Ο νόμος της ζούγκλας (μέρος πρώτο)

Ας υποθέσουμε μία αγέλη ζώων κάπου στη ζούγκλα. Καθένας διαλέγει όποιο ζώο θέλει οπότε ας πούμε για παράδειγμα τους μπαμπουίνους. Έχουμε λοιπόν μια αγέλη μπαμπουίνων. Υπάρχουν τα μεγαλύτερα σε όγκο ζώα, τα μικρότερα και ούτω καθεξής. Κάθε μέλος της αγέλης έχει την χρησιμότητά του, μικρότερη ή μεγαλύτερη δεν έχει σημασία, αρκεί να συνεισφέρει στην ισορροπία και στην επιβίωση της αγέλης. Υπάρχουν διαδικασίες, υποχρεώσεις και δικαιώματα που πηγάζουν από την κοινή συμβίωση και συνύπαρξη.

Ο μπαμπουίνος που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι μικρόσωμος. Έχει καλά χαρακτηριστικά όπως εξυπνάδα και σχετική γρηγοράδα, είναι όμως αρκετά τεμπέλης. Μπορεί να μην πληρούσε τα κριτήρια για να είναι μέλος της απαιτητικής αγέλης, ήξερε όμως να πουλάει καλά τον εαυτό του. Την περίοδο της εκπαίδευσης ενώ τα "έπαιρνε" γρήγορα, κοιτούσε περισσότερο πως να χρησιμοποιεί την γνώση για να λουφάρει. Όποτε έβρισκε ευκαιρία έριχνε έναν υπνάκο. Αναλάμβανε τις λιγότερες δουλειές εκτός από την ώρα του φαγητού που πάντα έδινε το παρόν και μάλιστα έτρωγε περισσότερο απ'ό,τι του αναλογούσε. Έβρισκε συνεχώς δικαιολογίες για να μην κάνει τις δουλειές που έπρεπε και γκρίνιαζε ότι παίρνει λιγότερα απ'ό,τι δικαιούται. Το καλό του ήταν ότι ήταν ευχάριστος, κυρίως γιατί φώτιζε το πρόσωπό του ενώ ήξερε να διηγείται ωραίες ιστορίες από το παρελθόν. Γι αυτόν κυρίως τον λόγο οι λοιποί μπαμπουίνοι τον ανέχονταν και τον συμπαθούσαν, εκτός από μερικές εξαιρέσεις εντός και εκτός.

Εκτός της αγέλης, υπήρχαν μπαμπουίνοι που ήθελαν να ενταχθούν και αυτοί για διάφορους όμως λόγους αυτό δεν ήταν δυνατόν. Μερικοί μάλιστα φθονούσαν τον μικρό μπαμπουίνο, γιατί ήξεραν ότι εντός της αγέλης απολαμβάνει ιδιαίτερων προνομίων. Εντός της αγέλης τώρα, κύρια εξαίρεση είναι ένας θηλυκός μπαμπουίνος μεγαλύτερης ηλικίας που παλιότερα ήταν αρχηγός μεγαλύτερης αγέλης που κάποια στιγμή είχε σπάσει και είχε καταλήξει απρόθυμα να ενταχθεί στις παρυφές της συγκεκριμένης. Αυτός ειδικά ο θηλυκός μπαμπουίνος δεν συμπαθούσε καθόλου τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας και διαρκώς ασχολούνταν μαζί του με υποτιμητικά σχόλια. Ευτυχώς ο μικρός μας μπαμπουίνος κατάφερνε να ξεπερνά τους όποιους σκοπέλους και να συνεχίζει να είναι μέλος της ομάδας χωρίς πολλά ευτράπελα. Αυτά συνέβαιναν την καλή και ήρεμη περίοδο.

Κάποια στιγμή αναταράξεις ήρθαν στην ζούγκλα. Σε άλλο μέρος της ζούγκλας φαινομενικά άσχετο με την αγέλη των μπαμπουίνων μας. Η ζούγκλα όμως είναι οικοσύστημα και ό,τι συμβαίνει σε κάποιο μέρος επηρεάζει και τους υπόλοιπους. Η τροφή άρχισε να λιγοστεύει και τα μέλη της ομάδας έπρεπε να δουλεύουν ακόμη περισσότερο για να επιβιώνουν. Κάποια μέλη της ομάδας ήδη άρχισαν να μένουν πίσω λόγω μεγέθους κυρίως, ανάμεσά τους και ο μπαμπουίνος μας ο οποίος συνέχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Τα υπόλοιπα μικρόσωμα μέλη όπως και αρκετά από τα μεγαλύτερα υστερούσαν μεν, έκαναν κινήσεις δε για να βελτιωθούν. Ο μπαμπουίνος μας όμως παρέμεινε σ'αυτά που ήξερε σαν να μην είχε αλλάξει τίποτε. Τα αρπακτικά όμως δεν άργησαν να φανούν...

ΥΓ Η συνέχεια σύντομα κοντά σας. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ούτε τυχαία είναι ούτε συμπτωματική. Αυτά παθαίνει κανείς όταν παρακολουθεί ντοκιμαντέρ...

Πορτογαλία: Πόρτο (4/4)

Μ'αυτά και μ'αυτά ξημέρωσε Πρωτοχρονιά του 2010. Καθότι δεν το είχαμε ξημερώσει, ήμασταν σε θέση να ξυπνήσουμε νωρίς ώστε να πάρουμε ένα από τα πρώτα πρωινά τρένα με κατεύθυνση το Πόρτο. Διάρκεια ταξιδίου περίπου 3 ώρες. Από τη στιγμή που οι θέσεις ήταν αριθμημένες, ο ύπνος επιβαλλόταν... Αρχικά είχαμε ψάξει για να πάμε αεροπορικώς, οι τιμές όμως ήταν απαγορευτικές. Το τρένο κόστιζε 35 ευρώ μετ'επιστροφής.

Φτάνοντας στο Πόρτο, η πρώτη εικόνα που αντικρύσαμε ήταν από τον σταθμό των τρένων.

Επειδή τα περισσότερα αξιοθέατα και μαγαζιά ήταν κλειστά λόγω Πρωτοχρονιάς, περιοριστήκαμε σ'αυτά που μπορούσαμε να δούμε και να κάνουμε ποδαράτοι. Βγαίνοντας από τον σταθμό των τρένων.

Εκκλησία που δεσπόζει σ'έναν από τους λόφους της πόλης.

Η θέα προς το ποτάμι που θα ήταν και ο τελικός προορισμός μας.

Πριν το ποτάμι επισκεφτήκαμε αυτή την εκκλησία με το καμπαναριό που μας φαινόταν ενδιαφέρον αξιοθέατο από τον απέναντι λόφο.

Η κατάβαση προς το ποτάμι τελικά μας δικαίωσε.

Τα χρώματα στα παραποτάμια σπίτια δίνουν άλλον τόνο στην πόλη.

Η γέφυρα που δεσπόζει στον ποταμό Ντούρο.

Το ποτάμι που δίνει άλλη όψη στην κατά τα άλλα βιομηχανοποιημένη πόλη. Παραποτάμιες καφετέριες και μαγαζάκια. Παρόλο που ο καιρός μας έπαιζε διαρκώς παιχνίδια, κόσμος πηγαινοερχόταν.

Στη βάση της γέφυρας βρίσκεται τελεφερίκ που σε ανεβάζει πάνω μόλις με 2 ευρώ. Αξίζει η θέα.

Η σκιά της γέφυρας κάνει παιχνίδι με τις στέγες των σπιτιών.

Άποψη της πόλης με το ποτάμι. Στην δεύτερη φωτογραφία περίπου στο κέντρο βρίσκεται η επιβλητική φιγούρα της πιο γνωστής ίσως μάρκας κρασιού πόρτο με το όνομα Sandeman. Εμβληματική φιγούρα ο κύριος με την μπέρτα και το καπέλο.

Αποθήκες επεξεργασίας  του κρασιού πόρτο, το οποίο έχει πάρει το όνομά του φυσικά από την πόλη.

Το απόγευμα ήρθε και μεις κινήσαμε προς την Λισαβόνα για να ετοιμαστούμε, αφού την επόμενη μέρα επιστρέφαμε στην Αθήνα. Το Πόρτο σίγουρα μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και μια υπόσχεση να το επισκεφτούμε ξανά. Ποιος ξέρει, ίσως ευκαιρία για κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα...

Καλή ταξιδιωτική χρονιά σε όλες και όλους εύχομαι!

Πορτογαλία: Σίντρα (3/4)

Ξημερώνοντας παραμονή Πρωτοχρονιάς και επειδή σε γενικές γραμμές τη Λισαβόνα την είχαμε εξαντλήσει, είπαμε να πεταχτούμε σε μια όμορφη γραφική πόλη σε απόσταση περίπου 45' από Λισαβόνα. Αν αποφασίσει κανείς να κάνει ένα μόνο ταξίδι εκτός Λισαβόνας, η Σίντρα σίγουρα πρέπει να είναι αυτή η επιλογή. Έχει τρένα συνέχεια από Λισαβόνα και το κόστος είναι κάτω από 10 ευρώ μετ'επιστροφής.

Η Σίντρα είναι χτισμένη σε λόφο και η θέα προς τον Ατλαντικό είναι τρομερή. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεγαν την περιοχή αυτή οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας ως μέρος για τις θερινές διακοπές τους. Φτάνοντας κανείς στον σιδηροδρομικό σταθμό, καλό είναι να κατευθυνθεί προς το γραφείο εξυπηρέτησης επισκεπτών για λεπτομέρειες. Επειδή τα αξιοθέατα βρίσκονται στους λόφους, χρήσιμο είναι το λεωφορείο νούμερο 434 που σε πάει στα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Το κόστος είναι 4,5 ευρώ για κυκλική διαδρομή. Οι στάσεις που κάνει είναι στο Palacio da Pena, στο Castelo do Mouros, στο Sintra Vila και φυσικά στο Sintra Estacao που είναι ο σταθμός των τρένων.

Η είσοδος για το Palacio da Pena είναι 11 ευρώ το άτομο και περιλαμβάνει και το Castelo do Mouros. Μέχρι το παλάτι έχει μια μικρή ανάβαση μέσα από ένα ενδιαφέρον δάσος. Και λέω ενδιαφέρον γιατί αποτελεί μείγμα αυτόχθονης βλάστησης και τροπικών φυτών που έχουν φέρει οι δημιουργοί του από τις πορτογαλικές κτήσεις. Παρατηρώντας λοιπόν αυτή την επιμειξία, ξεπροβάλει το κάστρο που είναι και ο αρχικός προορισμός μας.

Σε τουριστικό οδηγό είχαμε διαβάσει ότι το κάστρο αυτό συναγωνίζεται τα κάστρα της Disneyland, σχόλιο ιδιαίτερο εύστοχο! Τα χρώματα αυτού του κάστρου είναι απίστευτα, βγαλμένα από παραμύθι.

Ο οδηγός άφηνε διακριτικά να φανεί τους λόγους για τους οποίους έχτισε ο τότε βασιλιάς το κάστρο αυτό ως θερινό ανάκτορα. Ερωτικοί προφανώς οι λόγοι. Η θέα πάντως είναι απίστευτη προς όλες τις κατευθύνσεις. Παρεμπιπτόντως, καλό είναι να έχετε μαζί σας και κανένα μπουκάλι νερό καθώς δεν είναι σίγουρο ότι θα λειτουργεί η καφετέρια που βρίσκεται μέσα στο κάστρο.Αφού απολαύσαμε τη θέα, είπαμε να κατεβούμε με τα πόδια προς το Φρούριο των Μαυριτανών που χρονολογείται χίλια χρόνια περίπου πίσω. Η απόσταση είναι περίπου 10 λεπτά με τα πόδια, κυρίως κατηφόρα. Τα απομεινάρια του κάστρου δένουν αρμονικά με τη φύση.

Στο βάθος αυτού του πύργου βρίσκεται ο Ατλαντικός.

Σ'αυτή τη φωτογραφία φαίνεται το κάστρο που ήμασταν πριν και η κορυφή του φρουρίου των Μαυριτανών.

Επειδή φυσούσε, έβρεχε και έκανε πολύ κρύο δεν σταθήκαμε πολύ στην κορυφή και ξεκινήσαμε την κατάβαση προς το χωριό μέσα από το δάσος. Παρόλη τη βροχή και το κρύο, άξιζε η προσπάθεια.

Η πλατεία του χωριού και το Palacio Nacional de Sintra που ήταν και ο επόμενος προορισμός μας. Είσοδος 5 ευρώ - που, μεταξύ μας, δεν άξιζε καθόλου. Μόνο χαρακτηριστικό οι δύο καμινάδες από τα μαγειρεία.

Άποψη του χωριού με το Castelo dos Mouros να δεσπόζει στον λόφο.

Είχε ήδη πάει μεσημέρι και έπρεπε να κάνουμε μια στάση για φαγητό και καφέ. Αφεθήκαμε να χαθούμε στα στενά του χωριού και βρήκαμε μια συμπαθητική ταβέρνα. Παρότι τουριστικό μέρος, το κόστος με κρασί και ορεκτικά δεν ξέφυγε από 13 ευρώ το άτομο. Μετά από το γεύμα, καθήσαμε σε μια καταπληκτική καφετέρια-ζαχαροπλαστείο που βρίσκεται σε στενάκι ακριβώς πάνω από την κεντρική πλατεία. Τα γλυκά τους ήταν απίστευτα και το κόστος δεν υπερέβαινε το 1,5 ευρώ το κομμάτι! Απέναντι από την κεντρική πλατεία βρίσκεται μια πολύ καλή κάβα με πληθώρα επιλογών για όποιον ενδιαφέρεται να αγοράσει πορτογαλικά κρασιά. Συν τοις άλλοις ο ιδιοκτήτης ήταν απίστευτα εξυπηρετικός και πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας περί κρασιού. Μάλιστα υπήρχε η δυνατότητα να δοκιμάσουμε αρκετά από τα κρασιά. Φυσικά δε φύγαμε με άδεια χέρια και από εκεί.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και έπρεπε σιγά-σιγά να γυρίσουμε στη Λισαβόνα για να ξεκουραστούμε για την αλλαγή του χρόνου. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε προς τον σταθμό των τρένων και η Σίντρα μας αποζημίωσε με όμορφες εικόνες...

ΥΓ Πρότασή μου να πάρει κανείς το λεωφορείο για το Palacio da Pena που είναι το αξιοθέατο που βρίσκεται ψηλότερα. Μετά να περπατήσει για περίπου 10 λεπτά για το Κάστρο των Μαυριτανών. Έπειτα, οι εναλλακτικές είναι δύο. Είτε να πάρει το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης είτε αν είναι καλός ο καιρός και αντέχουν τα πόδια της ομάδας να περπατήσει μέσα από το δάσος προς την πόλη για 25 περίπου λεπτά. Η διαδρομή μέσα από το δάσος αξίζει και είναι εύκολα προσβάσιμη.

ΥΓ1 Την Πρωτοχρονιά στη Λισαβόνα έχει εκδηλώσεις στην Belem που είναι 20 λεπτά με το τραμ απ'το κέντρο. Επειδή έβρεχε και φυσούσε είπαμε να κινηθούμε προς Bairro Alto. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τα περισσότερα μαγαζιά κλείσανε γύρω στις 2 τα ξημερώματα.

ΥΓ2 Αυτές τις μέρες γίνεται χαμός στη δουλειά και γενικότερα, γι αυτό και δεν έχω βρει χρόνο για περισσότερο blogάρισμα και επισκέψεις. Ελπίζω ότι ως το επόμενο ΣΚ θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα και να σας επισκεφτώ με την ησυχία μου.

Πορτογαλία: Alfama, Baixa και Chiado στη Λισαβόνα (2/4)

Οι κεντρικές περιοχές της Λισαβόνας είναι σαν το γράμμα U. Όπως βλέπει κανείς την πόλη από την μεριά της θάλασσας, η δεξιά κορυφή είναι η περιοχή Alfama όπου στην κορυφή της δεσπόζει το κάστρο του Αγίου Γεωργίου, η Baixa που είναι η χαμηλή περιοχή που είχε καταστραφεί από τον σεισμό και το τσουνάμι του 1775 και το Chiado με το Bairro Alto που αποτελούν την αριστερή κορυφή. Τώρα γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί κάποιες αποστάσεις μπορεί στον χάρτη να φαίνονται μικρές, αλλά επειδή περιλαμβάνουν μεγάλες ανηφόρες ίσως και να μην είναι τόσο κοντά.

Ξεκινήσαμε νωρίς το επόμενο πρωί τις βόλτες μας και γιατί είχαμε να δούμε αρκετά πράγματα αλλά και γιατί θέλαμε να επισκεφτούμε το κάστρο πριν λήξει η 24ωρη ισχύς της Lisboa Card. Κατεβήκαμε στο Rossio (πλατεία στο κέντρο) και από εκεί πήραμε το τραμ που κάνει την διαδρομή για την Alfama. Νούμερο τραμ δε θυμάμαι, αλλά είναι εύκολο να το βρει κανείς. Εναλλακτικά, βολεύει και το λεωφορείο νο 37. Ανεβαίνοντας τα στενά δρομάκια, βλέπει κανείς ότι τα κτίσματα φαίνονται αρκετά πιο παλιά, οι δρόμοι πλακόστρωτοι. Η περιοχή κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων, ενώ είναι ίσως η περιοχή με την πιο έντονη αραβική επιρροή. Χαρούμενες πολυκατοικίες σαν και αυτή βρίσκονται παντού με τις γυναίκες να απλώνουν τα ρούχα στο μπαλκόνι.

Το τραμ σταματάει λίγο πιο κάτω απ'το κάστρο, σε ένα από τα παρατηρητήρια της περιοχής, στο Miradouro de Santa Luzia. Θα επανέλθουμε σε αυτό λίαν συντόμως. Από εκεί ξεκινά μια μικρή ανάβαση μέχρι την είσοδο του κάστρου. Ο Άγιος Γεώργιος μας υποδέχεται στην είσοδο.

Το Castelo de Sao Jorge (είσοδος δωρεάν με Lisboa card) πρωτοχτίστηκε από τους Βησιγότθους, έπειτα ανακασκευάστηκε από Άραβες, χριστιανούς και πάει λέγοντας. Η κυρία του αγάλματος μας καλωσορίζει στον εσωτερικό χώρο.

Το καλοκαίρι σ΄αυτές τις καμάρες βγαίνουν τραπεζάκια παρακείμενης δημοτικής καφετέριας. Ωραίο μέρος για να απολαμβάνει κανείς τον καφέ του.

Άποψη της πόλης προς δυτική πλευρά

Τα κανόνια που προστάτευαν την πόλη από τους εισβολείς που ερχόντουσαν από τον ποταμό Τάγο

Δύο από τις πιο γνωστές εκκλησίες της Alfama

H Baixa και το Chiado όπως φαίνονται από το κάστρο. Ξεχωρίζουν τα απομεινάρια του μοναστηριού που καταστράφηκε από τον σεισμό και το τσουνάμι του 1775 - είναι το μόνο κτίσμα που έχει παραμείνει.

Τον μύθο ότι τα παγώνια είναι ωραιοπαθή τον ξέραμε. Το συγκεκριμένο έχει προχωρήσει ένα βήμα μπροστά, καθώς καθρεφτίζεται κιόλας.

Επιστρέψαμε στο παρατηρητήριο που είχαμε συναντήσει ανεβαίνοντας, για τα όμορφα σχέδια με τα πλακάκια δίπλα στο παρκάκι με τις πέργκολες αλλά και την θέα στο ποτάμι και στη Largo das Portas de Sol (νομίζω η εκκλησία που αχνοφαίνεται στο βάθος).

Από το κάστρο κατεβήκαμε με τα πόδια μέσα από τα όμορφα, γραφικά στενάκια της Alfama. Η ζωή στο κομμάτι αυτό της πόλης φαίνεται ότι κυλάει αργά. Βρήκαμε πολλά μαγαζιά με fados, αρκετά εστιατόρια, καφενεδάκια. Κάπου ενδιάμεσα πετυχαίναμε και κάποια μαυριτανικά ερείπια.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται και ο Catedral da Se, παλιός καθεδρικός ναός. Στην φωτογραφία αυτή φαίνεται η μία του πλευρά που είναι σαν τοίχος. Και στη Λισαβόνα κυριαρχούν στους δρόμους οι νεραντζιές.

Επειδή μας έπιασε βροχή, είπαμε να κάνουμε μια στάση για καφέ, δυναμωτικό κρασί και κάτι να τσιμπήσουμε. Σε ένα στενάκι δίπλα στον καθεδρικό βρήκαμε μια καταπληκτική καφετέρια. Εκεί μέσα υπήρχαν βιβλία για τον πελάτη να διαβάσει, αρκετή ησυχία, μικρό αλλά ενδιαφέρον μενού και τιμές φυσιολογικότατες.

Άλλοι επιλέξανε γλυκά και άλλοι αλμυρά, συνοδεία με καφέ ή ένα ποτήρι κόκκινο πόρτο. Είχε πάει 12 οπότε η ώρα το επέτρεπε για ένα ποτήρι κρασί.

Κατεβήκαμε από την Alfama μετά από το αναζωογονητικό διάλειμμα για να συνεχίσουμε στην απέναντι πλευρά, στο Chiado που είναι η πιο "κυριλέ" περιοχή του κέντρο της Λισαβόνας με τα ακριβά μαγαζιά. Είπαμε να μην ανεβούμε με τα πόδια αλλά αν χρησιμοποιήσουμε τον ανελκυστήρα που είδαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. Λόγω ημερών είχε αρκετή ουρά. Το κόστος είναι 2,80 ευρώ. Πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε ήταν το γνώριμο μοναστήρι ή μάλλον τα απομεινάρια του, που είχαμε δει από το κάστρο.

Έπειτα, το ίδιο το κάστρο και η περιοχή γύρω από αυτό.

Η Praca do Comercio που ήταν η πύλη εισόδου των εμπορευμάτων.

Και επειδή ήμασταν τυχεροί, παρόλη τη βροχή, στο τέλος είδαμε και ουράνιο τόξο να ξεπροβάλει.

Το Chiado είπαμε είναι η περιοχή με τα καλά μαγαζιά της Λισαβόνας. Έτσι τέθηκε θέμα να αφήσουμε κενό 2-3 ώρες για αγορές. Επειδή τα ψώνια δε με ενδιέφεραν ιδιαίτερα, ανηφορίσαμε με έτερο μέλος της παρέας για να δούμε μερικά αξιοθέατα της περιοχής. Πιο ενδιαφέρουσα ήταν η εκκλησία de Sao Roque. Απ'έξω φαίνεται αρκετά λιτή, ο οδηγός όμως επέμενε ότι άξιζε την επίσκεψή μας, γι αυτό την τιμήσαμε. Το παρεκκλήσι που βρίσκεται μέσα χτίστηκε στην Ρώμη με τα πιο ακριβά υλικά. Κατόπιν τεμαχίστηκε και μεταφέρθηκε αυτούσιο στην Λισαβόνα! Γενικότερα η εκκλησία ήταν γεμάτη με όμορφα και ακριβά κατασκευάσματα.

Είχε ήδη πάει απόγευμα οπότε το στομάχι γουργούριζε και πάλι. Αποφεύγοντας τα κραυγαλέα τουριστικά, μπήκαμε σε ένα συμπαθητικό και προσεγμένο καφέ-εστιατόριο δίπλα στο θέατρο. Εκεί φάγαμε σαλάτα και 2 σούπες, έτσι για το καλό. Η αριστερή όπως φαίνεται είναι σούπα λαχανικών και η δεξιά σούπα από κάστανο! Απαραίτητη συνοδεία ασφαλώς ένα κόκκινο ποτήρι πόρτο.

Γυρίσαμε κατά τις 8 στο ξενοδοχείο για μπάνιο και ξεκούραση. Το βράδυ το μενού είχε Bairro Alto για ποτά (την προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε λίγο περισσότερο κίνηση από τις άλλες νεκρές μέρες) και επίσκεψη σε ένα από τα πιο γνωστά μαγαζιά με Fados. Η τιμή ήταν σίγουρα τσιμπημένη αφού είχε ελάχιστη κατανάλωση 20 ευρώ και δεν θέλαμε να φάμε, αποζημιωθήκαμε όμως δοκιμάζοντας δοκιμάζοντας πολύ ωραία κρασιά και άψογη εξυπηρέτηση. Φυσικά οι φωνές των τραγουδιστών ήταν τρομερές! Αξίζει μια επίσκεψη, παρόλο που πλέον η όλη κατάσταση είναι αρκετά τουριστική. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο έχοντας στα αυτιά μας ακόμα τη μουσική, μας υποδέχτηκε ένα σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι...

ΥΓ Άσχετο αλλά σχετικό: Διακομματικός προϋπολογισμός στην Πορτογαλία είναι η σημερινή είδηση. Εμείς πότε;

ΥΓ1 Εντυπώσεις από Πορτογαλία και σε σχετική ανάρτηση του fpboy. Θα βρείτε ομοιότητες και διαφορές.

ΥΓ2 Ακολουθεί η Σίντρα και το Πόρτο.