Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Η ζωή τραβάει τον ανη-Φόρο...*

Το ταμείο είναι μείον. Αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Τόσο μείον που αστεία μέτρα προσπαθούν να εφαρμοστούν. Η "τακτοποίηση" και όχι νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων είναι ένα από αυτά. Μετάφραση; Το ταμείο έχει ανάγκη από ζεστό χρήμα. Νέοι φόροι επιβάλλονται. Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις οικονομικές γνώσεις αντιλαμβάνεται ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν επιβάλλεις νέους φόρους, αντίθετα τους μειώνεις έτσι ώστε να προσελκύσεις επενδύσεις και να αυξήσεις την κατανάλωση που οδηγεί μεσοπρόθεσμα σε περισσότερα έσοδα. Αλλά αυτά τα μέτρα απαιτούν προγραμματισμό, κάτι που φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες μάλλον αγνοούν. Και συνήθως αυτούς τους φόρους καλούνται να τους πληρώσουν αυτοί που έχουν ήδη πληρώσει...

Τυπικό παράδειγμα μια βόλτα για καφέ. Ένα παγωμένο τσάι και ένας καφές. Τον τελευταίο καιρό ζητάω τον λογαριασμό μαζί και την απόδειξη. Συγκεκριμένα "Μπορείτε να μας φέρετε την απόδειξη να σας πληρώσουμε;". Αρχίζει το γκαρσόνι ιστορίες ότι την ώρα που εκδίδανε την απόδειξη, πιάστηκε το χαρτί στη μηχανή κτλ κτλ. Επιμένω να ζητάω την απόδειξη. Χωρίς αυτή δεν κάνω κίνηση να πληρώσω, φυσικά. Εν τέλει και με ύφος χιλίων καρδιναλίων μου την φέρνει, πληρώνεται χωρίς πουρμπουάρ φυσικά και φεύγουμε. Φυσικά το μαγαζί μόλις μας έχασε από πελάτες.

Τι κοινό έχει η πρώτη ιστορία με τη δεύτερη; Μέρος της φοροϋστέρησης προέρχεται από τη φοροδιαφυγή. Ποιοι φοροδιαφεύγουν; Αρκετοί καταστηματάρχες, πάροχοι υπηρεσιών, ελεύθεροι επαγγελματιές κτλ. Και λέω αρκετοί γιατί υπάρχουν ασφαλώς και νομοταγείς. Ποιοι όμως αγοράζουν άραγε τις υπηρεσίες όλων αυτών; Η εύκολη απάντηση είναι να τους κυνηγήσει το κράτος. Συμφωνώ. Το κράτος όμως και ειδικά στην παρούσα κατάσταση αδυνατεί για τους χι-ψι λόγους να το κάνει. Οπότε τι μένει; Η ενεργοποίησή μας ως πολίτες και καταναλωτές.

Και γιατί να μπούμε σ'αυτή τη διαδικασία, θα ρωτήσει κάποιος άλλος; Απλούστατα γιατί αυτά τα έσοδα που λείπουν, φίλτατε, τα έχουμε πληρώσει αρκετοί από εμάς εις τριπλούν. Ποιοι είμαστε οι εμείς; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι νομοταγείς πολίτες. Και γιατί εις τριπλούν; Μία φορά ως φόρο στο μισθό μας. Δεύτερη φορά ως ΦΠΑ στο κατάστημα, επαγγελματία κτλ ο οποίος δεν τον αποδίδει ως όφειλε στο κράτος και φυσικά τον έχει εισπράξει από εμάς - μιλάμε για χρήματα που φεύγουν από την τσέπη μας και πάνε στην τσέπη του επιτήδειου, καθαρή απάτη δηλαδή. Και τρίτη φορά γιατί από τη στιγμή που το κράτος υστερεί σε έσοδα επιβάλλει νέους φόρους που πάλι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε. Ουσιαστικά ο κάθε επιτήδειος που δεν πληρώνει, επιβαρύνει επιπλέον τον καθένα από εμάς.

Πόσο θα άλλαζαν άραγε τα πράγματα αν εμείς κάναμε την απλή κίνηση να διεκδικούμε αυτό που έχουμε πληρώσει; Να διεκδικούμε δηλαδή ως πολίτες και καταναλωτές τα νόμιμα και τα αυτονόητα. Αν την επόμενη φορά αντί να ζητήσουμε απλώς τον λογαριασμό, ζητήσουμε να μας φέρουν την νόμιμη απόδειξη για να πληρώσουμε;

*εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Γ.Ρίτσου μελοποιημένο από τον Θεοδωράκη