Ευχές ανθρωπιάς

Το πότε ήρθαν φέτος οι γιορτές ούτε που το κατάλαβα. Ρωτώντας και άλλους, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαι ο μόνος. Προφανώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ευνοεί πολλά εορταστικά. Άλλη άποψη βέβαια είναι ότι χρειαζόμαστε λίγη χαρά μέσα στο γκρίζο, ας είναι και επίπλαστη. Μάλλον λίγη περισσότερη ανθρωπιά χρειαζόμαστε, το μήνυμα είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Όσο μπορούμε να την μοιραζόμαστε με τους γύρω μας.

Χρόνια πολλά και καλά σε όλες και όλους. Υγεία πάνω απ'όλα και όση καλή διάθεση μας επιτρέπει η εποχή που ζούμε - ό,τι κι αν κάνει ο καθένας μας. Χρόνια πολλά σε εορτάζουσες και εορτάζοντες, θερμές ευχές για τους υπόλοιπους. Και είπαμε, λίγη παραπάνω ανθρωπιά - όχι μόνο για τις γιορτές, γενικότερα. Την χρειαζόμαστε όλοι.

Ταξίδι στη Μόσχα: μετρό, διαμονή και διαδικαστικά (3/3)

Μετά την Κόκκινη Πλατεία και έπειτα από περιήγηση στο Κρεμλίνο και κατά μήκος του ποταμού Μοσχοβίτη, ορισμένα διάσπαρτα αξιοθέατα της πόλης αξίζουν την επίσκεψη. Καταρχάς ένα από πιο γνωστά αξιοθέατα της πόλης που ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης για πολλά χρόνια και πρόσφατα άνοιξε τις πύλες του.

Πρόκειται για το παγκοσμίου φήμης Θέατρο Μπολσόι (Bolshoi Theatre) που βρίσκεται πολύ κοντά στην Κόκκινη Πλατεία. Δυστυχώς ξεναγήσεις δε γίνονται στον χώρο, είσοδος επιτρέπεται μόνο για όσους έχουν κλείσει εισιτήριο για παράσταση. Επειδή ήταν κλειστό για 6 χρόνια και 10 μέρες πριν πάμε είχε ξανανοίξει, εισιτήρια δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Μόνο το γεγονός ότι έχει 6 σειρές θεωρείων κάνει την επίσκεψη πιο μαγευτική.

Τα καμιόνια ακριβώς απέξω προϊδεάζουν για το θέαμα και την οργάνωση.

Απέναντι ακριβώς βρίσκεται το άγαλμα του Προλετάριου. Τα φώτα πίσω είναι προς την Κόκκινη Πλατεία.

Το μοναδικό μουσείο που επισκεφτήκαμε πλην του Κρεμλίνου ήταν το Μουσείο Πούσκιν (Pushkin Museum) που δεν έχει κάποια σχέση με τον διάσημο ποιητή. Τι ενδιαφέρον έχει το μουσείο; Κατά κύριο λόγο αντίγραφα ελληνικών, ρωμαϊκών και αιγυπτιακών. Εμείς μπήκαμε μέσα κυρίως για να κάνουμε διάλειμμα και να ζεσταθούμε. 

Ήταν εντυπωσιακό πάντως, ότι μέσα στο μουσείο υπήρχαν αρκετά σχολεία που διδάσκονταν ελληνικό πολιτισμό, μάθαιναν για την αρχαία Αθήνα και την Σπάρτη και όχι μόνο. Πρέπει να μας βάζει σε σκέψεις...

Ένα από τα εντυπωσιακότερα εκθέματα της κομμουνιστικής εποχής βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους της ρωσικής πρωτεύουσας. Πρόκειται για το μετρό της Μόσχας (Moscow Metro). Το απλό εισιτήριο κοστίζει 28 ρούβλια (0,8 ευρώ περίπου).  Γιατί αξίζει να το επισκεφτεί κανείς; Οι εικόνες νομίζω μιλούν από μόνες τους. Κάθε σταθμός είναι μία αποκάλυψη, ειδικά οι πιο κεντρικοί.

Κολώνες που σχεδόν λαμπυρίζουν στο ταβάνι.

Διάκοσμος με πολυελαίους στην οροφή.

Μαρμάρινες κολώνες, άλλες με περίτεχνη διακόσμηση.

Σύμβολα της κομμουνιστικής εποχής παντού. Ευτυχώς τα έχουν διατηρήσει.

Αλλού ψηφιδωτά, αλλού βιτρώ, αλλού ζωγραφιές.

Τηλεφωνικός θάλαμος άλλης εποχής. Αυτόματος μάλιστα.

Μέχρι και αγάλματα σε διάφορες στάσεις.

Και ο κόσμος πολύς, πάρα πολύς και βιαστικός. Μόνο εμείς στεκόμασταν και κοιτούσαμε τα υπόγεια αξιοθέατα. Ευτυχώς δεν υπήρχε πρόβλημα στο να τραβήξουμε φωτογραφίες.

Το μετρό τους έχει 185 σταθμούς και 12 γραμμές. Έχει σχετικό site. Βέβαια έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: σε όλους τους σταθμούς οι οδηγίες αλλά και τα ονόματα των σταθμών είναι γραμμένα στα ρώσικα με κυριλλικό αλφάβητο. Οι ανακοινώσεις επίσης είναι μόνο στα ρώσικα, είναι εύκολο κανείς να χαθεί. 

Η καλύτερη λύση να έχει μαζί του τον χάρτη και να μετράει τον αριθμό των στάσεων που χρειάζεται πριν μπει μέσα στον συρμό. Αλλιώς, καλά να'ναι τα πόδια! Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους σταθμούς που αξίζουν επίσκεψη (κυρίως κεντρικοί): Mayakovskaya, Ploshchad Revolyutsii, Kropotkinskaya, Komsomolskaya, Novoslobodskaya, Novokuznetskaya, Arbatskaya. 

Συνεχίζουμε να κινούμαστε υπογείως, αυτή τη φορά στα διάφορα Underground Malls που υπάρχουν στην πόλη, λόγω κρύου κυρίως.

Στην κορυφή του συγκεκριμένου υπάρχει θόλος με χάρτη του κόσμου όπως τον έβλεπαν οι Ρώσοι.

Ως προς το φαγητό δυτικές και ανατολικές γεύσεις όπως τις γνωρίζουμε, κυριαρχούσαν. Οι περισσότεροι Ρώσοι που πετύχαμε έξω τρώγανε ζυμαρικά, πίτσες και σούσι - γεμάτη η Μόσχα από αυτά. Στους υπόγειους σταθμούς και τις διαβάσεις πουλούσαν πιροσκί και άλλα τυροπιτοειδή σε χαμηλές τιμές. Καναδυό που δοκιμάσαμε δε μας γέμισαν το μάτι. Σε λιγότερα τουριστικά εστιατόρια που επιχειρήσαμε είχαμε προβλήματα συνεννόησης, καθώς το προσωπικό δε μιλούσε καθόλου αγγλικά ενώ κατάλογοι προφανώς ήταν μόνο στα ρώσικα. Με νοήματα και με φωτογραφίες βγάλαμε κάποια άκρη.

Πεϊνιρλί με αυγό.

Πουγκάκια με γέμιση πικάντικο κιμά ο οποίος στην ουσία είναι βρασμένος.

Η συγκεκριμένη ποικιλία κρεατικών κόστιζε 50 ευρώ. Άξιζε τον κόπο, αν και είχαμε ολόκληρη περιπέτεια μέχρι να συνεννοηθούμε. Επιστρατεύτηκαν 2 smartphones, online μεταφραστές, ένα laptop και η καλή θέληση του σερβιτόρου για να βγάλουμε άκρη. Ευτυχώς φάγαμε καλά. Όσο για τα ποτά, τα μεγάλα γεμάτα σφηνάκια βότκας και οι μπύρες κυμαίνονταν στα 5-6 ευρώ, κανονικές τιμές δηλαδή.

Για τα αεροπορικά είπαμε ότι ήταν προσφορά της Aegean (95 ευρώ). Την διαμονή την κλείσαμε μέσω booking. Τα ξενοδοχεία στη Μόσχα γενικά είναι πανάκριβα. Απλά 4* ξενοδοχεία χρεώνουν κάτι του τύπου 300 και παραπάνω ευρώ τη βραδιά. Το συγκεκριμένο που κλείσαμε λέγεται Kitay-Gorod Hotel, βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία, 5 λεπτά με τα πόδια από Κόκκινη Πλατεία. Ήταν καθαρό, αξιοπρεπές, με κάπως μικρούς χώρους. Είχε πρωινό, ενώ το προσωπικό μιλούσε στοιχειωδώς συνεννοήσιμα αγγλικά. Κόστιζε περίπου 130 ευρώ τη βραδιά το δίκλινο.

Την κράτηση του ξενοδοχείου την χρειάζεται ο επισκέπτης για άλλον ένα λόγο: για τη βίζα. Για να πάει κανείς στη χώρα χρειάζεται βίζα, που εκδίδεται από το προξενείο. Πληροφορίες για τη βίζα βρίσκει κανείς στο σχετικό site. Για να γλυτώσουμε τον κόπο, επειδή χρειάζεται πρόσκληση από το ξενοδοχείο για να βγει πιο γρήγορα η βίζα, απευθυνθήκαμε σε πρακτορείο που συνεργάζεται άμεσα με το προξενείο, το Μουζενίδης travel. Τι χρειάζεται κανείς για τη ρωσική βίζα: διαβατήριο του οποίου η ισχύς να είναι πέραν των 6 μηνών από την ημερομηνία ταξιδιού, 1 φωτογραφία τύπου διαβατηρίου, αίτηση (την δίνει συμπληρωμένη το πρακτορείο), χαρτί της κράτησης του ξενοδοχείου και 78 ευρώ (τελική τιμή μαζί με την προμήθεια του πρακτορείου και το υποχρεωτικό κόστος ασφάλισης 2 ευρώ/ ημέρα). Σε 5 εργάσιμες τακτοποιήθηκαν τα πάντα, γι αυτό άλλωστε επιλέξαμε τον μεσάζοντα. 

Από και προς το αεροδρόμιο Domodedovo της Μόσχας μπορεί κανείς να πάρει τρένο μέχρι το κέντρο, λεωφορείο ή ταξί. Επειδή πήγαμε με τρένο και μετρό και ταλαιπωρηθήκαμε με τις βαλίτσες, στην επιστροφή πήραμε ταξί το οποίο έκανε 25 περίπου ευρώ για 4 άτομα. Οι έλεγχοι στο αεροδρόμιο είναι διπλοί, οπότε υπολογίστε λίγο περισσότερο χρόνο ενώ καλό είναι να μη φοράει κανείς τρύπιες κάλτσες, αφού θα κληθεί να βγάλει τα παπούτσια του.

Οι ουρανοξύστες Seven Sisters ξεχωρίζουν στον ορίζοντα της πόλης της Μόσχας. Η επίσκεψη σίγουρα άξιζε σ'αυτή την κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα που ενώνει Δύση και Άπω Ανατολή με έναν ιδιαίτερο τρόπο συνδυάζοντας το τσαρικό με το κομμουνιστικό και το καπιταλιστικό παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αφήσαμε πολλά ακόμη για να δούμε. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον, σε συνδυασμό με την Αγία Πετρούπολη...

Ταξίδι στη Μόσχα: περιήγηση στην πόλη (2/3)

Αφού "κατακτήσαμε" την Κόκκινη Πλατεία (βλέπε πρώτο μέρος) με ήλιο, βροχή, χιόνι, μέρα και νύχτα, μας περίμενε και η υπόλοιπη πόλη. 

Βγαίνοντας από την πλατεία από την πλευρά του Μαυσωλείου του Λένιν συναντά κανείς τους Κήπους του Αλεξάνδρου με τους Τάφους των Τειχών του Κρεμλίνου και το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη να ζεσταίνεται από την φλόγα που δε σβήνει. Υπάρχει αντίστοιχο σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη.

Στις επιγραφές υπάρχουν με επίχρυσα γράμματα οι διάσημες μάχες της Ρωσίας. Ξεχωρίζει το Στάλινγκραντ και το Λένινγκραντ, από τις πιο γνωστές και αιματηρές μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επιγραφές λόγω του κυριλλικού αλφαβήτου είναι αναγνωρίσιμες.

Προχωρώντας κανείς έχοντας τα τείχη του Κρεμλίνου στο αριστερό του χέρι βρίσκει την είσοδο στον χώρο του Κρεμλίνου. Το εισιτήριο είναι 350 ρούβλια για το Κρεμλίνο και 700 για το Οπλοφυλάκιο. Στο Οπλοφυλάκιο του Κρεμλίνου πέρα από τις στρατιωτικές στολές και τα όπλα, βρίσκονται ρούχα εποχής, άμαξες μινιατούρες και μία από τις μεγαλύτερες συλλογές με αυγά Faberge (Faberge eggs). Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται εντός, ενώ οι ώρες εισόδου είναι συγκεκριμένες (10, 12, 2:30, 4:30). Μέσα στον χώρο του Οπλοφυλάκιου του Κρεμλίνου βρίσκεται επίσης και η Αίθουσα των Διαμαντιών που απαιτεί επιπλέον εισιτήριο. Δεν την επισκεφτήκαμε, αφού το κόστος ήδη ήταν μεγάλο (1050 ρούβλια είναι περίπου 25 ευρώ).

Στον κυρίως χώρο του Κρεμλίνου όπου βρίσκεται το παλάτι η είσοδος είπαμε ότι είναι 350 ρούβλια και δεν υπάρχει περιορισμός στις ώρες εισόδου. Μέσα στο χώρο υπάρχουν αρκετοί στρατιώτες που εμποδίζουν τον επισκέπτη από το να ξεστρατίσει προς κυβερνητικά κτίρια. 

Το Κανόνι του Τσάρου γεμίζει το χώρο του Κρεμλίνου. Ας μην ξεχνάμε ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν ως οχυρό. Δίπλα βρίσκεται και μια μεγάλη καμπάνα που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, καθώς όταν προσπάθησαν να την ανεβάσουν στο καμπαναριό έπεσε από το βάρος και έσπασε. Λόγω μεγάλου γκρουπ τουριστών από Ασία δε στάθηκε δυνατό να βγάλω καθαρή φωτογραφία της καμπάνας.

Μέσα στον χώρο του Κρεμλίνου βρίσκονται διάφορες εκκλησίες όπως η Εκκλησία των 12 Αποστόλων, ο Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως της Θεοτόκου, η Εκκλησία της Απόθεσης του Μανδύα της Θεοτόκου και άλλες. Σχετικός χάρτης δίνεται μαζί με το εισιτήριο.

Χρυσοί και ασημένιοι τρούλοι ξεχωρίζουν.

Δέντρο με πορφυρούς καρπούς μπροστά στους χρυσούς τρούλους.

Η θέα προς την πόλη και τον Μοσχοβίτη ποταμό είναι τρομερή. Πίσω από τους καπνούς φαίνεται μία από τις Seven Sisters - ουρανοξύστες που έχτισε ο Στάλιν και παλιά φιλοξενούσαν κυβερνητικά κτίρια. Παρόμοιο κτίσμα είχαμε βρει στο ταξίδι στη Ρίγα, το οποίο ήταν δώρο του Στάλιν προς την χώρα.

Όμορφα κτίρια συναντά κανείς παντού. Ενδιαφέρον έχει πως στολίζουν το γρασίδι με πετραδάκια, δίνοντας επιπλέον χρώμα.

Κάπου εκεί συναντήσαμε και 2 παλιούς γνώριμους της Σοβιετικής Εποχής...

Κάποια αγάλματα τσαρικής επιρροής έχουν στηθεί σε κάποια σημεία. Η χώρα γενικότερα έχει καταβολές από τσαρική εποχή, κομμουνιστική και φυσικά καπιταλιστική.

Επόμενος προορισμός μας ήταν ο Καθεδρικός Ναός του Χριστού Σωτήρος. Κατεδαφίστηκε από τους κομμουνιστές ώστε να χτιστεί εκεί το Παλάτι των Σοβιετικών. Με την πτώση του Κομμουνισμού, χτίστηκε εκ νέου με δωρεές. 

Επειδή είχε αρκετό κρύο εκείνη τη μέρα, κάναμε μια στάση σε ένα πολύ όμορφο καφέ-εστιατόριο δίπλα στην εκκλησία, στο Academiya. Βότκα συνοδεία σοκολάτας, ώστε να ταιριάζουμε με την πόλη. Ίσως από τα καλύτερα καφέ που βρήκαμε στην πόλη.

Αφού πήραμε δυνάμεις, βγήκαμε για φωτογραφίες στη γέφυρα πίσω από την εκκλησία. Η θέα προς το ποτάμι και το Κρεμλίνο μοναδική, με το φως του ήλιου και με τα φώτα της πόλης.

Γυρνώντας πλάτη στο Κρεμλίνο βλέπει κανείς το άγαλμα προς τιμήν του Μεγάλου Πέτρου να δεσπόζει στο ποτάμι. Το άγαλμα βρίσκεται σε βάση μέσα στην κοίτη του ποταμού. Το πολύχρωμο κτίριο στην δεύτερη φωτογραφία είναι εργοστάσιο σοκολάτας, απ'ό,τι μας είπαν.

Επιστρέφοντας προς την εκκλησία, παρατηρήσαμε κάτι ενδιαφέρον στα αριστερά της.

Άλλος ένας από τους ουρανοξύστες Seven Sisters. Ειδικά το βράδυ φαίνεται μαγευτικός! 

Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Βρίσκεται στο τέλος της Ulitsa Arbat (Ulitsa σημαίνει οδός) που είναι πεζόδρομος υπαίθριων καλλιτεχνών, καφέ και εστιατορίων. Αξίζει μια βόλτα. Λόγω του κρύου και της βροχής που μας έπιασε, σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο με ιταλική και γιαπωνέζικη κουζίνα, όπου οι περισσότεροι Ρώσοι έτρωγαν σούσι μετά μανίας.

Ο ουρανοξύστης φωτισμένος φαίνεται ακόμη πιο όμορφος από κοντά.

Κάπου εδώ ξεκινήσαμε να πάρουμε το μετρό για την  επιστροφή μας. Περισσότερα για την περιήγηση και το περίφημο μετρό-έκθεμα της Μόσχας στην επόμενη και τελευταία ανάρτηση.

ΥΓ Οι περισσότερες Ρωσίδες που είδαμε δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ενδιαφέρον είχαν οι επιμιξίες με ασιατικές φυλές. Επιπλέον οι περισσότεροι δεν μιλάνε αγγλικά, υποψιάζομαι ότι τόσο επειδή δεν μπορούν αλλά επειδή δεν έχουν λόγο να το κάνουν! Ο τουρισμός είναι κυρίως από χώρες δορυφόρους που μιλούν τα ρώσικα, μαζί με τους απανταχού παρόντες Κινέζους. Όπως και να το κάνουμε, η χώρα εξακολουθεί να είναι υπερδύναμη.

ΥΓ1 Το κρύο γενικότερα δεν ήταν πολύ. Ήμασταν τυχεροί μάλλον. Όπως σε όλα τα ταξίδια καλό είναι κανείς να έχει ένα χοντρό μπουφάν-παλτό, σκούφο, γάντια, χοντρές κάλτσες και άνετα, ζεστά παπούτσια. Λογικά, βέβαια, αν πάει κανείς προς Γενάρη-Φλεβάρη, το κρύο θα είναι πολύ περισσότερο. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει είναι ο συνδυασμός βροχής και αέρα.

ΥΓ2 Όπως φαίνεται λίγο στις φωτογραφίες από την γέφυρα, η κίνηση στους δρόμους της Μόσχας είναι αρκετή. Έχουν συνήθειο και αυτοί να πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο, μάλλον δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η διαφορά ήταν ότι κόρνα σπάνια άκουγε κανείς.