Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η αξία του χρόνου κι άλλες ιστορίες

Ο χρόνος είναι χρήμα, λένε. Ο χρόνος πίσω δε γυρνά, λένε επίσης. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Ο χρόνος είναι αμείλικτος, το μόνο σίγουρο. Ο χρόνος είναι σχετικός και όλα τα συναφή. Ειδικά το τελευταίο που θυμίζει λίγο Αϊνστάιν επανέρχεται δριμύτερο όταν έχεις να κάνεις με το παιδί σου. Ένας χρόνος για παράδειγμα από τη ζωή του καθενός είναι λίγος μπροστά στο σύνολο. Αν όμως αυτός ο χρόνος και κάτι είναι όσο γνωρίζεις και έχεις στα χέρια σου το παιδί σου; Μήπως τότε αλλάζει η σχετικότητα του χρόνου;

Από την στιγμή που εργάζονται και οι δύο γονείς - ευτυχώς να λέμε - ο χρόνος που μένει να δει κανείς το παιδί του περιορίζεται αισθητά - δυστυχώς να λέμε. Περίπου 4-5 ώρες το απόγευμα στην καλύτερη και ολόκληρο (σχεδόν) το σαββατοκύριακο. Το υπόλοιπο μέρος της ζωής του είτε το περνάει με κάποιο άλλο πρόσωπο (συγγενικό ή μη) είτε κοιμάται. Οπότε τι μένει; Ένα μικρό χρονικά, μεγάλο όμως και σημαντικό μέρος το οποίο αξίζει να εκμεταλλευτεί ο γονιός όσο γίνεται. Από την άλλη, βέβαια, δεν έχει και ο έρμος γονιός τις ανάγκες του; Δε θέλει κι αυτός να πάει μία βόλτα, να κλειστεί λίγο στον εαυτό του, να χαλαρώσει; Η λύση θα μου πει κανείς είναι να μοιράζονται τον χρόνο οι δύο γονείς. Κι εκεί όμως πάλι ο γονιός - σύντροφος δεν έχει την ανάγκη να βρεθεί με τον σύντροφό του;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, το είπαμε. Χρόνος που περνάει, δεν ξαναγυρνάει. Σε αυτά τα πλαίσια ο χρόνος του γονιού με μικρό παιδί διαστέλλεται διαρκώς. Μπορεί αριθμητικά να είναι ο ίδιος, κυλάει όμως διαφορετικά. Αλλιώς είναι οι 8-10 ώρες στην δουλειά κι αλλιώς οι 4-5 στο σπίτι με το μικρό του. Είναι πιο γεμάτος, διαφορετικός. Κουραστικός, απαιτητικός, εξαντλητικός αλλά διαφορετικός, πιο ουσιαστικός. Γιατί το #kitsopaido και το κάθε παιδί έχουν αυτή τη μαγική ιδιότητα, να διαστέλλουν το χρόνο με τρόπο που είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτός - κι όμως είναι υπαρκτός. Παραφράζοντας αυτό που γράφουν συχνά οι πινακίδες, "η ενόχληση είναι προσωρινή, το αποτέλεσμα μένει".