανισμούς να βρίσκει μόνη της την ισορροπία μάλλον έχει αποτύχει παταγωδώς...

*παράφραση της γνωστής φράσης του Λαοκόωντα στην Τροία "timeo Danaos et dona ferentes" και στα ελληνικά: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας»

Εκπτώσεις: να πάρω...να μην πάρω...

Εκπτώσεις άρχισαν από σήμερα. Η πρώτη από τις δύο εκπτωτικές περιόδους του χρόνου. Ευκαιρία για ανανέωση γκαρνταρόμπας, προσθήκη νέων κομματιών και καταναλωτικής μανίας - κάτι που κακά τα ψέματα αρκετοί έχουμε στερηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης. Αντικείμενο συζήτησης σε πολλά επίπεδα όσο προς τον χρόνο, τον τρόπο, τη χρησιμότητα. Γιατί, για παράδειγμα, να μην γίνονται μέσα στις γιορτές όταν ο κόσμος έχει μόλις πάρει τον 13 μισθό και έχει ανάγκες για δώρα και αλλαγές; Ήδη αρκετά καταστήματα κάνανε σιωπηλές εκπτώσεις μέχρι και 30% μέσα στις γιορτές.

Να πάρω λοιπόν... Να πάρω γιατί έχω προγραμματίσει κάποια πράγματα. Γιατί έχω κάνει τη λίστα μου. Γιατί έχω ήδη εντοπίσει κομμάτια που μου λείπουν ή χρειάζονται αλλαγή - ειδικά στη στολή εργασίας μου (κοστούμι κτλ) χρειάζονται πολλά πράγματα ανανέωση διαρκώς. Γιατί έχω κάνει την έρευνα αγοράς μου, έχω δει τιμές, έχω κρίνει και συγκρίνει και έχω καταλήξει - σπάνιο αλλά έχει αρχίσει να γίνεται συχνότερο. Γιατί βρήκα την μοναδική ευκαιρία και δεν πρέπει να την χάσω. Γιατί Απόκριες έρχονται και κάτι πρέπει να βρω να φορέσω και τότε. Γιατί κάποια κομμάτια είναι διαχρονικά και δεν πρέπει να λείπουν από καμία γκαρνταρόμπα - ζώνες, παπούτσια, παλτό, μπλέιζερ, κλασικό κοστούμι κα. Γιατί απλώς έχω πεσμένη ψυχολογία και θέλω να την ανεβάσω - ποτέ δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την επίδραση που έχουν τα ψώνια στην ψυχολογία μας, αυτό που φαίνεται ως κλισέ ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γιατί έχω υπολογίσει ότι μπορώ να διαθέσω κάποια επιπλέον χρήματα οπότε ας κάνω και μια παρασπονδία - τι στο καλό δουλεύουμε όλο το χρόνο;

Να μην πάρω... Γιατί δε μου φτάνουν τα χρήματα. Γιατί έχω κανονίσει κάποια άλλα πράγματα διαφορετικά και θα βγω εκτός προϋπολογισμού. Γιατί όταν αρχίσω ποιος με μαζεύει. Γιατί πραγματικά δεν τα χρειάζομαι όλα αυτά τα επιπλέον παπούτσια-μπλουζάκια-φορέματα-πουκάμισα-γραβάτες. Γιατί μόδα είναι και περνάει και μπορεί φέτος να είναι το καρώ πουκάμισο, αλλά του χρόνου... Γιατί δεν είναι δυνατόν να δουλεύω όλο το χρόνο για καναδυό παρασπονδίες - έχουμε να πάμε και κανένα ταξίδι. Γιατί το ίδιο κομμάτι το βρίσκω φθηνότερα σε άλλο μαγαζί, είναι ανάγκη να είναι μάρκα-στάμπα που να φαίνεται από χιλιόμετρο; Γιατί η κάρτα ήδη έχει φτάσει στο όριο και πρέπει να δουλεύω 15 μήνες φέτος για να την αποπληρώσω. Γιατί δε θέλω να καταλήξω σαν γνωστή αοιδό που της κατασχέσανε μέχρι και τα ρούχα. Γιατί...γιατί...γιατί...

Δύσκολη απόφαση. Ούτως ή άλλως οι περισσότερες αγορές είναι παρορμητικές. Κατά πόσο η λογική θα υπερισχύσει της παρόρμησης θα φανεί στο χειροκρότημα...
Καλές αγορές σε όλες και όλους μας!

ΥΓ Fashion week έχει ξεκινήσει εγκαίρως η Fava. Προσωπικά ξετρελάθηκα όμως με αυτή την ανάρτηση... Μπείτε και δείτε.

Η θεωρία του λάστιχου

Αρκετοί από εμάς έχουμε δίπλωμα οδήγησης. Και λέω έχουμε δίπλωμα οδήγησης γιατί η διαφορά από το έχω μέχρι το ξέρω να οδηγάω είναι μεγάλη. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων για το δίπλωμα περάσαμε και ορισμένα θεωρητικά μαθήματα, ανάμεσα στα οποία ήταν και η αλλαγή του σκασμένου ελαστικού. Οπότε στη θεωρία όλοι το ξέρουμε. Τι γίνεται όμως στην πράξη;

Φαντάζει ένα από τα πιο απλά πράγματα - έλα μωρέ τώρα, λάστιχο δεν ξέρω να αλλάζω... Όταν όμως έρθει η κούφια ώρα; Ορισμένοι αμέσως καλούμε την Οδική βοήθεια, οπότε ξεμπερδεύουμε. Τι γίνεται όμως αν δεν πιάνει το κινητό; Και αν το πλησιέστερο καρτοτηλέφωνο - βενζινάδικο - δείγμα πολιτισμού απέχει μακριά; Να βάλουμε και το επιπλέον στοιχείο να βρέχει; Ο φωτισμός να μην είναι επαρκής; Ο γρύλος να μην κουμπώνει καλά - διαφορετικό νούμερο στο παξιμάδι; Η ρεζέρβα να είναι ξεφούσκωτη; Και να φοράμε το καλό μας κουστούμι γιατί έχουμε να πάμε σε μια ομιλία; Και ο ομιλητής να είμαστε εμείς οι ίδιοι;

Όλα αυτά να συμβούν ταυτόχρονα είναι σίγουρα ακραίο. Αλλά και ορισμένα όταν συμβούν, πάλι αρκούν. Αυτό που θέλει να καταδείξει το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι ότι η διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης ορισμένες φορές είναι πολύ μεγάλη. Και ότι οι ιδανικές συνθήκες για οποιαδήποτε κατάσταση δύσκολα βρίσκονται, κάτι αντίστοιχο με τη μη ύπαρξη του μέσου ανθρώπου πρόσφατης διαφήμισης. Οπότε καλού - κακού ας μην παίρνουμε όρκο ότι όταν ξέρουμε κάτι θεωρητικά μπορούμε και να το εφαρμόσουμε, ακόμη και αυτό είναι απλώς η αλλαγή ενός λάστιχου...

ΥΓ Για αποφυγή παρεξηγήσεων, όλα τα παραπάνω δεν έχουν συμβεί σε μένα.

ΥΓ1 Μετά την τρίτη αλλαγή λάστιχου μαθαίνει κανείς. Στην πρώτη πάνε όλα στραβά, στη δεύτερη προσπαθείς να θυμηθείς τι έκανες την άλλη φορά και τα κάνεις πάλι κουτσά-στραβά, την τρίτη είσαι πλέον σίγουρος για το τι κάνεις. Βέβαια είσαι ταυτόχρονα και γκαντέμης, γιατί τρεις φορές όσο και να πεις δεν είναι θέμα τύχης!

ΥΓ2 Προσθήκη από Αντώνης : Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τις αλυσίδες χιονιού...

ΥΓ3 Προσθήκη και από Darthiir the Abban: Και στην χρήση πυροσβεστήρα τα ίδια και χειρότερα...

Βαρκελώνη: Μπάρτσα, Γκαουντί και φαγητό

Η Βαρκελώνη είναι ένας προορισμός πλέον συχνά προσβάσιμος από Ελλάδα. Το διαπιστώνει κανείς πηγαίνοντας στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας. Μετά τους Ιταλούς και τους Γάλλους είμαστε πολλοί και σκόρπιοι! Ήδη στην προηγούμενη ανάρτηση βρίσκει κανείς αναρτήσεις από τρεις τουλάχιστον bloggers, οπότε φαντάζομαι την έχουμε τιμήσει αρκετά περισσότεροι. Γι αυτό και οι φωτογραφίες θα είναι όσο γίνεται διαφορετικές από αυτές που έχουν ήδη αναρτηθεί.

Αξίζει σίγουρα την επίσκεψή μας. Η πόλη συνδυάζει το μεσαιωνικό κέντρο, την αρχιτεκτονική του μοντερνισμού με τις αραβικές επιρροές και την Ολυμπιακή Βαρκελώνη. Και φυσικά στεγάζει την FC Barcelona που για όλους τους ποδοσφαιρόφιλους αποτελεί σημείο αναφοράς - και σημαία της Καταλωνίας, φυσικά. Πάρτε την ξενάγηση ή ακόμη καλύτερα παρακολουθήστε έναν αγώνα. Βέβαια το Camp Nou το έχουν επισκεφθεί και ελληνικές ομάδες, όπως φαίνεται...

Κακά τα ψέματα, στην πόλη κυριαρχούν τα έργα του Γκαουντί (Gaudi). Ο Καταλανός αυτός αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του μοντερνισμού, άφησε πίσω του πολλά και σημαντικά έργα. Κυριότερα εξ'αυτών το πάρκο Guell με το έμβλημα της πόλης την πολύχρωμη σαλαμάνδρα (για πολλούς συμβολίζει τον Πύθωνα που φρουρούσε τους Δελφούς), η La Pedrera, η Casa Batllo, το παλάτι Guell και φυσικά η εκκλησία της Sagrada Familia, όπου αξίζει να περιμένει κανείς στην ουρά για να ανέβει από τους ανελκυστήρες ψηλά στους πύργους - προσωπικά περίμενα 45'. Δεν ενδείκνυται βέβαια για κλειστοφοβικούς, υψοφοβικούς κτλ, η θέα όμως δε συγκρίνεται.

Άποψη από πάρκο GuellΚομμάτι της οροφής στην πολυκατοικία La Pedrera

Φωτογραφία καλλιτεχνική της Casa Batllo

Θέα από ψηλά στην Sagrada Familia

Κλειστοφοβικές σκάλες στους πύργους της Sagrada Familia που βλέπουν στο...άπειρο

Όλοι οι επισκέπτες της πόλης κυκλοφορούν στην La Rambla και στα στενά της, όπου βρίσκονται τα περισσότερα μπαρ, εστιατόρια, tapas bars κτλ. Εκείνο το κομμάτι μαζί με την Pl.Reial, τη Γοτθική περιοχή (γύρω από τον Καθεδρικό) αλλά και την ανερχόμενη Born είναι τα πιο πολυσύχναστα κομμάτια. Απλώς αφεθείτε στα στενά...

Καλλιτέχνης της La Rambla εν ώρα εργασίας και περισυλλογής...Για τα φαγητά τώρα. Η κουζίνα τους περιλαμβάνει κρεατικά, ψαρικά και άλλα σε γεύσεις παραπλήσιες με τις δικές μας. Δυστυχώς πλέον και οι τιμές είναι ίδιες αν όχι μεγαλύτερες από τις ελληνικές. Δοκιμάστε οπωσδήποτε λουκάνικα σε όλες τις εκδοχές, jamon iberico, patatas bravas και ψαρικά παντώς είδους. Τα tapas όπως θα διαπιστώσετε δε διαφέρουν πολύ από τους δικούς μας μεζέδες. Τα μεσημέρια τα εστιατόρια βγάζουν καταλόγους με menu del dia (μενού της ημέρες) που συνήθως περιλαμβάνει πρώτο και δεύτερο πιάτο και ποτό (σανγκριά ή νερό). Συμφέρει οικονομικά. Για γλυκά φυσικά τα churros con chocolate και την crema catalana (κάτι σαν creme brulee).

Πηγή πλούτου της πόλης για χρόνια ήταν η θάλασσα και συγκεκριμένα η Μεσόγειος. Αν και σχετικά πρόσφατα, φρόντισαν να φτιάξουν και το εκεί κομμάτι. Κάντε τη βόλτα σας στην Barceloneta και στο Port Olympic. Στην αρχή αυτού του περίπατου βρίσκεται και το άγαλμα του...περίεργου Κολόμβου - το περίεργος βγαίνει από σοφία γραμμένη στους τοίχους Κολόμβε γαμώ την περιέργειά σου. Όλως παραδόξως, δεν δείχνει Αμερική, αλλά προς Μεσόγειο. Κάτι είναι και αυτό...

Μην το σκέφτεστε. Αξίζει να ενταχθεί στους μελλοντικούς προορισμούς σας. Καλή ταξιδεμένη χρονιά σε όλους μας!

ΥΓ Για αεροπορική μετάβαση είτε ως προορισμό είτε ως ανταπόκριση ανάμεσα σε άλλες προτεινόμενη η clickair (θυγατρική της Iberia). Πετάει σε καλές ώρες και με καλές τιμές αν κλείσετε εγκαίρως.

ΥΓ1 Για διαμονή αν είστε πάνω από 3 άτομα, δοκιμάστε διαμέρισμα. Θα έρθει πιο οικονομικά από ξενοδοχείο. Σημειωτέον ότι τα hostals είναι μεν οικονομικά, αλλά συνήθως στεγάζονται σε παλιές πολυκατοικίες.