Φθινόπωρο ήρθε πάλι

Στα απόνερα της απογευματινής νεροποντής η πόλη δροσίζεται. Το φθινόπωρο ήρθε μία μέρα πριν την ημερολογιακή του άφιξη. Τουλάχιστον τα παιδιά που χάνουν την επαφή με τη φύση μπορούν να πουν ότι βλέπουν και αυτή την εποχή του χρόνου, σε αντιδιαστολή με την άποψη ότι οι εποχές σιγά-σιγά χάνονται και τείνουν να γίνουν δύο. Από τα πρώτα μαθήματα στο Δημοτικό δεν είναι αυτά για τα πρωτοβρόχια;

Η βροχή ήρθε να διώξει την ζέστη του καλοκαιριού που αντέχει ακόμη αλλά ήρθε η ώρα του να σβήσει. Σίγουρα με μια βροχή δε φεύγει έτσι εύκολα το καλοκαίρι. Έχει ακόμη να δώσει ζεστές ημέρες και ευκαιρίες για αποδράσεις. Είναι ένα όμως προμήνυμα, δήλωση ξεκάθαρη ότι είναι εδώ και θα επιμείνει. Έχει δύναμη το νερό, ανήκει στις αρχέγονες δυνάμεις που αλλάζουν αδιάκοπα το τοπίο. Η δύναμή του μεγαλύτερη και πιο καταστροφική της φωτιάς.

Ήρθε όμως να ξεπλύνει την πόλη. Όχι μόνο από τις καλοκαιρινές ατασθαλίες ούτε από τις υπερβολές των διακοπών. Ήρθε να ξεπλύνει την πόλη για να υποδεχτεί τους κατοίκους που αργά-αργά επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος. Διττή η έννοια και φέτος με κοινό παρονομαστή τον βιασμό της φύσης. Βιασμός που φαίνεται από την ζέστη που εκπέμπει το τσιμέντο που έχει συσσωρευθεί όλο το καλοκαίρι. Βιασμός από τη ζέστη που θα έρθει γι άλλη μια φορά από εκείνα που δίνανε μέχρι τώρα δροσιά και οξυγόνο.

Ξεπλένει η βροχή τις στάχτες από τα καμμένα. Και μαζί μ'αυτές ξεπλένει και το χώμα που συγκρατούσαν μέχρι τώρα τα δέντρα. Ίσως ξεπλένει κομμάτι από τις ενοχές μας ώστε να συνεχίσουμε περισσότερο ξαλαφρωμένοι την καθημερινότητά μας, που προβλέπεται έντονη από δω και πέρα. Μέχρι να ξεπλύνει την ντροπή γι αυτά που ανήμποροι αποδεχόμαστε... Καλό φθινόπωρο να'χουμε!

Ικαρία: Φούρνοι, πανηγύρια, μύθοι και πραγματικότητα (2/2)

Όπως φαίνεται και σε φωτογραφία στην προηγούμενη ανάρτηση, οι Φούρνοι είναι πολύ κοντά στην Ικαρία. Από τον Άγιο Κήρυκο φεύγει σχεδόν καθημερινά καράβι που μεταφέρει και αυτοκίνητα για όποιον θέλει να διανυκτερεύσει. Επίσης γίνονται ημερήσιες εκδρομές με κόστος 25 ευρώ, όταν δεν έχει αέρα φυσικά. Το πλοίο σε πάει σε μια παραλία για μπάνιο και μετά στους Φούρνους για φαγητό, καφέ, βόλτα και τα σχετικά.

Και το λιμάνι των Φούρνων υπάρχει το καλωσόρισμα. Έξυπνη τακτική αυτή. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι οι Φούρνοι λέγονται Φούρνοι Κορσέων, προσωνύμιο που πηγάζει πιθανότατα από το πειρατικό παρελθόν του νησιού.

Βγαίνοντας από το καραβάκι, συναντά κανείς τις ταβέρνες της παραλίας. Με το που κατεβήκαμε, τρέξαμε να κλείσουμε φαγητό για να φάμε αργότερα. Τι άλλο εκτός από ψαρικά; Οι ιδιοκτήτες των ψαροταβέρνων έχουν δικά τους καϊκια και σερβίρουν ό,τι πιάνουν. Εμείς κλείσαμε 3 κιλά φρέσκους αστακούς για αστακομακαρονάδα (65 ευρώ το κιλό) - τουρίστες γαρ - και πήγαμε την βόλτα μας για έναν καφέ.

Ο κεντρικός δρόμος των Φούρνων

Η πλατεία με το παραδοσιακό καφενείο. Στο τραπέζι μας κάθησε και ένας γέροντας 84 χρονών που άρχισε να μας διηγείται ιστορίες για το νησί και όχι μόνο. Οι ντόπιοι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα ζούνε πάρα πολλά χρόνια.

Μετά τον καφέ συνεχίσαμε για μια μικρή βόλτα στους Φούρνους. Χρώματα παντού, άναρχη αρχιτεκτονική (από κλασικά αιγαιοπελαγίτικα σπίτια, απομιμήσεις πύργων της Μάνης, μέχρι εκτρώματα της αντιπαροχής και του μπετόν) και όμορφες αυλές.
Τα φραγκόσυκα σχεδόν γινωμένα

Πεταχτήκαμε και για μια βουτιά στην Ψιλή Άμμο που είναι μισό χιλιόμετρο από το λιμάνι

Και φυσικά επιστρέψαμε έτοιμοι για τη μάχη. Στην αρχή τα οστρακόδερμα μας κρυφτήκανε

Αλλά μετά από προσπάθειες τα ανακαλύψαμε

Και τα κατατροπώσαμε - με απώλειες είναι η αλήθεια καθότι οι δαγκάνες τσιμπούσαν άγρια

Η επίσκεψη στους Φούρνοι (ή αλλιώς στις Φούρνοι, όπως λένε οι ντόπιοι) άξιζε.
Σειρά είχε η νυχτερινή ζωή στην Ικαρία. Στον Εύδηλο δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για νύχτα. Στον Άγιο Κήρυκο όσοι βρεθείτε μην παραλείψετε να πάτε για ποτό στο Φτερό. Είναι ένα μπαράκι πάνω από την εκκλησία του Άγιου Κήρυκου σε ένα ύψωμα με τρομερή θέα στη θάλασσα και στους Φούρνους. Ειδικά όταν έχει φεγγάρι το θέαμα είναι το κάτι άλλο. Στον Άγιο Κήρυκο επίσης υπάρχουν κάποια μπαρ-κλαμπ (Κάμελοτ, Φλικ-Φλακ, Wha Wha) αλλά όσες φορές περάσαμε δεν είχανε ιδιαίτερο κόσμο. Ένα-δύο μπαρ υπάρχουν επίσης στον Αρμενιστή.

Η νυχτερινή ζωή του νησιού είναι κυρίως στον Χριστό Ραχών. Αρκετοί έχετε ακούσει γι αυτό το χωριό, είναι αυτό που υποτίθεται ότι οι κάτοικοι κοιμούνται τη μέρα και ξυπνάνε το βράδυ. Γνωρίζοντας και μεις το μύθο το επισκεφτήκαμε. Αυτό δεν ισχύει πλέον, είναι απλώς μύθος. Όντως το βράδυ γίνεται χαμός από κόσμο, αλλά ανοιχτά είναι τα μπαρ, οι ταβέρνες, ένα σούπερ μάρκετ στην πλατεία και τα τουριστικά μαγαζιά. Όσο για το ότι κοιμούνται τη μέρα μήπως στα περισσότερα νησιά αν κυκλοφορήσει κανείς το πρωί θα δει κανέναν; Πρόκειται για ένα όντως γραφικό χωριό με μια όμορφη πλατεία γύρω από την οποία υπάρχουν πολλές ταβέρνες, μικρά καφενεδάκια και μπαράκια κολλητά το ένα στο άλλο. Μπορεί κανείς να πάει κατά τις 10, να φάει, μετά να μετακινηθεί παραδίπλα για λουκουμάδες, έπειτα πιο δίπλα για ρακόμελα και στο τέλος σε ένα μπαράκι για ποτό. Και όλα αυτά σε απόσταση λίγων μέτρων!

Από τον Εύδηλο ο Χριστός Ραχών είναι περίπου 20 λεπτά με σχετικά καλό δρόμο. Άμα προσεγγίσει κανείς το χωριό από το νότο τον περιμένει ταλαιπωρία. 16 χιλιόμετρα κακού χωματόδρομου με ανύπαρκτη σήμανση (η οποία είναι εξίσου ανύπαρκτη σχεδόν σε όλο το νησί). Απαράδεκτο πραγματικά. Από τον Χριστό μπορεί να πάει κανείς σε χωριά όπως το Πλατάνι, την Προεσπέρα και άλλα όπου γίνονται πανηγύρια.

Χαρακτηριστικό της Ικαρίας είναι τα πανηγύρια. Ειδικά τον Αύγουστο γίνονται πάρα πολλά. Υπάρχουν τα επίσημα και τα τουριστικά. Επίσημα είναι αυτά που γίνονται για χάρη κάποιας γιορτής, αγίου κτλ. Τουριστικά είναι αυτά που γίνονται χωρίς κάποια αντίστοιχη γιορτή, απλώς θέλουν ψάξιμο. Αν θέλει κανείς να νιώσει την Ικαρία, οφείλει να πάει τουλάχιστον σε ένα πανηγύρι. Εκεί όπου τα βιολιά παίζουν συνέχεια και το κρασί ρέει άφθονο. Ειδικά της Παναγίας τον 15αυγουστο γίνονται περίπου 10 πανηγύρια σε όλο το νησί! Οπότε ειδικά εκείνη τη μέρα το πανηγύριng επιβάλλεται.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα πανηγύρια τον 15αυγουστο έχουν ημερήσιο ωράριο. Ξεκινάνε από το πρωί και συνεχίζουν μέχρι το άλλο πρωί! Η ορχήστρα αλλάζει κατά τις 8 το βράδυ, οπότε θεωρείται άλλο πανηγύρι αυτό που ξεκινάει μετά. Γνωστότερα πανηγύρια είναι στην Ακαμάτρα, στα Κοσοίκια και στον Καραβόσταμο. Βέβαια γίνονται και αλλού, αλλά είναι περισσότερο τουριστικά. Εκείνο που δε γνωρίζαμε είναι ότι τα πανηγύρια διοργανώνονται από συλλόγους εθελοντών του κάθε χωριού ώστε να συγκεντρώνονται χρήματα για τις διάφορες εργασίες. Αυτοοοργάνωση λοιπόν.

Το κατσίκι στη λαδόκολλα. Τα ικαριώτικα κατσίκια δεν έχουν σχεδόν καθόλου λίπος και είναι νοστιμότατα

Μοίρα τους βέβαια είναι να φαγωθούν. Και αυτή η μάχη δεν κράτησε πολύ. Φυσικά επιστρατεύτηκαν κυρίως τα χέρια, αφού το κατσίκι έλιωνε στα χέρια

Και μετά αρχίζουν οι χοροί. Στην αρχή διστακτικά - φταίει και το γεμάτο στομάχι. Εκεί μάθαμε και τον Ικαριώτικο χορό υπό τον ήχο των βιολιών. Μοναδική εμπειρία!
Ο καριώτικος χορός είναι γνωστός στους περισσότερούς μας από τον αντίστοιχο τραγούδι του Πάριου. Αλλά αυτό για τους ντόπιους δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα. Υπάρχουν καλύτερα δείγματα, όπως αυτό.

Κατά τις 4 το μεσημέρι φύγαμε από το πανηγύρι για μία βουτιά σε κοντινή παραλία. Επιστρέφοντας κατά τις 6 βρήκαμε την πλατεία γεμάτη και τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα! Δεν θέλαμε και πολύ, όπως ήμασταν με τα αλάτια ξαναμπήκαμε στο χορό και δεν βγήκαμε μέχρι τις 3 το πρωί - και αυτό γιατί έπρεπε να προλάβω το πλοίο για να φύγω από Ικαρία. Κανονικά το γλέντι συνεχίζεται μέχρι αργά το πρωί.

Το νησί γενικότερα είναι αριστερών πεποιθήσεων. Λίγο η εξορία, πολύ τα άγονα και άγρια τοπία, όλα αυτά δένουν και με τις πεποιθήσεις. Βέβαια αυτό έχει γίνει ταμπέλα και η Ικαρία παρουσιάζεται ως εναλλακτικός προορισμός. Κάποτε μπορεί να ήταν, τώρα όμως με τόσο μαζικό τουρισμό αυτό μάλλον έχει εκλείψει. Ειδικά στο βόρειο κομμάτι θα συναντήσει κανείς τα απομεινάρια των χίπηδων παλιότερων δεκαετιών με αντίστοιχη αμφίεση, εμφάνιση κτλ. Οι περισσότεροι δένουν αρμονικά με το νησί. Υπάρχουν όμως και οι "γκρούβαλοι". Πολλοί τουρίστες (έλληνες και ξένοι) κατεβαίνουν στην Ικαρία για φτηνές διακοπές. Και επειδή οι Ικαριώτες είναι φιλόξενοι, γενικότερα δεν υπάρχουν προβλήματα. Μια κατηγορία όμως αυτών των τουριστών έρχονται με κακές διαθέσεις. Τριγυρνάνε στα πανηγύρια για παράδειγμα, κάθονται στα πεζούλια και περιμένουν όταν θα σηκωθούν οι παρέες για να ορμήσουν στα τραπέζια και να φάνε το φαγητό των άλλων, να πιούνε το κρασί και ούτω καθεξής. Συχνά καταλήγουν σε τσακωμούς, κάτι σαν κακό έθιμο δηλαδή. Οι περισσότεροι ντόπιοι δεν τους θέλουν ή καλύτερα, τους θεωρούν αναγκαίο κακό. Όπως μας είπε ντόπιος που καθήσαμε μαζί σε τραπέζι, "Μπες στο χωράφι, φάε σύκα - ντομάτες κτλ. Δε θα σου πει κανένας τίποτε. Αλλά μην καταστρέψεις τα φυτά, μην γεμίσεις ακαθαρσίες, μην τρομάξεις τα ζώα". Σημειωτέον, οι περισσότεροι γκρούβαλοι δε θα έλεγε κανείς ότι στερούνται χρημάτων και ότι το κάνουν από ανάγκη...

Και επειδή όλες οι διακοπές στην Ικαρία είχανε το κατιτίς τους, η επιστροφή δε θα μπορούσε παρά να είναι και αυτή υπερπαραγωγή. Επειδή θέσεις στο γρήγορο πλοίο δεν υπήρχαν τις μέρες που ήθελα να γυρίσω, πήγα με το πλοίο μέχρι τη Σάμο και από εκεί έφυγα αεροπορικώς. Έτσι για το κάτι παραπάνω. Και όλα αυτά κλείνοντας περίπου 30 ώρες άυπνος.
Ικαρία λοιπόν. Τόπος άγριος, όμορφος, αφιλόξενος με φιλόξενους ανθρώπους. Σίγουρα αξίζει την επίσκεψή μας. Βάλτε την στο πρόγραμμα πριν αναπτυχθεί μαζικά τουριστικά, όσο ακόμη κρατάει χαρακτήρα. Εγώ πάντως θέλω να ξαναπάω.

ΥΓ Μετά τα εντός, ήρθε η ώρα για τα εκτός. Τα επί τα αυτά, όταν με το καλό γυρίσουμε όλοι από Σεπτέμβρη.
ΥΓ1 Είμαι περίεργος να δω τι θα γίνει με τον προγραμματισμό των αναρτήσεων.
ΥΓ2 Νεότερη ανάρτηση για τους Φούρνους Ικαρίας στο blogtravels.gr

Ικαρία: η εναλλακτική(;) (1/2)

Οι μέρες της Πάρου τελείωσανε γρήγορα και σειρά είχε ο επόμενος προορισμός, η Ικαρία. Τα δύο νησιά ενώνονται ακτοπλοϊκά, οπότε ο επισκέπτης δε χάνει καθόλου χρόνο. Η Ικαρία έχει δύο λιμάνια, τον Εύδηλο στον βορρά (όπου δένει το γρήγορο καράβι) και τον Άγιο Κήρυκο στο νότο που είναι και η πρωτεύουσα (όπου δένει γνωστό πλοίο της γνωστής εταιρίας με τα γνωστά προβλήματα κάθε χρόνο). Γενικώς το νησί είναι χωρισμένο σε βόρειο και νότιο αφού είναι μακρόστενο και στη μέση δεσπόζει η οροσειρά. Το βόρειο τμήμα έχει καλύτερες παραλίες και είναι περισσότερο τουριστικά ανεπτυγμένο, το νότιο είναι πιο οικογενειακό αλλά δεν έχει και τον...εναλλακτικό τουρισμό που υπάρχει στο βόρειο. Το οδικό δίκτυο του νησιού είναι επιεικώς χάλια, σαν να μην τους ενδιαφέρει. Μέχρι πρόσφατα λένε οι ντόπιοι ότι το βόρειο με το νότιο τμήμα σχεδόν δεν ενώνονταν! Περισσότερα στους χάρτες του νησιού. Αυτά για τα τοπικά.

Το καλωσόρισμα στο λιμάνι του Άγιου Κήρυκου

Το λιμάνι του Εύδηλου

Το νησί είναι ιδιαίτερο, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μύθοι αλλά και αρκετές πραγματικότητες το περιβάλλουν. Η ζωή στην Ικαρία είναι όντως αργή και χαλαρή. Το βλέπει κανείς παντού. Οι ντόπιοι γενικά δε βιάζονται. Στις ταβέρνες, στις καφετέριες, παντού καλό είναι κανείς να έχει υπομονή, κοινώς να μπει στο κλίμα του νησιού. Για παράδειγμα είχαμε πάει σε ζαχαροπλαστείο στο κέντρο του Άγιου Κήρυκου και επειδή σκάσαμε μύτη ταυτόχρονα τρεις διαφορετικοί πελάτες, η κοπέλα που εξυπηρετούσε τα έχασε τελείως και έκανε άλλ'αντ'άλλων! Οι παραγγελίες στις ταβέρνες κάνανε τουλάχιστον μισή ώρα, οπότε καλό είναι να υπολογίζει κανείς πότε θα πεινάσει για να'ναι έτοιμος. Αλλά είπαμε, να μπει κανείς στο κλίμα του νησιού, αυτό είναι το νόημα.

Πρώτη μέρα στο νησί ξεκινήσαμε για το βόρειο τμήμα. Από τον Άγιο Κήρυκο ο Εύδηλος είναι περίπου 40 χλμ τα οποία όμως θέλει κανείς γύρω στη 1 ώρα λόγω οδικού δικτύου. Μετά τον Εύδηλο είναι στη σειρά ίσως οι πιο οργανωμένες παραλίες του νησιού. Τις προσπεράσαμε για να πάμε σε μία από τις πιο γνωστές, στον Να. Ο Νας είναι μια ιδιαίτερη παραλία, καθώς σε αυτήν εκβάλει ο ποταμός Χάλαρης, ενώ απομεινάρια αρχαίων βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Η παραλία είναι με πέτρες όπως και μέσα στη θάλασσα. Το τοπίο από ψηλά - γιατί έχει και κατάβαση - είναι μαγευτικό.

Κατεβήκαμε μέσα από το δρομάκι που περνά από τις καλαμιές του ποταμού. Σαν να διασχίζεις τη ζούγκλα.

Κάπου εκεί μέσα υπάρχουν αρκετοί που κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ σαν χίπηδες άλλης εποχής. Είπαμε, το νησί έχει την ταμπέλα του εναλλακτικού. Και επειδή στη ζούγκλα μπορεί κανείς να χαθεί...

Η καφετέρια-ταβέρνα-μπαρ που βρίσκεται στον λόφο πάνω από τον Να έχει τρομερή θέα και φυσικά μαζεύει αρκετό κόσμο.

Παρεμπιπτόντως, στην συγκεκριμένη παραλία επιτρέπεται ο γυμνισμός, οπότε μην παραξενευτείτε άμα δείτε κόσμο να απολαμβάνει το μπάνιο του γυμνός. Επίσης στις άκρες υπάρχουν αρκετές εσοχές όπου αρκετοί καπνίζουν όχι μόνο τσιγάρα.

Καλό θα είναι να αποφύγει κανείς τις βόρειες παραλίες γενικά όταν έχει βοριά, καθότι τα ρεύματα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα. Το τοπίο με μάγεψε οπότε το ξαναφωτογράφησα και στο ανέβασμα, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Κοντά στον Να είναι μαζεμένες παραλίες με άμμο, ιδανικές για όσους θέλουν να επιδωθούν σε αθλοπαιδιές. Ενδεικτικά αναφέρω Αρμενιστή, Λιβάδι, Κάμπο. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από τη Μεσακτή.

Στην παράλια διαδρομή βρίσκεται ένα ψαροχώρι, το Γιαλισκάρι. Εδώ μπορεί να φάει κανείς καλό ψάρι.

Στα νότια του νησιού, πάνω από τον Άγιο Κήρυκο υπάρχουν επίσης ορισμένες καλές παραλίες όπως ο Φάρος και το Δράκανο - το τελευταίο ήταν μία από τις αρχαίες πόλεις της Ικαρίας και θεωρείται η πατρίδα του Διονύσου. Λίγο μετά το Δράκανο βρίσκεται και η σπηλιά όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Διόνυσος και φυσικά σπεύσαμε να την επισκεφτούμε.

Στο δρόμο βρήκαμε τα απομεινάρια ενός τραγιού, κάτι που σχετίζεται τόσο με τον Διόνυσο όσο και με το νησί. Στην Ικαρία υπάρχουν πάρα πολλά κοπάδια από κατσίκια σε ημιάγρια κατάσταση. Το κατσικίσιο γάλα παρά την έντονη μυρωδιά του είναι πάρα πολύ καλό και δυναμωτικό. Μας έφερνε η σπιτονοικοκυρά κάθε πρωί βρασμένο. Από αυτό βγαίνει και το τυρί καθούρα της Ικαρίας που είναι κάτι ανάμεσα σε φέτα και μανούρι.

Λίγο πριν τη σπηλιά του Διόνυσου, η ιστορία φαίνεται ότι συνεχίζεται. Στένωμα κλεισμένο με ξύλα όπου οι ντόπιοι κουρεύουν τα ζώα (κυρίως τα πρόβατα) για το μαλλί τους.

Η σπηλιά όπου εικάζεται ότι γεννήθηκε ο Διόνυσος είναι όντως εντυπωσιακή. Το όλο τοπίο με τις πέτρες, τις κατσίκες που συνεχίζουν να βόσκουν εκεί τριγύρω, η παραλία με το όνομα Σεμέλη (μητέρα του Διονύσου) δένουν το σκηνικό. Βλέποντας κανείς την εικόνα (κέντρο και λίγο δεξιά) μπορεί να πει ότι η προεξοχή μοιάζει με το κεφάλι τράγου. Τελικά κανένας μύθος δεν είναι τυχαίος...

Η ομορφότερη παραλία του νησιού και μία από τις γνωστότερες είναι οι Σεϋχέλες. Η συγκεκριμένη παραλία δεν ήταν προσβάσιμη μέχρι τη δεκαετία του '70 περίπου όπου άνοιξε λόγω των εργασιών που γίνανε για τη διάνοιξη τούνελ. Η κατάβαση είναι δύσκολη, στην αρχή έχει χώμα και μετά βράχια. Πόδια, χέρια και οπίσθια επιστρατεύονται για να την κάνουν εφικτή.

Το αποτέλεσμα όμως αποζημιώνει και με το παραπάνω. Τα χρώματα είναι απίστευτα όπως επίσης και το υπόλοιπο τοπίο.

Καλό θα είναι να πάει κανείς νωρίς γιατί η παραλία μετά τις 2 το μεσημέρι γεμίζει. Ιδιαίτερο στοιχείο της παραλίας η βάρκα-καφετέρια όπου βρίσκει κανείς τα πάντα, από καφέδες και νερά μέχρι φαγώσιμα!

Γυρνώντας προς Άγιο Κήρυκο από παραλία μεριά, περάσαμε από μια ταμπέλα που λέει Ίκαρης. Καθότι το νησί του Ικάρου, την ακολουθήσαμε μέχρι τη θάλασσα. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό. Κομμάτι βράχου ενιαίο έκτασης περίπου όσο ένα γήπεδο ποδοσφαιρικό που φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Σχεδόν σαν τσουλήθρα, σαν διάδρομος απογείωσης. Άλλος ένας μύθος με εξήγηση; Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στους τρελοτουρίστες για ευνόητους λόγους...

Ικαρία, λοιπόν. Το νησί του Ικάρου και σίγουρα και των ανέμων. Ο άνεμος έρχεται ασθενής από τις βόρειες παραλίες που βλέπουν ανοιχτά. Ανεβαίνει το βουνό όπου αποκτά ταχύτητα και μετά την κορυφή σκάει κυριολεκτικά στο νότιο τμήμα του νησιού, κάτι σαν ράμπα δηλαδή. Γι αυτό και οι διαφορές μεταξύ νότου και βορρά τόσο στα τοπία, τη βλάστηση όσο και στην νοοτροπία.

Το σπίτι που νοικιάσαμε είναι στο Γλαρέδο, πάνω από τον Άγιο Κήρυκο. Η θέα είναι καταπληκτική. Πέρα από την βλάστηση και τη θάλασσα, τα νησιά που φαίνονται αριστερά είναι η Θύμαινα και οι Φούρνοι. Εκεί κάπου αριστερά βρίσκεται και η Σάμος ενώ δεξιά πίσω από τον λόφο φαίνεται η Πάτμος και όταν έχει καλή ατμόσφαιρα και η Αμοργός.

Αυτά προς το παρόν. Στην επόμενη ανάρτηση φωτογραφίες από Φούρνους, από τις μάχες με οστρακόδερμα και κερασφόρα, διασκέδαση και πανηγύρια στο νησί, ανάλυση των αριστερών πεποιθήσεων των περισσότερων νησιωτών καθώς και ποιοι είναι τελικά οι γκρούβαλοι...
ΥΓ Νεότερη ανάρτηση για την Ικαρία στο blogtravels.gr

Στην Πάρο...τον αέρα μου ν'αλλάξω (δις)

Δύο μήνες περίπου μετά, τα βήματα με φέρανε πάλι στην Πάρο. Εκείνη τη φορά ήταν για επαγγελματικούς λόγους, τώρα καθαρά για παραθεριστικούς. Και μάλιστα μια περίοδο που το νησί βουλιάζει από τουρισμό. Ειδικά στη Νάουσα το βράδυ η κατάσταση ήταν το κάτι άλλο...

Διαμονή στην Αλυκή. Όμορφη και ήσυχη παραλία στα νότια του νησιού, σημαντικό στοιχείο γιατί κόβει ο αέρας που τον Αύγουστο ξυρίζει τα νησιά του Αιγαίου. Η θέα από το σπίτι του φίλου που μας φιλοξένησε όπως ακριβώς πρέπει να είναι στα πλαίσια των διακοπών: θάλασσα και ξερό ψωμί.

Πολύ κοντά στην Αλυκή, επίσης στα νότια του νησιού, η παραλία του Φάραγγα. Καθότι οργανωμένη και τα ταλαιπωρημένα κορμιά μας από τη δουλειά όλου του χρόνου, την προτιμήσαμε. Διαθέτει ουζερί, καφετέρια, beach bar με τρομερές ξαπλώστρες με μαξιλαράκι (3,5 ευρώ) και αρκετή φαντασία στην ονοματολογία.. Προσέξτε την αμφισημία του ευφάνταστου ονόματος.

Η παραλία ζεστή και ρηχή, αλλά αρκετά καθαρή παρόλο που ήταν γεμάτη από κόσμο. Πρωτότυπη η ιδέα του beach bar να βάλει δίχτυ παραλλαγής για τον ήλιο για όσους δεν προλάβαιναν τις ομπρέλες.

Οι βραδινές έξοδοι γίνονται σχεδόν αποκλειστικά στην Νάουσα. Όσοι έχετε πάει θα ξέρετε τι και πώς. Η παραμελημένη Παροικιά δεν αξίζει τόσο από νυχτερινής πλευράς, εντούτοις κρύβει εκπλήξεις ακόμη και για κόσμο που έχει πάει επανειλημμένα. Τα στενά της Παροικιάς είναι όπως στα περισσότερα κυκλαδονήσια.

Το συγκεκριμένο εκκλησάκι βρίσκεται σχεδόν απέναντι από εκεί που πιάνουν τα καράβια. Το βράδυ είναι ιδιαίτερα φωτισμένο.

Περπατώντας κανείς κατά μήκος του λιμανιού συναντά ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.

Πρόκειται για την Παναγιά την Εκατονταπυλιανή. Αρκετά ενδιαφέρουσα κατασκευή ως μονή και ως εκκλησία, σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη. Ειδικά τη νύχτα είναι φωτισμένη όμορφα. Μπείτε στον κόπο και κάνετε ένα πέρασμα.

Οι μπουκαμβίλιες είναι από τα αγαπημένα μου φυτά και σίγουρα άμεσα συνυφασμένα με τα ελληνικά νησιά. Το φούξια δένει άψογα με το αιγαιοπελαγίτικο λευκό και φαντάζει εντυπωσιακό. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από τη Νάουσα σε ένα στενό δίπλα από τους λουκουμάδες του Παραδοσιακού. Αυτή η στάση και αν αξίζει. Οι επιλογές αρκετές: κλασικοί με μέλι, με μερέντα, παγωτό και άλλα...

Τις μέρες που κοπάζει ο αέρας είναι ευκαιρία να επισκεφτεί κανείς τις βόρειες παραλίες του νησιού. Κολυμπήθρες είχα πάει στην προηγούμενη επίσκεψη, οπότε αυτή τη φορά τραβήξαμε αρχικά για Μοναστήρι. Η αλήθεια είναι ότι με απογοήτευσε η παραλία, αφού η ανθρώπινη παρέμβαση ήταν τόσο έντονη που έχει αλλοιώσει την παραλία σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Απογοητευμένοι, συνεχίσαμε για της παραλία της Σάντα Μαρίας. Ενώ την συγκεκριμένη παραλία την ήξερα, αυτό που αγνοούσα ήταν ότι υπάρχει και Μικρή Σάντα Μαρία η οποία μου άρεσε περισσότερο από την κλασική. Και εδώ οι ξαπλώστρες αλλά και η εξυπηρέτηση είναι σε αρκετά καλά επίπεδα.

Επειδή τα μελτέμια έκαναν την επάνοδό τους, έτερη επίσκεψη στον Φάραγγα κρίθηκε επιτακτική ανάγκη. Λες και το ξέραμε, συναντήσαμε και παλιούς συμφοιτητές που παραθέριζαν επίσης στην Πάρο, ο ένας μάλιστα δουλεύει στο εξωτερικό και ήταν στην Ελλάδα για λίγες μέρες! Τα είπαμε και τα ήπιαμε φυσικά υπό την σκέπη του πεύκου αυτή τη φορά.

Στην Αλυκή που μέναμε έχει δύο ψαροταβέρνες που είναι σίγουρα προτεινόμενες. Εκτός από διάφορα ψαρικά, οστρακοειδή και μαλάκια, δοκιμάσαμε και την σπεσιαλιτέ του νησιού, τη γούνα. Γούνα είναι ψάρι λιαστό αποξηραμένο. Το ανοίγουν στη μέση, αφαιρούν το κόκκαλο και το αφήνουν να λιαστεί για τρεις μέρες. Έπειτα το ψήνουν και γίνεται πραγματικά πεντανόστιμο. Περισσότερα για τις γούνες από κάποιους περισσότερο ψαγμένους . Από πλευράς μου, παραθέτω την φωτογραφία που τράβηξα από το μαγαζί που πήγαμε: λιαστό χταπόδι και γούνα. Φυσικά με τη συνοδεία ούζου!

Οι μέρες όμως της Πάρου τέλειωσαν και σειρά είχε ο επόμενος προορισμός. Ικαρία απευθείας από την Πάρο μόνο σε δύο ώρες! Σε επόμενη ανάρτηση όμως όλα αυτά...

Προς το παρόν η Πάρος μας χαιρετά με ηλιοβασίλεμα πάνω από τον κολπίσκο της Αλυκής.

ΥΓ Οι επόμενες αναρτήσεις θα είναι για Ικαρία και Φούρνους φυσικά με φωτογραφίες. Παρεμπιπτόντως, επειδή ο blogger μου έκανε κάτι περίεργα, οι φωτογραφίες φαίνονται λίγο περίεργες. Θα δω αν μπορώ να το φτιάξω.

ΥΓ1 Ειδικά την βδομάδα πριν τον 15αυγουστο αποφύγετε παραλίες τύπου Πούντα καθώς και κλαμπ στη Νάουσα καθώς γίνεται πατείς-με-πατώ-σε. Ή μήπως είναι ωραία αλλά απλώς μεγαλώσαμε για κάτι τέτοια; Προτιμώ την πρώτη εκδοχή.

Θερινές εξελίξεις στην ελληνική μπλογκόσφαιρα

Χαμός στην ελληνική μπλογκόσφαιρα από χθες το βράδυ για το ανοιγοκλείσιμο του troktikou. Το γνωστό blog "ενημέρωσης με αξιοπρέπεια και σάτιρα", όπως αυτοπροσδιορίζεται, κατέβηκε για μερικές ώρες από την Google για πιθανή αρχικά και σίγουρη έπειτα παραβίαση των όρων χρήσης. Γνωστότεροι και λιγότερο γνωστοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν χαιρέκακα, οι υποστηρικτές κατέβασαν μούτρα, γενικότερα μια αναστάτωση δημιουργήθηκε. Θέμα εθνικής ασφάλειας; Μήνυση για κακούργημα; Υπουργική παρέμβαση; Παραβίαση των όρων της Google (που παρεμπιπτόντως είναι αρκετοί και εύκολα άθελά του ο καθένας μας μπορεί να τους παραβιάσει χωρίς να το καταλάβει); Το θέμα είναι ότι έγινε παρέμβαση από τη Google που σύμφωνα με τους όρους χρήσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να κλείσει κάποιο ιστολόγιο χωρίς πολλά-πολλά. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλείσει και μερικά ακόμη ιστολόγια για παρόμοιους λόγους όπως πχ του asimonis.

Πολύς κόσμος διαβάζει καθημερινά το troktiko. Είτε με κουτσομπολίστικη διάθεση είτε με διάθεση για ενημέρωση. Οι αναρτήσεις των παιδιών έχουν...εύρος. Από πολιτικές, επιστημονικές, πολιτιστικές μέχρι τα οπίσθια της Χ δι-άσημης και τον χωρισμό του Ψ νούμερου. Προσωπικά δεν είμαι "φαν" του συγκεκριμένου ιστολογίου, καθότι όσες φορές το έχω διαβάσει έχω ανακαλύψει αρκετά λάθη, παραπληροφόρηση κτλ κτλ. Λογικό είναι, θα μου πει κανείς, όταν ανεβάζεις με τέτοια ταχύτητα να κάνεις και λάθη. Σίγουρα. Από την άλλη το κακό είναι ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που ενημερώνεται σχεδόν αποκλειστικά από ιστολόγια ανάλογου βεληνεκούς. Καμιά φορά αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Κατά τη γνώμη μου όμως δε φταίει το οποιοδήποτε ιστολόγιο αλλά ο καθένας μας που πιστεύει άκριτα ό,τι διαβάζει.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με το συγκεκριμένο ιστολόγιο - που παρεμπιπτόντως είναι από τα πρώτα σε αναγνωσιμότητα με διαφορά. Το διαδίκτυο υποτίθεται ότι είναι ένα ελεύθερο μέσο για τη διάδοση πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο. Οι πληροφορίες μπορεί να είναι χρήσιμες, άχρηστες, παραπλανητικές, αληθινές, επιμορφωτικές, τα πάντα. Η απορία μου είναι πώς μπορεί κάποιος χρήστης του διαδικτύου να χαίρεται για το κλείσιμο του διπλανού του; Δεν αναφέρομαι στην κόντρα Μάκη και troktikou. Δικαίωμά τους να έχουν τις μονομανίες τους. Δεν τραυματίζει την ελευθερία του διαδικτύου μια τέτοια κίνηση με όποιο παρασκήνιο κρύβεται από πίσω; Στο κάτω-κάτω αν σε κάποιον δεν αρέσει, ας μην διαβάζει! Άλλο αν προσβάλει ευθέως και ονομαστικά, τότε ναι, ας πάρει κανείς μέτρα. Περίεργα πράγματα, αν μη τι άλλο...

Πέρα από αυτό, άλλη εξέλιξη στο διαδίκτυο είναι η δημιουργία ενός ιστολογίου με τίτλο Βlοggers ενωμένοι ποτέ νικημένοι αρχικά από την marianaοnice και τον anemοs. Ενδιαφέρουσα απόπειρα, στα χνάρια της αντίστοιχης προσπάθειας της ιταλικής μπλογκόσφαιρας. Αναρτήσεις περισσότερο περί ελευθερίας του διαδικτύου, αυτοοργάνωση σε σημαντικό βαθμό και άλλα παρόμοια μπορεί να βρει κανείς εκεί. Αξίζει η συμμετοχή μας σ'αυτό το ενδιαφέρον πείραμα.

ΥΓ Σίγουρα θα γίνει αρκετή κουβέντα περί ελευθερίας διαδικτύου. Να βγει τίποτε καλό;

ΥΓ1 Ακόμη και αν αποδειχτεί ότι το εν λόγω ιστολόγιο έκλεισε γι άσχετους λόγους, η συνομωσιολογία θα υπάρχει, είναι στο αίμα της φυλής μας...

ΥΓ2 Επειδή το moderation μου την έσπασε πραγματικά, παρόλο που θα λείψω τις επόμενες δέκα ημέρες περίπου, το αφαιρώ και ό,τι θέλει ο κινέζος ας γίνει!