Νορβηγία: Haugesund και Bergen

Μετά από περίπου μία μέρα στο Όσλο, αναχωρήσαμε για τον επόμενο προορισμό μας το Bergen. Επειδή όμως τα ξενοδοχεία ήταν αρκετά ακριβά λόγω καλοκαιριού και καθώς ήμασταν αρκετά άτομα, αποφασίσαμε να μείνουμε κάπου αλλού, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την διαδρομή. Έτσι, διανυκτερεύσαμε στο Haugesund, μία μικρή άγνωστη πόλη.

Προβολή Oslo-Haugesund-Bergen σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Στην διαδρομή αυτή ήρθαμε σε μια πρώτη επαφή με την νορβηγική φύση. Ομολογουμένως εντυπωσιαστήκαμε, τα καλύτερα όμως θα ερχόντουσαν.

Το Haugesund δεν είναι τουριστικός προορισμός. Έχει όμως μια ιδιαιτερότητα. Το χωρίζει από τον ωκεανό ένα μικρό νησάκι, που στην ουσία προφυλάσσει το λιμάνι από τα κύματα. Ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο το ανακαλύψαμε όταν ξημέρωσε.

Κατά τα άλλα η πόλη ήταν άδεια από νωρίς.

Αυτή η γέφυρα ενώνει το κύριο μέρος με το νησάκι απέναντι.

Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μας περίμενε απρόσμενη επίσκεψη.

Όταν βγούνε οι φωτογραφίες στο ίντερνετ, οι "Νορβηγοί" μάλλον θα φαίνονται λίγο περισσότερο σκουρόχρωμοι απ'ό,τι θα περίμενε κανείς.

Το πρωί εξαιτίας αδιαθεσίας μέλους της ομάδας, ξεκινήσαμε αργότερα απ'ό,τι είχαμε σχεδιάσει αρχικά. Αφήνοντας πίσω μας το Haugesund συνεχίσαμε για το Bergen με αρκετές εκπλήξεις. Καταρχάς περάσαμε από υποθαλάσσιο τούνελ μήκους 12 περίπου χιλιομέτρων και 250 μέτρων κάτω από τη θάλασσα, ενώ επιβιβαστήκαμε και σε ferry boat. Παρεμπιπτόντως, οι οδηγοί μπορούσαν να παραμείνουν εντός των οχημάτων κατά τη διάρκεια της μισής ώρας του ταξιδιού.

Δυόμιση ώρες περίπου μετά, φτάσαμε στο όμορφο Bergen. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας είναι πραγματικά ξεχωριστή. Ειδικά το κομμάτι του παλιού λιμανιού με τα σπίτια και καταστήματα, το Bryggen. Φτάνοντας, μας υποδέχτηκε μία νύφη.

Όψεις του λιμανιού στην πιο σύγχρονη πλευρά του.

Το Bryggen. Αν παρατηρήσει κανείς τα σπίτια θα δει ότι κάποια γέρνουν μπροστά και άλλα προς τα πίσω. Απ'ό,τι λένε οι ντόπιοι, στηρίζονται το ένα στο άλλο.

Άλλες όψεις της πόλης γύρω απ'το λιμάνι.

Ωραίο σημείο για να φάει κανείς είναι η ψαραγορά. Τα προϊόντα είναι σίγουρα φρέσκο, ενώ είναι ταυτόχρονα και σχετικά οικονομική λύση.

Όπως αρκετές άλλες πόλεις, το Bergen φημολογείται ότι είναι χτισμένο γύρω από 7 λόφους. Ο πιο κεντρικός από αυτούς είναι εύκολα επισκέψιμος με το Floibanen funicular.

Η διαδρομή είναι λιγότερο από 10 λεπτά και η θέα αξίζει με τα χίλια! Κοστίζει περίπου 8 ευρώ το άτομο.

Η θέα τόσο προς το υπόλοιπο κομμάτι της πόλης όσο και προς το λιμάνι είναι μοναδική. Παρεμπιπτόντως, το λιμάνι του Bergen έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο της Unesco.

Ευτυχώς έχουν προνοήσει να έχουν σκαλάκια στο μέρος όπου μπορεί κανείς να καθήσει και να απολαύσει τη θέα. Επιπλέον, υπάρχει καφετέρια λίγο πιο πάνω για καφέ και γλυκό.

Σ'αυτή την φωτογραφία φαίνεται στο βάθος τα νησάκια και ο ωκεανός.

Επειδή όμως τα μαύρα σύννεφα μαζευόντουσαν απειλητικά πάνω από το κεφάλι μας, ξεκινήσαμε την κατάβαση. Όπως μας είπε και ο ξενοδόχος στο Haugesund, στο Bergen σχεδόν πάντα βρέχει. Επόμενη στάση κάποιο εστιατόριο για να φαγητό. Ειδικά στο Bergen πραγματικά εκτιμήσαμε τις τιμές της Αθήνας ως χαμηλές! Γύρω στα 40 ευρώ το άτομο χωρίς κρασί και ορεκτικά. Έτσι, επιλέξαμε εστιατόριο που σέρβιρε μικρές μερίδες. Βέβαια, όταν ο κατάλογος έγραφε μικρές μερίδες, δεν φανταζόμασταν τόσο μικρές...

Με ελαφρύ στομάχι, λοιπόν, φύγαμε λίγο πριν βραδιάσει από το Bergen. Σίγουρα λιγότερο από μέρα δεν αρκεί για να απολαύσει κανείς αυτή την όμορφη πόλη. Ευτυχώς όμως έχει αεροδρόμιο οπότε είναι πιο εύκολη η πρόσβαση. Επόμενη μεγάλη στάση - τι άλλο; - κάποιο fjord.

ΥΓ Μπορεί ο χρόνος στο Bergen να μην ήταν αρκετός, οι διαδρομές όμως με το αυτοκίνητο αξίζουν. Οι εναλλαγές τοπίων είναι μοναδικές, παρά τα χάλια του οδικού συστήματος. Από την άλλη, παρά τα πολλά χιλιόμετρα που κάναμε, δεν φτάσαμε καν στη μέση της χώρας! Εκτείνεται σε αρκετά μεγάλο μήκος, αφού φτάνει στον αρκτικό κύκλο.

ΥΓ1 Η βόλτα στα fjords κοντά στο Bergen δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αν έχετε χρόνο, προτιμήστε κάποιο άλλο.

ΥΓ2 Άλλο κακό για τις σκανδιναβικές χώρες είναι ότι το όριο αλκοόλ για να οδηγήσει κανείς είναι μηδέν. Ούτε μια μπύρα δηλαδή.

Νορβηγία: Όσλο

Μετά τις περιηγήσεις στην Σουηδία, ήρθε η ώρα για τις βόλτες στην γειτονική Νορβηγία. Μία από τις πιο ακριβές χώρες σε παγκόσμιο επίπεδο, μια χώρα γνωστή για το πετρέλαιο, τον σολομό και τον φυσικό της πλούτο. Εκείνο που δεν είναι γνωστό παρά μόνο σ'αυτούς που έχουν διαβάσει ιστορία των σκανδιναβικών χωρών είναι ότι για πάρα πολλά χρόνια η Νορβηγία βρισκόταν υπό την κατοχή της Σουηδίας. Οι επιρροές είναι έντονες στην γλώσσα και όχι μόνο. Ας γνωρίσουμε λοιπόν την όμορφη και μακρινή αυτή ευρωπαϊκή χώρα.

Σημείο έναρξης της εκδρομής ήταν η Ουψάλα. Η εκδρομή έγινε με αυτοκίνητο, ενώ το κόστος της ενοικίασης ήταν περίπου 300 ευρώ για μία βδομάδα. Η απόσταση μεταξύ των δύο πόλεων είναι γύρω στα 500 χιλιόμετρα. Με πρόχειρους ελληνικούς υπολογισμούς μιλάμε για 4μιση περίπου ώρες οδήγησης, σωστά; Τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά στην πραγματικότητα.

Προβολή Uppsala-Oslo σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Και αυτό γιατί οι δρόμοι στην Νορβηγία δεν έχουν καμία σχέση με τους ελληνικούς. Είναι μικροί, στην πλειοψηφία τους με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και χωρίς στηθαίο ενδιάμεσα, ενώ η ΛΕΑ είναι μερικά εκατοστά. Τα όρια ταχύτητας ποικίλουν από 30 έως και 80 χλμ/ώρα, ενώ οι δρόμοι εποπτεύονται από κάμερες της τροχαίας. Επίσης, στην Νορβηγία οι δρόμοι έχουν διόδια. Ο επισκέπτης οδηγός μπορεί να καταχωρήσει το αυτοκίνητό του μέχρι και 14 μέρες μετά το πρώτο πέρασμα και να χρεώνεται απευθείας μέσω πιστωτικής κάρτας. Περισσότερες πληροφορίες στην σχετική ιστοσελίδα.

Μετά από περίπου 7 ώρες οδήγηση, φτάσαμε βράδυ στο Όσλο. Η πρωτεύουσα της Νορβηγίας είναι μια σχετικά μικρή πόλη με περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους. Κύρια οδός της πόλης είναι η Karl Johans Gate απ'όπου και κατευθυνθήκαμε για την νυχτερινή μας περιήγηση. Ούτως ή άλλως είχαμε στην διάθεσή λιγότερο από μία μέρα, γιατί τα χιλιόμετρα των επόμενων προορισμών ήταν πολλά.

Όψεις της πόλης την νύχτα.

Η Karl Johans Gate με τα όμορφα φωτισμένα κτήρια. Αρκετός κόσμος πηγαινοερχόταν στους δρόμους, κυρίως πίνοντας μπύρες. Εμείς αρκεστήκαμε σε ένα hot-dog που κόστιζε περίπου 5 ευρώ.

Την επόμενη μέρα η περιήγηση ξεκίνησε από το Munch-Museet. Είναι μουσείο τέχνης αφιερωμένο στην ζωή και το έργο του Edvard Munch. Διασημότερα έργα του η Κραυγή (που έχει κλαπεί κατά το παρελθόν) και η Μαντόνα.

Έξω από το μουσείο και κατηφορίζοντας προς το κέντρο της πόλης βρίσκονται μερικά ωραία πάρκα και ο βοτανικός κήπος. Παρά το προχωρημένο του καλοκαιριού, οι κήποι εξακολουθούσαν να ήταν πράσινοι.

Αρκετά αγάλματα ομορφαίνουν το κέντρο της πόλης. Είτε σε δρόμους...

...είτε να αιωρούνται πάνω από λιμνούλες.

Επόμενη στάση το κάστρο του Όσλο, το Akershus Slott με ωραία θέα προς όλες τις μεριές της πόλης και φυσικά προς την θάλασσα. Είσοδος ελεύθερη.

Επειδή η μέρα ήταν πολύ καλή, κόσμος είχε ανέβει στο κάστρο μόνο και μόνο για να λιαστεί ξαπλώνοντας στα γρασίδια γύρω από την λιμνούλα.

Στον δρόμο για το κέντρο και πάλι, περάσαμε από την όπερα αλλά λόγω ήλιου οι φωτογραφίες δεν ήταν πολύ καλές. Και εκεί υπήρχε αρκετός κόσμος που είχε βγει για καφέ. Όπως μας είπε ντόπιος, η συνήθεια αυτή έχει αντιγραφεί από τις νότιες χώρες (ανάμεσά τους και Ελλάδα φυσικά) τα τελευταία 15 χρόνια. Πριν από αυτά ο κόσμος απλώς δεν καθόταν έξω!

Στο κέντρο και πάλι δίπλα στον καθεδρικό ναό του Όσλο.

Για να πάρουμε δυνάμεις για τα χιλιόμετρα που μας περιμένανε, καθήσαμε να φάμε το κατιτίς μας. Έκπληξη μας περίμενε όταν στο μενού ενός τουριστικού κεντρικού μαγαζιού σερβίρανε δύο κλασικές ελληνικές συνταγές: την χωριάτικη σαλάτα και...

Βρε λες τελικά η μεσογειακή διατροφή να είναι όντως είδος προς εξαγωγή; Εμείς πάντως επιμείναμε περισσότερο νορβηγικά και γι αυτό παραγγείλαμε σολομό με μια ιδιαίτερη τοπική σάλτσα και πίτσα με γαρίδες και θαλασσινά. Γι αυτά τα δύο πιάτα, βέβαια, πληρώσαμε κάτι παραπάνω από 40 ευρώ. Απέναντι ακριβώς βρίσκονται ταχυφαγεία γνωστών παγκόσμιων αλυσίδων που ήταν γεμάτα.

Κάποια κτήρια που φαινόντουσαν όμορφα την νύχτα ήταν εξίσου όμορφα και την ημέρα.

Στο βάθος του δρόμου φαίνεται το παλάτι της πόλης. Η ζέστη φαίνεται επίσης και από το γεγονός ότι όλοι κυκλοφορούν με σορτσάκια και κοντομάνικα!

Επειδή όμως έπρεπε να φύγουμε, δεν είχαμε χρόνο να επισκεφτούμε το περίφημο πάρκο με τα αγάλματα του Gustav Vigeland. Το κενό αναπληρώνει ο φίλτατος Αθεόφοβος με σχετική του ανάρτηση. Αίσθησή μου πάντως ότι στο Όσλο δεν αξίζει κανείς να μείνει πάνω από 1-2 μέρες, κυρίως γιατί η νορβηγική φύση είναι πάρα πολύ ωραία και αξίζει! Όλα αυτά σε επόμενες αναρτήσεις από την νορβηγική εξοχή, το Bergen και μικρότερες πόλεις και χωριά.

ΥΓ Όμορφες ξεναγήσεις στο Όσλο έχουν κάνει παλιότερα η Σοφία (με κατατοπιστικές οδηγίες), το Ταξιδεύω παντού, η Nenyaki σε μέρος πρώτο και δεύτερο, η Mamani και η Krotkaya. Αν ξέχασα κάποιον, ας μου το πείτε να το προσθέσω.

ΥΓ1 Η Νορβηγία δεν είναι μέλος της ΕΕ, αλλά οι μετακινήσεις από και προς είναι ελεύθερες λόγω Σένγκεν. Τα σύνορα με την Σουηδία σχεδόν δεν υπάρχουν. Το νόμισμά τους είναι η νορβηγική κορώνα που είναι 1,2 φορές περίπου ακριβότερη από την σουηδική κορώνα που είναι ακριβή σε σχέση με το ευρώ. Οπότε καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος των τιμών.

ΥΓ2 Μεγάλο μέρος του πλούτου της Νορβηγίας προέρχεται από το πετρέλαιο. Το κρατικό fund που διαχειρίζεται το πετρέλαιο και τις συντάξεις της χώρας - το οποίο είναι παρεμπιπτόντως το δεύτερο μεγαλύτερο αντίστοιχο σε παγκόσμιο επίπεδο - ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ενισχύει τις θέσεις του σε ελληνικά ομόλογα, καθώς πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Ανέλπιστη στήριξη από μια χώρα εκτός ΕΕ.

ΥΓ3 Οι μισθοί στην χώρα είναι ιδιαίτερα υψηλοί. Έχουν μεγάλη ζήτηση για γιατρούς, νοσοκόμους αλλά και ανθρώπους που ασχολούνται με προγραμματισμό. Σκεφτείτε το οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Στα μείον είναι η έλλειψη ήλιου (κλασικά) και τα υψηλά ποσοστά αλκοολισμού (επακόλουθο). Επίσης κάτι άλλο αρνητικό ήταν οι αρκετοί άστεγοι και ζητιάνοι που πετύχαμε στους δρόμους. Και δεν ήταν όλοι σκουρόχρωμης απόχρωσης. Τον χειμώνα άραγε πως επιβιώνουν;

Πράσινο στην πόλη: ρέμα Ποδονίφτη

Σε μια ανάρτηση πέρσι την άνοιξη πέρα από την θέα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, φαινόταν επίσης και το ρέμα του Ποδονίφτη. Πήρε το όνομά του από τα ρηχά νερά που στην ουσία ήταν σαν να ένιβαν τα πόδια αυτών που τον διέσχιζαν. Σύμφωνα με κάποιες πηγές αποτελούσε το τελικό σύνορο που περνούσε ο επισκέπτης για να μπει στην Αθήνα. Ο παραπόταμος αυτός του Κηφισού ποταμού θα μπορούσε να αποτελεί όαση πρασίνου. Πέρα από κάποια σχέδια που ακούστηκαν κάποια στιγμή πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για ανάπλαση της περιοχής, τίποτε ουσιαστικό δεν έχει γίνει τα τελευταία χρόνια. Μέρος του ποταμού είναι προσβάσιμο. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το κομμάτι του Ποδονίφτη που δεν έχει υπογειοποιηθεί.

Η περιήγηση ξεκινάει από την γέφυρα της οδού Χαλκίδος. Η οδός Χαλκίδος στην ουσία ενώνει το τέρμα Πατησίων και τον σταθμό ηλεκτρικού Α.Πατήσια με την Νέα Χαλκηδόνα και την Νέα Φιλαδέλφεια (προσεχώς ένας δήμος ελέω Καλλικράτη).

Λίγο πριν την γέφυρα ήδη περιμένει τον επισκέπτη ασυνήθιστη, για την γεμάτη τσιμέντο περιοχή, βλάστηση.

Σ'αυτό το σημείο που βρίσκεται στο τέρμα της οδού Αχαρνών και την είσοδο της πόλης των Αθηνών ο παραπόταμος υπογειοποιείται. Παλιότερα έφτανε μέχρι τις 3 Γέφυρες όπου και ενωνόταν με τον Κηφισό. Το παλιό βαγόνι του τρένου είναι εικαστική παρέμβαση.

Η γέφυρα της οδού Χαλκίδος όπως φαίνεται άμα προχωρήσει κανείς λίγο παρακάτω. Καθημερινά περνάνε από εδώ πάρα πολλά αυτοκίνητα που έρχονται κυρίως από την εθνική οδό.

Όσο προχωράει κανείς, χάνεται σιγά-σιγά η βουή της πόλης και την θέση της παίρνει το πράσινο και μια σχετική ηρεμία.

Ένας νέος φοίνικας (;) γεννιέται.

Προχωρώντας δίπλα από μερικά χαμόσπιτα υπάρχουν σημεία που επιτρέπουν την πρόσβαση στην όχθη του ποταμού. Δεν είναι δύσκολη η κατάβαση καθώς είναι αμμώδης σε μεγάλο βαθμό. Να έλειπε και η μυρωδιά αμμωνίας θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Το νερό κυλάει ήρεμο - προς το παρόν τουλάχιστον - και τα ψηλά δέντρα χαρίζουν τον ίσκιο τους. Ιδιαίτερη έμφαση δώστε στην πρώτη εικόνα που φαίνεται και η γέφυρα - η εξήγηση στο γιατί αμέσως μετά.

Η όχθη έχει αρκετά σκουπίδια από ασυνείδητους (πρωτότυπο) που τα πετάνε όπου βρούνε. Εντούτοις, το τοπίο εξακολουθεί να είναι όμορφο, διαφορετικό από το γνωστό τσιμεντένιο.

Τα ψηλότερα δέντρα που διακρίνονται είναι ευκάλυπτοι. Επίσης φυτρώνουν συκιές, μερικοί φοίνικες, καλαμιές και αρκετά ακόμη φυτά, θάμνοι και δέντρα.

Από την μία πλευρά η όχθη έχει χτιστεί με τσιμέντο γιατί παλιότερα η υπερχείλιση του Ποδονίφτη είχε μέχρι και νεκρούς, πέρα από τις καταστροφές. Η διαμόρφωση της κοίτης - έστω και με τσιμέντο - έγινε μετά από τις καταστροφές του 1994.

Σίγουρα δεν βοηθάνε την κατάσταση και τα κτίσματα που ξεπετάγονται αλλοιώνοντας εν μέρει την κοίτη και την ροή του ποταμού.

Η βόλτα αυτή έφερε αρκετές σκέψεις, καλές και κακές. Καλές για το γεγονός ότι αντίστοιχος υδροβιότοπος είναι δυσεύρετος στα όρια του δήμου Αθηναίων και γενικότερα στο λεκανοπέδιο οπότε όσοι μένουν γύρω είναι τυχεροί για αρκετούς λόγους: για το πράσινο, το ποτάμι, την δροσιά που φέρνει εξαιτίας των ρευμάτων, την ηρεμία, τα βατράχια και τα πουλιά το καλοκαίρι. Κακές γιατί αυτός ο υδροβιότοπος είναι παρατημένος, βρώμικος, μπαζωμένος σε πολλά κομμάτια χωρίς ιδιαίτερη αξιοποίηση. Και τότε ήρθε η νεροποντή του Σαββάτου...

Σε κάθε νεροποντή, το ποτάμι κατεβάζει πολύ νερό. Εκτός απ'το νερό όμως κατεβάζει λάσπη, σκουπίδια και κάθε λογής μπάζα, κλαδιά και λύματα που κάποιοι πετάνε στο ποτάμι χωρίς επεξεργασία. Ειδικά στην αρχή κάθε βροχής φέρνει και άσχημες μυρωδιές.

Αυτή είναι η γέφυρα από την οποία πριν κυλούσε ήρεμο το νερό. Μεγάλη η διαφορά, όπως και τα σκουπίδια που κατεβάζει. Εκεί φαίνεται καλύτερα και η χρησιμότητα της διατήρησης του ρέματος. Πού και πώς άραγε θα διοχετευόταν τόσο νερό αν είχε μπαζωθεί και αυτό το ρέμα;

Η υψομετρική διαφορά όπως και η διαφορά στην ταχύτητα του νερού είναι πολύ μεγάλη. Έχουν υπάρξει και φορές που το νερό έφτασε μέχρι τα κάγκελα.

Το ποτάμι κουβαλάει πολλά. Και παρόλα τις καταστροφές και τις αλλοιώσεις που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, η φύση συνεχίζει απρόσκοπτη την λειτουργία της. Παρά την ορμή του νερού και τις παραποτάμιες ασχήμιες, η εικόνα που μας δίνει εξακολουθεί να έχει μια δυναμική ομορφιά...

ΥΓ Χάρτης της περιοχής βρίσκεται στην σελίδα Αττικό Πράσινο. Ορισμένα επιπλέον στοιχεία για το ρέμα του Ποδονίφτη όπως αυτά παρουσιάζονται από εκεί που πηγάζει, από την Πεντέλη δηλαδή.

ΥΓ1 Πότε επιτέλους θα νοιαστούμε δήμοι και πολίτες για καλύτερη ποιότητα ζωής; Δεν χρειάζονται μεγαλεπήβολα σχέδια σε τέτοιες περιπτώσεις. Λίγη ενασχόληση, λίγη φροντίδα και λίγη κοινή λογική. Πόσο θα κέρδιζε άραγε η περιοχή αλλά και η πόλη ολόκληρη αν φροντίζαμε παρόμοια μέρη, τόσο σε επίπεδο αναψυχής όσο και σε θέματα υγείας;