Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Ζώντας στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού

Τα τελευταία χρόνια περνάμε ως χώρα και ως κοινωνία διάφορες φάσεις. Από την παιδική ηλικία του κράτους ως παιδάκι που μιμείται ό,τι βρει μπροστά του (ξενομανία), την καταναλωτική φρενίτιδα, την φραπεδίαση μέχρι την κρίση και το ξεγύμνωμα. Όλα αυτά σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, μην προλαβαίνοντας να αφομοιώσουμε τις όποιες αλλαγές, χωρίς να ωριμάσουμε ως κοινωνία. Από την ευφορία της ένταξης στο ευρώ, την κορύφωση του καλοκαιριού του 2004, την κεκτημένη ταχύτητα έως στασιμότητα που ακολούθησε και η απότομη πτώση των τελευταίων 3 χρόνων είναι μια πορεία που ακροβατεί μεταξύ εθνικής κατάθλιψης με μπόλικα στοιχεία σχιζοφρένειας.

Η διπολικότητα της κατάστασης συμπυκνώνεται στην αγανάκτηση, από την μία πλευρά, προς όλους και όλα (όλους τους άλλους, εννοείται) και στην άρνηση να κάνουμε κάτι διαφορετικό απέναντι στην κατάσταση αυτή, ζητώντας σε γενικές γραμμές την διατήρηση του ισχύοντος στάτους κβο. Μέσα στη γενικότερη κατάσταση πορευόμαστε κοινωνία και οι εκλεγμένοι μας εκπρόσωποι, συντεταγμένα στα χαμένα. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση υπαρκτού σουρεαλισμού, που είναι ο συγκερασμός του και-καλά-σοσιαλισμού και του σουρεαλισμού της κατάστασης. Και σαν να φαίνεται ότι γουστάρουμε, είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, την κατάσταση αυτή αλλιώς κάτι θα είχαμε κάνει διαφορετικά. Όταν δηλαδή μία κατάσταση οδηγεί κάπου και προσπαθούμε να την αλλάξουμε κάνοντας τα ίδια πράγματα, ε τότε δίκαια κατακτούμε τον αντίστοιχο τίτλο.

Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε να τα δούμε θετικά, κατατάσσοντάς τα ακριβώς εκεί που τους αρμόζει. Αίσθηση του χιούμορ έχουμε ως λαός, ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Σίγουρα τίποτε δεν είναι εύκολο, ίσα-ίσα το αντίθετο. Σαφέστατα όμως, από την άλλη, η ανακύκλωση της εθνικής θλίψης δεν οδηγεί πουθενά. Το να προσπαθεί κανείς να διακωμωδήσει την πραγματικότητα, δε σημαίνει ότι δεν την αντιλαμβάνεται όπως κάποιος άλλος που έχει αγανακτήσει - εξαγριωθεί  ή ό,τι άλλο. Είναι απλώς διαφορετική αντιμετώπιση της ίδιας κατάστασης. Όπως έγραψε και ο φίλτατος Stathis, σ'αυτή τη χώρα το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα βαρεθούμε...


ΥΓ Τα πέντε στάδια της θλίψης των Kübler-Ross (άρνηση-θυμός-διαπραγμάτευση-κατάθλιψη-αποδοχή) βοηθούν να κατατάξουμε την κατάστασή μας, αρκεί πρώτα να διαγνώσουμε που βρισκόμαστε. Η ανάρτηση μπορεί να μην της φαίνεται, προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν γίνεται χιουμοριστική.
ΥΓ1 Καλό θα ήταν εφόσον τελικά κληθούμε σε δημοψήφισμα σε σημαντικά θέματα σχετικά με το μέλλον μας ας μην το κάνουμε ελαφρά τη καρδία με ατάκες του τύπου "Ωραίο κόμμα το ΠαΣοΚ"  ή "Όχι στο όχι των άλλων" ή "Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη". Ας φροντίσουμε να ενημερωθούμε σωστά για τις εξελίξεις, στο βαθμό που ο καθένας αντιλαμβάνεται. Για παράδειγμα τι  μπορεί να γίνει αν βγούμε από το ευρώ
ΥΓ2 Από τις πιο ψύχραιμες αναλύσεις που διάβασα για το σκληρό πόκερ του δημοψηφίσματος έγραψε ο Αθεόφοβος. Επίσης, πολύ καλές οικονομικές αναλύσεις από έναν μη οικονομολόγο, τον TechieChan
ΥΓ3 Ας με συγχωρήσει το ιστολόγιο με τον τίτλο Υπαρκτός Σουρεαλισμός για τον δανεισμό του τίτλου. Το ανακάλυψα εκ των υστέρων.