Εύκολο κουίζ: είσαι στην Άμφισσα, έχεις τελειώσει τις δουλειές σου και έχεις δύο ώρες περίπου κενό. Τι κάνεις; Καφέ, φαγητό ή κάτι άλλο; Προσωπικά προχώρησα στο κάτι άλλο, πηγαίνοντας μερικά χιλιόμετρα πίσω, στους Δελφούς.
Μπορεί η προηγούμενη ανάρτηση να αφορούσε τον κάμπο της Άμφισσας και την Γκιώνα, οι δύο επόμενες όμως αφορούν στο κυριότερο αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής που είναι ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών. Οι Δελφοί βρίσκονται στους πρόποδες του άλλου ψηλού βουνού της περιοχής, τον Παρνασσό. Είναι ο χώρος όπου βρισκόταν το πιο γνωστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας και ένας από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς και όχι μόνο χώρους. Μάλιστα, μπορεί να πει κανείς ότι ήταν από τα πρώτα ιερά μέρη που αφορούσαν στο πανελλήνιο - όρος που εμφανίστηκε αιώνες αργότερα. Όλοι, φαντάζομαι, ξέρουμε κάποια πράγματα για το μαντείο του Απόλλωνα και την Πυθία με τους χρησμούς της. Οπότε ας ανηφορίσουμε σιγά-σιγά προς τον αρχαιολογικό χώρο.
Τουρίστες πηγαίνουν στους Δελφούς όλο τον χρόνο. Ειδικά οι Γάλλοι και οι Γερμανοί, όπως μου είπε φύλακας του χώρου, δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση καθώς αποστολές και από τις δύο αυτές χώρες βοήθησαν παλιότερα στις ανασκαφές. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι σε επίπεδα, οπότε προετοιμαστείτε για ανάβαση. Καλύτερα να γίνει μέρα που έχει ελαφριά συννεφιά, γιατί αλλιώς ο ήλιος μπορεί να εξαντλήσει τους επισκέπτες.
Το μέρος που είναι χτισμένο το μαντείο είναι σίγουρα μοναδικό. Η θέα κόβει την ανάσα, ενώ βρίσκεται σε καίριο σημείο. Αξίζει κανείς να στρέψει το βλέμμα του προς τα κάτω.
Οι βράχοι που ορθώνονται επιβλητικοί γύρω από το μνημείο ονομάζονται Φαιδριάδες. Και αυτοί προσδίδουν στο τοπίο όψη που προσομοιάζει στα θεία. Σίγουρα έπαιξε και το τοπίο σημαντικό ρόλο στην επιλογή του μέρους, το δέος γεννάται σχεδόν από μόνο του εξαιτίας της απότομης κλίσης.
Ο τρόπος και τα υλικά που είναι χτισμένος ο αρχαιολογικός χώρος δένουν αρμονικά με το περιβάλλον.
Το καλύτερο διατηρημένο και αναστηλωμένο μνημείο είναι ο Θησαυρός των Αθηναίων. Κάθε ισχυρή πόλη της αρχαιότητας είχε τον δικό της θησαυρό. Έτσι συντηρούνταν το μαντείο και τα είχανε καλά οι πόλεις με τα θεία.
Όπως είπα και πιο πάνω, αξίζει κανείς να κοιτάει πού και πού την θέα από το μνημείο προς τα κάτω. Ανάμεσα στις πέτρες αναπτύσσεται αρμονικά η φύση. Αξιοσημείωτο.
Σκαλισμένος βράχος που στην αρχαιότητα ήταν η κρήνη κάποιας νύμφης - αν δεν κάνω λάθος.
Ανεβαίνοντας κι άλλο, αρχίζουν και ξεχωρίζουν οι εναπομείναντες κίονες του ιερού του Απόλλωνα.
Άλλη άποψη του θησαυρού των Αθηναίων και της κρήνης.
Η Αθηναϊκή στοά σε περίοπτη θέση κάτω ακριβώς από το ιερό.
Τα δέντρα δένουν και αυτά αρμονικά με το τοπίο. Επιπλέον, συγκρατούν το χώμα γιατί ο χώρος υποφέρει από τις κατολισθήσεις.
Ανεβαίνοντας κι άλλο, ξετρυπώνει σιγά-σιγά ο ναός του Απόλλωνα, που είναι και το κύριο αξιοθέατο.
Από το ιερό, λόγω κατολισθήσεων, σεισμών και προσχώσεων έχουν απομείνει όρθιοι μερικοί μόνο κίονες. Εδώ παιχνιδίζουν με τα σύννεφα και το φως.
Πέρα από τους κίονες, το δάπεδο και τα ενδότερα όπου καθόταν η Πυθία δίνοντας τους χρησμούς της, έχουν διατηρηθεί σε καλύτερο βαθμό.
Η θέα από τον ναό είναι επιβλητική. Μπορούσε κανείς να ελέγξει όλη την περιοχή. Αυτό εξυπηρετούσε αμφίδρομα, καθώς και οι επισκέπτες έβλεπαν τον ναό να δεσπόζει.
Πάνω από τον ναό, που βρίσκεται περίπου στο κέντρο του χώρου, βρίσκεται το θέατρο και ακόμη πιο πάνω το στάδιο. Οι περισσότεροι σταματάνε στο πρώτο, γιατί η διαδρομή είναι αρκετά ανηφορική. Επιπλέον, τα διάφορα επίπεδα χωρίζονταν με τείχη για περισσότερη ασφάλεια.
Ολοκληρωμένη άποψη του ναού και του χώρου που τον περιβάλλει.
Το θέατρο - γιατί οι αρχαίοι ημών έτρεφαν το πνεύμα τους όπου κι αν βρίσκονταν, χωρίς να είναι τυχαίο ότι πολλά θέατρα και στάδια βρίσκονταν σε ιερούς χώρους.
Προσπαθώ να φανταστώ το συναίσθημα κάποιου που κάθεται στο συγκεκριμένο σημείο και παρακολουθεί παράσταση...
Με αυτό το συναίσθημα, το οδοιπορικό σταματά κάπου εδώ. Στο επόμενο μέρος ακολουθούν το στάδιο, το μουσείο, μερικές γενικότερες απόψεις του χώρου καθώς και ορισμένα ιστορικά στοιχεία.
ΥΓ Όταν επισκέπτομαι τέτοια μέρη, πραγματικά με πιάνει δέος. Αξίζουν την επίσκεψή μας, ακόμη και αν η σχέση μας με την ιστορία δεν είναι ιδιαίτερα στενή. Έχω την αίσθηση ότι ειδικά οι Δελφοί προκαλούν σε όλους τους επισκέπτες δέος. Είναι επίσης λαμπρή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τις γνώσεις μας, χρόνια μετά τα σχολικά θρανία.
