Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Εμείς vs οι άλλοι

Το κράτος. Η Ελλάδα. Εμείς. Εγώ. Ο καθένας. Το κοινό συμφέρον. Το ατομικό όφελος. Το κοινό καλό. Η δική μου τσέπη. Η άμεση και έμμεση φορολόγηση. Η φοροδιαφυγή. Η φορο-αρπαχτή...
Αυτά και άλλα πολλά αποτελούν δείγματα της καθημερινής αιώνιας πάλης του καθένα μας. Η κόντρα μεταξύ του ατομικού και του προσωπικού. Μια κόντρα που υπάρχει από τη στιγμή που ζούμε και λειτουργούμε μέσα σε οργανωμένα κοινωνικά σύνολα και δομές. Ένα μεγάλο θέμα, με άπειρες προεκτάσεις, που βρίσκει εφαρμογή σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας όλων μας.
Ο νεοΈλληνας δεν αισθάνεται το κράτος δικό του. Ίσως γιατί το ίδιο το κράτος τον αντιμετωπίζει ως εχθρό. Τον υποτιμά, τον ταλαιπωρεί με τη γραφειοκρατία και την αναλγησία του, τον αναγκάζει να παρανομεί με τους παράλογους νόμους του. Τον κάνει να κοιτά πάντα πίσω από τις λέξεις - δεν κρύβεται πάντα ο Αλέξης, κατά το γνωστό άσμα.
Ίσως, επίσης, γιατί είναι τέτοια η καχυποψία του νεοΈλληνα. Έχει μάθει να βλέπει παντού παρασκήνια. Παντού τον κυνηγάνε, τον κλέβουνε, πάνε να τον ρίξουνε. Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνεις στα Τάρταρα. Μην τολμήσει και ανεβεί ψηλότερα ο διπλανός. Χέρια θα απλωθούν να τον τραβήξουν πάλι πίσω. Κουβέντες, σχόλια αρχίζουν να λέγονται. Ότι έκλεψε, ότι καταχράστηκε, ότι είχε μπάρμπα στην Κορώνη και τα σχετικά...
Όχι ότι αυτά δεν γίνονται, έτσι; Δεν τα ισοπεδώνουμε όλα. Όμως, κανένας δε βάζει τις παραμέτρους Δουλειά, Εργατικότητα, Εξυπνάδα, Επιμονή. Στρεφόμαστε κατευθείαν στα αρνητικά. Ίσως γιατί αυτά είναι τα εύκολα, αυτά που μπορεί κανείς να κατανοήσει και να τα κατηγορήσει. Ίσως γιατί τα δύσκολα θέλουν κόπο και "Ποιος να τρέχει μωρέ τώρα;". Ίσως...
Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε μια σχετική e-κουβέντα στο blog του korkodeila, σχετικά με την "ταμπελοποίηση". Η αναμέτρηση μεταξύ συλλογικού και ατομικού συμφέροντος είναι ένα βήμα παραπέρα, ένα δίλημμα καθημερινό. Το ζητούμενο είναι αν τελικά θα επικρατήσει ο εγωισμός ή το φιλότιμο. Πότε δηλαδή θα καταλάβουμε όλοι ότι το ατομικό συμφέρον μπορεί να πραγματωθεί μέσω του συλλογικού.
Περισσότερες σκέψεις και συγκεκριμένα παραδείγματα σε επόμενες αναρτήσεις, καθότι ξεκινήσανε επιτέλους και οι διακοπές.