Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Πολίτες και κράτος με ουρά (μέρος α')

Αρχές της εβδομάδας έζησα εις διπλούν πρωινές επαφές τρίτου τύπου με κομμάτι του λεγόμενου βαθύ δημοσίου. Κάνοντας μια εξυπηρέτηση, πέρασα δύο συνεχόμενα πρωινά στο Γενικό Λογιστήριου του Κράτους, στο Τμήμα Συντάξεων - για όσους δεν γνωρίζετε βρίσκεται στην Κάνιγγος 29. Η συγκεκριμένη υπηρεσία τα τελευταία χρόνια λόγω των αλλαγών στο συνταξιοδοτικό έχει πάρα πολύ κόσμο που σπεύδει να καταθέσει χαρτιά για συνταξιοδότηση, ώστε να προλάβουν τα όποια νέα μέτρα.

Κατέβηκα Δευτέρα πρωί. Οι πύλες ανοίγουν στις 8 το πρωί, γύρω στις 11:30 που πήγα ο ανυποψίαστος εγώ, έκοψα χαρτάκι με νούμερο 532, εκείνη την ώρα εξυπηρετούνταν το 220. Λίγη ώρα μετά έβγαλαν ανακοίνωση ότι τα χαρτάκια σταματάνε να εκδίδονται μετά το νο 612, διότι ο κόσμος είναι αρκετός και λογικά δεν προλαβαίνουν να τους εξυπηρετήσουν όλους. Η εισαγωγή έγινε για να περιγράψω σε δόσεις τα περιστατικά που επακολούθησαν καθώς και μερικά πρόχειρα συμπεράσματα ενδεικτικά της κρίσης αξιών που περνάμε.

Περιστατικό πρώτο: φωνές, ουρά και γαϊδουριά.
Στην είσοδο βρίσκεται ένας εξυπηρετικότατος κλητήρας που μπορεί να βοηθήσει και να κατατοπίσει κάθε ενδιαφερόμενο, ώστε να ξέρει αν περιμένει άδικα στην ουρά, αν πρέπει να παραπεμφθεί αλλού και άλλου είδους χρήσιμες πληροφορίες. Σχηματίζεται, λοιπόν, ουρά ώστε να ρωτήσουμε ο καθένας τον συγκεκριμένο άνθρωπο ό,τι απορία έχουμε. Οι περισσότεροι περιμέναμε υπομονετικά στην ουρά να έρθει η ώρα μας. Κάπου εκεί σκάει μύτη μια κυρία, η οποία παρακάμπτει την ουρά και πηγαίνει να μιλήσει στον κλητήρα. Σε παρατηρήσεις των άλλων ό,τι υπάρχει ουρά η απάντησή της ήταν "μια ερωτησούλα έχει να κάνει". Οι υπόλοιποι, φαντάζομαι, είχαμε να κάνουμε μια ερωτησάρα.

Ρωτάει, λοιπόν, αυτό που ήθελε να μάθει. Ο κύριος εξηγούσε σε κάποιον άλλο για την υπόθεσή του και ορθώς δεν της δίνει σημασία. Ξαναρωτάει η κυρία. Δεν απαντά και πάλι ο κλητήρας. Αρχίζει να φωνάζει, λοιπόν, η κυρία. Την κοιτάει και της λέει ότι δεν πρόκειται να της απαντήσει στην ερώτησή της αφού υπάρχει ουρά και όλοι οφείλουμε να το σεβαστούμε αυτό. Η κυρία ξεκινά να ουρλιάζει, ωρύεται, να βρίζει το δημόσιο και το κράτος, τους υπαλλήλους, ό,τι κινείται, πετάει, κολυμπάει. Προς τιμήν του ο ευγενικός και εξυπηρετικός κλητήρας δεν της απάντησε, μόνο την προέτρεψε ξανά να περιμένει στην ουρά.

Πέραν της προφανούς γαϊδουριάς της συγκεκριμένης κυρίας, το σκηνικό με την παράκαμψη της ουράς επαναλήφθηκε πολλάκις από διάφορους. Αυτό ήταν το πιο ακραίο παράδειγμα, εντούτοις πάρα πολλοί προσπαθούσαν να παρακάμψουν την ουρά λες και είναι κάτι μιαρό ή θα κολλήσουν κάτι. Εννοείται ότι όλοι είχαν κάποια δουλειά να κάνουν, ήταν βιαστικοί, είχαν να ρωτήσουν κάτι μικρό και ούτω καθεξής. Φαίνεται ότι η αρετή της υπομονής και του σεβασμού για τους άλλους που περιμένουν είναι κάτι που δεν υπάρχει στο DNA μεγάλου μέρους της φυλής (sic). Είναι γνωστό τοις πάσι ότι "Του Έλληνα ο τράχηλος ουρά δεν υπομένει".

ΥΓ Αν το σκηνικό δεν είναι τόσο οικείο, ας αναλογιστούμε τι γίνεται στα φανάρια όπου αρκετοί περιμένουν υπομονετικά να έρθει το πράσινο για να στρίψουν, ενώ οι "έξυπνοι" παρακάμπτουν την ουρά και στέκονται πέρα από τη διάβαση για να φύγουν πρώτοι.
ΥΓ1 Περισσότερα ευτράπελα σε επόμενο μέρος.