Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Χαν’ς, Μήτσου’μ, χαν’ς...^

Κάθε μέρα που περνάει είναι ένα ατελειώτο δούναι και λαβείν. Παίρνουμε, δίνουμε, μοιραζόμαστε, χαρίζουμε, προσπερνούμε, πετυχαίνουμε, επιλέγουμε και χάνουμε. Η ζωή η ίδια είναι θέμα επιλογών. Ή καλύτερα, αποτέλεσμα επιλογών. Με κάθε μας κίνηση, επιλέγουμε ηθελημένα ή αθέλητα κάτι να κερδίσουμε. Ταυτόχρονα όμως κάτι χάνουμε. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ξέρουμε ποτέ τι χάνουμε.

Μεγαλώνοντας, χάνουμε πολλά. Χάνουμε την αποκλειστικότητα και την ολοήμερη φροντίδα που είχαμε ως μωρά. Χάνουμε τη μοναδικότητα με την έλευση έτερων μελών στην οικογένεια. Χάνουμε φίλους μετακομίζοντας, αλλάζοντας γειτονιά, τελειώνοντας τις τάξεις του σχολείου. Χάνουμε παλιούς φίλους με την πάροδο του χρόνου. Σχέσεις φθίνουν, όσο και έαν στο παρόν ή στο κοντινό παρελθόν προσπαθούμε να τις κρατήσουμε. Υλικά αγαθά που κατέχουμε χάνονται, φθείρονται από τη χρήση, καταστρέφονται. Αγαθά τα οποία έχουμε συνδέσει με καταστάσεις, συναισθήματα, στιγμές.

Κιλά χάνονται, όχι πάντα εύκολα. Μαλλιά πάλι, αλλά ας το αφήσουμε αυτό, πονάει πολλούς... Χάνουμε κομμάτια από τη μνήμη μας. Προσπαθούμε να τα ανακτήσουμε, αλλά δε γίνεται πάντα εφικτό. Φίλοι, συγγενείς και γνωστοί χάνονται και αυτοί – συνήθως μεταφορικά, αλλά κάποια στιγμή αναπόφευκτα και πραγματικά... Χάνουμε μυαλό και μνήμη, αλλά και αντοχές με την πάροδο της ηλικίας.

Χάνονται και ευκαιρίες καθημερινά. Με κάθε ευκαιρία που αρπάζουμε, χάνουμε κάποιες άλλες που θα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Το ζητούμενο είναι να τις αρπάζουμε και να μη μετανιώνουμε για όσα έχουμε επιλέξει να κάνουμε. Στο τέλος της κάθε ημέρας, όμως, τι μένει;

Αν μέναμε μόνο σε ό,τι χάνουμε, θα ήταν μια ζωή γεμάτη απώλειες και μόνο. Είναι όντως μια ζωή με απώλειες, το ισοζύγιο όμως πρέπει να είναι θετικό. Και αυτό γιατί όσα επιλέγουμε τελικά να κάνουμε αναπληρώνουν όσα χάνουμε όχι κατ’ανάγκην μόνο ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά. Γιατί τελικά αυτό που μας μένει στο τέλος της ημέρας είναι οι επιλογές που διαμορφώνουν αυτό που είμαστε.


ΥΓ Εμπνευσμένο από ένα τραγούδι της Σανταζίνια με τίτλο Για όσα χάνουμε, που ξανάκουσα μετά από καιρό. Ευτυχώς αυτό δεν το έχασα...


^ Ο τίτλος είναι από παλιό σκετσάκι των ΑΜΑΝ – όταν είχαν ακόμη έμπνευση και γέλιο.