Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Κομμάτια της πόλης

Στο προηγούμενο σπίτι μου σε περιοχή του κέντρου, το καλοκαίρι άνθιζε ένα νυχτολούλουδο, πίσω στον ακάλυπτο. Πόσα βράδια καλοκαιρινά, γυρνώντας από φοιτητικά ξενύχτια, ανοίγοντας την εξώπορτα της πολυκατοικίας, αυτή η μυρωδιά γέμιζε τα ρουθούνια μου. Μία όαση, μία κλεμμένη μυρωδιά μέσα στο μουντό γκρι, μες στο τσιμέντο.

Δίπλα στο σπίτι που μένω τώρα, είναι ένας μικρός κήπος, υπόλοιπο που μάλλον δε μπορούσε να οικοπεδοποιηθεί. Εκεί ανθίζει ένα γιασεμί. Άρωμα γεμίζει τα βράδια μας και εδώ. Άραγε, γιατί οι όμορφες αυτές μυρωδιές γεμίζουν κυρίως τα βράδια; Ίσως λόγω έλλειψης φωτός, οι υπόλοιπες αισθήσεις μας είναι περισσότερο οξυμένες.

Η εικόνα της πόλης δύσκολα μπορεί να αλλάξει, όσο κι αν πρασινίσουμε τα μπαλκόνια μας. Έτσι αλλάζουμε την καθημερινή εικόνα του σπιτιού μας. Και αυτό είναι σημαντικό. Μυρωδιές όμορφες υπάρχουν. Μπορούμε να τις ενισχύσουμε. Ένα γιασεμί, ένα νυχτολούλουδο, μπορούν να πλημμυρίσουν την πολυκατοικία μας. Αλλάζει η διάθεση, μπορεί να πάρει το άγχος που μας γεμίζει με απλοχεριά η ζωή στην πόλη αυτή. Μικρά πράγματα που μπορούν να γίνουν μεγάλα.

Μας λείπει η επαφή με τη φύση. Μπορούμε να αποκαταστήσουμε μέρος αυτής βελτιώνοντας κάποιες από τις αισθήσεις μας. Εν αρχή, η όραση και η όσφρηση. Μέσα σε αυτή την όμορφη πόλη, που εμείς την κάναμε άσχημη, μπορούμε να βρούμε όμορφες γωνίες. Αρκεί να τις αναζητήσουμε.