Πάσχα στο χωριό: Δομένικο με θέα

Επειδή το Πάσχα είναι άμεσα συνυφασμένο με ελληνική ύπαιθρο και επειδή δεν ξέρουμε για πόσο καιρό θα έχουμε ακόμη κοντά μας τους παππούδες - μακάβριο και πραγματικότητα μαζί - φετινός προορισμός ήταν πάλι το χωριό. Όπου χωριό, Δομένικο Ελασσόνας - φέτος λόγω Καλλικράτη άλλαξε η έδρα του δήμου. Η φετινή περιήγηση θα συνεχιστεί από εκεί που έμεινε η αντίστοιχη περσινή, από τον Άγιο Γεώργιο δηλαδή.

Λίγα χρόνια πριν, ο Άγιος Γεώργιος ήταν ένα μικρό εκκλησάκι όπου από την πόρτα του χωρούσαν να μπούνε μόνο μικρόσωμοι άνθρωποι. Το μέρος έχει ανασκαφεί, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της εκκλησίας. Επίσης έχουν ανακαλυφθεί προγενέστερες οχυρώσεις που οδηγούν στην αρχαιότητα. Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται λίγο πιο έξω από την σημερινή τοποθεσία του χωριού. Ο δρόμος για να πάει κανείς είναι χωμάτινος, σε καλή κατάσταση.

Η απόσταση από τα τελευταία σπίτια του χωριού και το δάσος που το περιβάλλει.

Η θέα προς την ποταμιά - από εκεί είχε πάρει και το όνομα ο δήμος.

Ο περίβολος της εκκλησίας με ορατά τα σημάδια ανασκαφής. Από τη μία πλευρά ο ναός παλιότερα ήταν σχεδόν καλυμμένος από το χώμα!

Η εκκλησία λειτουργεί σχεδόν μόνο του Αγίου Γεωργίου, οπότε αρκεστήκαμε σε μια βόλτα στον περίβολο.

Καρέκλα αφημένη στην ανακαινισμένη είσοδο, ίσως για στήριγμα όταν ανοίγει η πόρτα, ίσως να περιμένει τους κουρασμένους οδοιπόρους. Το άνοιγμα στη σκεπή που φέρνει φως φαντάζει κάπως βιβλικό...

Για να δει κανείς το χωριό καλύτερα πρέπει να πάρει τον δρόμο προς διπλανό χωριό.

Γυρίσαμε στο σπίτι, καθώς οι σούβλες γυρνούσαν εδώ και ώρα. Το σπίτι στο χωριό τα τελευταία χρόνια έχει ανακαινιστεί, περιμένοντάς μας για τέτοιες χαρούμενες περιστάσεις. Η γιαγιά και ο παππούς είχαν αρχίσει τις ετοιμασίες από νωρίς.

Στο βάθος η σούβλα. Τα κτίσματα πιο πίσω ήταν παλιά ο χώρος που φιλοξενούνταν από κουνέλια μέχρι γουρούνι.

Ο κάτω μπαχτσές με το τρακτέρ που πριν μερικούς μήνες πάτησε τον οδηγό του, τον παππού. Ευτυχώς την σκαπούλαρε, ήταν και φέτος γερός και κοτσονάτος δίπλα μας, έχοντας το γενικό πρόσταγμα για όλα.

Αφού πιάσαμε τα υψώματα του χωριού, πεταχτήκαμε μια γρήγορη βόλτα και στην άλλη πλευρά του χωριού όπου βρίσκεται το ύψωμα με την ονομασία Πατούλι. Διακρίνεται η εκκλησία των Αγιών Ταξιαρχών και το δημοτικό σχολείο του χωριού.

Το λιβάδι στο Πατούλι ήταν γεμάτο λουλούδια. Παρόλο που ο Μάης ήταν μια βδομάδα μακριά, είπαμε να τον πιάσουμε λίγο νωρίτερα. Την δύσκολη δουλειά ανέλαβαν τα δύο μικρότερα ξαδέρφια μου - έχουμε διαφορά 19 και 22 χρόνια αντίστοιχα. Μέχρι την επόμενη επιστροφή στη φύση, ας είμαστε καλά...

Πάσχα στο χωριό

Το Πάσχα είναι κατ'εξοχήν γιορτή για χωριό. Ακόμη και τις χρονιές που το πέρασα εκτός των τειχών, κάποια έθιμα που κρατάμε ακόμη στις επαρχίες καθώς και η επαφή με τη φύση, δεν αναπληρώνονται εύκολα. Φυσικά, προεξέχοντα ρόλο παίζει και η παρουσία της οικογένειας, ειδικά του παππού και της γιαγιάς που κρατάνε κοτσονάτοι. Στο κάτω-κάτω τα τσουρέκια της γιαγιάς, τα κόκκινα αυγά, το αρνί, το κατσίκι, το κοκορέτσι και το κεμπάπ (όχι το αθηναϊκό) αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του πασχαλινού τραπεζιού.

Όπως και πέρσι αλλά και αρκετά χρόνια πίσω, φέτος Πάσχα στο χωριό. Όπου χωριό, Δομένικο Ελασσόνας. Μέχρι να ανεβάσω νέες φωτογραφίες από εκεί, όποιος θέλει μπορεί να δει τις αντίστοιχες περσινές. Φέτος λέω να τις εμπλουτίσω και με τις σούβλες - δεν ενδείκνυται για χορτοφάγους.

Καλό Πάσχα, καλή Ανάσταση, καλά να περάσουμε και υγεία πάνω απ'όλα! Προσοχή στους δρόμους για τους ταξιδιώτες με αυτοκίνητο. Καλού-κακού ας αναβάλλουμε τις εξετάσεις χοληστερίνης για μετά την Κυριακή του Θωμά...

Κωνσταντινούπολη: Αγιά Σοφιά, Kapali Carsi και βόλτες (2/2)

Στην έξοδο του Κεράτιου Κόλπου, εκεί όπου η ξηρά σχηματίζει το σχήμα από το οποίο πήρε το όνομά του ο κόλπος αυτό, βρίσκονται τα σημαντικότερα ίσως μνημεία της Κωνσταντινούπολης με προεξέχουσα φυσικά την Αγιά Σοφιά (AyaSofya στα τούρκικα). Ό,τι και να πει κανείς γι αυτό το μνημείο, είναι λίγο! Επιβλητικό, δεσπόζει στην περιοχή όσο και αν προσπάθησαν οι Οθωμανοί να το ανταγωνιστούν με το Μπλε Τζαμί που βρίσκεται απέναντι, σε απόσταση βολής. Έπειτα από αιώνες που ήταν παραμελημένο έως και κατεστραμμένο, το εσωτερικό της Αγίας Σοφίας είναι πλέον ελεύθερο από σκαλωσιές και μερικώς αποκατεστημένο. Ανανεωμένος ο χάρτης των αξιοθέατων των δύο αναρτήσεων.

Προβολή Πόλη σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Τα περισσότερα ξενοδοχεία είναι στην πλατεία Ταξίμ, όπως είπαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. Για να πάει κανείς στην Αγία Σοφία και την ευρύτερη περιοχή χρειάζεται πάνω από μια ώρα περπάτημα ή εναλλακτικά ταξί. Τα ταξί της Πόλης είναι ακόμη σχετικά φτηνά, η κίνηση βέβαια απερίγραπτη. Ενώ σε όλη την Πόλη μπορεί κανείς να κινηθεί με ευρώ, στην Αγία Σοφία και στα λοιπά μνημεία χρειάζεται οπωσδήποτε τούρκικες λίρες. Καλό είναι να αλλάξει κανείς στο ξενοδοχείο, γιατί έξω από τον ναό οι τιμές δεν είναι ιδιαίτερα συμφέρουσες. Η είσοδος στην Ayasofya Muzesi είναι 20 TL. Την πρώτη φορά που επισκέπτεται κανείς την Αγια-Σοφιά, καλό θα ήταν να το κάνει παρουσία ξεναγού. Έχει τόσα πολλά να δει κανείς και τόσα να μάθει που πραγματικά αξίζει! Τις επόμενες φορές ένας οδηγός ή και η μνήμη αρκούν.

Προσέγγιση από την πίσω πλευρά και πρώτη επαφή με το μνημείο, πηγαίνοντας προς την κύρια είσοδο.

Η αυτοκρατορική είσοδος.

Πρώτη άποψη του θολωτού τρούλου - πραγματικό επίτευγμα καθώς δεν στηρίζεται σε κολώνες.

Το Ιερόν και η κατεύθυνση προς τη Μέκκα.

Η Παναγιά στο θρόνο κοιτά από ψηλά.

Το Ομφάλιον όπου γινόταν η ενθρόνιση του εκάστοτε αυτοκράτορα.

Καλύτερη θέα προς τον ναό έχει κανείς από τον γυναικωνίτη. Βρίσκεται βγαίνοντας από τον κυρίως ναό δεξιά.

Στον γυναικωνίτη βλέπει κανείς τοιχογραφίες που έχουν αποκατασταθεί, έστω και μερικώς.

Έπειτα από μία και ώρα εντός του ναού, ήρθε η ώρα να βγούμε εκτός. Είπαμε, το ταξίδι ήταν επαγγελματικό κατά βάση. Μπροστά από την Αγιά Σοφιά βρίσκεται ένα πάρκο με πολύ καλή θέα προς τον ναό αλλά και το Μπλε Τζαμί. Εκεί μπορεί κανείς να φάει σιμίτ (κουλούρι με σουσάμι), σαλέπ και χυμό από ρόδι που πουλιούνται από πλανόδιους. Προτεινόμενα και τα τρία!

Αστυνομικός σε 3κυκλο συνομιλεί με σκύλο με φόντο την Αγιά Σοφιά.

Η περιοχή όπου βρισκόταν ο Ιππόδρομος είναι υπό ανακατασκευή.

Ένα τέταρτο περίπου με τα πόδια μακριά, βρίσκεται η Σκεπαστή Αγορά (Capali Carsi) όπου συνήθως καταλήγουμε οι τουρίστες. Όπως γράφω και στις σημειώσεις, είναι μόνο για μικρή στάση και τουριστικά ψώνια. Παλιότερα κάποιοι αγόραζαν δερμάτινα, κοσμήματα και άλλα. Πλέον νομίζω ότι οι τιμές είναι αθηναϊκές ενώ η ποιότητα αμφίβολη. Έχει πολλές εισόδους ενώ είναι σχετικά δαιδαλώδες.

Κάναμε στάση για καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε εντός της αγοράς - τα μικρά μαγαζάκια είναι από τα σημαντικότερα εκθέματα, για μένα.

Τούρκικος καφές (για τον fvasileiou που τον ζήλεψε στα προηγούμενα σχόλια) και μερικοί κεφτέδες να δοκιμάσουμε.

Βγαίνοντας από το Capali Carsi, ακολουθήσαμε την διαδρομή μέχρι την Αιγυπτιακή Αγορά μέσα από τα στενάκια που θυμίζουν άλλες δεκαετίες.

Μια στάση για σοροπιαστά γλυκά είναι σίγουρα μέσα στο πρόγραμμα. Φάτε μάτια όχι ψάρια αλλά μπακλαβά. Δόκιμε, πιστεύω να χορταίνει το μάτι!

Τα βήματα μας φέρανε και πάλι στην Αγορά Μπαχαρικών.

Αυτή τη φορά στάση στο Hamdi Restaurant με εξίσου καλή θέα προς τον Πύργο του Γαλατά. Αυτή τη φορά το ρίξαμε στο κεμπάμ. Το συγκεκριμένο είναι γιαουρτλού γιατί είχε τελειώσει το θεσπέσιο με την γεμιστή μελιτζάνα.

Επιστροφή στο συνέδριο μέχρι το βράδυ όπου μας περίμενε μια έκπληξη. Ειδικά για το ελληνικό γκρουπ, το βράδυ είχαμε γεύμα σε εστιατόριο μέσα στο ευρύτερο χώρο του Τοπ Καπί, δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης. Η περιοχή φυλάσσεται από αστυνομικές δυνάμεις.

Τελευταίες εικόνες από την Πόλη, η Αγιά Σοφιά την νύχτα - παρά το ψιλόβροχο που άρχισε να πιάνει...

Η Κωνσταντινούπολη με όλη της τη μαγεία και τη μοναδικότητα είναι εκεί και μας περιμένει να την επισκεφτούμε.

ΥΓ Περισσότερες φωτογραφίες από Κωνσταντινούπολη στον λογαριασμό μου στο Flickr/Κωνσταντινούπολη.

ΥΓ1 Αφιερωμένη ανάρτηση ειδικά σε όσους σχεδιάζουν να την επισκεφτούν μέσα στις διακοπές του Πάσχα.