Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Βρεγμένες πάνες και αλλαγές

Τα μωρά όταν βρέχονται, μη έχοντας άλλο τρόπο να το δείξουν σ'αυτούς που τα φροντίζουν, αρχίζουν να κλαίνε δυνατά. Η υγρασία είναι κάτι άβολο και θέλουν το άλλαγμά τους, μετά ηρεμούν. Υπάρχει λοιπόν ηπρότερη κατάσταση, δυσάρεστη αλλαγή, η συνειδητοποίησή, η φωνή ώστε να γίνει αντιληπτή η αλλαγή από τους άλλους, η ενεργοποίηση των άλλων δυνάμεων και εντέλει μία νέα κατάσταση που μοιάζει με την πρότερη. Απλά συμπεράσματα από μία συνηθισμένη - για όσους έχουν μωρά - κατάσταση. Είναι μια ιδανική κατάσταση όπου η αλλαγή γίνεται ευχάριστα.

Αρκετοί άνθρωποι έχουμε την τάση γενικότερα να μην επιθυμούμε τις αλλαγές. Η όποια αλλαγή είναι κάτι δυσάρεστο για πολύ κόσμο, ειδικά δε όταν απαιτεί πολλή προσπάθεια η νέα κατάσταση. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται σθεναρά σε οποιαδήποτε αλλαγή, κυρίως γιατί η συνήθεια αποτελεί γι αυτούς ένδειξη ασφάλειας (βλέπε θεωρίες εγκεφάλου). Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που είναι δεκτικοί στις αλλαγές, που ιντριγκάρονται από αυτές, βλέποντάς τις όχι ως κίνδυνο αλλά ως ευκαιρίες, αφού οι είναι κομμάτι της ζωής αναπόφευκτα.

Και οι δύο απόψεις είναι χρήσιμες σε μια κοινωνία. Από τη μία η παράδοση, από την άλλη οι νεωτερισμοί, μπορούν να συμβαδίζουν. Τι γίνεται όμως αν η μία από τις δύο πλευρές τραβάει πιο δυνατά σ'αυτή την διελκυστίνδα; Ειδικά όταν η πλευρά όσων αντιστέκονται στις αλλαγές τραβούν πίσω όποια εξέλιξη επιχειρείται; Η κατάσταση αυτή θυμίζει αρκετά το τι γίνεται στη χώρα μας. Ό,τι καινούριο και διαφορετικό πάει να γίνει, υπάρχουν φωνές και δυνάμεις που το τραβούν προς τα πίσω, σαν να μην μπορούν την εξέλιξη, σαν να την φοβούνται. Οι αντιδράσεις αυτές μπορεί να έχουν νομικίστικες επιφάσεις, επιχειρήματα και δυνατή φωνή αλλά η ουσία είναι ότι αναστέλλουν την όποια εξέλιξη.

Πρόοδος για την πρόοδο, αντίδραση στην αντίδραση και μόνο σίγουρα δεν είναι αυτοσκοπός. Μπορείς όμως να προοδεύσεις αν δεν αλλάξεις; Όταν αλλάζεις άραγε, δεν καταστρέφεις κάτι και φτιάχνεις κάτι καλύτερο, διαφορετικό; Παρθενογένεση δεν γίνεται, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μήπως είναι καιρός να είμαστε λίγο πιο ανοιχτοί ως κοινωνία στις αλλαγές, έστω και αν μας ξεβολεύουν; Στο κάτω-κάτω, κανείς σ'αυτόν τον κόσμο δεν θέλει να αλλάξει, παρά μόνο ίσως ένα βρεγμένο μωρό. Έχουμε περάσει όμως προ πολλού την φάση αυτή...