Η ανάρτηση που δεν έγραψα

Πώς γεννιέται άραγε η ιδέα κάθε ανάρτησης; Όλοι μας έχουμε, φαντάζομαι, την απορία για τις αναρτήσεις που διαβάζουμε. Τι συμβαίνει με τον καθένα είναι βέβαια διαφορετικό.

Εκεί που κάθομαι λοιπόν ήρεμος, αμέριμνος, σαν επιφοίτηση έρχεται η ιδέα για νέα ανάρτηση. Μπορεί να είναι τα λόγια που άκουσα σε συζήτηση, σε διάλεξη, μία ανάγκη, μία σκέψη που τριβελίζει το μυαλό, ένα τοπίο και μια φωτογραφία ή απλώς μερικά κλεμμένα δευτερόλεπτα ταβανοθεραπείας. Επειδή όμως οι ιδέες μοιάζουν λίγο με την γέννα, καθεμία έρχεται με διαφορετικό τρόπο.

Τις περισσότερες φορές κάποια από τα ερεθίσματα που αναφέρονται πιο πάνω αποτελεί την αφορμή για να ξεκινήσει η ανάρτηση. Στην ουσία, είναι περίπου δεδομένη η αρχή, αχνοφαίνεται η πορεία και σχηματίζεται η όλη ιστορία. Σαν τα μωρά που γεννιούνται κανονικά, με το κεφάλι.

Από την άλλη, υπάρχουν φορές που το ερέθισμα είναι στην ουσία το κλείσιμο της ανάρτησης. Και πίσω από αυτό θα απλωθεί η ιστορία. Δεδομένο τέλος, ακαθόριστη αρχή. Κάτι που ίσως είναι λίγο πιο δύσκολο, καθώς θα πρέπει η αρχή που θα γραφτεί να δένει με το υπάρχον τέλος. Σαν τα λίγο πιο ανάποδα μωρά που γεννιούνται με τα πόδια.

Πότε ίδιο και πότε ανάποδο πράγμα, λοιπόν, οι αναρτήσεις. Αλήθεια, εσείς πώς γράφετε συνήθως τις δικές σας;

ΥΓ Αφορμή για την ανάρτηση αυτή στάθηκε το γεγονός ότι δύο φίλες γεννάνε λίγο πριν και λίγο μετά τις γιορτές. Έτσι, για το καλό...

Δουλειά όπως λέμε σχέσεις

Οι συζητήσεις περί εργασίας και εξελίξεων παίρνουν και δίνουν τον τελευταίο καιρό. Όχι ότι ποτέ σταμάτησαν, απλώς τώρα υπάρχει μια εύλογη ανησυχία σε αρκετό κόσμο του ιδιωτικού κυρίως τομέα για το τι μέλει γενέσθαι. Από την άλλη, μόνιμο κλασικό θέμα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, με προεξέχουσες τις ερωτικές. Αυτές οι δύο κουβέντες καταναλώνουν την πλειοψηφία του χρόνου των διάφορων συζητήσεων. Άραγε πώς παντρεύονται μεταξύ τους;

Όταν βγαίνει κανείς στην αγορά εργασίας, ειδικά άμα έχει κάποια ειδίκευση αναζητά συνήθως κάτι που πιστεύει ότι του ταιριάζει. Κοσκινίζει τις θέσεις, απορρίπτει ορισμένες που τις θεωρεί κατώτερες, δεν καταδέχεται να κοιτάξει κάποιες άλλες, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μένει μεγάλο καιρό εκτός στίβου εργασίας - όχι απαραίτητα από τεμπελιά. Από την άλλη, κατά την διάρκεια της εφηβείας (σε ορισμένους κρατάει μέχρι τα -άντα -ήντα και βάλε) έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε την/ τον σύντροφο που αναζητούμε. Το ένα άτομο μας μυρίζει, το άλλο έχει πεταχτά αυτιά, το τρίτο πολύ φλώρικο και ούτω καθεξής. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό γίνεται γιατί η θεωρία υπερέχει της πράξης.

Έρχεται η ρημάδα η ώρα που βρίσκει κανείς την πρώτη δουλειά. Ξεκινάει με ενθουσιασμό, μαθαίνει από τα λάθη, ερωτεύεται, δεσμεύεται, πέφτει με τα μούτρα, βλέπει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα περίμενε και μπορεί και να τα απομυθοποιεί. Ομοίως και με την πρώτη σχέση και δη την ολοκληρωμένη. Ορισμένοι την πρώτη σχέση (είτε εργασιακή είτε ερωτική) την παντρεύονται. Μπορεί να ξενοκοιτάνε μία στο τόσο, παραμένουν πιστοί όμως. Και στο τέλος παίρνουν σύνταξη από εκεί.

Αρκετοί άλλοι κάποια στιγμή διακόπτουν την πρώτη σχέση τους, ξεκινώντας μια αναζήτηση διαφορετική. για την επόμενη σχέση και δουλειά. Κάπου κατασταλάζουν, κάπου μαλώνουν και χωρίζουν, κάπου τα ξαναβρίσκουν. Άλλοι παραμένουν φανατικοί εργένηδες (ας πούμε freelancer στα επαγγελματικά), ενώ τα διαστήματα μπακουρίασης (ή in between jobs σε άπταιστα ελληνικά) είναι και αυτά συχνά. Σύμβαση ορισμένου χρόνου οι σχέσεις με ημερομηνία λήξης, μεροκάματα τα one night stands, αορίστου οι σχέσεις τύπου "Πάμε και όπου μας βγάλει". Η μονιμότητα υπάρχει μόνο στο δημόσιο, γι αυτό και εξαιρείται από αυτές τις αναφορές...

Πάντως και στις δύο καταστάσεις, μία αξία παραμένει σταθερά. Το ξένο είναι πάντα πιο γλυκό, έστω και στην θεωρία. Αλλά άμα δεν έχεις το οικείο, πώς μπορείς να εκτιμήσεις το ξένο;

Από την Ασωμάτων στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού

Περίπου 3 βδομάδες πριν αρκετοί από εμάς λάβαμε μέρος στην δράση των atenistas που είχε ως αποτέλεσμα τον καθαρισμό δύο οικοπέδων στην οδό Ασωμάτων. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Ασωμάτων είναι ένας μικρός δρόμος που ξεκινά λοξώς δεξιά από το σημείο που φτάνει η Ερμού στην πλατεία Ασωμάτων και τον ηλεκτρικό του Θησείου. Πέρα από την δράση, δόθηκε και η ευκαιρία για να περπατήσω μέσα από κάποια στενά που κρύβουν ομορφιές αλλά και δίπλα (μέσα θα μπούμε άλλη φορά) από έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της αρχαίας Αθήνας, τον Κεραμεικό.

Ο Κεραμεικός πήρε το όνομά του πιθανότατα από το γεγονός ότι στην περιοχή ζούσαν τεχνίτες αγγειοπλάστες και αγγειογράφοι. Μην ξεχνάμε ότι τα αγγεία που βλέπουμε σήμερα στα μουσεία ήταν στην ουσία τα αποθηκευτικά και όχι μόνο σκεύη των αρχαίων. Περισσότερες πληροφορίες για τον Κεραμεικό στην αντίστοιχη σελίδα της wikipedia.

Από εδώ μπορεί κανείς να αγναντέψει τον αρχαιολογικό χώρο χωρίς την βαβούρα της οδού Πειραιώς ή του παζαριού που γίνεται εδώ κάθε Κυριακή.

Υπάρχουν πληροφορίες και αναπαράσταση για το τι βλέπει κανείς στον αρχαιολογικό χώρο.

Για παράδειγμα ο δρόμος αυτός οδηγούσε στο λεγόμενο Δίπυλο που σχηματίστηκε από το Θεμιστόκλειο τείχος και χώριζε το Έσω και τον Έξω Κεραμεικό. Εδώ σώζεται και το καλύτερα διατηρημένο κομμάτι του τείχους.

Τα κάγκελα ευτυχώς δεν εμποδίζουν τη θέα. Ακόμη και η εκκλησία της Αγίας Τριάδας που βρίσκεται στον χώρο δεν μοιάζει και τόσο παράταιρη.

Στην μικρή γωνία πρασίνου που δημιουργεί το τρίγωνο Ερμού, Ασωμάτων και αρχαιολογικού χώρου υπάρχει και ένα αστέρι του Δαυίδ αφιερωμένο προφανώς στα θύματα του ναζισμού.

Λίγο πιο δίπλα είχαμε μόλις φυτέψει ορισμένες δάφνες και δεντρολίβανα αλλά και ελιές. Εδώ που βρίσκονται ελεύθερα, έχουν μεγαλώσει αρκετά.

Η Ακρόπολη δεσπόζει και δίνει μια ιδέα πως βλέπανε οι αρχαίοι κάτοικοι της περιοχής προς τον Ιερό Βράχο.

Συνήθως περνάμε από αυτά τα μέρη βιαστικά, πηγαίνοντας από και προς Θησείο/ Γκάζι. Αλήθεια πόσοι από εμάς έχουμε επισκεφτεί τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο; Ή έχουμε έστω σταθεί να κλέψουμε μια ματιά;

ΥΓ Πέρα από το Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού που βρίσκεται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, στην γειτονιά βρίσκονται και άλλα δύο μικρά μουσεία. Το ένα είναι το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, στην οδό Ασωμάτων 22. Το δεύτερο είναι στην οδό Μελιδώνη 4 και είναι το Μουσείο Νεότερης Κεραμικής. Και τα δύο στεγάζονται σε νεοκλασικά κτίρια, που ευτυχώς έτσι διατηρούνται στον χρόνο. Αξίζουν την επίσκεψη όσων ενδιαφέρονται σχετικά, αφού και το αντίτιμο είναι μόλις 3 ευρώ.

Τι 30 τι 40 τι 50...

...που έλεγε και μια παλιά ελληνική ταινία. Πέρυσι ήταν η paraskevidekatriaphobia, πρόπερσι η άρνηση της μάνας, φέτος τι;

Φέτος κυριαρχεί η αισιοδοξία και η θετική σκέψη που τόσο μας λείπει αυτές τις μέρες. Και δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε...

Γιατί μέχρι χθες ήμουν ο μεγαλύτερος από τους εικοσάρηδες. Από αύριο είμαι ο μικρότερος από τους τριαντάρηδες! Έτσι απλά.

ΥΓ Και για όσους δεν κατάλαβαν, έχω γενέθλια σήμερα. 'Ολη μέρα! Ιδού και η πρώτη μου φωτογραφία!

Ολίγον από μπαλκόνι και δέμα-έκπληξη

Αρχές της άνοιξης είχα φυτέψει ορισμένα αρωματικά φυτά στο μπαλκόνι και συγκεκριμένα δεντρολίβανο, δυόσμο και μαντζουράνα. Λίγο καιρό μετά φύτεψα επίσης 2 πιπεριές - μία καυτερή και μία γλυκιά - και μια ντοματιά. Οι πιπεριές ομολογώ ότι με εξέπληξαν ευχάριστα, καθώς από τότε μέχρι τώρα έχουν βγάλει καρπούς 3 φορές η καθεμία.

Οι μικρές πιπερίτσες αποτέλεσαν συνοδευτικά για σαλάτες αλλά και πιάτα - ιδίως οι καυτερές όπως για παράδειγμα στην συνταγή με τις Γαρίδες σαγανάκι πικάντικες με τσίπουρο που ανέβηκε στον laxanokitso. Αλλά και τα υπόλοιπα φυτά τα έχω χρησιμοποιήσει είτε σε φαγητά είτε για αρωματισμό, όπως ο βασιλικός. Η ελληνική φύση και όχι μόνο, έχει αρκετά αντίστοιχα φυτά που μπορεί κανείς να έχει ακόμη και στο μπαλκόνι του. Δοκιμάστε το και θα δείτε ότι το αποτέλεσμα θα είναι όμορφο.

Τώρα για την έκπληξη. Η φίλτατη Spirtokoyto είχε θέσει ένα κουίζ σχετικά με μια ανάρτησή της. Κατόπιν αποφάσισε να κάνει κλήρωση όπου θα έστελνε στον νικητή καλάθι-έκπληξη. Ο νικητής της κλήρωσης έλαχε να είμαι εγώ.

Λίγες μέρες μετά ένα δέμα έφτασε στην πόρτα μου με πολλά καλούδια της ελληνικής φύσης (η σύνδεση με τα παραπάνω που λέγαμε).

Στην αρχή τα περιεργάστηκα προσπαθώντας να τα αναγνωρίσω χωρίς βοήθεια...

...έπειτα όμως η υπόθεση σήκωνε χέρι και ανακάτεμα!

Το κουτί περιλάμβανε τσουκνίδα, τσάι του βουνού, τσάι από ανθούς πορτοκαλιάς, δάφνη, λιβάνι, κόκκους αραβικού καφέ, γλυκόριζα, καρύδια, κάστανα, κανέλα, διάφορα άλλα αρωματικά και κάποια άλλα που ίσως μου διαφεύγουν. Όλα φυσικά, όλα μυρωδάτα. Πλέον αποτελούν συμπλήρωμα της μαγειρικής και της διατροφής μου. Βλέποντας όλα αυτά, αναλογίστηκα μήπως είναι καιρός να επιστρέψουμε σε ορισμένες από αυτές τις παλιές συνήθειες και συνταγές. Καλό θα μας κάνουν, σίγουρα.

Να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά την Spirtokoyto για την προσφορά της αυτή. Ήδη τα τιμώ δεόντως και θα συνεχίσω!

ΥΓ Καθότι τελικά βγήκαμε και γείτονες, χρωστάω καφέ ως μικρό ευχαριστώ...