Αγκίστρι: ημερήσια εκδρομή με ποδήλατο

Περνώντας μέρος των διακοπών στην Αίγινα αποφασίσαμε οι τολμηρότεροι της παρέας να πάμε ημερήσια εκδρομή στο Αγκίστρι - αφορμή στάθηκε προηγούμενη ανάρτηση για δορυφόρους και αποδράσεις. Το μικρό αυτό νησί του Αργοσαρωνικού βρίσκεται σε απόσταση 15' από Αίγινα και λίγο παραπάνω από μία ώρα από τον Πειραιά - είτε απευθείας είτε πάλι μέσω Αίγινας. Το εισιτήριο από Αίγινα είναι 5 ευρώ με το Agkistri Express και 5,5 με ιπτάμενο δελφίνι - τα δρομολόγια τα βρίσκει κανείς στο λιμάνι της Αίγινας. Διαλέγει κανείς τις ώρες που τον βολεύουν και ξεκινά. Η αρχική ιδέα ήταν να πάρουμε ποδήλατα από Αίγινα, τελικά αποφασίσαμε να νοικιάσουμε εκεί, αφού το κόστος είναι 5 ευρώ τη μέρα.

Agkistri

Ο χάρτης της διαδρομής αναλυτικά. Για να το δείτε καλύτερα, κλείστε το πρόσθετο παράθυρο με τα στατιστικά. Η συνολική διαδρομή που διανύσαμε ήταν 12,1 χλμ με ανηφόρες μέτριας εντάσεως ειδικά στο κομμάτι πριν την Δραγονέρα. Ξεκινήσαμε από Σκάλα, περάσαμε το Μεγαλοχώρι και κάναμε την βουτιά μας στη Δραγονέρα. Στην επιστροφή περάσαμε ξανά από Σκάλα και καταλήξαμε στην παραλία Χαλικιάδα, όπου περπατήσαμε τα τελευταία μέτρα σε μονοπάτι μέσα από το δάσος, ενώ στο τέλος χρειάζεται μικρή αναρρίχηση για να κατεβεί κανείς στη Χαλικιάδα.

Το λιμάνι της Σκάλας και το μεταφορικό μας μέσο.

Στο βάθος το Μεγαλοχώρι ή Μύλος. Ο δρόμος ανάμεσα σε Σκάλα και Μεγαλοχώρι είναι περίπου 2 χλμ με ελαφριά ανοδική κλίση.

Το υποζύγιο μιας άμαξας ακριβώς απέναντι από ιππικό όμιλο της περιοχής. Το όριο ταχύτητας είναι στα 0 χιλιόμετρα την ώρα. Μάλλον το ξεπεράσαμε. Η διαδρομή από το Μεγαλοχώρι μέχρι την παραλία Δραγονέρα είναι περίπου 2,2 χλμ με αρκετές ανηφόρες και κατηφόρες. Μάλιστα η μεγαλύτερη είναι λίγο πριν την παραλία, σημείο όπου και αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα ποδήλατα στα χέρια.

Η κάθοδος προς την παραλία είναι απότομη για τα ποδήλατα. Σ'όλη τη διαδρομή υπάρχουν ενδιαφέροντα μηνύματα αγάπης, προστασίας του περιβάλλοντος και γενικότερα.

Παρκάραμε τα ποδήλατα εκεί που τελειώνει ο τσιμεντένιος δρόμος και ορμήξαμε στη θάλασσα.

Στην παραλία υπήρχε αρκετός κόσμος που έκανε ελεύθερο κάμπινγκ.

Η παραλία είναι βραχώδης. Έχει ωραία χρώματα ενώ το πεύκο φτάνει μέχρι κάτω, όπως και σχεδόν σε όλο το νησί. Ήμασταν όμως άτυχοι γιατί μόλις είχε περάσει καράβι που είχε φέρει βρωμιά στην παραλία.

Στην παραλία έχει ξαπλώστρες που τιμολογούνται 8 ευρώ, εξαιτίας μιας κόντρας του διαχειριστή με την κοινότητα Αγκιστρίου. Δεν τις προτιμήσαμε. Μετά τη βουτιά ήπιαμε έναν καφέ σε φυσιολογικές τιμές στο beach bar που βρίσκεται στην παραλία.

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας, ρίξαμε μια τελευταία ματιά στην παραλία και αρχίσαμε να σπρώχνουμε τα ποδήλατα στη μεγάλη και απότομη ανηφόρα. Σίγουρος τρόπος για να στεγνώσει κανείς μετά τη βουτιά.

Διανύσαμε τα 4,6 περίπου χλμ μέχρι την Σκάλα και άλλα 2 μέχρι την επόμενη παραλία-στόχο, την Χαλικιάδα στο μισό περίπου χρόνο απ'όσο κάναμε για να έρθουμε, καθώς σ'αυτό το κομμάτι της διαδρομής η κατηφόρα ήταν με το μέρος μας.

Μερικές δεκάδες μέτρα πριν την Χαλικιάδα ο δρόμος σταματά. Η πορεία συνεχίζεται μέσα από το δάσος σε μονοπάτι που περνά πάνω από γκρεμό με ωραία θέα προς Αίγινα και Μονή.

Η θέα προς την παραλία της Χαλικιάδας αξίζει και αποζημιώνει για την ζέστη και τον κόπο. Τα χρώματα της θάλασσας είναι απίστευτα.

Στην παραλία υπάρχουν αρκετές σκηνές και γυμνιστές. Σ'αυτή την παραλία εικάζεται ότι είχε βρει προσωρινό καταφύγιο ο Κουφοντίνας πριν παραδοθεί.

Η παραλία είναι με βότσαλο. Ο συγκεκριμένος βράχος είναι ιδανικό σημείο να καθίσει κανείς και να αγναντέψει το νησάκι της Μονής και την Αίγινα. Τα νερά πεντακάθαρα.

Η παραλία γενικότερα δεν έχει μέρος να σταθεί κανείς, εκτός αν έχει σκηνή ή ομπρέλα. Επειδή δεν κουβαλούσαμε μαζί μας πολλά, μετά το κολύμπι αρχίσαμε την επιστροφή. Μια τελευταία ματιά στην παραλία μας αποζημίωσε. Η φωτογραφία είναι επεξεργασμένη από picplz.

Επιστρέψαμε στην Σκάλα για να παραδώσουμε τα ποδήλατα. Στη διαδρομή υπάρχουν δρομάκια που θυμίζουν έντονα κυκλαδονήσι.

Θέα προς την παραλία της Σκάλας, το λιμάνι και την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων με το μπλε τρούλο που ξεχωρίζει.

Καθίσαμε για κάτι δροσερό σε καφέ όπου τα τραπεζάκια σκιάζονται από τους σχίνους. Μπροστά από την εκκλησία ξεκινά το λεωφορείο που εξυπηρετεί το νησί.

Η παραλία στην Σκάλα είναι αμμώδης και καθαρή, παρά τον αρκετό κόσμο που μαζεύει. Τα περισσότερα ενοικιαζόμενα δωμάτια βρίσκονται εδώ. Το νησί αναπτύχθηκε στην ουσία τα τελευταία χρόνια, θυμάμαι χαρακτηριστικά το 2002 που είχα πρωτοπάει ότι τουλάχιστον τα μισά δεν υπήρχαν.

Παλιότερα, το λιμάνι που εξυπηρετούσε το νησάκι του Αγκιστρίου ήταν στην Σκάλα. Πλέον τα ιπτάμενα δελφίνια προσεγγίζουν το λιμάνι του Μύλου (άλλη ονομασία του Μεγαλοχωρίου). Για να στεγνώσουμε, είπαμε να περπατήσουμε παραλιακά αυτά τα δύο χιλιόμετρα που χωρίζουν την Σκάλα και το Μεγαλοχώρι. Στο λιμάνι πέρα από τις βάρκες μας περίμενε και κάτι άλλο, πιο κλασικό...

Μ'αυτά και μ'αυτά η ημερήσια εκδρομή στο Αγκίστρι έλαβε τέλος. 12 χιλιόμετρα διαδρομής με ποδήλατο, 2 ώρες και 20 λεπτά με τις στάσεις, αρκετές καμένες θερμίδες, 3 διαφορετικές παραλίες, αρκετό πράσινο καθώς το νησί είναι κατάφυτο, τιρκουάζ νερά συνθέτουν το σκηνικό. Επόμενος στόχος για ημερήσια εκδρομή τα Μέθανα.

Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και παραστάσεις

Τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει ετήσιο πολιτιστικό προσκύνημα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Επιλέγουμε μία παράσταση το χρόνο και επισκεπτόμαστε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαίας Ελλάδας που εξακολουθεί να δίνει τα πολιτιστικά του φώτα μέχρι και σήμερα. Ο συνδυασμός παράστασης με σαββατοκύριακο και μπάνιο - συνήθως στο Τολό - είναι από τις όμορφες στιγμές κάθε καλοκαιριού.

Φετινή επιλογή ήταν η Μήδεια. Τα εισιτήρια ξεκινάνε από 15 ή 20 ευρώ και ανεβαίνουν ανάλογα με τη θέση. Το θέατρο είναι χωρισμένο σε 2 επίπεδα: στο άνω επίπεδο όπου είναι η χαμηλότερη τιμή και καθένας κάθεται όπου βρίσκει και στο κάτω επίπεδο όπου είναι χωρισμένο σε διαζώματα. Υπάρχουν τα άνω διαζώματα όπου κανείς έχει κλείσει διάζωμα αλλά όχι θέση και τα κάτω όπου κανείς κλείνει και θέση. Μάλιστα στα κάτω προσφέρεται και μαξιλαράκι γιατί το μάρμαρο είναι κάπως άβολο. Αρκετοί προνοητικοί φέρνουν μαζί τους μαξιλαράκια ή ακόμη και μικρά καθισματάκια.

Έπειτα από διαδρομή 2 περίπου ωρών από Αθήνα ή 40 λεπτών από Τολό ή Ναύπλιο, περνώντας το Λυγουριό, φτάνει κανείς στο πάρκινγκ του Ασκληπιείου της Επιδαύρου.

Παρκαδόροι του δήμου και του φεστιβάλ κατευθύνουν τον κόσμο, χιλιάδες αυτοκίνητα γεμίζουν σταδιακά τον χώρο. Εμείς φτάσαμε νωρίς.

Η καντίνα λίγο πριν την είσοδο. Καλό είναι να προμηθευτεί κανείς νερό λόγω ζέστης. Αναψυκτικά, καφέδες κτλ δεν επιτρέπονται εντός του θεάτρου.

Το μέρος είναι μέσα στα πεύκα. Από μόνο του προσδίδει γνώριμη καλοκαιρινή ελληνική εικόνα.

Η πρόσβαση επιτρέπεται μετά τις 8. Αρκετός κόσμος πάει νωρίτερα για να προλάβει θέσεις, οι του άνω διαζώματος κυρίως.

Ενημερωτικός χάρτης για την αρχαία πόλη, το Ασκληπιείο και το θέατρο.

Η ανάβαση προς τον χώρο.

Η πρώτη εικόνα του αρχαίου θεάτρου ανεβαίνοντας, μέσα από τα πεύκα.

Η πρόσβαση στο χώρο του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου.

Λίγο πριν αρχίσει να γεμίζει. Η πλώρη της Αργούς είναι κομμάτι της παράστασης.

Το άνω επίπεδο. Σχοινιά περιφράσσουν το χώρο ενώ άνθρωποι του φεστιβάλ κατευθύνουν τον κόσμο.

Το κάτω διάζωμα του κάτω επιπέδου. Διακρίνονται τα μαξιλαράκια των αριθμημένων θέσεων. Τα εισιτήρια για τις παραστάσεις συνήθως εξαντλούνται, θετικό στοιχείο. Ο κυκλικός στίβος κάτω-κάτω είναι ο κυρίως χώρος της παράστασης.

Ο ήλιος πέφτει και τα φώτα ανάβουν. Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Όσες παραστάσεις στην Επίδαυρο έχω παρακολουθήσει, ποτέ δεν έχουν αρχίσει στην ώρα τους - στις 9 δηλαδή. Είτε λόγω καθυστερημένης προσέλευσης του κόσμου είτε λόγω "αναμονής" των λεγόμενων επώνυμων προσκεκλημένων, πάντα υπάρχει μια καθυστέρηση της τάξης των 15'-20' λεπτών. Αυτή τη φορά δεν είχε πολλούς επώνυμους, φαντάζομαι ότι θα βρίσκονται όλοι το τριήμερο που μας έρχεται για τον Ριχάρδο με Κέβιν Σπέισι και σκηνοθεσία Μέντες. Προσωπικά προτιμώ στον συγκεκριμένο χώρο να βλέπω αρχαίες παραστάσεις.

Ο κόσμος ήρθε, η παράσταση αρχίζει.

Η ησυχία που κάνει ο κόσμος, η μαγεία του χώρου, ακόμη και οι ήχοι από τα τζιτζίκια και τους γρύλους είναι κάτι που εμένα μου δίνει άλλη αίσθηση. Όταν σβήνουν τα φώτα και καθώς έρχεται ο Χορός, μου αρέσει να ρίχνω μια κλεφτή ματιά στ'αστέρια. Ο ίδιος ουρανός, ο ίδιος χώρος, η ίδια αίσθηση. Τελικά αρκετά μένουν ίδια, ορισμένα αλλάζουν. Ούτως ή άλλως, καλοκαίρι και αρχαίο θέατρο πάνε παρέα.

ΥΓ Παρόλο που φωτογραφίες ειδικά με φλας απαγορεύονται γιατί αποσπούν την προσοχή, αρκετοί δεν το τηρούν. Όπως επίσης και τα κινητά. Έλλειψη παιδείας, το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει.

ΥΓ1 Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Παραστάσεις και συναυλίες γίνονται και στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου.

ΥΓ2 Αντίστοιχη ανάρτηση του 2009 και του 2010.